အခန်း (၄၅) - ဝံပုလွေ ဓားပြအဖွဲ့ (၃)
တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြေကြီးတုန်လှုပ်သွားပြီး ကျောက်စကျောက်နများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။
မိုးများ ပြင်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး စစ်မြေပြင်ကို ရွှံ့ဗွက်များနှင့် ပရမ်းပတာအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
ပထမအစ်ကိုက သူ၏ သွေးရောင်ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း ဂိုးလ်ဒီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရာ သူ့ကို ယိမ်းယိုင်ကာ နောက်ဆုတ်သွားစေလေသည်။
“မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား…”
ပထမအစ်ကိုက မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများ စီးကျနေလျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။
သူ၏ အငွေ့အသက်များ ဆူပွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးရောင်စွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ဝံပုလွေကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အနီရောင် အရိပ်တစ်ချက်နှင့်အတူ သူက ဂိုးလ်ဒီထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂိုးလ်ဒီက တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်တော့ပေ။
သူက ဘေးသို့ရှောင်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အနီရောင် ဝံပုလွေ၏ အမြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ပထမအစ်ကိုက တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။
သူက မိမိဝံပုလွေ၏ အမြီးကို မညှာမတာ ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထဲသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
သရဲတစ္ဆေများပမာ တိုက်ခိုက်နေသော သွေးရောင် အရိပ်များသာ ဂိုးလ်ဒီ၏ ပတ်လည်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
“…”
ဂိုးလ်ဒီက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော အနီရောင် အရိပ်ကို အာရုံခံမိသည့်အလား သူ၏ လက်သီးကို ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ ဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ထိုးချလိုက်လေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပထမအစ်ကိုက ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ မဆုတ်မနစ်သော ခွန်အားဖြင့် နောက်သို့ ကိုင်းချကာ လက်သီးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။
ဝှစ်… ဒိုင်း…
မြေကြီး အက်ကွဲသွားပြီး ရွှံ့များနှင့် မိုးရေများ လေထဲသို့ ပေါက်ကွဲလွင့်စင်သွားလေသည်။
သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျလာလေသည်။
သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ၏။
'ဒီအရာက… ပိုမြန်လာတာလား… မဟုတ်ဘူး… သူက ငါ့အမြန်နှုန်းနဲ့ အသားကျလာတာ…’
ပထမအစ်ကိုက သွားများကို ကြိတ်လိုက်လေသည်။
သူက ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ မိုးရေထဲတွင် အနီရောင် အစင်းကြောင်း အရိပ်ပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးသွားလေသည်။
ဓားချက်တိုင်းတွင် သူ၏ သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း ခွန်အားအပြည့် ပါဝင်နေပြီး ရိုက်ချက်တိုင်းက ကျောက်တုံးကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။
ဂိုးလ်ဒီက ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားပေ။
ယင်းအစား သူက ပြီးပြည့်စုံစွာ နောက်တစ်ကြိမ် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများက အရိပ်တိုင်း၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် အနီရောင် တောက်ပမှုတိုင်းကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေလေသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပထမအစ်ကိုပင် လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဂိုးလ်ဒီက အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အနောက်တည့်တည့်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာလေသည်။
ခွပ်…
ရွှေရောင် လက်သီးတစ်လုံးက ပထမအစ်ကို၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
သူက ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဘေးသို့ လိမ့်ထွက်သွားရာ ရွှံ့များ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ထိုရိုက်ချက်က သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
လက်သီးမှ အားနှင့် လိမ့်ထွက်သွားသော အားကို အသုံးပြုကာ သူက ချက်ချင်း ပြန်ထပြီး ဂိုးလ်ဒီထံသို့ ဓားဖြင့် ပြန်ပြေးလာကာ ဓားချက်တစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
အနီရောင် ဝံပုလွေကလည်း ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော အနီရောင် လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။
“…”
ထို့နောက် ဂိုးလ်ဒီက အနောက်မှ ဝံပုလွေကို လျစ်လျူရှုကာ ပထမအစ်ကိုကို တိုက်ခိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်ပြီး ထိုးချလိုက်လေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသော လက်သီးကို မြင်တော့ ပထမအစ်ကိုက ဓားပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမှာ ရွှံ့ဗွက်များကို ထိလုနီးပါးအထိ ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်လေသည်။
ဒိုင်း…
လွတ်သွားသော လက်သီး၏ လမ်းကြောင်းက ကျဆင်းနေသော မိုးရေများကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေသည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
“သေစမ်း… မိစ္ဆာကောင်…”
ထို့နောက် ဂိုးလ်ဒီ၏ လက်ကို ပြတ်ထွက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ အောက်မှနေ၍ အပေါ်သို့ ခုတ်တင်လိုက်လေသည်။
ချွင်…
သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်သဖြင့် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
ဂိုးလ်ဒီက ဆန့်တန်းထားသော သူ၏ လက်ကို အောက်သို့ လွှဲချကာ ပထမအစ်ကိုကို ဖိချေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း အနောက်မှ ဝံပုလွေက ဂိုးလ်ဒီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွဲချော်သွားစေလောက်အောင် အားပါပါဖြင့် ကျောပြင်ကို ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။
ဒိုင်း…
ဂိုးလ်ဒီ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ကျယ်လောင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။
ဝံပုလွေက ဂိုးလ်ဒီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ထားလိုက်ရာ ဂိုးလ်ဒီကို ကြေမွသွားစေရန် မဟုတ်ဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်နေစေရန် ဖမ်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ပထမအစ်ကိုက ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော အနီရောင် ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဂိုးလ်ဒီ၏ ကိုင်းညွတ်နေသော လည်ပင်းဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။
“သေစမ်း…”
ရွှမ်း…
အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက မိုးရေကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အမာရွတ်တစ်ခုကို ထွင်းထုသွားလေသည်။
ရွှံ့နှင့် မြေကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။
သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ ခုတ်လိုက်သော လည်ပင်းနေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုသာ ပေါ်လာပြီး ဓားက အရေပြားအောက်ရှိ နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ရွှေ…”
အံ့ဩနေသော ပထမအစ်ကိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဂိုးလ်ဒီက သူ၏ အံ့ဩမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်မနေခဲ့ပေ။
ချက်ချင်းပင် ဂိုးလ်ဒီက နှောင့်ယှက်နေသော ဝံပုလွေဆီသို့ အာရုံလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်လုံးကို ကိုက်ထားသော ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
ဖောင်း…
အနီရောင် ဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းခွံက ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားပြီး ကိုက်ထားမှု ပြုတ်ထွက်သွားလေသည်။
သို့သော် အဲဒီမှာတင် မဆုံးသေးပေ။
ဂိုးလ်ဒီက ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒူးကို မြှောက်ပြီး ၎င်း၏ အောက်မေးရိုးကို ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။
ဖြန်း…
ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းခွံ တစ်ခုလုံး ကြေမွသွားပြီး ဝံပုလွေ အသက်မရှင်နိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။
ဝံပုလွေကြီး၏ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီးနောက် ဂိုးလ်ဒီက အံ့ဩနေသော ပထမအစ်ကို၏ ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။
ပထမအစ်ကိုက ဓားဖြင့် အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်လေသည်။
ဒိုင်း…
ရိုက်ခတ်အားကို ကူညီစုပ်ယူပေးလိုက်သဖြင့် ဓားမှာ ကြေမွသွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်အနည်းငယ်ကို ကျိုးပဲ့သွားစေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
အဟွတ်၊ အဟွတ်…
ပထမအစ်ကို၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မိုးရေထဲမှနေ၍ သူ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသော ဂိုးလ်ဒီကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ထက်မြက်သော ရွှေရောင် မျက်လုံးများက မိုးရေများကြားတွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေလေသည်။
“ဟား… ဒီမှာတင်… ဒီလိုမျိုး အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”
ပထမအစ်ကိုက အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် သို့ ယခုချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
အခွင့်အလမ်း နည်းပါးနိုင်သော်လည်း ဘာမှမလုပ်တာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက ဆိုးရွားနေသော အခြေအနေကို မြင်ပြီး ပထမအစ်ကို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ ဝံပုလွေပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
“ငေးမကြည့်နေကြနဲ့… အစ်ကိုကြီး အချိန်ရအောင် ကူညီပေးကြ…”
အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော ဓားပြများမှာ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးဘဲ ဒါကို မြင်တော့ ဒုတိယအစ်ကိုက နောက်တစ်ကြိမ် အော်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက မိုးရေကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။
“အရူးတွေ… အစ်ကိုကြီးသာ ရှုံးသွားရင် ငါတို့လည်း မကြာခင် သေချာပေါက် သေရမှာပဲ… ဒါကြောင့် ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးလေး နည်းနည်း ပိုရအောင် အစ်ကိုကြီးကို ကူညီကြစမ်း…”
မိန့်ခွန်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေဘေးကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ဓားပြများက သူတို့၏ ဓားများနှင့် ဝံပုလွေများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများ၊ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဂိုးလ်ဒီထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။
မိုးရေအောက်တွင် သူတို့၏ ဝင်တိုက်မှုက အောက်ခြေမရှိသော သေမင်းချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ဂိုးလ်ဒီက သူတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။
ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဒိုင်း…
လက်အောက်ငယ်သားများကို ဝင်တိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုကမူ ဂိုးလ်ဒီ၏ ပတ်လည်တွင်သာ ဝဲနေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲပေ။
မကြာမီ အော်ဟစ်သံများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးရေများက တိတ်ဆိတ်သွားစေလေသည်။
ဓားပြများ အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီး သူတို့၏ အလောင်းများက ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ဂိုးလ်ဒီ၏ ပတ်လည်၌ ပြန့်ကျဲနေကာ သွေးများ စီးကျနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှံ့များကို နီရဲသွားစေလေသည်။
နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဓားပြ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက် ဂိုးလ်ဒီက တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပြီး ပထမအစ်ကို ရှိရာနေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
မကြာမီ ထိုနေရာမှ ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ဟားဟားဟား… ငါ တကယ်ပဲ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ… ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို တကယ် ကောင်းချီးပေးတာပဲ…”
ပထမအစ်ကို၏ ရူးသွပ်နေသော အော်ဟစ်သံများက
တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒုတိယအစ်ကို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တင်းမာမှုများ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး သူ ငိုတောင် ငိုချင်သွားလေသည်။
“အာ… ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ပေါ့…”
ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားကို ခံစားရင်း သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုခုက သူနှင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆက်သွယ်နေသည်ကိုလည်း သတိထားမိလိုက်လေသည်။
“ဒါက… တာအို လား…”
၎င်းကို မယ်မယ်ရရ မခံစားနိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို အံ့သြမှင်တက်သွားစေနိုင်သေးသည်။
ယခုအခါ ထိုဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများက တာအိုနှင့် ထာဝရရှင်သန်မှုကို ရှာဖွေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ရူးသွပ်နေကြသလဲဆိုတာကို သူ အနည်းငယ် နားလည်သွားလေသည်။
ပထမအစ်ကိုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားကို အာရုံခံမိနေသော ဂိုးလ်ဒီက ရုတ်တရက် ပထမအစ်ကို သူ၏ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
ဒိုင်း…
ဂိုးလ်ဒီက လက်သီးကို ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း လွင့်ထွက်သွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များစွာကို ကျိုးပဲ့သွားစေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း…
ထိုတိုက်ခိုက်မှုက ဂိုးလ်ဒီ၏ လက်မောင်းကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေပြီး ရင်ဘတ်တွင်ပင် အက်ကွဲကြောင်း လက္ခဏာများ ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပိုင်းအစများက အက်ကွဲကာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်များထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။
“အိုး… မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… မင်းက သာမန် ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ဘူး… အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းက ထူးခြားတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ…”
ဒီရုပ်သေးရုပ်က ဘယ်ကလာသလဲဟု တွေးကာ ပထမအစ်ကိုမှာ ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။
သူက ခုလေးတင်မှ အဆင့်တက်ထားပြီး သူ၏ အဆင့်ကို မခိုင်မာစေရသေးသော်လည်း တရားဝင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ဖြစ်နေသေးပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် သူ လက်မလျှော့ထားခဲ့ပေ။
“…”
“ဟွန့်… ကိစ္စမရှိပါဘူး… ငါ မင်းကို ဖျက်ဆီးပြီးသွားရင် ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပြီး သူတို့ကို ဒီထက်ဆိုးရွားတဲ့ သေခြင်းတရားကို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးမယ်…”
ပထမအစ်ကိုက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
ဒါကို ကြားတော့ ဒူးထောက်နေသော ဂိုးလ်ဒီက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား နောက်တစ်ကြိမ် မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်လေသည်။
ဒီထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်က ဘာလုပ်မလို့လဲလို့ ပထမအစ်ကို တွေးနေစဉ်မှာပင် ရုပ်သေးရုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင် အရည်များ စီးကျလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။
တောက်… တောက်… တောက်…
“မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် အချည်းနှီး ရုန်းကန်မှုပဲ…”
ပထမအစ်ကိုက ထိုမြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်ပုံရဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက်…
သူ၏ အပြုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“…မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်ကြီးလဲ…”
ထို့နောက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ အသစ်တက်လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ…
သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကို တည်ထောင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသော အဆင့်…
အင်မော်တယ် ခရီးစဉ်၏ စစ်မှန်သော အစပြုခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော အဆင့်…
လူများစွာ တောင့်တခဲ့သော အဆင့်တစ်ခု…
သို့တိုင်အောင်…
ပထမအစ်ကို၏ ခေါင်း… ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။
“ဟား… ဟား… ဟား…”
ဒုတိယအစ်ကို၏ အလန့်တကြား အသက်ရှူသံများက မိုးရေစိုရွှဲနေသော တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
“မဟုတ်ဘူး… ဒါ တကယ်ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး… ဒါ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်…”
ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူ၏ အသံ တွန့်လိမ်နေလေသည်။
သူက ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ချော်လဲကာ မိုးရေများက အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေပြီး နှလုံးခုန်သံများ ဆောင့်ခုန်နေလျက် မျက်စိမှိတ် ပြေးနေလေသည်။
အရိပ်တိုင်းက အသက်ဝင်နေသလိုပင်။
သစ်ကိုင်းကျိုးသံတိုင်းက သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည့် အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။
သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာကို မိုးရေကပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။
ခြေထောက်များကို အတင်းတွန်းအားပေးကာ ပြေးလွှားရင်း သူက… ထိုအရာ… ထံမှ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးချင်နေလေသည်။
အတန်ကြာ ပြေးပြီးနောက် အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီလိုက်လေသည်။
“ဟား… ဟား… အဲဒါ… အဲဒီအရာက ဘာကြီးလဲ…”
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမအစ်ကို၏ သေဆုံးမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်မြင်ယောင်နေလေသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား၊ မိုးရွာသဖြင့် အေးစက်မှုကြောင့်လား မသေချာဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဆက်လက်တုန်ယင်နေလေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အနောက်မှ အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ…”
ကြောက်ရွံ့နေသော သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ရွက်များက မိုးရေဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် မြွေတစ်ကောင် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တွားသွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“ဟားးးး…”
ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ တုန်ယင်လျက် သက်သာရာရမှုများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်… ငါ သံသယလွန်ကဲနေတာပဲ… ငါ… ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်…”
ဗြစ်…
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် မီးလောင်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုတစ်ခု သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။
သူ အေးခဲသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စစ်မှန်သော ရွှေရောင် လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဘဘယ်လို…”
သူ၏ အသံက သွေးများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဂလုဂလုမြည်ကာ တီးတိုးရေရွတ်သံသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စိုစွတ်နေသော ရွှံ့ဗွက်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။
သူ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဂလုဂလုအသံသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ ခြေထောက်များ တွန့်လိမ်နေ၏။
သူ၏ လက်များက ရွှံ့ဗွက်ကို အသည်းအသန် ကုတ်ခြစ်နေလေသည်။
သို့သော် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အသက်မဲ့သွားလေသည်။
“…”
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
တောအုပ်အတွင်း မိုးရွာသံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဖုန်းသည် လင်းယွီနှင့်အတူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် ရှိနေလေသည်။
တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသည့်အလား လီဖုန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
လင်းယွီက သတိထားမိပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မိုးတိတ်သွားပြီး တိမ်များက စတင်ကွဲအက်လာကာ အလင်းရောင်များ ဖြတ်သန်းတောက်ပခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။
လင်းယွီက သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“အိုး… မိုးတိတ်သွားပြီ… လက္ခဏာကောင်းပဲ… လာ၊ ဂိုဏ်းကို မြန်မြန်ပြန်ရအောင်…”
လီဖုန်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဆက်လက် လျှောက်သွားလေသည်။
လပြာဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းဂိုဏ်းအတွင်းတွင် ရက်အတော်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့သော လီဖုန်း၏ နေအိမ်တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။
ထို့နောက် အေးစက်သော နတ်မိမယ်တစ်ပါး ထွက်လာလေသည်၊ သူမကား ယွဲ့လန်ပင်။
သူမက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ငွေရောင် ဂိုဏ်းဝတ်ရုံက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။
ရက်အတော်ကြာ သူမ၏ အဆင့်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်မှုဖြင့် တောက်ပနေသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော အရှက်ကင်းမဲ့သည့် အမျိုးသားထံသို့ သူမ၏ စိတ်က ခဏတာ လွင့်မျောသွားလေသည်။
သို့သော် သူမက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါရမ်းကာ ထိုအတွေးကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲကျင်းပမည့် နေရာဆီသို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လပြာဂိုဏ်း အပြင်စည်း၏ အခြားတစ်နေရာတွင်
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
ဖန်ဇီယန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပန်းအိုးတစ်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြေမွသွားလေသည်။
ရှုပ်ပွနေမှုများ အလယ်တွင် သူမ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ကြီးမားသော ရင်ဘတ်က လျင်မြန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။
ကျရှုံးသွားသော ကြိုးစားမှုမှ ထွက်လာသည့် ချွေးများကြောင့် ငွေရောင်ဝတ်ရုံက သူမ၏ အကွေ့အကောက်များတွင် တွယ်ကပ်နေပြီး အဝတ်စက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ထက်မြက်သော လိုင်းများကို ပုံဖော်ပေးနေကာ ပြည့်ဖြိုးသော်လည်း တင်းရင်းပြီး မာနကြီးကာ အရိုင်းဆန်နေလေသည်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ထားမှုကြောင့် နီရဲနေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ မေးစေ့တစ်လျှောက် သွေးတစ်စက် စီးကျလာလေသည်။
ရှည်လျားပြီး အနက်ရောင် ပိုးသားလို ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ဆံပင်စများက သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာတွင် ကပ်နေလေသည်။
ဤအရိုင်းဆန်ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အခြေအနေတွင်ပင် သူမ၏ အလှတရားက ပိုမိုအန္တရာယ်များလာပြီး ပိုမိုမြှူဆွယ်နိုင်လာလေသည်။
လေးလံသော အသက်ရှူသံတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ပါးလွှာသော အဝတ်စက သူမ၏ အကွေ့အကောက်များကို အတင်းဖိကပ်ထားကာ ဒေါသကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လှုပ်ခါနေပုံကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင်။
“ငါ ဘာတွေ မှားနေတာလဲ…”
သူမက ရေရွတ်လိုက်ရာ အသံက အက်ကွဲပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေလေသည်။
သူမ တုန်ယင်နေပြီး ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများက လက်မခံနိုင်မှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှပင် ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပါစေ ရင်ဘတ်ကို ဖိချေနေသော ဖိအားက ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ဒီနေ့က ပြိုင်ပွဲနေ့ ဖြစ်သော်လည်း သူမက ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
သူမ၏ စိတ်က လက်မခံချင်သော်လည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ထိုမသင်္ကာစရာကောင်းပြီး အရှက်ကင်းမဲ့သော အမျိုးသားထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်မျောသွားလေသည်။
သူမ သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေကာ သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“…ကောင်းပြီလေ…”
သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချလိုက်သည့်အလားပင်။