အခန်း (၃၅) - ခရမ်းရောင်မိုးမခ တည်းခိုခန်း (၂)
ဝတ်ရုံအတွင်းမှ သူမ၏ ရင်သားကို ဆုပ်နယ်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီး၏ တုံ့ဆိုင်းမှုက နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်စာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ခါသွားသော်လည်း ရင်ထဲမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူမ၏ မာနကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။
ပိုးသားဝတ်ရုံအောက်မှ ရုန်းထွက်နေသော သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသည့် ရင်သားကို လီဖုန်း၏ လက်က ပိုမိုမြင့်တက်ကာ ဆုပ်ကိုင်လာချိန်တွင် သူမ တုန်ယင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားရုံသာ တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။
“အင်း… အရမ်းနူးညံ့တာပဲ…”
လက်မတစ်လက်စီတိုင်းကို အရသာခံနေသည့်အလား နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူမကို ဆုပ်နယ်ရင်း သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
သူ၏ လက်မက သူမ၏ ရင်သီးထိပ်ဖျားကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကျောပြင်ကော့တက်သွားသည်ကို မြင်တော့ သူ ပြုံးလိုက်၏။
“ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရင်သားမျိုးကို လျစ်လျူရှုထားရအောင် ခင်ဗျားယောက်ျား မျက်လုံးကန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်… ဒီလိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို အဲဒီအဘိုးကြီးဆီမှာ အလဟဿ ဖြစ်နေတာ…”
သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသော်လည်း သူ့ကို တွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တိမ်ဝင်သွားပြီး စကတ်အရေးအကြောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များက ပိုမိုတင်းကြပ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းက နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အရှက်ကင်းမဲ့သော သဘောကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“ကျုပ်အပိုင်အဖြစ် သုံးလ နေပေးမယ်လို့ သဘောတူထားပြီးမှတော့ သခင်မ… အခုပဲ စကြတာပေါ့… ဒူးထောက်လိုက်…”
သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးခဲသွားလေသည်။
“သ-သခင်လေး… ရှင် ကျွန်မကို…”
လီဖုန်း၏ လက်က အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူမ ခန္ဓာကိုယ် တွန့်လိမ်သွားသည်အထိ သူမ၏ ချယ်ရီသီးလေးကို ဆွဲလိမ်လိုက်ကာ ပြည့်ဖြိုးပြီး ဖြူဝင်းသော ရင်သားတစ်ဖက် ပေါ်လာစေရန် ဝတ်ရုံကို ဆွဲချလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်… ဒူးထောက်လိုက်… ခင်ဗျားရဲ့ ရိုးသားမှုကို ကျုပ်ကို ပြစမ်းပါ…”
သူမက အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖုံးကွယ်ချင်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အမိန့်ပေးသော လေသံနှင့် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖော်စပ်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးများကို လိုအပ်နေမှုတို့က သူမကို ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးတော့ပေ။
နှေးကွေးပြီး တောင့်တင်းစွာဖြင့် သူမက သူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ရာ အရောင်တင်ထားသော သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ချိန်၌ သူမ၏ ပိုးသားလို ဆံနွယ်များက သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွား၏။ သူမ၏ မြင့်မြတ်သော ကိုယ်နေဟန်ထားကို ဖုံးကွယ်သွားစေသည့် စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောနေသော သူမ၏ အကြည့်များ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို အရသာခံရင်း သူက ခါးစည်းကြိုးကို အလောတကြီးမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြေချလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် အပြည့်အဝ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ “ညီငယ်လေး” ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက သူမ ခင်ပွန်း၏အရာထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ဤမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ဒါ… ဒါက နည်းနည်း ကြီးလွန်းမနေဘူးလား…”
၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်ကိုပင် သူမ ခံစားနေရသည်။
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်းဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်မ… ခင်ဗျား ကြောက်နေတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်… အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး ကျုပ်ကို ပြုစုပေးမယ်လို့ ခုလေးတင် ကတိပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား…”
သူ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော လီဖုန်း၏ ရမ္မက်များက လှိုင်းလုံးတစ်ခုပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“စကြရအောင်လား သခင်မ…”
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ၎င်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးကို ဖွင့်ဟကာ ၎င်းဆီသို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ တိုးသွားလေသည်။
“ကောင်းတယ်…”
သူက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ထားရင်း လှောင်ပြောင်ပြီး အလိုလိုက်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီလှပတဲ့ ပါးစပ်လေးကို ကောင်းကောင်းသုံးစမ်းပါ သခင်မ…”
သူမ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့စိုစွတ်သော လျှာက သူ၏ ညီငယ်လေးကို ရစ်ပတ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းက ကျေနပ်စွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်က သူမ၏ ဆံပင်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ လှုပ်ရှားမှုများကို လမ်းပြပေးနေရင်း ညည်းသံများက လည်ချောင်းမှ လွတ်ထွက်သွားလေသည်။
ဂလု… ဂလု… ဂလု…
သူမက သူ့ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မျိုချရန် ကြိုးစားရင်း ပါးချိုင့်များ ဝင်သွားကာ မေးစေ့မှ သွားရည်များ ကျဆင်းလာပြီး စိုစွတ်သောအသံများက နေရာတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
“အင်း… အဲဒီလိုပဲ…”
သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားကာ ပါးစပ်ကို သူ အနှစ်သက်ဆုံး ကစားစရာတစ်ခုလို အသုံးပြုရင်း သာယာမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ပိုပြင်းပြင်း စုပ်စမ်းပါ…”
အခန်းတစ်ခုလုံး သူမ၏ နာခံမှုများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရမ္မက်ဆန်သည့် အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ဂလု… ဂလု… ဂလု…
ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံတိုင်းက လီဖုန်း၏ အပြုံးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားစေသည်။
တစ်ချိန်က သူမ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော မြင့်မြတ်သည့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ညည်းတွားရင်း သူမ၏ ဆံပင်များကို ကစားကာ အရှိန်တင်ရန် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ တိုက်တွန်းနေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်၌ ဆံပင်စများက သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ပါးပြင်များတွင် ကပ်နေပြီး မျက်လုံးများက သူမ အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မိန်းမောမှုများဖြင့် မှုန်ဝါးနေလေသည်။
“ကုတင်ပေါ် တက်…”
လီဖုန်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အ-အာ! အရမ်းမကြမ်းပါနဲ့”
သူမက ညည်းတွားရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားလေသည်။
“ကောင်းတယ်… အခု ခြေထောက်ကားလိုက်…”
သူက သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် နေရာယူလိုက်လေသည်။
သူ၏ ထူးဆန်းသော အမိန့်ပေးသည့် လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ စတင်ကြောက်ရွံ့လာ၏။
သူမက နာခံစွာဖြင့် ပက်လက်လှန်အိပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို ‘M’ ပုံသဏ္ဌာန် ကားထားပေးကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ အစောပိုင်းက မြှူဆွယ်မှုများကြောင့် သူမ၏ ဂူလေးမှာ စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လီဖုန်းက မာတောင်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ ညီငယ်လေးကို စိုစွတ်ပြီး နွေးထွေးကာ သက်သာရာရစေမည့် သူမ၏ နေရာဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။
သူက သူမ၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖိကပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။
“ခ-ခဏလေး အရမ်းကြီးလွန်းတယ်၊ ဝင်မှာ—”
လီဖုန်းက မညှာမတာ အတင်းထိုးသွင်းလိုက်သဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများက အော်သံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေးကြိုးတစ်ချောင်းလို တင်းမာသွားပြီး ခေါင်းက နူးညံ့သော ကုတင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကြီးမား၊ ပူနွေးပြီး မာကျောသော တုတ်ချောင်းပုံစံ အရာတစ်ခုက သူမ၏ အတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“အာ… နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ…”
လီဖုန်းက ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် သူ၏ ညီငယ်လေးကို ရစ်ပတ်ထားသော တင်းကြပ်ပြီး စိုစွတ်သည့် ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြောကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဖိနှိပ်ထားသော သူ၏ ရမ္မက်များက နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားသည့်အလား သူမ၏ ခါးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မြန်ဆန်ကြမ်းတမ်းစွာ စတင်ထိုးသွင်းတော့၏။
ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်...
သူက မနားတမ်း ဆောင့်ဝင်နေသဖြင့် ကုတင်က ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းနေပြီး သူမ၏ လက်များက အိပ်ရာခင်းကို ကုတ်ခြစ်နေလေသည်။
“ဟာ… အာ့…”
သူမ၏ အော်သံများက ရှက်ရွံ့မှုနှင့် သာယာမှု ရောနှောနေပြီး သူတို့ကြားတွင် အပူရှိန်များ ပြည့်နှက်လာချိန်၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို သစ္စာဖောက်နေလေသည်။
“ခံစားမိလား သခင်မ…”
လီဖုန်းက သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ရင်သားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ခါးက အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရင်း သူမ၏ နားထဲသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။
“ဒါက ခင်ဗျား သဘောတူထားတဲ့ အရာပဲ… သုံးလလုံး… ဒီလိုမျိုးပဲ…”
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက ပြတ်တောင်းနေသော ညည်းသံများသာ ဖြစ်ပြီး အချက်တိုင်းက သူမကို ရူးသွပ်မှုဆီသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တွန်းပို့နေလေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူ၏ ခါးမှ မြင့်တက်လာသော ခံစားချက်ကို သတိထားမိသဖြင့် လီဖုန်းက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရင်ဘတ်မှဖယ်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါနေတော့၏။
မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးကလည်း လီဖုန်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
သူမက အံကြိတ်ကာ မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု တွေးရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကြပ်ထားလိုက်လေသည်။
“သခင်မ! အားလုံး ယူလိုက်”
လီဖုန်းက နက်ရှိုင်းစွာ ဖိချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် လွှတ်ချရသည့် ခံစားချက်ကို အရသာခံရင်း သူ၏ အနှစ်သာရ အားလုံးကို ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
ယခုအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက သူမ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် လျှံကျလာသော ပူနွေးသည့် အနှစ်သာရများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“နောက်ဆုံးတော့… ပြီးသွားပြီ…”
သူမ ရေရွတ်လိုက်၏။ သို့သော် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အဆက်မပြတ် ပန်းထုတ်နေခဲ့သော မာကျောသည့် အရာက ပျော့ကျမသွားသေးဘဲ မာကျောနေဆဲဖြစ်သဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ထို့နောက် ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်မံ၍ စတင်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ သူမ အံ့ဩသွားပြီး လီဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
သူမ၏ အံ့ဩနေသော အခြေအနေကို မြင်သော် လီဖုန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ် သခင်မ…”
“အာ… အာ…”
အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော ညည်းသံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ သာယာမှုအပြည့်ရှိသော သက်ပြင်းချသံတို့က အခန်းတွင်း ဆက်လက်ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
__
နေမင်းက နူးညံ့သော လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းလေးဖြင့် စတင်ဝင်ရောက်လာပြီး ခရမ်းရောင်မိုးမခ တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင်မူ အခန်းက ရှုပ်ပွနေလေသည်။ အိပ်ရာခင်းများ တွန့်လိမ်နေပြီး ခေါင်းအုံးများ လွင့်စင်နေကာ လေထုထဲတွင် ဆန္ဒများ၏ ရနံ့က ပြည့်နှက်နေ၏။
လီဖုန်းက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ ထိုင်နေပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက သူ့အပေါ်တွင် မှီခွေနေလေသည်။
သူမ၏ ခေါင်းက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် အားနည်းစွာ တွဲကျနေပြီး ဆံပင်များက သူ၏ စိုစွတ်နေသော အသားအရေတွင် ကပ်နေ၏။
သူ၏ ညီငယ်လေးက သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းကာ တုန်ယင်နေပြီး အသက်ရှူသံများ တိမ်ဝင်ကာ အင်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေလေသည်။
သူက ပြုံးလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ မထိုးသွင်းမီ သူ၏ ခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ယိမ်းနွဲ့လိုက်လေသည်။
ညည်းသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် အရာအားလုံးကို ပန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်လေသည်။
သူမက လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသော အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပမာ မွေ့ရာပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခြေထောက်များ ပြဲကားလျက် သူမ၏ ဂူလေးအတွင်းမှ ရေကြည်များက ရေကြီးသည့်အလား စီးကျလာကာ ရင်ဘတ်က မှိန်ဖျော့စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့၏။
လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီဖုန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို အလောတကြီးမရှိဘဲ ဆွဲယူဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။
“သခင်မ… အိပ်မပျော်သွားနဲ့ဦး…”
လဲကျနေသော သူမ၏ ပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ကျုပ်ကို သန့်ရှင်းရေး ကူလုပ်ပေးဦး… ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပါးစပ်လေးနဲ့ပေါ့…”
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက ငြင်းခုံရန် အင်အားမရှိတော့သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်လေသည်။ သူမက တုန်ယင်နေသော ဒူးများဖြင့် လေးကန်စွာ ထလာပြီး နာခံစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်၏။
သူ ကျေနပ်သည်အထိ သူ၏ အရာပေါ်တွင် သူမ၏ လျှာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားရင်း လီဖုန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မွေ့ရာပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။
သူက ကြွေပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒီမှာ ခင်ဗျားရဲ့ နုပျိုခြင်း ပြန်လည်ရရှိရေး ဆေးလုံးတွေ… ခုနက ကျုပ်တို့ နားနေတုန်း ဖော်စပ်ထားတာ…”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျားနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် သခင်မ…”
အမျိုးသမီး၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများက အံ့ဩမှုနှင့် လောဘတို့ကြောင့် တောက်ပသွားသော်လည်း လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လှည့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ပုံစံမှာ ကုတင်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်ဖက်ရည်လာသောက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည့်အလား သပ်ရပ်နေလေသည်။
သူ့အတွက် ဤအရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျော်ရွှင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ နာမည်ကိုပင် မေးရန် ဒုက္ခမခံခဲ့ချေ။
နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ ထွက်သွားရာ သူ၏ ခြေသံများက ကျန်ရစ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ရောနှောသွားလေသည်။
သူ၏ နောက်တွင် သူ၏ အနှစ်သာရများက ပေါင်တံတစ်လျှောက် အဆက်မပြတ် စီးကျနေလျက် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဆေးပုလင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမက ပိုကောင်းသည့် အရောင်းအဝယ်ကို ရခဲ့တာလား… မရခဲ့ဘူးလား ဆိုသည်ကို မသေချာဖြစ်နေတော့သည်။
__
လီဖုန်းသည် ခရမ်းရောင်မိုးမခ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ တင်းမာမှုများ လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူက ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ဂိုးလ်ဒီကို ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
“တွေ့လား ဂိုးလ်ဒီ… ဒါကမှ တကယ့်ဘဝဆိုတာ… တစ်နေ့လုံး ထိုင်ပြီး တရားထိုင်နေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပဲ… ငါက ဘဝမှာ ရနိုင်တာ အားလုံးကို ခံစားရမယ်… ပြီးတော့ လှပတဲ့ မိန်းမတွေကို ကူညီပေးရမယ်… ဒါက ငါ နေထိုင်ချင်တဲ့ ပုံစံပဲ”
“…”
ဂိုးလ်ဒီက ဘာမှမပြောဘဲ ဖတ်ရခက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။
“အာ… မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး… ငါနဲ့သာ အတူနေ… နောင်ကြရင် မင်း အများကြီး သင်ယူရလိမ့်မယ်… ဟားဟား…”
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ညနေခင်းစောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြို့က အနည်းငယ် စည်ကားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမသို့ ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။
ဝေ့မိန်လင် အဆိုအရ လေလံပွဲက ဒီည စတင်မည်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲက နှစ်ရက်အတွင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဒါက သူ့အတွက်… အင်း၊ သူ လုပ်ချင်တာ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အားလပ်ချိန် နည်းနည်း ကျန်သေးတာပေါ့။
ယွဲ့လန်ကတော့ သူမ၏ အခြေအနေကို ပြီးပြည့်စုံစေရန် တရားထိုင်နေလောက်ပြီး ဖန်ဇီယန်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကတော့ ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။
လီဖုန်းက ဒါကို ပခုံးတွန့်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲရောက်လျှင် သူ မကြာမီ သိရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူသည် ပေါ့ပါးပြီး အေးဆေးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်သွားတော့သည်။