အခန်း (၃၈) - လေလံပွဲ (၃)

ဝေ့မိသားစု၏ သီးသန့်အခန်းအတွင်းတွင်မူ လေလံပွဲ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများက အဝေးတစ်နေရာမှ အမှတ်ရစရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အသံများ အော်ဟစ်နေကြပြီး လေလံဆိုင်းဘုတ်များ ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုများ၏ ရနံ့က လေထုထဲတွင် ထူထပ်နေသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ တိတ်ဆိတ်ကာ ရင်းနှီးမှုအပြည့် ရှိနေလေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ သေးငယ်ပြီး စိုစွတ်ကာ စည်းချက်ကျသော အသံလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး တိုးညင်းသော်လည်း ထင်ရှားနေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဧရာမ ရေခဲမုန့်ကြီးတစ်ခုကို နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အရသာခံနေသည့်အလား ဖြစ်လေသည်။

နူးညံ့ပြီး စိုစွတ်သော ထိုအသံလေးက အခန်းနံရံများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကန့်လန့်ကာ ဝင်္ကပါ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆူညံအော်ဟစ်သံများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ထူးဆန်းစွာ ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

ပြွတ်... ပလွတ်... ပြွတ်...

လီဖုန်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝေ့မိန်လင်က ယခုအခါ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက သူ၏ ပေါင်ခြံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနေလေသည်။

“အင်း... သခင်မ... ခင်ဗျား တိုးတက်လာတယ်...”

လီဖုန်းက ကျေနပ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အားလပ်နေသော လက်က သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူက သူမ၏ ချီပေါင်ဝတ်စုံမှ ကြယ်သီးများကို စတင်ဖြုတ်လိုက်ပြီး ထိုနူးညံ့မှုများကို သူ၏ လက်အလွတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေ၏။

ကြယ်သီးတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ ထိုကြီးမားသော ရင်သားများကို လွတ်ထွက်ခွင့်ပေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်..

ဒေါက်… ဒေါက်..

ကျယ်လောင်သော တံခါးခေါက်သံတစ်ခုက အခန်းတံခါးကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ဝေ့မိန်လင် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးက အပြည့်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ လည်ချောင်းအထိ ရောက်လုနီးပါးပင်။

သူမက အပေါ်သို့ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပြန်ဖိချလိုက်လေသည်။

သူမထံမှ တိုးညင်းသော ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီဖုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းလှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ရန် မရဲခဲ့ပေ။

လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

“ဆက်လုပ်...”

သူက တိုးညင်းပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံရှိ တည်ငြိမ်သော သြဇာအာဏာက ငြင်းဆန်ရန် နေရာမပေးခဲ့ပေ။

တံခါးကို ခေါက်သံက ပိုမိုကျယ်လောင်ပြင်းထန်လာလေသည်။ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက အလျင်စလိုဖြစ်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလျက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဝေ့မိန်လင်..မင်း အထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်…တံခါးဖွင့်စမ်း”

၎င်းမှာ ဝေ့မိန်လင်၏ ခဲအိုဖြစ်သူ ဝေ့ကျုံးပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် နာခံလိုသော အလိုအလျောက် စိတ်အကြားတွင် ပိတ်မိသွားလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် သူမ၏ ခဲအို တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် လီဖုန်းက ဂိုးလ်ဒီကို မသိမသာ ခေါင်းဆတ်ပြလိုက်လေသည်။

လူ့ဘီလူးကြီးက တံခါးဆီသို့ အလွယ်တကူ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လီဖုန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် နာခံလျက် သူမကို မမြင်တွေ့ရပါစေရန် ဆုတောင်းနေလေသည်။

လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးက သူမ၏ လည်ချောင်းအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမ မရုန်းကန်ရဲဘဲ အနည်းငယ်မျှသော လျှာနှင့် ပါးစပ် လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ခွင့်ပြုထားပြီး လုံးဝ ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ဝေ့ကျုံးက အထဲသို့ ဝင်လာပြီး အခန်းကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝေ့မိန်လင်ကို မမြင်ရပေ။ သူ၏ ထောင့်မှကြည့်လျှင် သူမ၏ ပုံစံမှာ ဆိုဖာဖြင့် ကွယ်နေပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် သူ့အတွက် မမြင်ရနိုင်ပါချေ။

“ငါ့မရီး ဘယ်မှာလဲ...”

ဝေ့ကျုံးက မာနထောင်လွှားစွာ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က အခန်းကို ဝေ့ကြည့်နေလေသည်။

“အိုး... သူက... လောလောဆယ် အလုပ်များနေတယ်...”

လီဖုန်းက ချောမွေ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ စကားများတွင် သဘောကျမှုများ တွယ်ယှက်နေလေသည်။

“ပြီးတော့ မင်းက ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ...”

“ဒါ ငါ့မိသားစုရဲ့ အခန်းပဲ။ ငါ လာချင်တဲ့အချိန် လာလို့ရတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီထဲ ဝင်လာတာကို ငါ သေချာပေါက် မြင်လိုက်တယ်...”

ဝေ့ကျုံး၏ အသံတွင် မာနနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အခြေအနေကြောင့် ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်နေသော်လည်း လီဖုန်းတွင် ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်ခံရမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် ဂရုတစိုက် တိကျမှုဖြင့် သူမက သူမ၏ ခေါင်းကို အထက်အောက် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စည်းချက်ကို သေချာစွာ လိုက်ပါရင်း လီဖုန်း မြန်မြန်ပြီးပါစေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေလေသည်။

လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွား၏။

“ကျုပ် မင်းကို ပြောသားပဲ... အင်း... သခင်မဝေ့က အလုပ်များနေပါတယ်လို့...”

သဘောကျမှုနှင့် သာယာမှုများ တွယ်ယှက်နေသော လေသံဖြင့် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

စိုစွတ်သောအသံများနှင့် ဆိုဖာထံမှ လီဖုန်း၏ တိုးညင်းသော ညည်းသံများကို သတိထားမိသွားသဖြင့် ဝေ့ကျုံး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

“မင်း-မင်း...”

သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားလေသည်။

လီဖုန်းက နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူက နောက်ဆုံးတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို စတင်နားလည်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော ဆွဲယူမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူက ဝေ့မိန်လင်၏ ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အထက်ပိုင်းကို ဝေ့ကျုံး မြင်နိုင်ရုံမျှ ခေါင်းကို ဆွဲမလိုက်လေသည်။

“အ-အာ”

ဝေ့မိန်လင်က အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြီးမားသောအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့်အလား သွားရည်များ ကျဆင်းနေလေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ဝေ့ကျုံးနှင့် ဆုံတွေ့သွားပြီး ပါးပြင်များ အပြင်းအထန် နီရဲသွားကာ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှု ရောနှောနေခြင်းက သူမ၏ အကြည့်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ချီပေါင်ဝတ်စုံက တဝက်တပျက် ပွင့်ဟနေပြီး သူ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော ဖြူဝင်းသည့် ရင်သားအကွေ့အကောက်များကို ဖော်ပြနေကာ မျက်နှာက ရှက်ရွံ့မှုများကြောင့် နီရဲနေပြီး ပါးစပ်မှ သွားရည်များက ဖြူဝင်းသော လည်တိုင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ခေါင်းမှာ ဆံပင်များမှ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်ခံထားရပြီး လီဖုန်းက သူ့ကို တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခု ကြွားလုံးထုတ်နေသည့်အလား နောက်သို့ ဆွဲလှန်ခံထားရလေသည်။

လီဖုန်းက သူ၏ သဘောကျနေသော အပြုံးကို မပျက်ယွင်းစေဘဲ တင်းမာမှုများကို ဆက်လက်တည်ရှိနေခွင့် ပေးထားချိန်တွင် ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရမှုအပေါ် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်ကာ ဝေ့ကျုံး အေးခဲသွားလေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဝေ့မိန်လင်၏ ခေါင်းနောက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်က သူမကို လီဖုန်း၏ ပေါင်ခြံဆီသို့ ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

“ကဲ... မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သခင်မဝေ့က လောလောဆယ် အလုပ်များနေတယ်... ဒါကြောင့် မင်း နောက်မှ ပြန်လာခဲ့လို့ ရတယ်...”

လီဖုန်းက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ နောက်ပြောင်ပြီး လှောင်ပြောင်နေသည့်အလားပင်။

ဝေ့ကျုံး၏ မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံမှ တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာတစ်ခုကို ခိုးယူသွားသည့်အလား ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းသွားလေသည်။

“မင်း ခွေးကောင်”

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

သူ အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် ဧရာမ လက်တစ်စုံက သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်သွားစေလေသည်။

ဂိုးလ်ဒီက တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို လည်ပင်းမှ ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ အလွယ်တကူ မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။

ဝေ့ကျုံး၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များက အကူအညီမဲ့စွာ လေထဲတွင် ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေချိန်၌ သူ၏ ဒေါသများက ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ချောမွေ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် ဂိုးလ်ဒီက သူ့ကို အခန်းထဲမှ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် တံခါးက ကလစ်ခနဲ ပိတ်သွားပြီး လီဖုန်းနှင့် ဝေ့မိန်လင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ထပ်မံကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

တံခါးပိတ်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့မိန်လင်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာနေဆဲဖြစ်ကာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် သက်သာရာရမှုတို့ ရောနှောနေခြင်းက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

လီဖုန်း၏ အပြုံးက ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး မျက်လုံးများက သဘောကျမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

“ကဲ...”

သူက တိုးညင်းပြီး နောက်ပြောင်ကာ တိတ်ဆိတ်သော သြဇာအာဏာအပြည့် ပါဝင်သည့် လေသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“...ကျုပ်တို့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ...”

__

အပြင်ဘက်တွင် ဝေ့ကျုံးမှာ အခန်းထဲမှ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် အနီးအနားရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားလေသည်။ တံခါးခေါက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားလေသည်။

အတွင်းဘက်ရှိ အပြင်အဆင်မှာ ဝေ့မိသားစု၏ အခန်းနှင့် အတော်လေး တူညီပြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မတ်မတ်ထိုင်ကာ လေလံဆွဲနေမှုများအပေါ် အာရုံစိုက်နေလေသည်။

အခြားပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

“ဘယ်လိုနေလဲ...”

ထိုလူက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာက အရှက်ရမှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေလေသည်။

“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... အဲဒီဖာသည်မက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်သနေတာ...”

သူက သွားကိုက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

“ငါ မေးတာက ဆေးဆရာအကြောင်း...”

ဝေ့ကျုံး အေးခဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သူက လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်... ဆေးဆရာတံဆိပ်ကို သေချာမမြင်လိုက်ရဘူး... သူက ထိုင်နေတာဆိုတော့ အနားကပ်သွားလို့ မရခဲ့ဘူး...”

“ဟွန့်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်...”

ထိုလူ၏ လေသံက ပြတ်တောင်းနေပြီး ဝေ့ကျုံးထံမှ ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမဲ့မှုကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

“ထားလိုက်တော့... သူ့ရဲ့ နောက်ခံကို ငါ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ...”

သူ၏ လက်ချောင်းများက အတွေးနက်နေသည့်အလား လက်ရန်းပေါ်တွင် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေလေသည်။

“သူ့နာမည်က လီဖုန်း... လပြာဂိုဏ်းက အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်... ပြီးတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ဆေးဆရာအသင်းကို ဝင်ထားတယ်...”

ဒါကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့ကျုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ အသင်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိထားခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိလေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူက အသင်းဝင်အသစ် ဆေးဆရာသည် ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမတွင် သူ မြင်ခဲ့ရသူနှင့် တစ်ယောက်တည်း ဟုတ်မဟုတ် သွားရောက်အတည်ပြုရန်သာ တာဝန်ပေးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သေချာသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာက ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားလေသည်။

‘အဲဒီခွေးကောင်က ငါ့အပိုင်ကို ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့...’

ဘယ်အချိန်က စတင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမမှတ်မိတော့သော်လည်း ဝေ့မိန်လင်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရကတည်းက စားလောင်နေသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ထိုအပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရမ္မက်ဆန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ညစ်ညမ်းစေရန်မှလွဲ၍ ဘာကိုမှ မလိုချင်ခဲ့ဘဲ မာနကြီးပြီး အလှမ်းဝေးသော သူမ၏ မျက်နှာက မျက်ရည်များဖြင့် တွန့်လိမ်သွားသည်ကို မြင်ချင်ခဲ့သည်။

ထို့ထက်ပို၍ ငယ်စဉ်ကတည်းက အရာရာတိုင်းတွင် သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သော သူ၏ ပါရမီရှင် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဒေါသထွက်စေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် သူမကို သူ၏အောက်တွင် နင်းချေချင်ခဲ့လေသည်။

ပြီးတော့ အခု... သူ့အရင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူမကို လုယူဖို့ ရဲတင်းနေခဲ့ပြီ။

သူ၏ ခံစားချက်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ အသံက အေးစက်ပြီး ထက်မြက်လာလေသည်။

“အလောတကြီး မလုပ်နဲ့... ဘာမှမလုပ်ခင် ငါ့အမိန့်ကို စောင့်...”

ဝေ့ကျုံးက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသော်လည်း သူ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အရှက်ရမှုက မီးပမာ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ထိုလူ၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် တိတ်တဆိတ်သာ အခိုးအငွေ့ ထွက်နိုင်တော့သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

“သွား ခေါင်းသွားအအေးခံလိုက်... ခွန်အားမရှိတဲ့ ဒေါသက အသုံးမကျဘူး... မှတ်ထား... ဒီကစားပွဲမှာ စိတ်ရှည်မှုက ဘယ်ဓားထက်မဆို ပိုထက်တယ်...”

ဝေ့ကျုံးက သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ယှက်ကာ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသော ခြေသံများက မကျေနပ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ဝေ့ကျုံး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သော် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်က ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... မြို့စားမင်းက ဒီပွဲပြီးရင် အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ထားပါတယ်...”

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက တွက်ချက်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် တောက်ပသွားလေသည်။

“ဟင်း... သဘောပေါက်ပြီ... ပြီးတော့ ဝေ့ကျုံးကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထား... သူ့ကို မိုက်ရူးရဲဆန်တာတွေ လုပ်ခွင့်မပေးနဲ့... သူက အသုံးဝင်... နေသေးတယ်...”

“နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး...”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါကို... ‘ဝံပုလွေ’ ဆီ ပို့ပေးလိုက်... ပြီးတော့ မြို့စားမင်းရဲ့ အစည်းအဝေး တက်ပြီးရင်... ငါ အချိန်အတန်ကြာ ထွက်သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လက်ထောက်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်အလား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“သခင်ကြီး... သခင်ကြီး ဆိုလိုတာက...”

“ဟုတ်တယ်...” ထိုလူက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း အသံတွင် သဘောကျမှု အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေလေသည်။

“မြို့စားမင်းက မိသားစုကြီး လေးခုထဲမှာ သူလျှိုတစ်ယောက် ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို စပြီး သံသယဝင်လာပြီ... ဒါပေမဲ့ သံသယသက်သက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး...”

“သူ့မှာ သက်သေ မရှိသေးဘူး... ပြီးတော့ သက်သေမရှိဘဲနဲ့ သြဇာကြီးတဲ့ မြို့စားမင်းတောင် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး...”

“သူ လုပ်သမျှ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက တရားမျှတတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ဥပဒေနဲ့ စည်းကမ်းရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်တဲ့ လပြာဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုနေတာကိုး...”

သူ၏ လက်ချောင်းများက လက်ရန်းပေါ်တွင် တမင်တကာ တည်ငြိမ်စွာ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်နေလေသည်။

“အဲဒီအချိန်အထိ... စစ်တုရင်ခုံက ငါတို့ ကစားဖို့ပဲ ရှိနေဦးမှာ...”