လော့လော့
လင်းကျင်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါက အိမ်နီးချင်းအိမ်က ကလေးမလေး မဟုတ်ဘူးလား။... မှတ်မိတာတော့ သူ့နာမည်က လော့လော့ ထင်တယ်။ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။”
ထိုအချိန်တွင် လော့လော့သည် လမ်းဘေးတွင် အကူအညီမဲ့စွာ ရပ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားပြီး လက်သေးသေးလေးနှစ်ဖက်က အင်္ကျီစွန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်တစ်စုလည်း သူမပတ်လည်တွင် စုဝေးနေခဲ့သည်။
ထိုလူများထဲမှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့တိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကလေးမလေး၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ။ မင်းအိမ်က လူတွေ ဘယ်မှာလဲ။”
ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး ကလေးကို လန့်သွားမှာ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လော့လော့ကတော့ ခေါင်းမမော့ရဲပေ။
နေရာမှ မရွေ့ဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အင်္ကျီစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်သေးသေးလေးများမှာပင် ဖြူဖျော့လာသည်အထိ တင်းကျပ်နေပေသည်။ ကြည့်ရတာ ပို၍တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ဖြစ်နေပေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“လော့လော့”
လင်းကျင်းက ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နာမည်ကို ကြားသည်နှင့် လော့လော့က အလျင်အမြန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဦးလေးလင်း”
ကလေးမလေးက ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း စီးကျလာတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းများကို မြန်မြန်လျှောက်သွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကလည်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ကလေးမလေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ သမီးအမေက ဘယ်မှာလဲ။”
“ဦးလေး…”
“သမီး လမ်းပျောက်သွားတာ… အိမ်ကို မရှာတတ်တော့ဘူး။”
“ဦးလေး သမီးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်မလား။”
လော့လော့က ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး မျက်ရည်များလည်း မရပ်မနား စီးကျနေတော့သည်။
“ရတာပေါ့”
လင်းကျင်းက ပြောရင်း ကလေးမလေး၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ… မငိုနဲ့တော့။ ဦးလေး သမီးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်။”
“ဟုတ်…”
လော့လော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ငိုသံ ရပ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အစောပိုင်းက စေတနာကောင်းသော အမျိုးသမီးက ပြောလာသည်။
“မင်းက သူ့အိမ်က လူလား။...”
“ကျွန်တော်က သူ့အိမ်နီးချင်းပါ။ ဒီကလေးက ကျွန်တော့်အိမ်ဘေးက အိမ်မှာ နေတာ။”
“ဪ… ဒါဆို မြန်မြန် အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တော့။ ကံကောင်းလို့ ဒီနေရာက ကျင့်ကြံသူစျေးထဲ ဖြစ်နေတာ။”
“တခြားနေရာသာ ဖြစ်ရင် ဒုက္ခကြီးပဲ။ သူ့မိသားစုကလည်း ပေါ့ဆလိုက်တာ။”
“ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်သွားခွင့် ပေးထားတယ်။ တကယ်လို့ ပျောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။”
ထိုအမျိုးသမီး၏ စေတနာကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်းက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်။”
ထို့နောက် သူက လော့လော့၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ လော့လော့လည်း အရင်လို စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့ဟန် မရှိတော့ပေ။
လော့လော့က လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အသက်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်ကြီး၊ လော့လော့ နောက်တစ်ခါ မလျှောက်ပြေးတော့ပါဘူး။”
“လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ။ ဦးလေးနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်တော့။ နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ရင် မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အတူတူ ထွက်ရမယ်နော်။”
“လော့လော့ မှတ်ထားပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် အဒေါ်ကြီး။”
……
လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း လင်ကျင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“လော့လော့၊ သမီးအမေ ဘယ်မှာလဲ။”
လော့လော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မေမေက လူတစ်ယောက်ဆီ ဆေးလုံးဖော်စပ်တာ ကူညီပေးဖို့ သွားတယ်။”
“ဒါဆို သမီးက ဘာလို့ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာလဲ။”
လင်ကျင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
“သမီးအမေ သမီးကို မခေါ်သွားဘူးလား။”
“မခေါ်သွားဘူး။”
ကလေးမလေး၏ အသံက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
“မေမေက အပြင်သွားရင် သမီးကို ခေါ်သွားဖို့က အဆင်မပြေဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ့ သမီးကို တည်းခိုခန်းမှာ ထားခဲ့ပြီး စားစရာလာပို့ပေးမယ့်လူ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။”
“တည်းခိုခန်းထဲမှာ နေရတာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတာနဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ကလေးတွေ အများကြီး အတူတူ ကစားနေတာ မြင်တော့ သမီးလည်း သူတို့နောက် လိုက်သွားတာ။”
“ကစားရင်း ကစားရင်းနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး ပျောက်သွားပြီး သမီးလည်း အိမ်ပြန်ဖို့လမ်း မရှာတတ်တော့ဘူး။”
ပြောနေရင်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရသွားပုံရပြီး မျက်ရည်များ တဖျောက်ဖျောက် ကျလာပြန်သည်။
“ဦးလေး၊ သမီး နောက်တစ်ခါ လျှောက်မပြေးတော့ပါဘူး။”
“မငိုနဲ့တော့ လော့လော့။”
“ဦးလေး သမီးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်။”
လင်းကျင်းတွင် ကလေးငယ်များကို ချော့မော့နှစ်သိမ့်ပေးသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် ခဏတာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားလေသည်။
ထို့ကြောင့် နှုတ်ဖြင့်သာ နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ယောက်၏ အော်သံက လင်းကျင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
“သကြားဆီးသီးလေးတွေ…”
“ချိုချဉ်အရသာ အရမ်းကောင်းတဲ့ သကြားဆီးသီးလေးတွေ…”
လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“လော့လော့၊ သကြားဆီးသီး စားချင်လား။”
“ဦးလေး ဝယ်ကျွေးမယ်။”
ကလေးမလေး၏ အကြည့်က ချက်ချင်း သကြားဆီးသီး ရောင်းသည့်ဈေးသည်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ငိုဖို့တောင် မေ့သွား၏။
“လော့လော့ မစားချင်ပါဘူး။”
နှုတ်ဖြင့် ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း သကြားဆီးသီးများကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများနှင့် တံတွေးမျိုချလိုက်သည့် လည်ချောင်းလှုပ်ရှားမှုက သူမ၏ စိတ်ရင်းကို ဖော်ထုတ်နေပြီးသား ဖြစ်နေပေသည်။
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို ချော့ရတာ မလွယ်ပေမယ့် လှည့်စားဖို့တော့ လွယ်သားပဲ…”
ထို့နောက် လော့လော့ကို ခေါ်ကာ သကြားဆီးသီး ရောင်းသည့်ဈေးသည်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ သကြားဆီးသီး နှစ်ချောင်းပေးပါ။”
“ကောင်းပါပြီ။”
“ဦးလေးလည်း စားချင်လို့ ဝယ်တာ။ ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီ စားရအောင်။ သမီးလည်း ဦးလေးနဲ့ အတူတူ စားပေးမယ် ဟုတ်တယ်မလား”
ကလေးမလေးက ခေါင်းမော့ကာ လင်းကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာကို မြင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
လင်းကျင်းသည် သကြားဆီးသီးကို ယူပြီး တစ်ချောင်းကို လော့လော့အား တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်သည်။
လော့လော့လည်း မိမိ၏ စားချင်စိတ်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်တော့သည်။ ချိုချဉ်အရသာက ပါးစပ်အပြည့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး
“ဦးလေး၊ သကြားဆီးသီးက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ။”
လင်းကျင်းလည်း တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။
ထိုခဏတွင် အတိတ်က အမှတ်တရများစွာ သူ့စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်... အရသာက အရင်အတိုင်းပဲ။ မပြောင်းလဲသေးဘူး။”
ဤသည်မှာ အိမ်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး အရသာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
သူစိမ်းမြေတွင် တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေသူတစ်ဦးအတွက်၊ နေရာတိုင်းက သူစိမ်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်း မသိလိုက်ဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိလိုက်၏။
အကယ်၍ သူသာ ဒီလောကသို့ ကူးပြောင်းမလာခဲ့လျှင် ယခုအချိန်၌ မည်သို့ ဖြစ်နေမည်နည်းဟု တွေးတောမိသည်။
“ဦးလေး”
အသံတစ်ခုက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“လော့လော့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဦးလေးလည်း အိမ်ကို လွမ်းနေတာလား။”
လင်းကျင်း အံ့ဩသွားပြီး ကလေးမလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လော့လော့က ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“သမီးမေမေလည်း အိမ်လွမ်းတဲ့အချိန်ဆို ဦးလေးလိုပဲ ဖြစ်နေတတ်လို့လေ။”
လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို သူ ဘာလို့ အိမ်မပြန်တာလဲ?”
လော့လော့က မျက်ခုံးလေး ကုတ်လိုက်သည်။
“သမီး မေးတိုင်း မေမေက မပြောဘူး။”
“သူ့မှာလည်း သူ့အခက်အခဲနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့။”
လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကလေးမလေး နားလည်လားတော့ မသိပေ။...
ခဏအကြာတွင်—
“လော့လော့၊ သကြားဆီးသီးက စားကောင်းလား။”
“စားကောင်းတယ်။”
“ဒါဆို နောက်တစ်ခါ ဦးလေးနဲ့ ထပ်စားမလား။”
“စားမယ်...”
……
လမ်းကြားထဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီး လော့လော့တို့ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ခြံတံခါးမှာ သော့ခတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရတာ လော့လော့၏ အမေ ပြန်မလာသေးတဲ့ပုံပင်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက လော့လော့ကို သူ့အိမ်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
ကလေးမလေးကို ခြံထဲတွင် ကစားစေပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ ဆက်ဖတ်နေသည်။
ယနေ့ အကြီးအကဲယုနှင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ပညာအပေါ် နားလည်မှုအသစ်များ ရရှိလာခဲ့သည်။
အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ နေဝင်သွားပြီး အနောက်ဘက် ကောင်းကင်တွင် နေရောင်ခြည်နီနီများသာ ကျန်တော့သည်။
အပြင်ဘက်မှ မီးခိုးများ တလူလူ ထွက်လာကြသည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်။ လော့လော့က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ယောက်တည်း ကစားနေသည်။
သို့သော် သူမ၏ အမေကတော့ ယခုထိ ပြန်မလာသေးပေ။
“ထမင်းချက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”
မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ နီရဲနေသော နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်းက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“လော့လော့၊ ဆက်ကစားနေဦးနော်။”
“ဦးလေး သမီးအတွက် စားစရာ သွားချက်ပေးမယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။”
ကလေးမလေး ဗိုက်ဆာနေတာ ကြာနေပုံရပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဲသဖြင့် မပြောခဲ့ခြင်းပင်။
မီးခိုးများ တက်လာသည်နှင့် လင်းကျင်းလည်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
မကြာမီ မွှေးပျံ့သော ဟင်းလျာများ စားပွဲပေါ် ရောက်ရှိလာ၏။
ဟုတ်ပါတယ်၊ လင်းကျင်းတွင် သည်မျှ ကောင်းမွန်သော ချက်ပြုတ်စွမ်းရည် မရှိပေ။
ဒီအရာများအားလုံးသည် ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ စွမ်းရည်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
ယခု သူသည် ထိုလူ၏ အရာအားလုံးကို ဆက်ခံထားသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုနိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဦးလေး၊ ဦးလေးအိမ်က ထမင်းက အရမ်းမွှေးတာပဲ။ သမီးတို့အိမ်က ထမင်းထက်တောင် ပိုမွှေးသေးတယ်။”
“မွှေးလို့လား? ဒါဆို သမီး များများစားရမယ်နော်။”
လင်းကျင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ အလတ်တန်းစားအဆင့် ဝိညာဉ်ဆန် ဖြစ်သည်။
နန်ရှန်ဈေး၏ အပြင်ဘက်ဒေသတွင် ထိုသို့သော ဆန်ကို စားနိုင်သည့် မိသားစုများ မများလှပေ။
“ပြီးတော့...”
လော့လော့က ဆက်ပြောသည်။
“ဦးလေး ချက်တဲ့ဟင်းကလည်း သမီးမေမေ ချက်တာထက် ပိုစားကောင်းတယ်။ သမီးမေမေက အရမ်းလှပေမယ့် ချက်တဲ့ဟင်းကတော့ မကောင်းဘူး။”
“ဒါနဲ့ ဦးလေး… သမီးမေမေက တကယ် အရမ်းလှတာနော်။”
“ဦးလေး မြင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။”
“မေမေကလည်း ဒီအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးလို့ သမီးကို မှာထားတယ်။”
လင်းကျင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒီလိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြားရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”
“ဦးလေး၊ မေမေ့ကို မပြောပါနဲ့နော်။”
“စိတ်ချပါ လော့လော့”
“ဦးလေး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး။”