ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း ပြန်လည်ပြင်ဆင် ပြီးဆုံးခြင်း
“အားလုံး အရင်ထိုင်ထားနှင့်ကြ၊ ကျွန်တော် ပန်းကန်တွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။” ဟု လင်းကျင်း ပြောပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူသည် ပန်းကန်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် သုံးယောက်စလုံးသည် ကျောက်စားပွဲအနီးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လင်းကျင်းက ထမင်းကို ခွဲထည့်ပေးလိုက်ပြီး လော့လော့လည်း ပထမဆုံး ထမင်းပန်းကန်ကို နင်ယွဲ့ရှေ့သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
“မေမေ၊ ဒီမှာ”
နင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ထမင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။
“မေမေ၊ ဦးလေး လင်း ချက်တဲ့ဟင်းက တကယ်အရမ်းစားကောင်းတယ်။ စမ်းစားကြည့်ပါဦး” ဟု လော့လော့က ပြောလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီ”
နင်ယွဲ့လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ အစိမ်းရောင်ဟင်းရွက်တစ်စိတ်ကို ယူစားကြည့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် အရသာကောင်းမွန်မှုက ပါးစပ်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ နင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး နောက်ထပ် ကြက်ဥတစ်စိတ်ကို ယူစားလိုက်သည်။ ထိုကြက်ဥမှာ နူးညံ့ပြီး အလွန်အရသာရှိနေလေသည်။
“မေမေ၊ ဘယ်လိုလဲ။ ဦးလေး လင်း ချက်တာက မေမေ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား။”
မရည်ရွယ်ဘဲ လော့လော့သည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိအတိုင်း ပြောထွက်သွား၏။
သူမပြောပြီးမှ သတိရသွားကာ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ မြှုပ်ထားလိုက်တော့သည်။
နင်ယွဲ့သည် သူမကို မျက်လုံးတစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သို့သော် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ချက်ပြုတ်နိုင်စွမ်းသည် လင်းကျင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ကွာခြားနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
သူမ ကိုယ်တိုင်သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လော့လော့ကိုလည်း မပြစ်တင်ခဲ့ပေ။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ရှင့်ရဲ့ ချက်ပြုတ်နိုင်စွမ်းက ဒီလောက်ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။” ဟု နင်ယွဲ့က စားရင်းနှင့်ပင် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အမေဆုံးသွားပြီး အဖေလည်း အမြဲအလုပ်များနေတော့ ဒီလိုချက်ပြုတ်တာတွေကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာရတာပါ။” ဟု လင်းကျင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နင်ယွဲ့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့စကားက လင်းကျင်း၏ မိသားစုအကြောင်းကို ထိခိုက်သွားစေကြောင်း သိလိုက်ပြီးတာနှင့် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တာအိုရောင်းရင်း လင်း။”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အားလုံးက အတိတ်ကပါပဲ။”
ထို့နောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်…
“တာအိုရောင်းရင်း နင်၊ မင်းက ဘာလို့ အခြားသူရဲ့ အိမ်မှာ သွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ရတာလဲ။...”
လင်းကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် တခြားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ရသည်။
“အဲဒီမိသားစုက နည်းနည်း အရေးပါတယ်။ သူတို့က ဝိညာဉ်မြက်တွေကို ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထားပြီး မကြာသေးခင် သားရဲလှိုင်းလုံးကြောင့် စိုက်ပျိုးရရှိသမျှ ဝိညာဉ်မြက်တွေကို ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်နေကြတာ။”
“သူတို့က အခြားအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေမယူချင်ကြတာကြောင့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်တွေကို ငှါးရမ်းပြီး ဝိညာဉ်မြက်တွေကို ဆေးအဖြစ် ပြောင်းလဲခိုင်းထားတာပါ”
“အဲဒီလိုလား” ဟု လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ဒီနေ့ အားလပ်ချိန်မှာ ရှင့်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းကို ကြည့်ပြီး ပြင်ဆင်ချက်တချို့လုပ်ပေးထားတယ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်မလုံလောက်လို့ ပြင်ဆင်ချက်များစွာတော့ မလုပ်နိုင်သေးခဲ့ဘူး။”
“အားလုံး ပြီးအောင် ပြင်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ကျော်လောက် လိုအပ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်”
“ကြိုးစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တာအိုရောင်းရင်း နင်” ဟု လင်းကျင်းက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။
“မေမေ၊ ဦးလေး လင်းကို ဆေးဖော်စပ်ပညာ သင်ပေးမလို့လား။ ဘိုးဘိုးရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ နည်းစနစ်ကို တခြားသူကို မလွယ်တကူ မပေးရဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ထိုအခါ နင်ယွဲ့သည် လော့လော့ကို မျက်စိတစ်ချက် စူးစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး
“စားစရာ ရှိတာစား၊ လူကြီးတွေ စကားပြောနေတုန်း ဝင်မပါနဲ့။”
“အို့…”
နင်ယွဲ့၏ တင်းမာသော မျက်လုံးအောက်တွင် လော့လော့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းကို ခပ်မြန်မြန်စားလိုက်ပြီး ဘဝင်မကျမှုကို အစားအစာထဲပေါ်သို့ ပုံချလိုက်၏။
ထို့နောက် နင်ယွဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ပညာ အကြောင်းကို လင်းကျင်းနှင့် ဆက်လက်ဆွေးနွေးနေလိုက်တော့သည်။
နေဝင်ချိန်သည် ကောင်းကင်ကို အရောင်ဆိုးသွားစေပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်သည် ညစာကို အေးအေးချမ်းချမ်း စားသောက်နေကြပေသည်။
အပြင်လူတစ်ယောက်ကသာ မြင်ခဲ့လျှင် ဤအခိုက်အတန့်သည် အလွန်အေးချမ်းသည့် မိသားစုတစ်စုလို ထင်ရသဖြင့် မနာလိုဖြစ်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်…
လင်းကျင်း၏ ချက်ပြုတ်စွမ်းရည်မှာ အလွန်အရသာရှိလွန်းတာကြောင့် နင်ယွဲ့ ပုံမှန်ထက် ထမင်းနှစ်ပန်းကန် ပိုစားခဲ့ပေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ညအချိန် မဲမှောင်လာသော်လည်း နင်ယွဲ့ မပြန်သွားသေးဘဲ လင်းကျင်းအား ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းကို ဆက်လက်ရှင်းပြနေသေးသည်။
လော့လော့လည်း အနားတွင်ရှိနေသော်လည်း မကြာမီ ပျင်းလာပြီး ကြယ်ရေတွက်ရန် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျီ အချိန်နီးသည်အထိ ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် လော့လော့သည် မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်လောက်အောင် အိပ်ချင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အိမ်ပြန်သွားကြလေသည်။
လင်းကျင်းသည် သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် နေရာလွတ်စနစ်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။
နေရာလွတ်စနစ်သည် ပြင်ပလောကနှင့် ကွာခြားပြီး အထဲရှိ ဝိညာဉ်စပါးနှင့် ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်မြက် များကို သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။
ယခုအချိန်မှာ နင်ယွဲ့က လင်းကျင်းအတွက် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းစာအုပ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးနေသဖြင့် သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ကျမ်း ပြင်တာ ပြီးဆုံးမှသာ ဆက်လက်လေ့လာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် နေရာလွတ်စနစ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အချိန်ကို အလဟဿဖြုန်းစရာ မလိုဘဲ အချိန်ကို စုဆောင်းထားနိုင်ပေသည်။
……
နောက်နေ့များတွင်လည်း ဒီပုံစံအတိုင်းသာ ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။
မနက်ပိုင်းတွင် နင်ယွဲ့သည် လော့လော့ကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်လာပို့ပေးပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ညပိုင်းမှ ပြန်လာကာ ဆေးဖော်စပ် အသိပညာများကို လင်းကျင်းအား အချိန်ပေါင်းများစွာ ရှင်းပြပေးပြီးနောက် ညနက်မှသာ ပြန်သွားလေသည်။
ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း၏ ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုသည်လည်း ပြီးဆုံးခါနီးဖြစ်လာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းနှင့် လော့လော့တို့သည် အများအားဖြင့် အိမ်ထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးကြသော်လည်း တခါတရံ လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိကြသည်။
ထိုအချိန်အတွင်း ဝေကျန့်ချင်းကို နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ခဲ့ရပြီး သူလည်း အလွန်အလုပ်များနေသည် ထင်ရပြီး မကြာခဏ အပြင်သွားနေတတ်၏။
ကျန်း ညီအစ်ကိုများအနေဖြင့်လည်း ထိုကာလအတွင်း ဘာလုပ်နေကြသည်ကို မသိရသော်လည်း မကြာခဏ အပြင်သွားနေကြသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပေသည်။
တခါတရံ တွေ့ဆုံသောအခါ နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်သည် “အလုပ်များနေသည်” ဟု အကြောင်းပြကာ မကြာခဏ ထွက်သွားကြပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ပြန်ပေးရမည့်အကြောင်းကိုတော့ မပြောခဲ့ကြချေ။
သို့သော် ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသည် ငါးလုံးမျှသာဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းလည်း အထူးအလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။
{ အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင်… ကျွတ်စ်… ကျွတ်စ်…
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးလုံးဆိုတာ အိပ်မက်ထဲတောင် မမက်နိုင်ခဲ့တဲ့အရာ။ လူတွေက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲတတ်ကြတာပဲ… }
နင်ယွဲ့သည်လည်း ဒီကာလအတွင်း လင်းကျင်းအိမ်မှာ နေ့စဉ် လာစားနေသဖြင့် သူမခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်ပြည့်လာပြီး သူမရဲ့ အလှတရားမှာ ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိလာတော့သည်။
သို့သော်လည်း နင်ယွဲ့ပြောထားသည်မှာ မနက်ဖြန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း ပြင်ဆင်မှု ပြီးစီးနိုင်မည်ဟု ဆိုပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် နေရာလွတ်စနစ်အတွင်းမှာလည်း နာရီ 70 ခန့် စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့်တော့ ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း ပြန်လည်ပြင်ဆင် ပြီးဆုံးသည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပေသည်။
နောက်နေ့တွင် နင်ယွဲ့က သတင်းကောင်းတစ်ခုနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။
ညစာစားပွဲတွင် နင်ယွဲ့ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းကို လင်းကျင်းထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
“အကြောင်းအရာတွေကိုလည်း ပြင်ဆင်ချက်တချို့ လုပ်ထားပြီး ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အပိုင်းတွေကိုလည်း ဖြည့်စွက်ထားတယ်၊ အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း လေ့ကျင့်နေချိန်မှာ ပြဿနာတွေ ကြုံလာရင် အချိန်မီ ပြောပါ၊ ကျွန်မက ဖြေရှင်းနည်းတွေနဲ့ ကူညီပေးမယ်” ဟုလည်း ဆက်ပြောသည်။
“ဟုတ်ပြီ။” ဟု လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယနေ့တွင်တော့ သူတို့ စောစောပဲ သိမ်းဆည်းသွားကြသည်။ လဝက်ကျော်လောက် သင်ကြားပြီးဖြစ်သဖြင့် လိုအပ်သော အကြောင်းအရာများကို အများစု သင်ပေးပြီးဖြစ်နေပြီ။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၏ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ လက်တွေ့စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး၊ ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်မှုများမှသာ အမှားများကို တဖြည်းဖြည်း ပြင်ဆင်နိုင်မည်ဖြစ်ပေသည်။
ညပိုင်းတွင် လင်းကျင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးသော ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ ယခင်က မရှင်းလင်းသော အပိုင်းများစွာက ယခုအခါတွင်မူ သူ့အတွက် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ရသည်။
ယခင်က သူတွေးခဲ့သော လှည့်ကွက်အချို့ကိုပင် ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားပေသည်။
ထိုညတွင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို မလေ့ကျင့်သေးဘဲ စောစောအိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။
သူ့အနေဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်းကို ထပ်မံဖတ်ရှုကာ အကြောင်းအရာများကို သေချာနားလည်ရန် လိုအပ်နေသေးပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း၏ အကြောင်းအရာများကို မှတ်သားနားလည်ရန် သုံးရက်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်မှာ နင်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်များကို သေချာနားထောင်ခဲ့ရသော အချိန်များကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထိုနေ့ညမှသာ လင်းကျင်းသည် စနစ်ရဲ့နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ဆေးဖော်စပ်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် ပစ္စည်းများစွာကို ပြင်ဆင်ပြီး ပထမဆုံး စမ်းသပ်ဖော်စပ်မှုကို စတင်လိုက်သည်။
မီးကိုမွှေးကာ ဝိညာဉ်မြက်များကို အုပ်စုလိုက်ထည့်ပြီး ဆေးအိုးအဖုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ လင်းကျင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ချောမွေ့လျင်မြန်နေပြီး တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေ၏။
ထို့နောက် သူသည် မီးအားကို သေချာစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နာရီဝက်ခန့်ကြာသွားပြီးနောက် အနံ့တစ်မျိုး လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာကာ ဒီအဆင့်တွင်ပင် လင်းကျင်းသည် ဆေးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်တော့မည်ဟု သေချာသွားလေသည်။
အမှန်တကယ်ပင်…
မကြာမီ စနစ်မှ အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဆေးလုံး ဖော်စပ်မှု အောင်မြင်သည်၊ ဆေးဖော်စပ် ကျွမ်းကျင်မှု +6”
သူသည် ဆေးအိုးအဖုံးကို ဖွင့်ပြီး ဆေးကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ယခင်ထက် ပိုမိုချောမွေ့နေသည့် အလယ်အလတ်အဆင့် အဆာခံဆေးလုံး တစ်လုံးဖြစ်နေပေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် ယခင် ဆေးဖော်စပ်ကျမ်း၏ ပြဿနာများသည် အလွန်ကြီးမားခဲ့သည်။ ယခု ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး ဖော်စပ်မှုမှာပင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံးကို ရရှိခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ဆေး 3 လုံး ထွက်လာခဲ့ပေသည်။
ထို့နောက် သန့်စင်ဆေးလုံးကိုလည်း မကြာမီ ရရှိနိုင်တော့မည်မှာ သေချာနေပေတော့သည်။