အခန်း (၂၅) - ဝေ့မိန်လင် (၃)
ဝေ့မိန်လင်က လီဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဘေးတိုက်ဝင်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ကျပ် ဝတ်စုံလေးမှာ လျော့ရဲကာ ပွင့်ဟနေလေသည်။
အေးမြသော လေညင်းက သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေသော်လည်း အအေးဒဏ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။
ယင်းမှာ စိုးရိမ်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ကြီးထွားလာသည့် တပ်မက်မှုတို့ ရောနှောနေသော ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
လီဖုန်း၏ လက်များက သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရေကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ထိတွေ့နေပြီး ကျွမ်းကျင်လှသော အထိအတွေ့များဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။
“အင်း...”
သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ လွတ်ထွက်သွားမည့် ညည်းသံကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က သစ္စာဖောက်သွားပြီး တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံလေး ထွက်ပေါ်သွားလေသည်။
သူမ၏ အကြည့်များက ရှောင်လွှဲသွားပြီး ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော ရှက်သွေးဖြာမှုများက ပါးပြင်ထက်တွင် နီရဲသွား၏။ သူမက ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်နေမိသည်ကိုပင် မုန်းတီးနေမိသည်။
သူမလို အဆင့်အတန်း၊ သူမလို ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက... အခုတော့ သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် အရည်ပျော်ကျနေရချေပြီ။
လီဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများက သူမကို ဆန္ဒများ၊ လွှမ်းမိုးမှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်လာလေသည်။ သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော အသက်ရှူငွေ့များက သူမ၏ ခံစားလွယ်သော လည်တိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။
“အဲဒီလိုလေးပါ သခင်မဝေ့... ခင်ဗျား ဒါကို ခံစားဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်... ကျုပ် ပေးမယ့် အရာအားလုံးနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်...”
သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က ဝတ်စုံအောက်သို့ လျှောဝင်သွားပြီး သူမ၏ တင်ပါးအကွေ့အကောက်တစ်လျှောက် ပွတ်သပ်ကာ နူးညံ့သောအသားအရေကို ထိတွေ့လိုက်လေသည်။
နှေးကွေးပြီး မြှူဆွယ်သော ဟန်ဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများက ပိုမိုမြင့်တက်သွားကာ သူမကို အပြင်းအထန် ရင်ခုန်သွားစေတော့၏။
ဝေ့မိန်လင် အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။ သူမ၏ လက်များက သူ၏ ကော်လာကို တုန်ယင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။
စိတ်တစ်ပိုင်းက ရုန်းထွက်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်ယူကာ သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သတိရချင်နေသည်။
သို့သော် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် လောဘများ ကြီးစိုးနေသော အခြားစိတ်တစ်ပိုင်းကမူ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြောသွားရန် တွန်းအားပေးနေပေသည်။
သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်ပြီး အက်ကွဲနေကာ တီးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ခြောက်ဆယ်... လေးဆယ်...”
ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကစားခံနေရသည့် အခြေအနေတွင်ပင် အကျိုးအမြတ် ပိုရရန် သူမ ကြိုးစားညှစ်ထုတ်နေဆဲပင်။
လီဖုန်းက သူမကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ ထိုဆာလောင်မှု၊ လောဘနှင့် ထက်မြက်မှုတို့က သူမကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိစေလေသည်။
စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်နှင့် မတူဘဲ ဝေ့မိန်လင်အပေါ်တွင်မူ ညင်သာနေရန် မလိုအပ်ပေ။
သူမလို အမျိုးသမီးများက ကိုယ်ကျိုးအတွက် အကျိုးအမြတ်များကို မက်မောကြသဖြင့် အရာအားလုံးကို ညှိနှိုင်း၍ ရနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုလေသည်။
“ခင်ဗျားက လောဘကြီးတာပဲ သခင်မဝေ့...”
လီဖုန်းက နှေးကွေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီလိုဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်သာ ကောင်းမယ်ဆိုရင် လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အပြည့်ပေးဖို့ ကျုပ် စဉ်းစားပေးမယ်...”
သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်များမှပေးသော သာယာမှုကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း ဝေ့မိန်လင်က မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
“စွမ်းဆောင်ရည်... ရှင် ဆိုလိုတာက...”
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွား၏။
“ဟုတ်တယ်... စီးပွားရေးရော... ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စွမ်းဆောင်ရည်ပါ...”
သူမက ထပ်မံစျေးဆစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူက ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါက ကျုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒီထက်ပိုလိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအခွင့်အရေးက ခင်ဗျားအတွက် မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့...”
ဝေ့မိန်လင်က အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ချိန်ဆကာ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် တွန့်ဆုတ်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ သူမ သဘောတူလိုက်လေသည်။
“...ကောင်းပြီ... သဘောတူတယ်...”
လီဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ အသားအရေကို ဆက်လက်ပွတ်သပ်နေလေသည်။
“ဆုံးဖြတ်ချက်ကောင်းပဲ သခင်မ... ခင်ဗျား မကြာခင်မှာ အာဏာ၊ လေးစားမှု၊ လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ရလာလိမ့်မယ်... အဲဒါတွေ အားလုံးကိုပေါ့...”
သူမ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေ၏။ လွတ်လပ်မှု၊ ဂုဏ်ကျက်သရေများ ပြန်လည်ရရှိမှုနှင့် ကြီးစိုးနိုင်မှုစသည့် သူ ပုံဖော်ပြသော အနာဂတ်က ပြင်းထန်သော မူးယစ်ဆေးတစ်ခွက်ပမာ သူမ၏ စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။
သူမ၏ ခုခံမှုများက ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏ စကားလုံးတိုင်း၊ အထိအတွေ့တိုင်းနှင့်အတူ အားနည်းလာတော့သည်။
သူမက ရုန်းကန်ပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းချင်သော်လည်း လီဖုန်း၏ ရှေ့တွင်မူ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလွန်းသော ပင့်ကူအိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မက ရှင့်အပိုင်ပါ...”
သူမက ဝန်ခံလိုက်ပြီး အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိနေလေသည်။
“ရှင့်ဘက်က ကတိကိုသာ တည်အောင် လုပ်ပါ...”
လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အောင်ပွဲခံသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွား၏။ နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ ကြယ်သီးတန်းလေးများကို ပြန်လည်ရှာတွေ့သွားလေသည်။
တိုးညင်းသော အသံလေးများနှင့်အတူ တစ်လုံးချင်းစီ ဖြုတ်ချလိုက်ရာ အသံတိုင်းက သူမ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်နေသော ထိန်းချုပ်မှု နံရံများကို ရိုက်ချိုးပစ်နေတော့သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်မ...”
သူက ကတိကဝတ်များ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်နောက်ကို လိုက်တာက ခင်ဗျား ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာစေရမယ်...”
နောက်ဆုံးကြယ်သီးလေး ပွင့်သွားချိန်တွင် ပိုးသားစလေးက ပိုမိုလျောကျသွားပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာတော့၏။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လီဖုန်းက သူမကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။
ပိုးသားဝတ်ရုံလေး ကျွတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ အကာအကွယ်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဝေ့မိန်လင် အသက်ရှူမှားသွားကာ ပါးပြင်များ ပိုမိုပူထူလာလေသည်။
ပြင်းထန်သော ဆန္ဒ၊ နက်ရှိုင်းသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် လီဖုန်း ကတိပေးထားသော အနာဂတ်၏ ယစ်မူးဖွယ်ရာ ဆွဲငင်မှုတို့ကြားတွင် ပိတ်မိနေကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တုန်ယင်နေ၏။
“အခု ခင်ဗျားက ကျုပ်အပိုင်ပဲ...”
သူက တိုးညင်းပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကြောက်ရွံ့မှု၊ တောင့်တမှု၊ လောဘနှင့် အသစ်အဆန်းဖြစ်သော၊ သိမ်မွေ့သော... အရှုံးပေးခြင်းဟူသည့် ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
သူမ ထပ်မံ၍ မရုန်းကန်တော့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ မှောင်မိုက်နေသော အနာဂတ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ကစားစရာ ဖြစ်သွားရမည် ဆိုလျှင်ပင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
သူမက သူ့အပေါ်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း၊ ညည်းသံလေးများနှင့်အတူ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ ခွင့်မပြုခဲ့ဖူးသော ပြင်းထန်သည့် ဆာလောင်မှုများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က တုံ့ပြန်နေတော့၏။
ပြင်ပကမ္ဘာကြီး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းနှင့် သူပေးထားသော တောက်ပပြီး မျှော်လင့်ချက်ရှိသည့် အနာဂတ်ကတိကဝတ်တို့ကသာ ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးတော့သည်။
“လိမ္မာလိုက်တာ...”
သူက ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်၏။
ဝေ့မိန်လင်က ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဆန္ဒများကြားတွင် ပိတ်မိကာ အသက်ရှူရကျပ်လျက် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။
သူမသည် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိနေပေသည်။
သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ရုတ်တရက် လီဖုန်း၏ အကြည့်က တံခါးဆီသို့ ရောက်သွား၏။ သူ၏ လေသံက ပြတ်သားသော အမိန့်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ဂိုးလ်ဒီ... အပြင်မှာ အစောင့်နေ... ငါ မပြောမချင်း ဘယ်သူမှ ပေးမဝင်နဲ့...”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခေါင်းစွပ်ဝတ်ထားသော ပုံရိပ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားကာ အနောက်မှ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းက ဝေ့မိန်လင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး မျက်လုံးများတွင် ရမ္မက်များနှင့် လွှမ်းမိုးလိုသော လေသံများ ပြည့်နှက်နေ၏။
“ကဲ... အခုတော့ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိတော့ဘူး... ကျုပ်တို့ရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို အောင်ပွဲခံကြရအောင်လား သခင်မ...”
ထို့နောက် သူက မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝေ့မိန်လင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထောင့်ရှိ သစ်သားစားပွဲကြီးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ခါးတွင် လျော့ရဲစွာ တွဲလွဲကျနေပြီး သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ အေးမြသော လေထုနှင့် ထိတွေ့လျက် ရှိနေတော့သည်။
သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူက သူမကို စားပွဲပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကိုင်းညွတ်သွားပြီး နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကွေ့အကောက်များက မာကျောသော သစ်သားနှင့် ဖိကပ်သွားလေသည်။
သူမ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ရင်ဘတ်က လျင်မြန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့၏။
လီဖုန်း၏ လက်များက ဝေ့မိန်လင်၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အေးစက်သော သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် အနည်းငယ် ကော့တက်သွားပြီး ဝတ်စုံမှာ ပိုမိုလျောကျသွားကာ သူမကို လုံးဝ အကာအကွယ်မဲ့သွားစေတော့သည်။
“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ပဲ သခင်မဝေ့...”
သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အသက်ရှူငွေ့ပူပူများက သူမ၏ နားရွက်ကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။
“ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် သေချာလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်...”
သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ထိတွေ့လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းတွင်း၌ ရမ္မက်ဆန်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး စူးရှသော အသက်ရှူသံတစ်ခု နှုတ်ခမ်းမှ လွတ်ထွက်သွား၏။
လီဖုန်းက သူမကို အသိစိတ်ပြန်ဝင်ရန် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။ သူက ဆန္ဒပြင်းပြနေပြီဖြစ်သော သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်ကာ သူမနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။
လီဖုန်းက ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တင်းကြပ်နွေးထွေးလှသော သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းနေလေသည်။ အရှိန်အဟုန်များက မညှာမတာ လွှမ်းမိုးနေပြီး ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူမကို သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် အမှတ်အသားပြုနေသည့်အလားပင်။
ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ပူပြင်းသည့် ခံစားချက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေသည်။
“အာ့... ဒါ... ဒါက အရမ်း...”
သူမ၏ သေးသွယ်နူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လီဖုန်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် တွန်းထုတ်ကာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားမိသွား၏။
သို့သော် လီဖုန်းက ထိုအားနည်းသော ခုခံမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ကျောပြင်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး လက်ချောင်းများက သူမ၏ ပခုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ လွတ်မြောက်လမ်းမရှိစေရန် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။
“အရမ်း ကောင်းတာပဲ...”
သူက သာယာမှုအပြည့်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။
“ခင်ဗျားကို အရင်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာ ကျုပ် တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ သခင်မ...”
သူက ဖြည်းညင်းစွာ ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အသက်ရှူသံများ မညီမညာ ဖြစ်နေကာ သူ၏ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ယိမ်းနွဲ့တုန်ယင်နေလေသည်။
သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှ လောင်ကျွမ်းလာသော မီးတောက်များနှင့်အတူ သူမ၏ မာနက သူ ဖန်တီးပေးနေသော တပ်မက်မှုများကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေရတော့၏။
လီဖုန်း၏ လက်က နောက်တစ်ကြိမ် ကျဆင်းလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အထိအတွေ့တိုင်းက ဘယ်သူက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသလဲဆိုသည်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ သတိပေးနေသည့်အလားပင်။
“အခု ခင်ဗျားက ကျုပ်အပိုင်ပဲ...”
သူက ပိုမိုကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ပြီးတော့ ဒီစွမ်းဆောင်ရည်က... အစပဲ ရှိသေးတယ်...”
သူက ပိုမိုမြန်ဆန်နက်ရှိုင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမကို အစွန်းတစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့ကာ နာခံမှုထက်ပိုသော အရှုံးပေးမှုကို တောင်းဆိုနေတော့သည်။
နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှု၊ ဆန္ဒများနှင့် သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော အရောင်းအဝယ်၏ အေးစက်လှသည့် အမှန်တရားတို့ကြားတွင် ပိတ်မိနေကာ ဝေ့မိန်လင်တစ်ယောက် အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသော ထိုအင်အားကို အရှုံးပေးလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ အသံက စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် ညည်းသံတစ်ခုအဖြစ် လွတ်ထွက်သွားတော့၏။
လီဖုန်း၏ လှုပ်ရှားသံများက အခန်းတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဝေ့မိန်လင်၏ တိုးညင်းတုန်ယင်ကာ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ညည်းသံများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော သူ၏ အထိအတွေ့တိုင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပူရှိန်လှိုင်းသစ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့၏။
ဝေ့မိန်လင်၏ အသက်ရှူသံများ ပြတ်တောင်းသွားပြီး တိုးညင်းသော ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ၏ လက်များအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။
မာနကြီးပြီး အေးစက်သော မိသားစုခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ခိုင်ခံ့သော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်နေရပြီး သူမ၏ ပိုးသားဝတ်စုံမှာ ဆုတ်ပြဲလျော့ရဲကာ ခါးတစ်ဝိုက်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ချောမွေ့သည့် အသားအရေများက အေးမြသော လေထုနှင့် ထိတွေ့လျက် ရှိနေလေသည်။
လီဖုန်း၏ အသံမှာ တိုးညင်းကြမ်းတမ်းနေပြီး လှုပ်ရှားနေစဉ် သာယာမှုနှင့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“ခင်ဗျားကို ပထမဆုံး စတွေ့ကတည်းက ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိတွေ့ချင်နေခဲ့တာ သခင်မဝေ့... အရမ်းနူးညံ့ပြီး အရမ်းပြည့်ဖြိုးတာပဲ... ထိတွေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသလိုပဲ...”
သူ၏ မှတ်ချက်ကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားကာ ဝေ့မိန်လင်က သူမ၏ ညည်းသံများကိုသာ ဖိနှိပ်ထားရင်း တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
ခိုင်ခံ့သော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်နေရလျက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သူမ၏ အသားအရေ အကွေ့အကောက်များက အရှုံးပေးမှုနှင့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသော နှေးကွေးသည့် အကတစ်ခုပမာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။
ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးစေးလေးများက မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေပြီး ဤအနေအထားတွင်ပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်က သိမ်မွေ့စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရ၏။
လီဖုန်း၏ ညည်းတွားသံများက သူမ၏ အသံများနှင့် ရောနှောသွားပြီး တည်ငြိမ်သော အင်အားဖြင့် လှုပ်ရှားနေလေသည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများ မညီမညာ ဖြစ်နေကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဆန္ဒများနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှုတို့ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ လက်များက ဆုလာဘ်ကို သိမ်းပိုက်နေသည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပမာ သူမ၏ နူးညံ့သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတော့၏။
လီဖုန်း၏ ဆန္ဒနှင့် အထိအတွေ့အောက်တွင် ဝေ့မိန်လင်က ကိုင်းညွတ်နာခံနေရချိန်၌ အခန်းတွင်း လေထုမှာ ရမ္မက်ဆန်သော အပူရှိန်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ရှူသံတိုင်းက လီဖုန်း၏ လွှမ်းမိုးမှုများဖြင့် အားပြည့်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က သူမ၏ ညည်းသံများကို ဖိနှိပ်ထားရန် ခေါင်းကို ငုံ့ထားရာ အနက်ရောင် ဆံပင်စများက နီရဲနေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး မညှာမတာ လှုပ်ရှားမှုများထံ အကြွင်းမဲ့ ပုံအပ်ထားစဉ် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလေသည်။
သူမ၏ အောက်ရှိ မာကျောသော သစ်သားနှင့် ဗလာကျင်းနေသော သူမ၏ နူးညံ့သည့် အသားအရေတို့အကြား သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်က လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ပိုမိုစူးရှစေပြီး ခံစားချက်တိုင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားစေ၏။
သူမသည် စည်းချက်ကို အရှုံးပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကာ ကြမ်းတမ်းပြီး မညှာမတာ တွန်းအားတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေတော့သည်။
ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် မှောင်မိုက်သော စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး လောဘနှင့် ဆန္ဒကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် အန္တရာယ်များသော ရင်းနှီးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်ချိန်က အေးစက်သော ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည့် မိသားစုခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးသည် သူမကို အရာအားလုံး ကတိပေးထားသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ အောက်တွင် တုန်ယင်နေသည့် တစ်ဝက်ဗလာကျင်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ပြီးတော့ ဤပထမဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကောင်းဆုံး ရလဒ်တစ်ခုဖြင့် သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နေတော့၏။
ထိတွေ့လှုပ်ရှားသံများက အခန်းတွင်း၌ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက်ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းသံများ၊ သူ၏ လေးလံသော ညည်းတွားသံများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ အစောင့်ကျနေသော ဂိုးလ်ဒီသည် ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားလေတော့သည်။