အခန်း (၆၀) - ပြီးနောက်ကျန်ရစ်သော ခံစားမှုနှင့် လီဖုန်း၏ အပြောင်းအလဲ

နောက်တစ်နေ့…

လီဖုန်း၏ နေအိမ်အတွင်း၌…

နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေပြီး သေးငယ်သော အခန်းလေးထဲသို့ နူးညံ့သော အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေလေသည်။

မနေ့ကတည်းက တုန်ခါနေခဲ့သော ကုလားကာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း... အတွင်းမှ စိမ့်ထွက်လာသော လေထုထဲတွင်မူ ချွေးနံ့၊ ရမ္မက်နံ့နှင့် ပိုမိုညစ်ညမ်းသော အနံ့အသက်များက လေးလံစွာ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကုတင်ပေါ်တွင် လီဖုန်းက ဗလာကျင်းဖြင့် ပျင်းရိစွာ ပက်လက်လှန်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရသည့်အလား လုံးဝ ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။

လက်ဖြင့် ကုလားကာကို အနည်းငယ် ဟကြည့်လိုက်ရာ အသစ်ထွက်ပေါ်လာသော နံနက်ခင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူကိုယ်သူ အလိုလိုက်လွန်းသွားပြီဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန်ဇီယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းသာယာစရာ ကောင်းနေတာကိုး။ အခုမှ ရထားတဲ့ မျိုးစေ့အမှိုက်ပုံးလေးကို တစ်နေ့လုံး သုံးရတာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ဘောလုံးတွေ လုံးဝ ကုန်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ဇီယန်၏ အံ့မခန်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်ရန်အတွက် ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြယ်အနည်းငယ်ကိုပင် သူ အဆင့်မြှင့်လိုက်သေးသည်။ ယခုအခါ ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ကြယ်နှစ်ပွင့်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် လွင့်မျောနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ကြားမှ တုန်ခါနေသော ချီများက သန့်စင်သော ချီအမြောက်အမြားကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားရကာ မကြာမီ နောက်ထပ် ဖောက်ထွက်မှုတစ်ခု ရတော့မည်ဟုပင် ခံစားနေရလေသည်။

အပြင်ပန်းတွင်လည်း လီဖုန်း၏ အသွင်အပြင်က သိသိသာသာ စတင်ပြောင်းလဲလာလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုကြွက်သားထွက်လာပြီး ကျစ်လျစ်လာကာ မျက်နှာကလည်း နှစ်အနည်းငယ် ပိုငယ်သွားပုံရလေသည်။

ယခုအခါ မသင်္ကာစရာကောင်းပြီး ဝဖြိုးသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ဘဲ ကျစ်လျစ်သပ်ရပ်ပြီး သန့်စင်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အငွေ့အသက်မျိုး ရှိလာလေသည်။

စစ်မှန်သော ခွန်အားနှင့် တက်ကြွမှုများ ဖြာထွက်နေပုံရသည့် လက်ကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

‘ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ တကယ် အထင်သေးမိတာပဲ... နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် အဆင့်မြှင့်သင့်တယ်ထင်တယ်...’

ထို့နောက် ရရှိထားသော မျက်နှာသာပေးမှု အမှတ် အရေအတွက်ကို စစ်ဆေးရန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

[မျက်နှာသာပေးမှု အမှတ် - ၂၃၀၀]

ပမာဏကို မြင်တော့ လီဖုန်းက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အဆင့်မမြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဆန္ဒများ ထပ်မံပြည့်နှက်လာပြီး သာယာမှုထဲတွင် နောက်ထပ် လမ်းပျောက်မသွားချင်တော့ပေ။

ဖန်ဇီယန်လည်း နားဖို့ လိုသေးသဖြင့် ဒီညမှသာ အဆင့်မြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုအတွေးကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရမ္မက်ဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

[…]

ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ကြယ်တာရာခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာမစိတ်ကြွဆေးတစ်မျိုးလို အသုံးပြုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း စနစ်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ကြောင်းကိုမူ သူ မသိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် လီဖုန်းက အသံထွက်ပြောလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... အခု ထသင့်ပြီ—အိုး...”

အောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီဖုန်းထံမှ တိုးညင်းသော ညည်းသံလေး ထွက်လာပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဖန်ဇီယန်က ဒူးထောက်နေလေသည်။

တစ်ချိန်က မာနကြီးခဲ့သော သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများက ယခုအခါ မှုန်ဝါးနေပြီး ပိုးသားလို ဆံပင်များက နီရဲနေသော ပါးပြင်များတွင် ကပ်နေကာ ကျန်ဆံပင်များက သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြေကျနေလေသည်။ ခေါင်းကို သူ၏ ပေါင်ခြံပေါ်တွင် မှီထားပြီး ညင်သာစွာ အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေကာ စိုစွတ်သော စုပ်ယူသံများက သေးငယ်သော နေရာလေးအတွင်း တိုးဖျော့စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ပလွတ်... ပလွတ်...

လတ်တလောတွင် သူမက ညီငယ်လေးကို နာခံစွာ လျှာဖြင့် ယက်နေပြီး မနေ့က အလိုလိုက်ခဲ့မှုများ၏ အရာအားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးနေသည့်အလား နှေးကွေးပြီး ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မျိုချပေးနေလေသည်။

သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေစဉ်အတွင်း လှပပြီး ဗလာကျင်းနေသော ပခုံးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မောပန်းမှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ဝင်ပေါက်မှ တစ်ခုခု စီးကျနေသည်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သောကြောင့်ပင်...။

သို့တိုင်အောင် မနေ့ကမှ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခဲ့သည်ဖြစ်သော်လည်း နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများက တင်းကျပ်စွာ ဆက်လက်စုပ်ယူနေပြီး အသားကျနေသော စည်းချက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေလေသည်။

အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးကို ဆုချနေသည့်အလား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆံပင်များကို ပျင်းရိစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း လီဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မဖန်က... တကယ်ကို ကြိုးစားတာပဲ... တကယ်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး အံ့ဩစရာ ကောင်းလာပြီ...”

ချီးကျူးစကားကြောင့် ဖန်ဇီယန်၏ ပါးပြင်များ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားပြီး ပိုမိုထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြလိုသည့်အလား နှုတ်ခမ်းများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။ မကြာမီ တိုးညင်းသော ဖောက် ဆိုသည့် အသံလေးနှင့်အတူ ညီငယ်လေးကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

လီဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် အစွန်းအထင်းမှ မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ပြောင်စင်သွားပြီဖြစ်သော စိုစွတ်နေသည့် ညီငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

“အဝတ်အစား ဝတ်ကြရအောင်...”

သူက ကုတင်ပေါ်မှ အရင်ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဝတ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီ အနောက်မှ အဝတ်အစား ပွတ်တိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်ဇီယန် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အားနည်းစွာ တုန်ယင်နေသော သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသည့် ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တော့ လီဖုန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသဖြင့် ဖန်ဇီယန်က မျက်နှာနီရဲသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပေါင်တစ်လျှောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသော အဖြူရောင် အရည်များကို တမင်တကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မကြာမီ နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသားအရေပေါ်ရှိ ချွေးများနှင့် အစွန်းအထင်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မနေ့က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား သန့်စင်သွားလေသည်။

“ဟူး...”

ခန္ဓာကိုယ်က စေးကပ်မနေတော့သဖြင့် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သို့သော် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ဂါထာက အတွင်းပိုင်းကို မသန့်စင်ပေးနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူ၏ နွေးထွေးသော အနှစ်သာရများ အတွင်းတွင် စုအိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို ခံစားရသဖြင့် ပါးပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ နီရဲမှုတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

အခက်တွေ့နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လီဖုန်းက ပြုံးလျက် လျှောက်သွားလေသည်။

“အဝတ်အစား ဝတ်ဖို့ ကူညီပေးပါရစေ စီနီယာအစ်မ... မနေ့က အားတက်သရော ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဒါက ကျုပ် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံး အရာပါပဲ...”

“ဒါက... ငါ့အထဲမှာ အဲဒါတွေ နည်းနည်း ကျန်နေသေးတော့...”

အတွင်းပိုင်းကို အရင်သန့်ရှင်းချင်နေသော်လည်း လီဖုန်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာကို မြင်ပြီးနောက် သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မကူးရက်တော့ပေ။

“...ကောင်းပါပြီ...”

တိုးညင်းစွာ သဘောတူလိုက်လေသည်။ အတွင်းပိုင်းတွင် သူ၏ မျိုးစေ့များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရန် ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။ သေချာပေါက် ဝတ်ပေးနေစဉ်အတွင်း လီဖုန်း၏ လက်များက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အရှက်ကင်းမဲ့စွာ လှည့်လည်နေပြီး အရင်ကလိုပင် နောက်ပြောင်နေခဲ့လေသည်။

--

ပြီးစီးသွား၍ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖန်ဇီယန် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

မေးစေ့ကို မော့ကာ ကျောမတ်လိုက်လေသည်။ အတွင်းတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား မာနကြီးပြီး ထောင်လွှားသော မျက်နှာအမူအရာက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပုံမှန် မာနကြီးသော ဟန်ပန်ဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် လျှောက်သွားလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဟန်ဆောင်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဒါကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ—တကယ်တော့ ပိုလို့တောင် သဘောကျနေသေးသည်။

အခြားသူများအတွက်မူ မွန်မြတ်၊ မာနကြီးပြီး ထိတွေ့၍မရနိုင်သော ဖန်ဇီယန် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် ညဘက်... ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့အတွက် နာခံစွာ မက်မွန်သီးကို မြှောက်ထားပေးချိန်တွင် သူမ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိလေသည်။

သို့သော် ဖန်ဇီယန်က လီဖုန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက... ကွဲပြားနေပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပိုပြီး... ယောက်ျားပီသလာသလိုပဲလား။ ဘယ်လိုမေးရမှန်း သူမ မသိတော့ပေ။

တုံ့ဆိုင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လီဖုန်းက နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ၊ ကျုပ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားနေတာ မဟုတ်လား... တကယ်တော့ အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှု—အဲလေ၊ မနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ...”

“အယ်... ငါလား...”

အံ့ဩစွာ ခေါင်းစောင်းလိုက်လေသည်။

ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပတ်သက်၍ လီဖုန်းက ဆင်ခြေပေးရန် အသင့်ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို ငြိမ်သက်အောင် ကူညီပေးလိုက်တာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က စတင်အသားကျလာပြီး... တိုးတက်လာတာ... စီနီယာအစ်မဖန်ရဲ့... “အကူအညီ” က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ...”

စကားများကို ကြားတော့ နှုတ်ခမ်းများက ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး မေးစေ့ကို မော့လိုက်လေသည်။

“ဟွန့်... သေချာတာပေါ့... ငါ ဖန်ဇီယန်က ဘယ်အရာကိုမှ တဝက်တပျက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး...”

သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နောက်တစ်ကြိမ် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်တော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများက ယွဲ့လန်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားကာ သူမ ပြိုင်ပွဲတွင် အဆင့်တက်သွားပြီလားဟု စဉ်းစားနေလေသည်။

ဖန်ဇီယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ၊ ပြိုင်ပွဲ သွားကြည့်ချင်လား...”

ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော ဖန်ဇီယန်က အစပိုင်းတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိဟု တွေးမိသဖြင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။

“အင်း...”

ရိုးရှင်းပြီး တိုတောင်းသော ခေါင်းညိတ်မှုတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

အတူတကွ ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြရာ လူအုပ်ကြီးက စုဝေးနေကြပြီဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေသည်။

ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကွင်းပြင်က ပြည့်ကျပ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် လူများ ပြည့်နေကာ ဆူညံသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်ကို လီဖုန်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

လီဖုန်းနှင့် ဖန်ဇီယန်တို့ အတူတကွ ရောက်လာချိန်တွင် တပည့်အချို့က ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဖန်ဇီယန်က မင်းဆက်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်ထပ်ပေးခံရတော့မည်ဆိုသည်ကို မသိကြသေးသဖြင့် တချို့က အံ့ဩတကြီး တီးတိုးပြောကြပြီး တချို့က လေးစားအားကျစွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို မြင်တော့ အေးစက်ပြီး မွန်မြတ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ဘာမှမထူးခြားသည့်အလား မတ်မတ်လျှောက်သွားလေသည်။

သို့တိုင်အောင် နှုတ်ခမ်းများတွင် သေးငယ်သော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အာရုံစိုက်ခံရသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နှစ်သက်နေကြောင်း သိသာနေလေသည်။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော လင်းယွီက ဆူညံသံများကို သတိပြုမိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ကို မြင်တော့ အေးခဲသွားလေသည်။ လီဖုန်းနှင့် ဖန်ဇီယန်တို့ကြားတွင် မျက်လုံးများ ကူးလူးနေပြီး အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

‘ဂျူနီယာညီလေးလီက စီနီယာအစ်မဖန်ကို ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ... ပြီးတော့ ဂျူနီယာညီလေးလီက နည်းနည်း ကွဲပြားနေသလိုပဲ...’

လင်းယွီ၏ အံ့ဩနေသော မျက်နှာကို မြင်တော့ လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျှောက်သွားတော့မည့်အချိန်မှာပင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖန်ဇီယန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ခါးကို အနည်းငယ် ညွှတ်လိုက်ပြီး ဖန်ဇီယန်၏ လက်အောက်ငယ်သားလို ဟန်ဆောင်ကာ အစေခံတစ်ယောက်လို ကိုယ်နေဟန်ထားကို ယူလိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မဖန်၊ အဲဒီမှာ ထိုင်မလား... အဲဒီကနေ မြင်ကွင်း အရမ်းကောင်းတယ်...”

လက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လီဖုန်း၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအကျင့်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း မကြာမီ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များထံမှ အံ့ဩသံများနှင့် တီးတိုးစကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ... စီနီယာအစ်မဖန်ရဲ့ နောက်လိုက်အသစ်လား...”

“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြည့်ရတာ သူက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပုံရတယ်... ဆေးဆရာတစ်ယောက်ကိုတောင် နောက်လိုက်အဖြစ် ထားနိုင်တဲ့ စီနီယာအစ်မဖန်က အရမ်းအံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ...”

သူတို့၏ စကားများကို ကြားတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေးစားအားကျမှုများကို နှစ်သက်ကာ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

လီဖုန်းက သူမ၏ လူမြင်ကွင်းပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကူညီပေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ ဒါကို သဘောကျမှန်း သိနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ထိုအတွေးကြောင့် နှလုံးသား နူးညံ့သွားလေသည်။

သို့သော် လူတိုင်း လေးစားအားကျရသော မာနကြီးသည့် စီနီယာအစ်မတစ်ဦးကို သူ၏ လက်အောက်တွင် ထားရှိရခြင်းကို အရသာခံလို၍ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ပေ။

သူတို့၏ မှတ်ချက်ကြောင့် အံ့ဩသွားပြီး လီဖုန်း၏ ခါးရှိ တံဆိပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားလေသည်။ မနေ့က ခံစားချက် မုန်တိုင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် သေချာ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

‘ဒါဆို ဂျူနီယာမောင်လေးလီက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်ပေါ့... အံ့ဩစရာပဲ...’

သူ့အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ အတွေးများ ပိုမိုမြင့်မားလာလေသည်။

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ...” လီဖုန်းအတွက် သူမကို ဘေးတွင် ထားရှိခွင့်ရခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည့်အလား မေးစေ့ကို မော့လိုက်လေသည်။

အမိန့်ပေးနေသည့် လေသံကို လီဖုန်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ပြုံးလျက် ထိုင်ခုံဆီသို့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လင်းယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။ အာရုံစိုက်ခံရမှုတွင် မြူးထူးနေဆဲဖြစ်သော ဖန်ဇီယန်က ဂုဏ်ယူစွာ လိုက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ လင်းယွီက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။

“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်းက ဘာလို့ စီနီယာအစ်မဖန်နဲ့ အတူရှိနေတာလဲ... ပြီးတော့ မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“အိုး... ကျုပ်က စီနီယာအစ်မဖန်ကို လေးစားလာတာ ကြာပြီ... အဲဒီလို ပွဲစဉ်တစ်ခု ရှုံးသွားတာကို မြင်တော့.... သူ့ကို ကူညီချင်လို့ နောက်လိုက် ဖြစ်သွားတာပါ...”

“ကျုပ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကတော့... စီနီယာအစ်မဖန်က နောက်လိုက်ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ရတနာ ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးကို သဘောကောင်းစွာနဲ့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်လို့ပါ...”

လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း ထပ်မမေးနိုင်မီမှာပင် လီဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီနေ့ ဘာလို့ လူတိုင်း ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာလဲ...”

လင်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့က ဗိုလ်လုပွဲမို့လို့လေ...”

လီဖုန်း အံ့ဩသွားလေသည်။

“အယ်... ဒီလောက် မြန်မြန်လား...”

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံကို ကြားတော့ လင်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ မှောင်မိုက်သွားပြီး အာရုံကို လီဖုန်းဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

“ပြီးတော့ မနေ့က မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ပွဲကောင်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာကို မင်း လာတောင် မကြည့်ဘူး... အခွင့်အရေးတွေ အရမ်း နှမြောစရာကောင်းတာပဲ...”

“အိုး... အလုပ်နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ပါ... အဟမ်း၊ စီနီယာအစ်မဖန်ကို ကိစ္စတချို့ ကူညီပေးနေလို့ပါ...”

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ဘေးမှ ဖန်ဇီယန်မှာ မနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို သတိရသွားသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

လင်းယွီက သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနီးအနားရှိ ဖန်ဇီယန်ထံမှ ကန့်ကွက်မှု မရှိသည်ကို မြင်တော့ ထပ်မမေးတော့ပေ။

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား လင်းယွီ ဆက်ပြောလေသည်။

“အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ... အဲဒီနှစ်ယောက်၊ သခင်မကျူး မဟုတ်လား... သူတို့ မနေ့က မင်းကို လာရှာသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း မရှိတော့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူတို့မြို့ကို ပြန်ရတော့မယ်လို့ နှုတ်ဆက်စကား ပါးလိုက်တယ်...”

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကို နောက်သို့မှီကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ဟိုး... အဲဒီလိုလား...”

သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ.... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရသာခံရန် ပိုကောင်းသော မျိုးစေ့အမှိုက်ပုံး အသစ်တစ်ခုကို ရရှိထားပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။

စကားများကို ကြားတော့ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဖန်ဇီယန်၏ နားများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်ဘတ်ကို ပင့်တင်ပေးထားသည့် ပုံစံဖြင့် လက်ပိုက်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန် ဆောင်လျက် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။

သို့တိုင်အောင် လီဖုန်းအကြောင်း များများစားစား မသိသေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့အကြောင်း ပိုမိုလေ့လာချင်လာသဖြင့် သေချာ နားထောင်နေလေသည်။

‘သခင်မကျူး... သူက မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်လား...’

ဖန်ဇီယန်၏ အတွေးကို မသိသော လီဖုန်းက လင်းယွီဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါနဲ့... ဗိုလ်လုပွဲမှာ ဘယ်သူတွေလဲ...”

လင်းယွီ ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် လူအုပ်ကြီးထံမှ အော်ဟစ်အားပေးသံလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်ပြီး ပြင်းထန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကွင်းပြင်တစ်လျှောက် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဗိုလ်လုပွဲ! လျှိုယန်းယွဲ့ နဲ့ ယွဲ့လန်”

လူအုပ်ကြီးက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး တပည့်များက နာမည်နှစ်ခုစလုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်အားပေးနေကြလေသည်။

လီဖုန်း ခဏတာ အေးခဲသွားပြီးနောက် ကွင်းပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်—တစ်ယောက်က ကျော့ရှင်းပြီး ခံစားချက်မဲ့ကာ အခြားတစ်ယောက်က တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေလေသည်။

“အိုး... စီနီယာအစ်မယွဲ့ က တကယ်ပဲ ဗိုလ်လုပွဲကို ရောက်လာတာပဲ...”

လီဖုန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“သူ့ဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”

ယွဲ့လန်၏ အမည်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် လီဖုန်း၏ လေသံကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ သူမနှင့် ပြောဆိုရာတွင် အသုံးပြုသော လေသံနှင့် ဆင်တူနေလေသည်။

‘သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိနေကြတာလား...’

အန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည့် ခံစားချက်က ဖန်ဇီယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် စတင်မြင့်တက်လာလေသည်။

အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် လီဖုန်း သူမကို စွန့်ပစ်သွားမည်ကို တကယ် ကြောက်ရွံ့လာသဖြင့် အတွေးများက အဆိုးမြင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာလေသည်။

‘မဟုတ်ဘူး... ဂျူနီယာမောင်လေးလီက ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား ကူညီပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ.... သူ့ကို သံသယမဝင်သင့်ဘူး...’

မှောင်မိုက်သော အတွေးများကို တွန်းဖယ်ရန် ခေါင်းခါရင်း ကိုယ်ကိုကိုယ် ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကွင်းပြင်ရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုဆီသို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။ လျှိုယန်းယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အားကောင်းပြီး တိကျသည့် ဓားချက်အပေါ်တွင် အတွေးများ လွင့်မျောနေဆဲပင်။