အခန်း (၄၆) - ကမ်းလှမ်းချက်
လပြာဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းရင်ပြင်မှာ ဆူညံသံများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းရာနေရာများအဖြစ် အသုံးပြုသော မြင့်မားသည့် ကျောက်တိုင်များပတ်လည်တွင် တပည့်များစွာ စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့က အပြင်စည်းဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သည်။
ဤပွဲက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကိုသာမက ဂိုဏ်း၏ အရင်းအမြစ် ဆုလာဘ်များနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဆုံးဖြတ်ပေးလေသည်။
အပြင်စည်းတပည့်များအတွက်မူ ၎င်းက အကြီးအကဲများရှေ့တွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပင် ရရှိနိုင်ပေသည်။
လီဖုန်းက ရင်ပြင်ထဲသို့ လျှောက်လာရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အရင်ကလိုပင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
သူ့ပတ်လည်တွင် လူအုပ်ကြီးက ပွက်လောရိုက်နေပြီး တပည့်တချို့က ကြွားလုံးထုတ်နေကြကာ တချို့က စိုးရိမ်တကြီး တီးတိုးစကားပြောနေကြပြီး တချို့ကမူ ထိုင်ခုံရရန် အပြေးအလွှား ရှာဖွေနေကြလေသည်။
“လီဖုန်း…”
အရှေ့ဘက်နားမှနေ၍ လင်းယွီက မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လက်လှမ်းပြလိုက်လေသည်။
“ဒီမှာ… ငါတို့အတွက် ထိုင်ခုံ ယူထားတယ်…”
လီဖုန်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလေသည်။
“အိုး… စီနီယာအစ်ကိုလင်း… ခင်ဗျားက မပါဘူးလား…”
လင်းယွီက အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။
“အင်း… ဒီစီနီယာအစ်ကိုက ကျင့်ကြံမှု နည်းနည်း လိုနေသေးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မကွဲချင်လို့ပါ…”
“ကျင့်ကြံမှု ကန့်သတ်ချက် ရှိလို့လား…”
လီဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်လေသည်။
“မရှိပါဘူး… ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဝင်ပြိုင်လို့ ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့် ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း သတ္တမအဆင့်နဲ့ အထက်က လူတွေပဲ ဝင်ပြိုင်လေ့ရှိတယ်လေ…”
လင်းယွီက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။
လူအများကြီးရှေ့မှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မသေချင်လို့ပါဆိုတာကိုတော့ သူ ထည့်မပြောတော့ပေ။
“အယ်… ဒါဆို စီနီယာအစ်ကို့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်လဲ…”
လီဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားတော့ လင်းယွီက ချောင်းဆိုးချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။
“အဟမ်း… ငါ အခု ဆဋ္ဌမအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတယ်… မကြာခင် အဆင့်တက်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်…”
လီဖုန်းက နားလည်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။
ဒီတစ်ခါ လင်းယွီ ဘာလို့ မဝင်ပြိုင်ရသလဲဆိုတာကို သူ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ့ဆီသို့နှင့် သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆေးဆရာအသင်းတံဆိပ်ဆီသို့ အကြည့်တချို့ ရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂိုဏ်းတပည့်များ မဟုတ်ဘဲ အပြင်မှ ဧည့်သည်များဖြစ်ပုံရသော လူအမျိုးမျိုး ပါဝင်သည့် လူစုတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
လီဖုန်းက ထိုဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ လင်းယွီက လှည့်ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“အဲဒါတွေက လာကြည့်တဲ့ အပြင်က ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေလေ… ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့က ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တချို့ဆီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဒါမှမဟုတ်… ပါရမီရှင် တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သူတို့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက် ကျန်ခဲ့အောင် ကြိုးစားကြတာ…”
“တချို့က ကျဆင်းနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေဆိုတော့ သူတို့ မိသားစုထဲမှာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ယောက် ရှိလာဖို့ အရမ်း လိုအပ်နေကြတာလေ…”
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။
ကလောက်ဗီးလ်မြို့သို့ သွားစဉ်က ဤအလေ့အထအကြောင်း လင်းယွီ ပြောပြခဲ့သည်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားလေသည်။
‘ငါက ပိုက်ဆံလည်းရတယ်၊ အလကားလည်း စားရတယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးစရိတ်အတွက်တောင် စိတ်ပူစရာမလိုဘူးလား… နေလို့ကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပါလား…’
လင်းယွီက အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်လေသည်။
“ပြီးတော့… သူတို့ထဲက တချို့က မင်းကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရတယ်… ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ဆေးဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီကိုပေါ့…”
လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“အင်း… ပါရမီဆိုတာ မျှဝေရမှာပဲ မဟုတ်လား…”
သူ့စကား အဆုံးမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာလေသည်။
ကျော့ရှင်းသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ယွဲ့လန်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးတို့က သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။
ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက သူမ၏ နုပျိုစဉ်က အလှတရားများကို သယ်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် သန့်စင်ကာ ထည်ဝါနေလေသည်။
သူမ၏ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်နေပြီး အချိုးအစားကျသော အကွေ့အကောက်များကို ဖော်ပြနေကာ ကြီးမားပြည့်ဖြိုးသော သူမ၏ ရင်သားများက အဝတ်စကို အတင်းဖိကပ်ထားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေလေသည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကောင်မလေးတစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်များကို ဂနာမငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ရပ်နေလေသည်။
သူမက လှပပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ရင့်ကျက်စပြုလာသော အကွေ့အကောက်များကို အရိပ်အမြွက် ပြနေသည့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။
“လေးစားရပါသော လူကြီးမင်း…”
အမျိုးသမီးက ကျော့ရှင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ကာ လေးစားမှု ပါဝင်နေလေသည်။
“လူကြီးမင်းရဲ့ အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်…”
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ နူးညံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာလေသည်။
လီဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။
“အင်း… ဘာကိစ္စများလဲ…”
သူ မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုရင့်ကျက်ပြီး ကြီးမားသော ရင်သားများပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။
အမျိုးသမီးက ကျွမ်းကျင်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မနာမည်က ကျူးယင် ပါ… ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ သမီး ကျူးပိုင် ပါ… ကျွန်မတို့က အနီးအနားက မြို့တစ်မြို့ကနေ လာတာပါ… လူကြီးမင်း မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးနဲ့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ကုန်ဆုံးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမလားရှင်…”
ထို့နောက် သူမက သူမ၏ သမီးကို ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ သမီးပါ… သူ အခုမှ အရွယ်ရောက်တာပါ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန့်ရှင်းပြီး ဘယ်သူမှ မထိရသေးပါဘူး… ကျွန်မတို့ မိသားစုက… ခိုင်မာတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ရယူချင်လို့ပါ… လူကြီးမင်းလို ပါရမီရှင်ဆီက မျိုးစေ့တစ်ခုက တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ပါတယ်ရှင်…”
ဤကမ္ဘာတွင် သန့်ရှင်းပြီး မထိမတွေ့ရသေးသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက ကိုယ်ဝန်ရရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများသည်ဟု လူများက ယုံကြည်ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အလေ့အထများအတွက် သူတို့က အမြဲတမ်း အပျိုစင်ကိုသာ ကမ်းလှမ်းလေ့ရှိကြသည်။
ဒီလောက်တောင် ဗြောင်ကျကျလား…
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း ၎င်းက ကြိုဆိုချင်စရာကောင်းသော အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
ဤကျင့်ကြံသူ မိသားစုများက ပါရမီကိုသာ တန်ဖိုးထားသဖြင့် ဤအရာက ဤနေရာတွင် ပုံမှန်လိုဖြစ်နေကြောင်းကို လီဖုန်း မသိခဲ့ပေ။
လက်ထပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အချစ်ကဲ့သို့သော သေမျိုးများ၏ တန်ဖိုးများက အရေးမပါလှပေ… အလွန်ဆုံးက အပြင်ပန်း အမြင်ကောင်းရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့အတွက် ပါရမီမပါသော မိသားစုမှ ကလေးများမှာ အခြား ပါရမီရှင် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာနိုင်ခြေရှိစေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် ကိရိယာများသက်သက်သာ ဖြစ်လာတော့သည်။
စျေးကွက်ထဲမှ ကုန်ပစ္စည်းကောင်းများကို ဖော်ပြနေသည့်အလား သူမ၏ မိခင်က ဆက်လက်ပြောဆိုနေသဖြင့် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေလေသည်။
သို့သော် မိသားစု၏ အရင်းအမြစ်များကို မှီခိုနေရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည့် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။
ထို့အပြင် သူမ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ… သူမသာ ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက မိသားစုက သူမကို ရက်ရက်ရောရော ဆုချမည်ဖြစ်သည်။
မရခဲ့လျှင်တောင် မိသားစုအတွက် ပါဝင်ကူညီခဲ့သည့်အတွက် သူမ၏ သေမျိုးဘဝ တစ်လျှောက်လုံး သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်သွားနိုင်လောက်အောင် လုံလောက်သော ဆုလာဘ်ကောင်းတစ်ခုကို ရရှိနိုင်သေးသည်။
လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။
အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သူ ရယ်မောနေလေသည်။
‘ဒါဆို သူတို့က တကယ်ပဲ အပျိုစင် ယဇ်ကောင်နဲ့ ငါ့တံခါးကို လာခေါက်ကြတာပေါ့… ဒီကမ္ဘာက ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေဘူးပဲ…’
သူ၏ အကြည့်များက ကောင်မလေးအပေါ်သို့ ဗြောင်ကျကျ လှည့်လည်သွားလေသည်။
သူမ၏ လည်ပင်းမှ ချောမွေ့သော အသားအရေ၊ ဝတ်ရုံက ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော သူမ၏ မို့မောက်စပြုလာသည့် ရင်ဘတ်၊ သွယ်လျသော ခါးလေးနှင့် အချိုးအစားကျကာ ကြီးထွားလာနေသော မက်မွန်သီးကို အရိပ်အမြွက်ပြနေသည့် သူမ၏ တင်ပါးအကွေ့အကောက်လေးတို့ ဖြစ်လေသည်။
သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမ တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
ဒါက… စားချင်စရာလေးပဲ… လီဖုန်း အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်လေသည်။
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူက အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။
“ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး… ငါ့ရဲ့ မျိုးစေ့ကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ… အင်း… သခင်မကျူး၊ ကျုပ် လက်ခံနိုင်မယ် မထင်ဘူး…”
သခင်မကျူးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။
“သေချာတာပေါ့… ဒါက အလကား မဟုတ်ပါဘူး… လူကြီးမင်းရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေအတွက် ကျွန်မတို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ရက်ရက်ရောရော ပေးချေပါ့မယ်ရှင်…”
မိသားစုထဲတွင် ပါရမီရှင် ကလေးတစ်ယောက်မှ မမွေးဖွားလာသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ မိသားစုမှာ လက်ရှိတွင် ကျဆင်းနေလေသည်။
လီဖုန်းက ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီက ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီထက်ပင် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိသည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိလေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတို့ မိသားစု၏ အထွတ်အထိပ်ကာလကပင် သူတို့ထဲတွင် ဆေးဆရာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။
ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်ဆေးဆရာကမျှ သူတို့ မိသားစု၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်မခံခဲ့ကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးဆရာအများစုမှာ အဆင့်မြင့်များသို့ တက်လှမ်းရန် အလွန်အမင်း ရူးသွပ်ကြပြီး သူတို့၏ အချိန်အများစုကို ဆေးဖိုရှေ့တွင်သာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ပါရမီမပါသော ဆေးဆရာတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မီးရှို့ပစ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။
လီဖုန်းက သူ အလွန် မလိုလားသည့်အလား ရုန်းကန်နေဟန် ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုလင်း… ဘယ်လိုထင်လဲ…”
တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လင်းယွီက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“အင်း… မင်းသဘောပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်တော့ ပွဲစဉ်တွေကို ကြည့်ဖို့ အချိန်ပိုပေးသင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်… တိုက်ပွဲ အမျိုးမျိုးကို ကြည့်တာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် တော်တော် အကျိုးရှိလို့လေ…”
“ပွဲတွေက ဘယ်တော့ စမှာလဲ…”
လီဖုန်းက တွေးကာ မေးလိုက်လေသည်။
“နောက်နာရီအနည်းငယ်နေရင် စမယ်…”
လင်းယွီက စင်မြင့်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
လီဖုန်း အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာထားကို ထိန်းသိမ်းထားကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“သခင်မ… ခင်ဗျားက ဒီလောက် ရိုးသားနေမှတော့… ကျုပ် စည်းကမ်းချက်ကို လက်ခံပါ့မယ်…”
ဒါကို ကြားတော့ သခင်မကျူး သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
ထိုကြီးမားသော ရင်သားများ၏ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားမှုကို မြင်တော့ လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်…”
ရင့်ကျက်သော သခင်မကျူး အေးခဲသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“…အဲဒါက ဘာများဖြစ်မလဲရှင်…”
လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ရင့်ကျက်သော အလှလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ အချိန်ကုန်ချင်တယ်…”
သခင်မကျူး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လီဖုန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
လီဖုန်းက အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပိုလိုချင်တာ ဒါမှမဟုတ် တန်ဖိုးကြီး ဆေးလုံးတွေ လိုချင်တာလို့ သူမ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါကတော့…
သူမ မအတည်ပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“လေးစားရပါသော လူကြီးမင်း… ဒါက… ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်တာထက် နည်းနည်းများလွန်းနေတယ်ရှင်…”
လီဖုန်းက နှစ်ယောက်စာ အဖိုးအခ တောင်းမည်ဟု သခင်မကျူး ထင်နေပြီး သူမအတွက် ၎င်းက အပေးအယူကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
မိသားစုက သန့်ရှင်းပြီး ပါရမီမပါသော ကလေးအတွက်သာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။
အပျိုစင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ သမီးက အိမ်ထောင်ကျပြီး သန့်ရှင်းမှုမရှိတော့သော သူမထက် ကိုယ်ဝန်ရရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလေသည်။
ထို့အပြင် သူမက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများအချင်းချင်း ပေါင်းဖက်ခြင်းက ကိုယ်ဝန်ရရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲစေလေသည်။
သူမ၏ ရုန်းကန်နေရမှုကို မြင်သော် လီဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့… နှစ်ယောက်စာ စျေးနှုန်း ကျုပ် မတောင်းပါဘူး…”
ဒါကို ကြားတော့ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး မျက်တောင်ခတ်သွားလေသည်။
သူပြောတာသာ မှန်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးပိုရှိသူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများအချင်းချင်း ပေါင်းဖက်ခြင်းက ကိုယ်ဝန်ရရန် ခက်ခဲသော်လည်း အခွင့်အလမ်း သုညတော့ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ပေ။
သူမ ကံကောင်းလျှင် တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ယောက်တောင် ရနိုင်ပေသည်။
သို့တိုင်အောင် သူမ ထပ်မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“လူကြီးမင်း… ကျွန်မ လူကြီးမင်းကို သံသယဝင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီအပေးအယူက… လူကြီးမင်းအတွက် နည်းနည်း အရှုံးပေါ်နေတယ် မဟုတ်လားရှင်…”
သူမအတွက် အပေးအယူကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လီဖုန်းအတွက်မူ သူ၏ ရန်စွမ်းအင် နှစ်ဆ အကုန်ခံရမည်ဖြစ်သဖြင့် တော်တော်လေး အရှုံးပေါ်သော အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။
ထို့ကြောင့် ဘာလို့လဲဆိုတာကို သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
လီဖုန်းက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်မ… ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ကျုပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေလို့ပါ… ခင်ဗျားလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သမီးလေးနဲ့အတူ ဒီလောက်အဝေးကြီးကို တစ်ယောက်တည်း လာရတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်…”
“ဒါကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျား မိသားစုက အိမ်မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရင်ဆိုင်နေရတယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိတယ်… ဒါကြောင့် ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကူညီချင်လို့ပါ…”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အတော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားကြလေသည်။
ဒီဆေးဆရာက ကြည့်ရတာ လူလည်ကျမယ့်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒီလောက် သဘောထားကြီးတဲ့ နှလုံးသား ရှိတာကိုးဟု သူတို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် သူတို့ဘေးမှ လင်းယွီကတော့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်နေလေသည်။
သူ့ရဲ့ ဒီဂျူနီယာညီလေးက လောကီအာရုံကာမတွေကနေ မရုန်းထွက်နိုင်သေးဘူးဆိုတာကို သူ သိနေပြီး ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
အာ… ဒီလိုပါရမီမျိုးကို ဒီလို အလဟဿ ဖြစ်ရတယ်လို့…
အခိုက်အတန့်တစ်ခုကြာအောင် လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားလေသည်။
ထို့နောက် သခင်မကျူးက ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“…ကောင်းပါပြီ… ဂိုဏ်းက ကျွန်မတို့အတွက် ဧည့်ခန်းဆောင်တွေ စီစဉ်ပေးထားပါတယ်… ကျွန်မတို့ အဲဒီကို ပြန်သွားပြီး… သီးသန့်… ဆက်ဆွေးနွေးကြမလားရှင်…”
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။
“ကောင်းပြီလေ…”
လီဖုန်းက သူမ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လင်းယွီကို ပြောလိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုလင်း… ကျုပ်… ဆွေးနွေးတာ… ပြီးတာနဲ့ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်…”
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက မိခင်၏ အကွေ့အကောက်များပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ လျောဆင်းသွားလေသည်။
သူ၏ အပြုံးက ကောက်ကျစ်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။
“လမ်းပြပါ…”
ဒါကို မြင်တော့ လင်းယွီက သူ၏ အကြံပေးချက်များက အလကားဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ပြိုင်ပွဲမစခင် မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်သင့်တယ်နော်…”
ထို့နောက် လီဖုန်းက သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး၏ ခါးများကို ဖက်ကာ သူတို့၏ ဧည့်ခန်းဆောင်များဆီသို့ လျှောက်သွားတော့၏။