အခန်း (၄၁) - ထွက်ခွာခြင်း
ယင်ရိုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော လက်လေးများက အင်္ကျီလက်များကို ဂနာမငြိမ်စွာ လိမ်ယှက်နေလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
“စီနီယာ”
လီဖုန်းက လျှောက်လက်စ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
“အမ်း...”
စကားလုံးများက သူမ၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့နေလေသည်။
သူမက ခြေဖျားများကို ပွတ်တိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုသော်လည်း ပြောမထွက်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်သော် သူက ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲလိမ်ပြီး စနောက်လိုက်လေသည်။
“မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေရင် ပြောသာပြောလိုက်ပါ...”
ယင်ရို လန့်သွားပြီး ပါးပြင်များ နီရဲသွားလေသည်။
သူမက မျက်နှာကို အုပ်ကာ နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီးနောက် သူ့ကို လုံးဝ အံ့ဩသွားစေသည့်အရာမှာ သူမက သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအမေကို ကယ်ပေးပါ”
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်သံကြောင့် အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက လှမ်းကြည့်လာကြသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်သော် လူအုပ်ကြားတွင် တီးတိုးစကားသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
လီဖုန်းက မျက်တောင်ခတ်သွားပြီး ခဏတာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုတုံးအသော ကောင်မလေးကို ခါးမှနေ၍ အလျင်အမြန် ဆွဲမလိုက်လေသည်။
“အရူးမလေး၊ ဒီမှာ ဒူးမထောက်နဲ့... တခြားတစ်နေရာမှာ စကားပြောကြတာပေါ့...”
သူက သူမကို ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ခေါ်သွားလေသည်။
သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေ့မိန်လင်ကို မတွေ့ရပေ။
သခင်မဝေ့သည် သူမ၏ ဝေစုကို သွားယူရန် လေလံရုံသို့ သွားကြောင်း စာရေးက ရှင်းပြလေသည်။
လီဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ယင်ရိုကို ဝေ့မိန်လင်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
သူက သူမကို သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နဖူးကို လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်လေသည်။
“ကဲ... ဒရာမာခင်းတာ တော်လောက်ပြီ... သေချာ ရှင်းပြစမ်း... မင်းအမေကို ကယ်ပေးပါဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...”
ယင်ရိုက သူမ၏ နဖူးကို ကြောက်ရွံ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ အနည်းငယ် ဝဲနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဟကာ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟပြောပြတော့သည်။
ဖျားနာနေသော မိဘများ၊ သူမ၏ အကူအညီမဲ့မှု၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအကြောင်း ပြောပြလေသည်။
သူမ ပြောပြီးသွားသောအခါ လီဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ အပြစ်အနာဆာမဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
သူက ၎င်းကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ပေးလိုက်... သူတို့ ဒါကို သောက်ပြီးတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရောဂါ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်...”
ဆေးလုံးများကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်သည်ကို မြင်တော့ ယင်ရိုမှာ အပြစ်ရှိသလို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမက လီဖုန်း၏ သဘောကောင်းမှုကို အခွင့်ကောင်းယူနေသည်ဟု ထင်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။
သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်ဝသွားသော်လည်း စိတ်အားငယ်နေသော အခြေအနေကို နားလည်လိုက်သဖြင့် ဒီကောင်မလေးက အရမ်းရိုးသားလွန်းကြောင်း လီဖုန်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။
သူမကို သူနှင့် အပြည့်အဝ ချည်နှောင်ထားရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်...”
လီဖုန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယင်ရိုက ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လို စည်းကမ်းချက်လဲ စီနီယာ...”
လီဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။
“အခုကစပြီး မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ...”
ငြင်းဆန်မှု၊ မျက်ရည်ကျမှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများကို သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
ယင်းအစား သူမ၏ ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားလေသည်။
ယင်ရို၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။
အရာအားလုံး ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်ဟု ထင်ကာ လီဖုန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။
ထို့ကြောင့် သူက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“အရာအားလုံးဆိုတာက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ မင်းရဲ့ ခံစားချက်၊ မင်းရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုတွေက အခုကစပြီး ငါ့အပိုင် ဖြစ်ရမယ်...”
“မင်းက ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါ့ကို ဘာမေးခွန်းမှ မမေးဘဲ အလုပ်အကျွေးပြုရမယ့် တစ်သက်တာ စာချုပ်မျိုးပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယင်ရိုက သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်း၏ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်သွားသည်။
“...ကောင်းပါပြီ...”
သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက လွယ်လွန်းနေသလိုပင်။
စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေပုံရသော ယင်ရိုက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လီဖုန်းကို မေးလိုက်လေသည်။
“စီနီယာ... ဒီဆေးလုံးတွေကို မိဘတွေဆီ အရင်သွားပို့ပေးလို့ ရမလား...”
လီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်စပြုလာသည်ကို မြင်သော် သူမက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု သူ ထင်မည်စိုးသဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ပြန်လာပြီး စီနီယာ့ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်၊ ကျွန်မ ထွက်မပြေးပါဘူး”
လီဖုန်းက ရိုးရိုးသားသား တွေးကြည့်ရာ ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းက သူ့အတွက် သိပ်အကုန်အကျ မရှိသော်လည်း သူမသာ ကတိတည်ပါက ၎င်းကို အသုံးပြုပြီး အမှတ်အနည်းငယ် ထပ်ရယူနိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူက လေးနက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်...”
သူမအပေါ် ယုံကြည်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယင်ရို၏ နှလုံးခုန်သံများ နောက်တစ်ကြိမ် ကျယ်လောင်စွာ ခုန်ပေါက်လာလေသည်။
“ဒါပေမဲ့...”
လီဖုန်းက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“...မင်း အရင်ဆုံး တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ပေးရမယ်...”
ယင်ရို မျက်တောင်ခတ်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။
“ဘယ်လိုတန်ဖိုးလဲ...”
“ငါ့ကို နမ်း...”
လီဖုန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ပါးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ဒါကို ကြားတော့ ယင်ရိုမှာ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသော်လည်း သိပ်ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။
သူမက သူ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ ပါးဆီသို့ ရှက်ရွံ့စွာ တိုးသွားလေသည်။
သူ၏ ပါးကို သူမ ထိလုနီးပါးအချိန်တွင် လီဖုန်းက မျက်နှာကို လှည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တိုက်ရိုက် နမ်းလိုက်တော့သည်။
“အင်း”
ယင်ရို၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လီဖုန်း၏ လက်မောင်းက သူမကို ရစ်ပတ်ကာ ခိုင်မာစွာ ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်။
ယုန်ငယ်လေး၏ ပါးစပ်ကို သူ ဝါးမြိုတော့မည့်အချိန်မှာပင်…
“ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ...”
တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်သွားလေသည်။
ဝေ့မိန်လင် ဝင်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
“ပြွတ်”
ယင်ရိုက ရုန်းထွက်သွားပြီး မျက်နှာများ နီရဲကာ မျက်လုံးများက မှုန်ဝါးနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက တောက်ပနေလေသည်။
အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် လီဖုန်း၏ မျက်နှာက မဲမှောင်သွားလေသည်။
သူက ဝေ့မိန်လင်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်မှ သူမကို ဘယ်လို ဆုံးမ မလဲ ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“...ဘာလဲ...”
ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခုက ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသဖြင့် ဝေ့မိန်လင် တောင့်တင်းသွားလေသည်။
သူမကို လျစ်လျူရှုကာ လီဖုန်းက ယင်ရိုဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ...”
“ဒီညပါ...”
“ဒီလောက်မြန်မြန်လား...”
လီဖုန်းက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေက ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရွာက သိပ်မဝေးပါဘူး... ဒီကနေဆို နေ့ဝက်လောက်ပဲ သွားရတာပါ...”
ယင်ရိုက ရှင်းပြလေသည်။
နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုကို တွေးမိကာ လီဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်း တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား... မင်းလို မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားတာ သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံတော့ မဟုတ်ဘူး...”
ယင်ရိုက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်သေးသေးလေးကို ကော့လိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာ... လမ်းကြောင်းတူသွားမယ့် ကုန်သည်လှည်းယာဉ်စု တစ်ခုရှိတော့ အဲဒီမှာ လိုက်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးလို့ ရပါတယ်... ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း အခေါက်ခေါက်အခါခါ သွားနေကျပါ”
သူမက ရဲဝင့်စွာ ရင်ကော့ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
လီဖုန်း မယုံကြည်သေးသည်ကို မြင်သော် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝေ့မိန်လင်က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... ကုန်သည်လှည်းယာဉ်စုက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်းဂရုစိုက်ကြတော့ မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ နာမည်ကို အပျက်မခံရဲပါဘူး... ပြီးတော့ မြို့အနီးအနားဆိုတော့ တော်တော်လေး လုံခြုံပါတယ်...”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးက ဤကဲ့သို့သော ခရီးသွားလာမှုမျိုးကို ပုံမှန်ဟု ထင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လီဖုန်းက မလိုလားသော်လည်း ယင်ရိုကို သွားခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ပြိုင်ပွဲကြည့်ရန် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ယင်ရိုနှင့်အတူ သူ လိုက်မသွားနိုင်ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် လီဖုန်းနှင့် ဂိုးလ်ဒီတို့က ယင်ရိုကို မြို့တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
သူ၏ ခါးရှိ ဆေးဆရာတံဆိပ်ကို သတိထားမိသော အစောင့်များက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်လေးစားနေကြလေသည်။
“နှုတ်ဆက်ပါတယ် စီနီယာ၊ ကျွန်မ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
လှည်းယာဉ်စု မထွက်ခွာမီ ယင်ရိုက လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ပျင်းရိစွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
အစောပိုင်းက ဝေ့မိန်လင်၏ အနှောင့်အယှက်ကို ပြန်အမှတ်ရလာပြီး သူ၏ အတွေးများက လျင်မြန်စွာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။
ဒီသခင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့... ဒီည အဲဒီအတွက် မင်း ပေးဆပ်ရမယ်
ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း တွေးမိကာ သူ၏ ဆန္ဒများ စတင်ထကြွလာပြီး အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့လေသည်။
ဒိုင်း
သူမ၏ ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွားချိန်တွင် သွားရည်ကျနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ကုန်းကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်နေသော ဝေ့မိန်လင်ကို လီဖုန်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။
လန့်ဖျပ်သွားသဖြင့် သူမ အလျင်အမြန် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။
“ရှင်... ရှင် ပြန်လာပြီလား...”
လီဖုန်းက ပြန်မဖြေပေ။
သူက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သူမ၏ ခါးကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်လေသည်။
သူမ အသက်ရှူမှားသွားသော်လည်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူမကို စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်က အေးစက်သော သစ်သားပေါ်သို့ ဖိကပ်သွားလေသည်။
“ဆက်ရေတွက်နေ...”
သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝေ့မိန်လင် အေးခဲသွား၏။
ထို့နောက် သူ အတည်ပြောနေကြောင်း နားလည်သွားသဖြင့် သူမ တုန်ယင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျောက်တုံးများဆီသို့ အကြည့်ကို ပြန်ပို့လိုက်လေသည်။
မကြာမီ အသံထွက်၍ ဆက်လက်ရေတွက်နေချိန်တွင် သူမ၏ အသံများ တုန်ယင်လာပြီး ဂဏန်းတိုင်းက တုန်လှုပ်နေသော အသက်ရှူသံများဖြင့် ပြတ်တောက်သွားတော့၏။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်…
သူမတို့ ရွာသို့သွားသော လမ်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယင်ရိုက လှည်းပေါ်မှဆင်းကာ လှည်းယာဉ်တန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ သူမ၏ ရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။
သူမက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေသားလမ်းပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်လျက် သွားနေလေသည်။
“ဟီးဟီး... အမေနဲ့ အဖေ နေကောင်းသွားရင်... ပြီးတော့ သူတို့အတွက် ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စုဆောင်းငွေလေးနဲ့ဆိုရင်... အရာအားလုံး ပြန်ကောင်းလာတော့မှာပါ...”
ရှေ့ဆက်ရမည့် တောက်ပသော အနာဂတ်ကို တွေးရင်း ယင်ရိုမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
‘ပြီးတော့... ပြန်ရောက်သွားရင် စီနီယာ့ကို အလုပ်အကျွေး ပြုရတော့မယ်ထင်တယ်’
တခြားသူတွေ တီးတိုးပြောနေကြတဲ့ အဲဒီရမ္မက်ဆန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တွေးမိရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေ နီရဲသွားစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက လက်သီးငယ်လေးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေလေသည်။
‘ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်... စီနီယာ့အတွက်ဆိုရင်... ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်’
မကြာမီ သူမ ရွာငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
ရွာလယ်တွင် သစ်သားအိမ်တန်းများ ရှိသော်လည်း သူမက ထိုဘက်သို့ မသွားခဲ့ပေ။
သူမ၏ မိသားစုက အစွန်ဆုံးတွင် နေထိုင်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့လေသည်။
သူမသာ ရွာထဲသို့ ဝင်ခဲ့ပါက ရွာသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေမှုနှင့်.... လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော သွေးနံ့များကို သတိထားမိမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူမ မသိလိုက်ဘဲ သူမ ထွက်သွားချိန်တွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာက ယင်ရို၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အစွန်အဖျားရှိ သစ်သားအိမ်အိုလေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
“အမေ... အဖေ... ရှောင်အာ... သမီး ပြန်ရောက်ပြီ”
သူမက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။
ယင်ရိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။
တိတ်ဆိတ်မှု
သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
ကုတင်များမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
မိခင် ပုံမှန်လဲလျောင်းနေကျ နေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ချိန်က မောင်လေးအတွက် သူမ ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးသော ကစားစရာလေး ကျနေလေသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... အားလုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ...”
သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
ယင်ရိုက ဇဝေဇဝါဖြင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်
ရုတ်တရက် အနောက်မှ ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်စုံက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။
“အင်း... အင်း...”
ယင်ရို၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက အလွန်သန်မာလွန်းလှသည်။
ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဓားပြနှင့်တူသော ပိန်လှီလှီ လူတစ်ယောက်က သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“ဟားဟား... ကံကောင်းလိုက်တာ... ဒီလို လှပတဲ့ ပန်းပွင့်လေးကို ဒီမှာ လာတွေ့ရတယ်လို့...”
ရမ္မက်ဆန်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးဖြင့် ထိုလူက သူမကို အပြင်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲထုတ်သွားရာ အလားတူ ဓားပြလူစု တစ်စုကို သူမ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အထင်ရှားဆုံးမှာ အားလုံးက မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေကြီးများကို စီးနင်းထားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော လူ၏ မျက်လုံးများက ဤသေးငယ်ပြီး နုနယ်သော အလှလေးကို မြင်သော် အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
သူက ပြုံးလိုက်ပြီး “တတိယညီလေးတော့ ဒါကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ပိန်လှီလှီ လူ၏ အပြုံးက ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။
‘ကျစ်... ဒီရှားပါးတဲ့ အစားအစာလေးကို ငါ့ဘာသာငါ အရသာခံမလို့ စီစဉ်ထားတာ’
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး “သေချာတာပေါ့... တတိယညီလေး သဘောကျမှာပါ...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
နှမြောစရာပဲ... နောက်ထပ် အလှလေးတစ်ယောက်တော့ ပျက်စီးရတော့မယ်
တတိယညီလေးတွင် မိန်းမငယ်လေးများအပေါ် ထူးဆန်းသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ရှိကြောင်း သူ သိသော်လည်း ၎င်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
အဓိက ပြဿနာမှာ တတိယညီလေးနှင့် အတူနေခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးများ အားလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားပြီး မကြာမီ သေဆုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို နားလည်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... ခရီးသွား ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း ငါတို့ ဖမ်းမိထားတယ်... အဲဒီအထဲမှာ သားအမိနှစ်ယောက်ပါတယ်... ပြန်ရောက်ရင် သူတို့ကို မင်း မြည်းစမ်းခွင့် ပေးမယ်”
ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။
အဆိုးဆုံး အပေးအယူတော့ မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။
ထိုချမ်းသာပြီး အရိပ်အာဝါသအောက်တွင် နေထိုင်ရသော အမျိုးသမီးများ၏ နူးညံ့ပြီး တင်းရင်းသော အသားအရေကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်လေသည်။
သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် ဖောင်းကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလေသည်။
“ဟေး... နောက်ကျရင် ငါတို့ကိုလည်း အလှည့်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်”
ဓားပြတစ်ယောက်က အော်ရယ်လိုက်လေသည်။
“ကျွတ် ကျွတ်... မင်းက တစ်မိနစ်တောင် ခံမှာမဟုတ်ပါဘူး...”
အခြားတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
“ဟားဟားဟား... ဒါဆို ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို ကူညီပေးရတာပေါ့”
ယင်ရို၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်နေစဉ် ဝံပုလွေစီးထားသော လူများကြားတွင် ရယ်မောသံများ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
သူတို့ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် သူမ၏ တိုးတိတ်သော ငိုသံများက အမှောင်ထုထဲတွင် ဝါးမြိုခြင်းခံလိုက်ရတော့သည်။