အခန်း (၄၀) - ယင်ရို (၂)
မကြာမီ လီဖုန်းက ယင်ရို အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို မြင်သော် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“စီနီယာ… ကျွန်မ ပြီးပါပြီ…”
ယင်ရိုက အစပိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်က သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို မြင်တော့ သူမ၏ အသံ တိမ်ဝင်သွားလေသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။
“စီနီယာ… ကျွန်မက အသင်းကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီဆိုတော့ အရာအားလုံးကို ပြန်ပေးခဲ့ရတယ်… ဝတ်စုံကိုပါ…”
သူမ၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အသွင်အပြင်ကို လီဖုန်း အထင်သေးသွားမည်ကို သူမ မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လီဖုန်းက သူ၏ နောက်စကားများဖြင့် သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါနဲ့တော့ အဆင်မပြေဘူး… သင့်တော်တဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေ သွားဝယ်ကြရအောင်…”
သူက သူမ၏ အိတ်ငယ်လေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲကိုင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
“….”
သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကြောင့် ယင်ရို၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားလေသည်။ သူ၏ အသံတွင် မနှစ်မြို့မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမျှ မပါဝင်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ခံပေးမှုသာ ပါဝင်လေသည်။
မကြာမီ သူတို့သည် ယခင်က စီနီယာအစ်ကို လင်းယုနှင့်အတူ လီဖုန်း သွားရောက်ခဲ့သော အဝတ်အစားဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ဒေါင်… ဒေါင်…
တံခါးအပေါ်မှ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်းကို မှတ်မိသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာက တောက်ပသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ယင်ရိုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်က ထူးဆန်းသွားလေသည်။
‘ဒါက… သူ့သမီးလား…’
လီဖုန်းက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒီကောင်မလေးအတွက် အဝတ်အစားကောင်းကောင်းလေးတွေ ရွေးပေးပါဦး…”
သူက ယင်ရိုကို ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပေးလိုက်လေသည်။ ဆိုင်ရှင်က တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အမျိုးသမီး အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ခေါ်ကာ သူမကို ကူညီပေးရန် ခိုင်းလိုက်လေသည်။
ယင်ရို၏ လက်ချောင်းများက လီဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ဂနာမငြိမ်စွာ လိမ်ယှက်နေလေသည်။
ဤမျှ ဇိမ်ခံစရာကောင်းသော ဆိုင်မျိုးသို့ သူမ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးခဲ့ပေ။ လီဖုန်းက သတိထားမိပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“သွားပါ… ကြိုက်တာ ရွေးလိုက်… မင်းက ငါ့ရဲ့ အလုပ်သင်လို ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ပုံပန်းသွင်ပြင် ကောင်းကောင်းရှိဖို့ လိုတယ်… ငါ့မျက်နှာ မပျက်စေနဲ့…”
“ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ…”
သူ၏ စကားများကြောင့် သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုများ အရည်ပျော်ကျသွားလေသည်။
အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက ယင်ရိုကို မြင်သောအခါ လီဖုန်းအား မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“လေးစားရပါသော လူကြီးမင်း… ဒီသခင်မလေးကို အရင် ရေချိုးခိုင်းမလားရှင်… ကျွန်မတို့ဆီမှာ အဲဒီလို ဝန်ဆောင်မှုတွေလည်း ရှိပါတယ်…”
ထိုဝန်ဆောင်မှုမျိုး ရှိသည်ကို လီဖုန်း အံ့ဩသွားသော်လည်း သဘောတူလိုက်လေသည်။
ယင်ရိုမှာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ညစ်ပေနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရေမချိုးရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်သင် ဆေးဆရာတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ အလုပ်နှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေလောက်ပေသည်။
“ကောင်းပြီလေ…”
အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက ယင်ရိုကို ခေါ်သွားပြီးနောက် လီဖုန်းက ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တီးတိုးမေးလိုက်လေသည်။
“ကျုပ် မှာထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရပြီလား…”
ဆိုင်ရှင်က နားလည်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ရပါပြီ အင်မော်တယ် လူကြီးမင်း… မှာထားတာတွေ ပြီးပါပြီ…”
ထို့နောက် သူက စားပွဲအောက်မှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ငွေပေးချေကာ ဆိုင်ရှင်ကို ထပ်မေးလိုက်လေသည်။
“တကယ်တော့… ကျုပ် နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်မှာချင်သေးတယ်…”
လီဖုန်းက ထိုပစ္စည်းများကို လက်ဆောင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသော အမျိုးသမီးများစွာကို စဉ်းစားနေလေသည်။
ဆိုင်ရှင် မျက်နှာဝင်းပသွား၏။
“ဟားဟား… ရတာပေါ့! လူကြီးမင်း လိုသလောက် ရပါတယ်…”
သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြားတော့ လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီ… ပြီးတော့ ခုနက ကလေးအတွက်လည်း သေးသေးလေးတစ်စုံ ထည့်ပေးဦး…”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူက အနေခက်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်၏။
“အင်မော်တယ် လူကြီးမင်း… ခွင့်လွှတ်ပါ… ဒါပေမဲ့ သမီးလေးက ဒီလို… အဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ဖို့ သင့်တော်မယ်မထင်ဘူး…”
ချွေးတစေးစေးဖြင့် သူက ပြောလိုက်လေသည်။
“သမီး…”
လီဖုန်းက သူ၏ စကားများကြောင့် ခေါင်းစောင်းသွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းတွန့်ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“သူက ကျုပ်သမီး မဟုတ်ပါဘူး…”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မှာ သူ နားလည်မှုလွဲသွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
ထိုကလေးမှာ သူ၏ သမီး မဟုတ်သဖြင့် သူမက… မသင့်လျော်သည့်အရာများကို ဝတ်ဆင်မည်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။
လီဖုန်းတွင် တော်တော်လေး စုံလင်သော အကြိုက်များ ရှိသည်ဟု သူ မခံစားမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ယင်ရို ငယ်ရွယ်နေသေးသည်ကို ဆိုင်ရှင်က ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာတွင် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းကလေးများသည် အများအားဖြင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကိုယ်ပိုင် မိသားစုများ ရှိနေတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လီဖုန်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဆိုင်ရှင်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ သူ၏ နားအနီးတွင် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါနဲ့ ဆိုင်ရှင်… ဒီကနေ ကိုယ်တိုင်ဒီဇိုင်းထုတ်တဲ့ အဆင်တန်ဆာတွေ လက်ခံလား…”
ဤတီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်မော်တယ်ထံမှ နှာဘူးကျသော လေသံကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဆိုင်ရှင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“လက်ခံပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုအမျိုးအစားလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပါတယ်…”
လီဖုန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“အရမ်းမခက်ပါဘူး… တိရစ္ဆာန်ပုံ အဆင်တန်ဆာလေး လိုချင်ရုံပါ…”
ထို့နောက် သူက စတင်ရှင်းပြလေသည်။
အသေးစိတ်ကို ကြားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ဤအင်မော်တယ်က တကယ်ကို မျက်စိပွင့်စေသူ ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသော ယင်ရိုနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။
လတ်တလော ဆေးကြောထားပြီး မျက်နှာကို ဝန်းရံထားသော လည်ပင်းလောက်ရှိသည့် ဆံပင်များနှင့်အတူ ကျယ်ဝန်းပြီး တက်ကြွနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယင်ရိုမှာ တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလေသည်။
တစ်ချိန်က သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို မှုန်မှိုင်းစေခဲ့သော ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြနေလေသည်။
သူမ၏ ပါးပြင်များတွင် ကလေးဘဝက အဆီလေးများ ကျန်ရှိနေသေးပြီး သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည့် နုနယ်သော ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။
သို့သော် သူမ ငယ်ရွယ်နေသေးသော်လည်း မြက်ခင်းစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံအောက်ရှိ အနည်းငယ် မို့မောက်နေသော ရင်ဘတ်က တစ်နေ့တွင် သူမ ဖြစ်လာမည့် အမျိုးသမီးကို အရိပ်အမြွက် ပြနေပေသည်။
အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ဖူးပွင့်စပြုနေသော အလှတရား၏ ပထမဆုံး လက္ခဏာများက သူမကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိစေရန်သာ ဖန်တီးပေးနေတော့၏။
ဒါကို မြင်တော့ လီဖုန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
‘ရွာသူလေးတွေ အားလုံးက ဒီလောက်လှတာလား… တခြားရွာတွေကို သွားလည်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ရှာသင့်တယ်ထင်တယ်…’
ဆိုင်ရှင်သာ လီဖုန်း၏ အတွေးများကို ကြားခဲ့လျှင် ရွာသူလေးတစ်ဦးက ဤမျှ လှပနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း လီဖုန်းကို ပြောပြမိပေလိမ့်မည်။
“စီနီယာ… ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားက ဘယ်လိုနေလဲ…”
ယင်ရိုက အနည်းငယ် လှည့်ပြရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။
ထိုကြီးထွားလာနေသော အကွေ့အကောက်များနှင့် လှပသော မျက်နှာလေးကို မြင်သော် လီဖုန်းက သူ၏ ကံကောင်းမှုကို ကျေးဇူးမတင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးဖြင့် သူမကို ချီးကျူးလိုက်လေသည်။
“မင်းနဲ့ အရမ်းလိုက်တယ်… ဒါပေမဲ့ တခြား အဝတ်အစားလေးတွေလည်း စမ်းဝတ်ကြည့်သင့်တယ်…”
ထို့နောက် သူက သူမကို အဝတ်လဲခန်းဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ နည်းနည်း ယူခဲ့ပေးပါ… သူ့ကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် စမ်းဝတ်ကြည့်ခိုင်းချင်လို့ပါ…”
လီဖုန်းက အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဒါကို မြင်တော့ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီဖုန်းအတွက် နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ အနည်းငယ် သွားယူပေးလေသည်။
ယင်ရိုက လီဖုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိမထားမိဘဲ အဝတ်လဲခန်းအတွင်းသို့ နာခံစွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။
မကြာမီ လျှို့ဝှက်အဝတ်ဗီရိုအတွင်းမှ လီဖုန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဒါကို ငါ ကူညီပေးမယ်…”
လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
“အ-အယ်… စီနီယာ၊ မလိုပါဘူး…”
ယင်ရို၏ အသံက တိုးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
အဝတ်အစား ပွတ်တိုက်သံလေးများက ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
“စီနီယာ.. ဒါက အရမ်းရှက်စရာကောင်းတယ်…”
“စိတ်အေးအေးထားပါ…”
လီဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော အပ်ချုပ်သမား တစ်ဦးပမာ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
“ငါက မင်းရဲ့ ဆိုဒ်ကို စစ်ကြည့်ရုံပါ…”
ထို့နောက် သူ၏ လက်က သူမ၏ ကြီးထွားလာဆဲဖြစ်သော နူးညံ့သည့် ကျောက်စိမ်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
“အာ—” ယင်ရိုက အလန့်တကြား အော်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားတော့၏။
--
ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ ယင်ရိုမှာ ယခုအခါ လတ်ဆတ်သော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးပြင်များက မှည့်နေသော မက်မွန်သီးများပမာ နီရဲနေကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား ဖိထားလေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှက်ရွံ့စွာ လှည့်လည်နေပြီး လီဖုန်း၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲပေ။
‘မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခင်ပွန်းကိုပဲ ပြရမယ်လို့ အမေ အမြဲပြောခဲ့တယ်…’
သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာလေသည်။
‘ဒါဆို… စီနီယာက အခု ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သွားပြီလား…’
သူမက သူ့ကို အမြန်ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ လီဖုန်း၏ လက်များ စူးစမ်းခဲ့သော သူမ၏ အသားအရေပေါ်ရှိ ကျန်ရစ်နေသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။
လီဖုန်းကမူ အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူ၏ အကြည့်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများက သဘောကျစွာ ကွေးညွတ်နေလေသည်။
‘မဆိုးဘူး… ဒီယုန်လေးရဲ့ မို့မောက်လာတဲ့ ရင်ဘတ်က ကောင်းကောင်း ဖွံ့ဖြိုးနေပြီ… ပြီးတော့ မက်မွန်သီးလေးတောင် စပြီး ပုံပေါ်နေပြီ…”
“အစားနည်းနည်း ပိုကျွေး၊ ဂရုစိုက်မှု နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်ရင် သူ လှလှပပလေး ပွင့်လန်းလာလိမ့်မယ်… တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ…’
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဆိုင်ရှင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီဖုန်းက သူ၏ ဆိုင်အတွင်းရှိ ကောင်မလေးကို အလွန်အကျွံ မလုပ်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားလေသည်။
ငွေပေးချေပြီးနောက် လီဖုန်းက သေတ္တာကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ရှက်ရွံ့စွာ ကပ်နေသော ယင်ရိုနှင့်အတူ စည်ကားနေသော လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
နေက မြင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အားလပ်ချိန် အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ ဘေးရှိ ကောင်မလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှေးကွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“လာ…”
သူက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ သေးငယ်သော လက်လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။
“လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်…”
ယင်ရိုက အံ့ဩစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားလေသည်။
“စီနီယာ… ကျွန်မအတွက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး…”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ…”
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို လမ်းတစ်လျှောက် ညင်သာစွာ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
“ငါ့လက်အောက်က ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမရောက်စေရဘူး… မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာပြီးမှတော့ မင်း မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝမှာ နေရအောင် ငါ သေချာလုပ်ပေးမယ်…”
သူ၏ စကားများကြောင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့ရသည့် သူမလို လူတစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ကတိစကားမျိုးက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
သူမက အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော နွေးထွေးမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို လှည့်စားတော့မည့် ဦးလေးဆိုးကြီး တစ်ယောက်ပမာ လီဖုန်းက သူမကို ဆိုင်ခန်းတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမ မျက်စိကျသမျှ အရာအားလုံးကို ဝယ်ပေးလေသည်။
ပန်းပွင့်ပုံစံ ဆံထိုး၊ ပိုးသားဖိနပ်တစ်ရန်၊ ယုန်ရုပ်များ ပန်းထိုးထားသော အိတ်ငယ်လေး၊ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ထက်ပိုပြီး သူမ စိုက်ကြည့်မိသမျှ အရာအားလုံးက သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
ယင်ရို၏ လက်မောင်းများတွင် သူမ မတောင်းဆိုရဲသော အဆင်တန်ဆာများဖြင့် မကြာမီ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဝယ်ယူမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ မျက်နှာက ပိုမိုနီရဲလာလေသည်။
အစားအသောက်ရောင်းချသူ တစ်ဦးကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် လီဖုန်းက သစ်သီးလုံးကြော်များနှင့် အခိုးတလူလူ ထွက်နေသော ပေါက်စီများကို ဝယ်ပေးလိုက်ပြီး သူမက ပေကျံမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဂရုတစိုက် ကိုက်စားနေသည်ကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေလေသည်။
သူမ ဝါးနေချိန်တွင် ပါးပြင်လေးများက အနည်းငယ် ဖောင်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းများက သစ်သီးလုံးကြော်မှ သကာရည်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
လီဖုန်းက မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ အတွေးများက ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားလေသည်။
‘ကျွတ်… သူ စားနေတာကို ကြည့်ရတာတောင် ရမ္မက်ဆန်နေသေးတယ်… ဒီယုန်လေးက ငါ့ကို မြှူဆွယ်ဖို့ မွေးလာတာပဲ…’
“များများစား…”
လီဖုန်းက ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် သစ်သီးလုံးကြော် တစ်ချောင်းကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။
“မင်းက အရမ်း ပိန်လွန်းတယ်… အလှလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်ရင် အများကြီး စားရမယ်…”
ယင်ရို၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသော်လည်း နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချိုမြိန်သော သစ်သီးကို ရှက်ရွံ့စွာ ကိုက်စားရင်း နှလုံးခုန်သံများ လှုပ်ရှားလျက် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။
--
မကြာမီ နေဝင်စပြုလာလေသည်။
လီဖုန်းသည် လက်ထဲတွင် ငါးကင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ဆိုင်ရှင်နှင့် ဈေးဆစ်နေလေသည်။
ငွေကြေး အလုံအလောက်ရှိသည်ကို သိသာနေသော်လည်း လီဖုန်းက အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ဈေးဆစ်နေချိန်တွင် ယင်ရို၏ အာရုံက အနီးအနားတွင် ဖွင့်ထားသော ပန်းလှည်းလေးဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။
ပန်းများက ရိုးရှင်းပြီး လတ်ဆတ်သော နှင်းပွင့်များပမာ ဖြူဖွေးနေကာ နူးညံ့သော ပွင့်ဖတ်များတွင် သိမ်မွေ့ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့လေးတစ်ခု ပါရှိလေသည်။
အခြားဆိုင်များရှိ တောက်ပသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရှားပါးရတနာများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့က နေရာမှားနေသလိုပင်။ သို့သော် ယင်ရို၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားပြီးနောက် ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အင်္ကျီလက်စွပ်ကို စမ်းသပ်ပြီး သူမ ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော စုဆောင်းငွေ အိတ်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
သူမက အကြွေစေ့ အနည်းငယ်ကို အဘိုးအိုဆိုင်ရှင်နှင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ပန်းနှစ်ပွင့်ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ကြေးပြားအနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်ရသည့်အတွက် ကျေနပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယင်ရိုက လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ပါးပြင်လေးများ ရှက်သွေးဖြာလျက် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက လီဖုန်း၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ဂိုးလ်ဒီဆီသို့ အရင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဒီမှာ… ဒါက ရှင့်အတွက်ပါ…”
သူမက ပန်းပွင့်ကို ကမ်းပေးရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
ခေါင်းစွပ်ဝတ်ပုံရိပ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လက်ခံယူလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ယင်ရိုက လီဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မျက်တောင်များကို အောက်ချကာ ဒုတိယမြောက် ပန်းပွင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“ပြီးတော့ ဒါက… စီနီယာ့အတွက်ပါ…”
လီဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ကို စစ်ဆေးနေသည့်အလား လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ယူလိုက်လေသည်။
“အိုး… ဒီအရာလေးကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ…”
“နှင်းပန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်…”
ယင်ရိုက အမှတ်တရများ၏ နွေးထွေးမှု ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးလေးနှင့်အတူ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မတို့ ရွာမှာတော့ တော်တော်လေး ပေါပါတယ်… ကလေးတွေက ခူးပြီး သူတို့ သဘောကျတဲ့သူတွေကို ပေးလေ့ရှိတယ်… အတူတူ မျှဝေရင် ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာပေးတယ်လို့ အမေက အမြဲပြောခဲ့တယ်…”
လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်က အပြစ်ကင်းစင်သော ပန်းပွင့်မှနေ၍ ဝတ်ရုံကို ဂနာမငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကောင်မလေးဆီသို့ လျောဆင်းသွားလေသည်။
‘ဟက်… သူက ငါ့ကို မေတ္တာသက်ဝင်မှု သင်္ကေတတစ်ခု ပေးနေတာလား…’
လေးနက်မှုအပြည့်ဖြင့် လီဖုန်းက နူးညံ့သော အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးကို သူ၏ နားနောက်တွင် ပန်လိုက်လေသည်။
“အင်း… ဒါက ငါနဲ့ တော်တော် လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…”
ကြွားလုံးထုတ်သည့်အလား ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ရင်း သူက စနောက်လိုက်လေသည်။
ယင်ရို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ပါးပြင်လေးများ နီရဲသွားလေသည်။
“စီနီယာ ကြည့်ရတာ ရယ်ချင်စရာကြီး”
“ရယ်ချင်စရာကြီး”
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး အရှက်ကင်းမဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို မင်းလည်း တစ်ပွင့်လောက် ပန်သင့်တယ် ထင်တယ်… အဲဒီလိုဆိုရင် စုံတွဲတစ်တွဲလို အတူတူ ရယ်စရာကောင်းနေမှာပေါ့…”
ယင်ရို၏ နှလုံးခုန်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားကာ အင်္ကျီလက်စွပ်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
‘စုံ… တွဲ…’
လီဖုန်းက ယင်ရိုနှင့်အတူ နောက်ပြောင်စနောက်ကာ နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ပြီး အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ရယ်မောနေချိန်တွင် အနောက်မှ ရပ်နေသော ဂိုးလ်ဒီက တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“…”
ထို့နောက် ဂိုးလ်ဒီ၏ အကြည့်က သူ၏ လက်ထဲရှိ အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။
သူ၏ ဧရာမ လက်ကြီးက နူးညံ့သော ပန်းပွင့်လေးကို ညင်သာစွာ ကိုင်ထားလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းက လက်ဆောင်တစ်ခုပင်။
သူ၏ သခင်မှလွဲ၍ အခြားသူတစ်ဦးထံမှ ပထမဆုံးရရှိခဲ့သော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စည်ကားနေသော စျေးတန်းကြီးက နောက်ခံဆူညံသံအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရှက်ကင်းမဲ့သော သခင်၊ ရှက်တတ်သော အလုပ်သင်လေးနှင့် ထိုအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် သက်သေခံနေသော လေးနက်သည့် အစောင့်အရှောက်တို့၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စွမ်းအင်များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။
ယင်ရို၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲသကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကိုလည်း အစောင့်အရှောက်က သတိထားမိလိုက်လေသည်။