အခန်း (၆) - အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဆေးလုံးများ
လီဖုန်းသည် ဆေးဖိုအသေးလေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။ ဆေးဖိုဝမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဆေးဖုန့်မြူများ လေထုထဲသို့ လွင့်ပျံသွားစဉ် နွေးထွေးသော အပူရှိန်က ညင်သာစွာ ဖြာထွက်လာလေသည်။
ဆေးဖိုအတွင်းမှ တိုးညင်းသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ဆေးဖိုအဖုံးကြားမှ နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့၏။
သူက အဖုံးကို အမြန်ပင် ဖွင့်လိုက်တော့သည်။
ဆေးဖိုအတွင်း၌ လုံးဝန်းပြီး တောက်ပနေသော ဆေးလုံးငါးလုံး ရှိနေ၏။ ဆေးလုံးတစ်လုံးချင်းစီမှ သိမ်မွေ့သော တောက်ပမှုများ ဖြာထွက်နေပြီး ဖုန်မှုန့်တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် မရှိချေ။
သူ၏ ရင်ခုန်သံက တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားရလေ၏။
သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဆေးလုံး...”
အပြစ်အနာအဆာမဲ့ချီစုစည်းမှု ဆေးလုံးများပင်။ တစ်လုံးတည်း မဟုတ်ဘဲ ဆယ်လုံးလုံး ဖြစ်ပေသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အဆင့် (၃) ပါရမီရှိသော ဝါရင့်ဆေးဖော်စပ်သူများပင်လျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိသာ သန့်စင်သော ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ကြသည်။
ရာနှုန်းပြည့် သန့်စင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဆေးလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုဟု သတ်မှတ်ကြ၏။
ထိုဆေးလုံး၏ အာနိသင်က ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆမှ သုံးဆအထိ ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာမူ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုမြင့်မားပေသည်။
ဒါက အဆင့် (၁) ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက် တတ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပေသည်။
လီဖုန်းက သူ၏ လက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
“ဒါဆို... စနစ်ဆီကရတဲ့ အဆင့် (၁) ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့...”
သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။
“တကယ်လို့ ငါသာ အမှန်တရားကို မသိခဲ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်မိတော့မှာပဲ...”
ထိုပျော်ရွှင်မှု အခိုက်အတန့်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားမှုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရ၏။
သူ၏ ဒျန်တန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက လှိုင်းထကာ ရစ်ပတ်လာပြီးနောက် ရေကာတာ ကျိုးပျက်သွားသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။
ဝုန်း။
ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် (၄)။
သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုက ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး အလွန့်အလွန် ချောမွေ့လွန်းလှသဖြင့် သံသယဖြစ်စရာပင် ကောင်းနေတော့သည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ...”
သူက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။
“ငါ အဆင့် (၃) မှာ ပိတ်မိနေတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ရှိပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုမှ...”
[ဒင်။ စနစ်သတိပေးချက် - စနစ်ကို နိုးထစေရန်နှင့် ပိုင်ရှင်င်အတွက် မျက်နှာသာပေးရန် ပစ်မှတ် ယွဲ့လန်ကို သတ်မှတ်ရန် ယခင်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။]
[ယခုအခါ ပိုင်ရှင်င်သည် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း အောင်မြင်ပြီး အခြေခံစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆင့် (၄) သို့ လွယ်ကူစွာ တက်လှမ်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။]
[ပိုင်ရှင်၏ ကြီးမားသော အဆင့်တက်လှမ်းမှုများအပေါ် မူတည်၍ စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။]
လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားရလေ၏။
“ဒါဆို ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ကြိုးစားခဲ့သမျှ အားလုံးက မင်းဆီ ရောက်သွားတာပေါ့...”
သို့သော်လည်း သူသည် ရလဒ်ကိုမူ မငြင်းပယ်နိုင်ချေ။ သူ၏ သွေးကြောများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည့် အဖုအထုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်များက စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုမိုပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။
ထို့အပြင် ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ...
[ဒင်… ကြီးမားသော အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်သည် ကံစမ်းမဲ (၁၀) ကြိမ် ရရှိထားပြီး ဂါချာစနစ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။]
သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားရလေ၏။
သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“ဂါချာလား... ဒါက ကမ္ဘာမြေပေါ်က ပိုက်ဆံညှစ်တဲ့ ဖုန်းဂိမ်းတွေလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”
သူသည် မျက်နှာသာပေး ဆိုင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရေပြင်ပေါ်ရှိ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည့် ရွှေရောင်ဂါချာစက်ဝိုင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ကြိမ် လှည့်ရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာ...
[၁၀၀၀ မျက်နှာသာပေးမှတ်]
လီဖုန်း၏ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေသည်။
“မင်း ငါ့ကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ငါ့ဆီမှာ မျက်နှာသာပေးမှတ် တစ်မှတ်ပဲ ရှိတာလေ... ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ငါတစ်ဂိုဏ်းလုံးကို လိုက်ပြီး ပွတ်သပ်နှာဘူးထရတော့မှာပဲ...”
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အခြားသော အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်၏။
[အသစ်သစ်သော လက်ဆောင် - အခမဲ့ ကံစမ်းမဲ (၁၀) ကြိမ် ရရှိနိုင်ပါသည်။]
သူ ဆွံ့အသွားရလေသည်။
“အို...”
သူက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းကာ လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ကမ္ဘာမြေမှ ဂါချာနတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းနေသည့် သစ္စာရှိ လောင်းကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် စုစည်းလိုက်လေသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကိုတော့ မလှည့်စားပါနဲ့...”
ပုံမှန်မဟုတ်သော ပထမဆုံးအကြိမ် လှည့်ခြင်း...
ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးနှင့်အတူ ဖြူဖျော့သော ကတ်ပြားတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့၏။
[အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲ အစာ - အမှိုက်]
“အသုံးမဝင်ဘူး...”
ဒုတိယအကြိမ် လှည့်ခြင်း...
[စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံ - သာမန်]
တတိယအကြိမ် လှည့်ခြင်း...
[ဝိညာဉ်မြက် မြေဩဇာ - အဆင့်နိမ့်]
စတုတ္ထအကြိမ် လှည့်ခြင်း...
[အက်ကွဲနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး - တန်ဖိုးမရှိ]
ပဉ္စမအကြိမ် လှည့်ခြင်း...
[စုတ်ပြဲနေသော ရုပ်သေးပုံစံငယ် - မပြည့်စုံ]
လီဖုန်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။
သူက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ခါလိုက်လေသည်။
“မင်း ငါ့ကို လာလိမ်နေတာလား... ဒီဂါချာစနစ်က ချို့ယွင်းနေတာလား...”
သို့သော် ဆဋ္ဌမမြောက် ကတ်ပြားက ပွင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ပုံရိပ်ထဲမှ အေးစက်သော နှင်းခဲအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့၏။
[အဆင့် (၁) အထွတ်အထိပ် ရေခဲဓား - ‘ကျောက်စိမ်းနှင်းခဲ’]
လီဖုန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။
“ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့...”
သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့၏။
“ယွဲ့လန်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ရေခဲဓာတ်ခံမလား... ဟဲဟဲ... ဒါကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရင် မျက်နှာသာပေးမှတ်တွေ အများကြီး ရမှာ သေချာတယ်...”
သတ္တမမြောက် ကတ်ပြား...
[ရွှေအမြူတေ - အလွန်ရှားပါးသော ရုပ်သေးပစ္စည်းဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အသိစိတ် ပါဝင်သော ရုပ်သေးဗဟိုချက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ သတ်မှတ်ချက် ပြည့်မီပါက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်သည်]
လီဖုန်း၏ ပါးစပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားလေသည်။
“ရုပ်သေးဗဟိုချက်လား... ဒါတွေက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးလေ... ဒါနဲ့ဆို ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိတဲ့ ရုပ်သေးတွေကို ဖန်တီးနိုင်မှာပဲ...”
အဋ္ဌမမြောက်။
[အဆင့် (၁) ရုပ်သေးပညာ ပါရမီကို ရရှိခဲ့သည်။]
သူသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“အင်း... ဒါက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ...”
နဝမမြောက် ကံစမ်းမဲ...
ရှေးဟောင်းပြီး ထူထပ်သော အစိမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့၏။
[အဆင့် (၄) အထွတ်အထိပ် ဖီးနစ်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးလုံး - သေဆုံးပြီး တစ်နာရီအတွင်း ဝိညာဥ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည်]
သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“သေဆုံးပြီး တစ်နာရီအတွင်းဆိုရင် ဝိညာဥ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်တယ်တဲ့... ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင် ဒါမျိုးကို ရဖို့ အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်ကြမှာပဲ...”
ထို့နောက် ဒသမမြောက် ကတ်ပြား ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
နောက်ဆုံးကတ်ပြား ပွင့်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဂါချာမျက်နှာပြင်က တုန်ခါလာတော့၏။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက အနားသတ်များတစ်လျှောက် ကခုန်နေပြီး ကြယ်ပွင့်များက ဗဟိုတွင် စုစည်းလာကာ ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်နေလေသည်။
စာတိုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
[သင် ရရှိခဲ့သည် - ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ - ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်]
ရုတ်တရက် လီဖုန်းသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
အချက်အလက်များက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။
ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်။ အကန့်အသတ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုကို ရရှိစေနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်။
၎င်းအတွင်းရှိ ကြယ်တစ်ပွင့်ချင်းစီကို နိုးထစေသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တူဖြင့် ထုရိုက်သွန်းလုပ်ထားသော သံမဏိကဲ့သို့ ပိုမိုသန်မာလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် လက်ရှိတွင်မူ ၎င်းသည် ကြယ်တစ်ပွင့်မျှ မလင်းလက်သေးသော ဗလာကျင်းနေသည့် ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ အခွံသက်သက်သာ ရှိသေး၏။
[ကြယ်တစ်ပွင့်ချင်းစီကို ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှု သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်လျှင် မျက်နှာသာပေးမှတ် ၁၀၀ အသုံးပြု၍ နိုးထစေနိုင်သည်။]
လီဖုန်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ကြယ်စုတန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ဖြည့်ဆည်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဗလာကျင်းနေသည့် ဂလက်ဆီတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။
သူက လျှာတစ်ချက် သပ်လိုက်လေသည်။
“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက... ငါ ပိုသန်မာချင်ရင် အရိုက်ခံရမလား ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တွေ ပိုသုံးရမလားပေါ့...”
လီဖုန်းက သူ၏ လုံးဝန်းသော ဗိုက်နှင့် နူးညံ့သော ခြေလက်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ငါက ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို သေလုမတတ် လေ့ကျင့်ရမှာလား... စနစ်... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း...”
[ပိုင်ရှင်င်၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေအရ... သဘာဝအတိုင်း ကြယ် (၅) ပွင့်ထက် ပိုမိုတိုးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။]
“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ...”
သို့သော်လည်း ထိုသို့ သရော်နေသည့်ကြားမှ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များက တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီ၊ ရုပ်သေးလမ်းစဉ်၊ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ဆေးလုံး၊ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အေးစက်သော နတ်သမီးလေးနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ဓားတစ်စင်းပင် ရရှိထားပြီ ဖြစ်၏။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ အမျိုးသမီးများကို မျက်နှာသာပေးခြင်းဖြင့် ဆုလာဘ်များ ပေးနိုင်သည့် စနစ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ လမ်းစဉ်က စတင်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် လီဖုန်းက ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို သဘောကျပေ၏။
သူက လည်ပတ်နေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ထပ်မံပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင်...
နေဝင်ရီတရော အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လီဖုန်း၏ အတွေးများက နံနက်ပိုင်းကတည်းက သူ၏ အသက်ရှူသံတိုင်းကို ခြောက်လှန့်နေသော ငွေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် နတ်သမီးလေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။
သူ၏ မျက်နှာကို ဖိကပ်ထားခဲ့သည့် ထိုနူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းတောင်ကြားလေး...
သူက ဆာလောင်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေစဉ် တုန်ခါနေခဲ့သည့် သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော တောင်ကုန်းလေးများ...
ထို့ပြင် သူ၏ အရှက်မရှိသော ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် တင်းရင်းလုံးဝန်းနေပြီး သူ၏ သာမန်လူသားဆန္ဒများကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ အေးစက်စွာ လှုပ်ခါနေခဲ့သည့် ထိုမက်မွန်သီးလေး...
လီဖုန်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွားရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။
“ကောင်းကင်ဘုံက တကယ်ကို ထင်သလောက် မရက်စက်ဘူးပဲ... သူမရဲ့ တာအိုက တိမ်တိုက်တွေအထက်မှာ ရှိနေရင်တောင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေသေးတာပဲ...”
သူမကို ထပ်မံမြည်းစမ်းရမည့် အတွေးကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။
မဟုတ်သေးဘူး။ မြည်းစမ်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး။
ဝါမြိုပစ်ရမည်။
ယနေ့ညတွင် သူသည် သူမ၏ တံခါးကို ထပ်မံခေါက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အဆိုးဆုံး ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
ယွဲ့လန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမမှ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာစဉ် သူမ၏ ငွေရောင်ဝတ်ရုံစများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေလေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော ရွှေရောင်မျက်လုံးများက နေဝင်ချိန်ကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုပုံရိပ်သည် သေဆုံးလုနီးပါး မီးတောက်များကို ထင်ဟပ်နေသော ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။
သူမ၏ လက်က ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အိတ်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အသစ်ဝယ်ယူထားသော ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကြောင့် လေးလံနေပေသည်။
သို့သော် သူမ၏ အတွေးများက ဆေးလုံးများဆီတွင် မရှိပေ။
၎င်းတို့က မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားခဲ့သည့် ပူနွေးသော အလေးချိန်...
သူမ၏ ကျောက်စိမ်းသားကို ဆုပ်နယ်နေခဲ့သည့် ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်စုံ...
သူမ၏ မထိတွေ့ရသေးသော ရေလိုဏ်ဂူထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည့် နဂါးတစ်ကောင်...
ဒါက အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး သူမက အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ... ဒါက သူမ လိုအပ်နေသည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူမက ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဒါဆို ဘာလို့... သူမက အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူခဲ့ရတာလဲ။
ထို့နောက် သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။
“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သာမန်လူသားတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုသက်သက်ပဲ...”
သို့သော် ထိုအတွေးက လေပြေညင်းကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရောက်လာသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် တာအိုကို လိုက်စားရန်အတွက် ၎င်းကို ခေတ္တငှားရမ်းထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်အချို့ လှုပ်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူမက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။
သူမ မသိရှိဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ကြိုးမျှင်များက လေထုထဲတွင် သိမ်မွေ့စွာ ရစ်ပတ်နေခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့က မမြင်နိုင်ဘဲ အားနည်းသော်လည်း တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ စနစ်၏ လွှမ်းမိုးမှုက ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လီဖုန်းအပေါ် ထူးခြားသော နူးညံ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေရန် သူမ၏ အတွေးများကို အနည်းငယ် တွန်းပို့ပေးနေခဲ့ပေသည်။ သို့သော် သူမက သတိမထားမိသကဲ့သို့ ဂရုလည်းမစိုက်ပေ။ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုသို့သော သာမန်လူသားတို့၏ သံယောဇဉ်များက ဘာအရေးပါဦးမည်နည်း။
ထိုအချိန်တွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။ သူက ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောသည့် အပြင်စည်းတပည့် လင်းယု ဖြစ်၏။ သူက သူမကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။
သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်မ ယု... အစ်မ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမမှာ ရှိနေတာကို ကျုပ် မြင်ခဲ့လို့ အစ်မအတွက် တစ်ခုခု ယူလာပေးတာပါ...”
သူက လက်ရာမြောက်စွာ ပြုလုပ်ထားသော အဆင့်နိမ့် စိတ်ငြိမ်ဆေးရည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိမှန်း သိပေမယ့် ကျုပ် ထင်တာက...”
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်က သူ့အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပေသည်။
“မလိုဘူး...”
“ဒါပေမဲ့...”
“ဖယ်စမ်း...”
လင်းယုသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ အေးစက်မှုအောက်တွင် သူ၏ သတ္တိများ အရည်ပျော်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများကပင် နှင်းခဲများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေ၏။
ယွဲ့လန်က သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ရာ သူ့ကို ပုလင်းလေးနှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့စေတော့၏။
သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“တစ်နေ့ကျရင်... ကျုပ်က အစ်မရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်တည်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပါ့မယ်...”
သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယွဲ့လန်သည် မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားလေသည်။ သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူရန် အိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
သူမ တရားမထိုင်မီမှာပင်...
ဒေါက် ဒေါက်။
အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
“အစ်မ... ကျုပ် လီဖုန်းပါ...”
ယွဲ့လန်၏ အကြည့်က တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူမက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ အကာအကွယ် အစီအရင်က တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
တံခါးက တကျိကျိမြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်ဟသွားလေသည်။
ထို့နောက် လီဖုန်း၏ နှာဘူးရုပ်သွင်က အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဆောင်းရာသီတွင် ဆာလောင်နေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေတော့၏။