လျိုယီယွမ်နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း
“အလောတကြီး ငြင်းဖို့ မလိုပါဘူး....”
“ငါလည်း ဆရာ့နောက် လိုက်ရင်းမှ ရှင်းယွမ်လောင်းကစားရုံရဲ့ နောက်ဘက်မှာ မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို သွားနိုင်တဲ့ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် ရှိတယ်ဆိုတာ သိခဲ့တာ...”
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း အရင်တုန်းက ဒီကို လာခဲ့တာလည်း မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲ ဝင်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား...”
“အစကတော့ ငါ့လိုပဲ ဒီနေရာကပျော်စရာတွေကို သဘောကျလို့ လာတယ်လို့ ထင်ခဲ့သေးတာ...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝူနျဲ့က ကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင်ဝင်ခွင့်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ကာ ပြောသည်။
“အခု ငါလည်း မှောင်ခိုစျေးကွက် ဝင်ခွင့်တံဆိပ် ရနေပြီဆိုတော့ မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲလည်း ဝင်နိုင်ပြီပေါ့....”
ထို့နောက် ဝူနျဲ့က ဝင်ခွင့်တံဆိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ တာအိုရောင်းရင်း လင်း မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို မသွားဖြစ်တာ အတော်ကြာပြီ ထင်တယ်...”
“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ...”
လင်းကျင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်တော့သည်။
ဝူနျဲ့ကလည်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“ဒီဘက်က ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်တွေက သားရဲလှိုင်းတုန်းက ပျက်စီးသွားတာ အတော်များတယ်...”
“ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံသူစျေးဘက်က အဲဒီအစီအရင်တွေကို ဖြုတ်ပြီး တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့ထားလိုက်ရတယ်...”
“ဒီနားတဝိုက်မှာတော့ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် တစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး...”
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို သွားချင်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြီး တခြားအစီအရင်ရှိတဲ့ နေရာကို သွားရလိမ့်မယ်...”
ထို့နောက် ဝူနျဲ့က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။
“ဒါပေါ့... လင်းတာအိုရောင်းရင်း တခြားပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲ မသိရင် ငါ လိုက်ပို့ပေးနိုင်တယ်...”
“သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုရောင်းရင်း ဝူကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး...”
လင်းကျင်းက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီး လင်းကျင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူသည် တခြားပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ကို လိုက်မရှာတော့ဘဲ အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူစျေးသို့သာ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် လင်းကျင်းက ထပ်မံထွက်လာခဲ့လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ထိုအစီအရင်မှတစ်ဆင့် မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
အရင်အတိုင်းပင် လင်းကျင်းက ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး မှောင်ခိုစျေးကွက် အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ မှောင်ခိုစျေးကွက်၏ စည်းမျဉ်းများမှာ ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးဆောင်ပြီးနောက် လင်းကျင်းက အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ အရင်ဆုံး မှောင်ခိုစျေးကွက်အတွင်း တစ်ပတ် လှည့်လည်ကြည့်လိုက်၏။
သို့သော် ချင်းယွဲ့၏ နဂါးဝှက်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ရောင်းချမည့် ကျင့်ကြံသူကို မတွေ့ရသော်လည်း လင်းကျင်းက စိုးရိမ်မနေပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူသည် ရက်အနည်းငယ်ခြားမှသာ မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ လာတတ်ကြောင်းပင်။
ယနေ့ မတွေ့ရခြင်းမှာ မနေ့ကမှ လာသွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်း ဆိုင်ခန်းတစ်ခုငှားလိုက်ပြီး သူ၏ရောင်းကုန်ကို စတင်ခင်းကျင်းလိုက်၏။
ယခင်ကဲ့သို့ပင် သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ထားလိုက်ပြီး ရောင်းရန် ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်နှင့်အတူ တင်ထားလိုက်တော့သည်။
သားရဲလှိုင်းကြောင့် လူအများအပြား ထွက်ခွာသွားခဲ့သောကြောင့် မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲသို့ ဝင်လာသူများမှာ ယခင်ထက်ပင် ပိုမိုနည်းပါးနေသည်။
မိုးသောက်ခါနီး ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်များ ပေါ်လာပြီး မနက်မိုးလင်းလုနီးပါး ဖြစ်သည့်အချိန်အထိ လင်းကျင်းသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးသာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်သိမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။
သူသည် အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် အလျင်လိုနေခြင်း မရှိပေ။
တစ်ဖက်လူ ရောက်မလာသေးသည်ကို မြင်သဖြင့် လင်းကျင်းက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မှောင်ခိုစျေးကွက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်လည်း သူသည် နေ့တိုင်း မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ သွားခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းက စိတ်မပူသေးပေ။
သို့သော်… ဒုတိယအကြိမ်...
တတိယအကြိမ်...
စတုတ္ထအကြိမ် မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ သွားသည့်အချိန်အထိ ထိုလူကို မတွေ့ရသေးပေ။
ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ် ထပ်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး လင်းကျင်းက နောက်ထပ် နှစ်ရက် ထပ်စောင့်ပေးခဲ့၏။
ထို့နောက် မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ နှစ်ကြိမ် ထပ်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသေးပေ။
“သားရဲလှိုင်းတုန်းက သူ သေသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား...”
လင်းကျင်းက မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုညတွင်...
နှစ်ဦး သဘောတူထားသော ရက်ကျော်လွန်သွားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သလို ရက်အတော်များများလည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ထိုလူ ထပ်မပေါ်လာသေးလျှင် ဤကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်တော့ပေမည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းက နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းက ယခင်အတိုင်း အရင်ဆုံး တစ်ပတ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းလျှောက်လာရင်း ယခင်က နေရာအရောက်တွင် လင်းကျင်းက ရင်းနှီးနေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ထိုဆိုင်ရှင်မှာ ယခင်က ချင်းယွဲ့၏ နဂါးဝှက်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ရောင်းခဲ့မည့်ဆိုင်ရှင် မဟုတ်ပေလော။’
ထို့အပြင်... နဂါးဝှက်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလည်း ဆိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တက်ကြွသွားပြီး ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းက ကျွန်တော့်ကို တကယ် စောင့်ရတာ ကြာသွားစေခဲ့တာပဲ...”
ထိုကျင့်ကြံသူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ တကယ် အားနာပါတယ်...”
“အရင်တုန်းက ဒဏ်ရာရထားလို့ အခုထိ အနားယူ ကုသနေရတုန်းပါ။ ဒါကြောင့် တာအိုရောင်းရင်းကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ခိုင်းမိသွားတယ်...”
“အဟွတ်… အဟွတ်...”
သူက ပြောပြီးသည်နှင့် နှစ်ချက် ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အပြည့်အဝ မသက်သာသေးကြောင်း သိသာလှသည်။
သို့သော် သူက မိမိအခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ ဆေးလုံးတွေ အားလုံး စုဆောင်းပြီးပြီလား...”
“အင်း...”
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မဟုတ်ရင် ဒီကို သီးသန့်လာပြီး စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“ကောင်းလိုက်တာ...”
ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ဆိုင်ရှင်... ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက တော်တော် မဆိုးဘူးပဲ...”
“ဘာအသုံးဝင်လဲ သိလို့ ရမလား...ငါ့ကို ရောင်းပေးနိုင်မလား...”
ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျင်းနှင့် ဆိုင်ရှင်တို့ စကားပြောနေကြစဉ် အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ကြားဝင်လာသည်။
ထိုအသံကို လင်းကျင်းက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူနှစ်ယောက် လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မာန်မာန အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုသူကို လင်းကျင်းက အမှန်တကယ် သိနေသည်။
‘သူပဲကိုး...’ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းကျင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထိုသူမှာ လင်းကျင်းနှင့် အငြိုးအတေး ရှိဖူးသည့် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လျိုယီယွမ် ပင် ဖြစ်နေသည်။
ယခု သူ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်တော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသကဲ့သို့ အကောင်းအတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
'သူ အချိန်အတော်ကြာ အနားယူပြီး ပြန်လည်သက်သာအောင် လုပ်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ကောင်းသွားတာလဲ...’
လင်းကျင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
ယခင်က သူသည် မီးအဆိပ်မျိုးကွဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ မတော်တဆ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ အဆိပ်မိခဲ့ပေသည်။
အကြီးအကဲ ယွီက သန့်စင်အဆင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပေးနိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး သောက်ပြီး အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်နာလန်ထူရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
ထိုအကြောင်းကို အကြီးအကဲ ယွီကလည်း ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးပေရာ ဝူချိုင်အမတအရှင်က သူ့အတွက် အခြား ဆေးလုံးကောင်းများ ရှာပေးခဲ့ပုံရသည်ဟု လင်းကျင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်က လျိုယီယွမ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ပြောသည်။
“ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ကြိုတင် သဘောတူထားပြီးသားပါ။ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မရောင်းနိုင်ပါဘူး..”
“ပြီးတော့ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ အာနိသင်ပဲ ရှိတယ်။ တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း မရသလို ခုခံဖို့လည်း မရဘူး။ သခင်လေးလို ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူအတွက် ဒါမျိုး မလိုအပ်လောက်ပါဘူး...”
လျိုယီယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
“ဆိုင်ရှင်၊ မင်း ပြောတာ မှားသွားပြီ။”
“ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ဈေးခင်းပေါ်မှာ ရှိနေသေးသရွေ့ ရောင်းလို့ရနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ကြိုတင်သဘောတူထားတာက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ...”
“ပိုဈေးပေးနိုင်တဲ့သူက ရသင့်တာပေါ့။ မင်း သဘောတူထားတဲ့လူက ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ...”
“ငါက သူ့ထက် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးမယ်...”
ထိုသို့ ပြောရင်း လျိုယီယွမ်၏ မျက်လုံးများက လင်းကျင်းထံ ရောက်လာသည်။
သူက လင်းကျင်းကို အပေါ်အောက် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
သူ့အမြင်တွင် လင်းကျင်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဆိုင်ရှင်နှင့် သဘောတူထားသည့်သူ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားပုံရသည်။
ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျိုယီယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ သူပေးမယ့် ဈေးကို ခင်ဗျား မတတ်နိုင်လောက်ဘူး....”
လျိုယီယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား...”
“ဒီကျင့်ကြံသူစျေးကွက်ထဲမှာ လျိုမျိုးနွယ် မဝယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်း ရှိတယ်ဆိုတာ ငါတော့ မယုံဘူး...”
“ပြောစမ်းပါဦး၊ သူ ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ...”
ဆိုင်ရှင်က သူနှင့် ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ လင်းကျင်းဘက် လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘေးကို နည်းနည်း ဖယ်ပေးပါဦး။ သူ့ကို ကြေညာစာတမ်း ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ...”
ထိုအခါမှ လင်းကျင်းက သူသည် ဆိုင်ရှင်၏ ကြေညာစာတမ်းကို ကွယ်ထားမိကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။
ထို့ကြောင့် သူက နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
လျိုယီယွမ်ကလည်း ကြေညာစာတမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“သန့်စင်အဆင့် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး သုံးလုံး...”
“သန့်စင်အဆင့် စွမ်အင်စုဆောင်း ဆေးလုံး သုံးလုံး...”
“အဆင့်မြင့် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ဆယ်လုံး...”
“အဆင့်မြင့် ယွမ်ချီစုဆောင်းဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်...”
“မင်း ရူးသွားပြီလား...”
“ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးတွေနဲ့ တကယ် လဲလှယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား...”