အခန်း (၄၈) - ပြိုင်ပွဲ (၂)
ကွင်းပြင်အထက်ရှိ အကြီးအကဲများ၏ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်အချို့ ထိုင်နေကြသည်။
ထိုအထဲတွင် ဖျော့တော့သော အပြာရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရင့်ကျက်သော အလှလေးတစ်ဦးလည်း ပါဝင်လေသည်။
ဝတ်ရုံများက ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းရှိ အကွေ့အကောက်များက ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း ငြင်းမရနိုင်ပေ။
သူမ၏ ဆံပင်များကို သေသပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ဆီသို့ ရောက်မနေပေ။
ယင်းအစား ပရိသတ်များထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့သာ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေလေသည်။
ထို့နောက် သူမဘေးရှိ တွန့်လိမ်နေသော မုတ်ဆိတ်နှင့် သပ်ရပ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူမ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။
“အကြီးအကဲယွီ… မင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက် တွေ့သွားလို့လား…”
သူက သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုအမျိုးသားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
“အိုး… အဲဒါ မင်းရဲ့ အာဏာကို သုံးပြီး ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တဲ့ တစ်ယောက် မဟုတ်လား…”
သူ၏ အသံတွင် ဖခင်အိုတစ်ဦးက စနောက်နေသည့် နောက်ပြောင်သော လေသံ ပါဝင်နေလေသည်။
“စဉ်းစားကြည့်ပါဦး… ကြီးမြတ်တဲ့ အကြီးအကဲ ယွီလျန်ရု က သေမျိုးတစ်ယောက်ဆီကနေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ယူရလောက်အောင်ကို အောက်ကျခံခဲ့တယ်လို့… ကျွတ် ကျွတ်…”
ဒါကို ကြားတော့ အကြီးအကဲယွီ၏ မျက်နှာက မပြောင်းလဲပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အကြိမ်များစွာ စနောက်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“ဟွန့်… အကြီးအကဲရှီး၊ အဲဒီအရည်အချင်းနဲ့ သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာမို့ သူကပဲ ပိုအကျိုးရှိသွားတယ်လို့ ငါ ပြောချင်တယ်…”
သေချာပေါက် အပြင်ပန်းတွင် သူမက ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ထားသည်။
သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ… ထိုမှောင်မိုက်သော သမိုင်းကြောင်းကို ထုတ်ပြောနေသည့် အကြီးအကဲတိုင်းကို သူမ လိုက်ရိုက်ချင်နေလေသည်။
၎င်းမှာ သူမအတွက် အရှက်ရဆုံး အခိုက်အတန့်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် လောင်းကြေးရှုံးခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူမ တန်ဖိုးထားသော ဝိုင်အချို့ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမက အပြင်ထွက်၍ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တချို့ကို သွားလုရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား သယ်ဆောင်လာပြီး ဂိုဏ်းဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော သေမျိုးတစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။
သူမက အပြင်ထွက်ရန် မလိုတော့သည်ကို မြင်သော် ကောင်းကင်မှနေ၍ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသေမျိုးထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ယူလိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေရန် တိုကင်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့လေသည်။
“အဟမ်း… ဒီလောက်များတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဆက်သယ်ထားရင် မင်းအတွက် အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်… ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ငါ သိမ်းထားလိုက်မယ်… ဒီတိုကင်ကို လပြာဂိုဏ်းဆီ ယူသွားပြီး ပြလိုက်ရင် မင်း ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လို့ရပြီ…”
“အယ်… ငါ ခုလေးတင် အလုခံလိုက်ရတာလား…”
အဲဒီအချိန်က ကောင်လေးက မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ တိုကင်နှင့် ကျောပေါ်ရှိ အိတ်လွတ်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။
ထိုအချိန်များကို ပြန်တွေးရင်း ဒီကောင်လေး ဒီမှာ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သော် အကြီးအကဲယွီ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။
သူမအတွက် အနှစ်သုံးဆယ်ဆိုတာ သိပ်မများပါဘူး၊ သူမ၏ ရှည်လျားသော သက်တမ်းနှင့်ဆိုလျှင် ရိုးရှင်းသော တရားထိုင်ခြင်း တစ်ခုစာလောက်သာ ရှိပေသည်။
ထိုအချိန်က ကောင်လေးက ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်တစ်ခုခု လုပ်ရင်း တစ်နေရာရာမှာ သေသွားပြီလို့ သူမ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟား… အရင်ကလိုပဲ အရှက်မရှိတာပဲ… မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး ရူးသွပ်နေအောင် သောက်ပြီးတော့ အရှုံးတွေကို ကာမိဖို့ သေမျိုးတစ်ယောက်ကို သွားလုတာလေ…”
ဒီလိုပြောလိုက်တဲ့ အကြီးအကဲရှီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
ယွီလျန်ရု ဘယ်လောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ သိပေမဲ့ သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်များကို လက်ရဲဇာတ်ရဲ ကိုင်တွယ်နေသော လီဖုန်းဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
အကြီးအကဲရှီး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်မှာ ရမ္မက်ဆန်သော လုပ်ရပ်များ မဟုတ်ဘဲ လီဖုန်း၏ ခါးရှိ တံဆိပ်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒီကလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သာမန်ထက် သီသီလေးပဲ သာပေမဲ့ သူက ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်လို့ တွေးကြည့်လိုက်ရင်… အံ့သြစရာပဲ…”
အကြီးအကဲယွီကလည်း တံဆိပ်ကို သတိထားမိပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူမက စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လပြာဂိုဏ်းတွင် တာအိုနှင့် ခွန်အားကို ရှာဖွေခြင်းအပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကဲ့သို့သော လမ်းစဉ်များမှာလည်း ဂိုဏ်းအတွက် အရေးပါလေသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့က လီဖုန်းကဲ့သို့ ပါရမီကို တန်ဖိုးထားကြပြီး သူက အဆင့် ၁ ဆေးဆရာ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဂရုစိုက်ကြလေသည်။
ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အဆင့် ၁ ဆေးဆရာ အနည်းငယ်နှင့် ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာ ၃ ဦးသာ ရှိလေသည်။
အဆင့် ၃ မဟာ ဆေးဆရာများ ဆိုလျှင်… အခြား ဂိုဏ်းကြီးများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မရှိကြပေ။
ဆေးဆရာအသင်းနှင့် ဆေးတောင်ကြား တို့တွင်သာ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ခေါင်းဆောင်များ သို့မဟုတ် မဟာ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြကာ ထိုမဟာ ဆေးဆရာများ အားလုံးမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လမ်းစဉ်အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားကြသော မိစ္ဆာအိုကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။
အဆင့် ၄ ဆေးဘုရင် ဆိုလျှင်ရော… အသက်ရှင်လျက် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး ယနေ့ ဆေးဆရာအသင်းကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ပါဝင်ပစ္စည်းများ အလုံအလောက်ရှိပါက အဆင့် ၄ ဆေးဘုရင်တစ်ဦးက သေသူကိုပင် ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီများက ဆိုကြလေသည်။
သေချာပေါက် လီဖုန်းက ဆေးဘုရင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။
သို့သော် သူသာ ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လျှင်… သူမ၏ မှောင်မိုက်သော သမိုင်းကြောင်းက ဂုဏ်ယူစရာ အခိုက်အတန့်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။
အဲဒီအခါကျရင် ဒီအကြီးအကဲအိုကြီးတွေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူမကို စနောက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူမက ခေါင်းမော့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ နေနိုင်မှာပေါ့။
‘ဟက်… အဲဒီကောင်လေးကို ပြောတာလား… သေချာပေါက် ငါ၊ ယွီလျန်ရုက ပါရမီကို မြင်တတ်တဲ့ မျက်လုံးရှိလို့ပေါ့… အမြင်မကျယ်တဲ့ နင်တို့တွေနဲ့ မတူဘဲ ငါက ရေရှည်အတွက် စီစဉ်ထားတာဟဲ့၊ ဟွန့်…’
အဲဒီလို ပြန်ပက်ရမယ့် အချိန်လေးကို တွေးပြီး အကြီးအကဲယွီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု စတင်ပေါ်လာတော့၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြီးအကဲများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သတိမထားမိသော လီဖုန်းက ကျူးပိုင်၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆက်လက်အရသာခံနေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်အောက်ပိုင်းသို့တောင် ခိုးပြီး ထိတွေ့နေသေးသဖြင့် ကျူးပိုင်၏ မျက်နှာကို ပို၍ပင် နီရဲသွားစေလေသည်။
ထို့နောက် တောက်ပနေသော ကျောက်တိုင်ကြီးက ကွင်းပြင်အထက်တွင် ပေါလောပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဂဏန်းများ စတင်ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော လင်းယွီက ကွင်းပြင်ကို အာရုံစိုက်နေလေသည်။
“ဒီနှစ် ပွဲစဉ်တွေက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်… ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ပါရမီရှင် တပည့်တွေ အများကြီးပဲ…”
လင်းယွီ အကြံပေးသလို တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနိုင်မလဲဆိုတာကို တွေးရင်း လီဖုန်းကလည်း သူ၏ အာရုံကို စင်မြင့်ဆီသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။
မကြာမီ အထက်ရှိ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ဂဏန်းနှစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
ပထမဆုံး တပည့်နှစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။
အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသော လူငယ် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး အထက်ရှိ ဂဏန်းများနှင့် ကိုက်ညီသော သူတို့၏ တိုကင်များကို ပြသလိုက်ကြလေသည်။
“ပထမပွဲစဉ်… ဝေ့ကျန် နဲ့ လုံပိုင် … စတင်ပါ…”
အကြီးအကဲက ကြေညာလိုက်လေသည်။
မီးနှင့် ရေခဲတို့ ဝင်တိုက်ကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားလေသည်။
တစ်ယောက်က မီးလုံးများ ပစ်လွှတ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က ရေခဲဓားများကို ဖန်တီးလေသည်။
သူတို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပရိသတ်များက အော်ဟစ်အားပေးကြလေသည်။
သူ၏ဘေးရှိ လင်းယွီက လက်ဝှေ့ပွဲ ကြည့်နေသည့်အလား မှတ်ချက်များ ပေးနေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။
“အိုး… ညီလေးဝေ့ရဲ့ မီးထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်က ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလို့ တွေးကြည့်လိုက်ရင်… အာ… အဲဒါက ညီလေးလုံရဲ့ အထူးလှုပ်ရှားမှုပဲ…”
“အစကတည်းက သူ အစွမ်းကုန် သုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး… ပြီးတော့ အဲဒီထိန်းချုပ်မှု… တကယ်ကို တိကျတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုပဲ… ဒါကြောင့် ငါတို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အဲဒီလို စီးဆင်းခွင့် ပေးလို့ရတာပေါ့…”
လင်းယွီက ပွဲစဉ်မှနေ၍ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများစွာကို ရရှိနေပုံရလေသည်။
သို့သော် လီဖုန်းကမူ ဗလာကျင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် စင်မြင့်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါက… ငါ ဘာမှကို နားမလည်ဘူး… ဘာချီ စီးဆင်းမှုလဲ… ဘာထိန်းချုပ်မှုလဲ…
ထို့နောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ တပည့်များစွာမှာ ပွဲစဉ်တွင် နစ်မြောနေကြပြီး တချို့က တိုက်ပွဲမှ အသစ်တစ်ခုခုကို သင်ယူလိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းညိတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ကျူးပိုင်နှင့် သခင်မကျူးတို့ပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများက တိုက်ပွဲတွင် ကပ်နေလေသည်။
‘ဒါက… ငါ အရမ်း တုံးနေလို့လား…’
သူ့ဉာဏ်ရည်ကို သူ စတင်သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် ပရိသတ်များက အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ကြသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့ကျန်က ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် ချိန်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အထက်ရှိ အကြီးအကဲက ကြေညာလိုက်လေသည်။
“လုံပိုင် အနိုင်ရတယ်…”
လုံပိုင်က သူ၏ ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ကျန်ကို ထူပေးကာ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“ညီလေးဝေ့… ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပွဲစဉ်တစ်ခုပါ…”
“ညီလေးလုံ… ငါလည်း ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကနေ အများကြီး သင်ယူလိုက်ရပါတယ်…”
ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်ကို ပြသလိုက်သဖြင့် ပရိသတ်များက ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး လင်းယွီပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ခုမှ နားမလည်သေးသော လီဖုန်းကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ဗလာကျင်းစွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
မကြာမီ နောက်ပွဲစဉ် စတင်လာပြီး ပွဲစဉ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဘာမှနားမလည်သော လီဖုန်းမှာ စတင်ငြီးငွေ့လာသော်လည်း နောက်ပွဲစဉ်တွင် ဘယ်သူတိုက်ခိုက်မည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ၏ အာရုံက စင်မြင့်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်သွားလေသည်။
အထက်ရှိ ကျောက်တိုင်တွင် ဂဏန်းများ ပြသပြီးနောက် ပုံရိပ်နှစ်ခု စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။
ဒေါသကြီးပြီး မာနထောင်လွှားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် သပ်ရပ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။
“ဖန်ဇီယန်နဲ့ ကျန်းလု …”
အရပ်ရှည်ပြီး မာနကြီးသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာလေသည်။
သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက ကျော့ရှင်းပြီး ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေသူ အားလုံးကို အထင်သေးသည့်အလား မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားလေသည်။
ဖန်ဇီယန်၏ အလှတရားကြောင့် တပည့်များစွာက သူမကို အော်ဟစ်အားပေးကြသော်လည်း လီဖုန်းကမူ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
“ဟင်း… သူ တစ်ဆို့နေတုန်းပဲ…”
သူ တွေးလိုက်လေသည်။
“သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က အရင်ကအတိုင်းပဲ…”
သူ၏ ဘေးရှိ လင်းယွီကလည်း မှတ်ချက်ပေးလေသည်။
“စီနီယာအစ်မဖန်က ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ… ဒါက သူ့အတွက် ခက်ခဲတဲ့ ပွဲစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်…”
ဒါကို ကြားတော့ လီဖုန်းက မေးလိုက်လေသည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ…”
“အဲဒါက စီနီယာအစ်ကိုကျန်းကလည်း ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေလို့…”
လင်းယွီ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းလုက ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ ဓားတွင် ချီစွမ်းအင်များ ဖုံးအုပ်ထားကာ ကွင်းပြင်ကြမ်းပြင်ကိုပင် ဆုတ်ဖြဲနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သော လေပြင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကြည့်ရှုနေသော တပည့်များမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။
ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လေပြင်းက သူမထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလာချိန်တွင် ဝတ်ရုံများ လွင့်ခတ်သွားလေသည်။
သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးထဲသို့ ချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး တောက်ပနေသော မီးတောက် အကာအကွယ်တစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်လိုက်လေသည်။
လေပြင်းက ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အကာအကွယ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။
အခွင့်အရေးကို မြင်တော့ ကျန်းလုက မရပ်တန့်ဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်သော အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်သွားလေသည်။
သို့သော် ကျန်းလု၏ ဓားက သူမ၏ အားနည်းနေသော အကာအကွယ်ကို ထိုးဖောက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပသွားလေသည်။
“တော်လောက်ပြီ…”
သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော ငရဲမီးတစ်ခုပမာ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ ပွင့်လန်းလာလေသည်။
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်ကြောင့် လေထုက တွန့်လိမ်သွားပြီး ကျန်းလု၏ လေဓားများကို မီးပွားများကြားတွင် မျိုချလိုက်လေသည်။
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
‘တော်တော် ကြမ်းတမ်းပေမဲ့… ဒီလို လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို သုံးတာက စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ခမ်းစေလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါတောင် သိတယ်…’
ကျန်းလု၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားလေသည်။
သူက ဓားကို မြှောက်ကာ ပြတ်သားသော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုအတွက် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်လေသည်။
လေများက သူ၏ အထက်တွင် စုစည်းလာပြီး ဝံပုလွေတစ်ကောင်ပမာ ဟိန်းဟောက်နေသော ချွန်ထက်သည့် လခြမ်းကွေးပုံစံတစ်ခု ဖန်တီးလာလေသည်။
ဖန်ဇီယန်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးများကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ မီးတောက်များက အပြင်ဘက်သို့ လည်ပတ်နေသော ကြက်သွေးရောင် ကြာပန်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး လခြမ်းကွေး တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။
ဒုန်း…
မီးနှင့် လေတို့၏ ပေါက်ကွဲမှုက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ပရိသတ်များကို မျက်လုံးများ ကွယ်ထားရသည်အထိ ဖြစ်သွားစေလေသည်။
ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးပွားများက စင်မြင့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို အမြင်အာရုံမှ ဖုံးကွယ်သွားစေလေသည်။
မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားချိန်တွင် ကျန်းလုက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်နေပြီး သူ၏ ဓားမှာ အက်ကွဲနေသော ကြမ်းပြင်တွင် စိုက်နေကာ ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြဲနေလေသည်။
သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန်ဇီယန်က သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေပြီး ယိမ်းယိုင်နေကာ ဝတ်ရုံအစွန်းများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေလေသည်။
သူမ၏ မီးတောက်များက အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သည့်အလား ရင်ဘတ်က လျင်မြန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။
ပွဲစဉ်ကို ကြီးကြပ်နေသော အကြီးအကဲက ကြေညာလိုက်လေသည်။
“အနိုင်ရသူ … ဖန်ဇီယန်…”
ပရိသတ်များထံမှ အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း တီးတိုးစကားသံများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
“သူ သီသီလေး နိုင်သွားတာ…”
“အဲဒီ နောက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို အားအင်တွေ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားစေတာပဲ…”
“ အချိန်ဆွဲနေရင် သူ ရှုံးသွားနိုင်တယ်…”
ဖန်ဇီယန်က မတ်မတ်ရပ်ရန် အတင်းကြိုးစားလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို မာနထောင်လွှားစွာ မော့ထားသော်လည်း ဆုပ်ထားသော လက်သီးများက မှိန်ဖျော့ဖျော့ တုန်ယင်နေလေသည်။
လီဖုန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးကြည့်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိကာ လင်းယွီဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုလင်း… ပထမအချီက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်လောက်ကြာတတ်လဲ…”
တိုက်ပွဲမှ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရရှိပြီးနောက် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့သော လင်းယွီက လီဖုန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။
“ဒါက… ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူတွေ အရမ်းများတော့ ပထမအချီက တစ်နေ့လုံး ကြာတတ်တယ်…”
ဒါကို ကြားတော့ လီဖုန်း၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။
ဒီနှုန်းနဲ့ဆို ငါ အိပ်တောင် ပျော်သွားနိုင်တယ်…
ထို့နောက် သူ၏ အာရုံကို ဘေးရှိ အလှလေးဆီသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။
‘…ဒီသားအမိ နှစ်ယောက် သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်ဝအောင် မကူညီပေးဘူးဆိုရင် တကယ်ကို အပြစ်ကြီးလိမ့်မယ်…’
ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“သခင်မကျူး… ဒါလေး ပြီးရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ အပေးအယူအကြောင်း ဆက်ဆွေးနွေးကြမလား…”
သူ၏ မျိုးစေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော သခင်မကျူးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး လီဖုန်း ဘာတွေ ထပ်ဆွေးနွေးချင်သေးတာလဲဆိုတာကို သိချင်နေလေသည်။
“အိုး… ပြီးတော့ သခင်လေးလီ… တခြား ဘာများ ဆွေးနွေးချင်သေးလို့လဲရှင်…”
သူက သူမတို့ မိသားစုထဲ ဝင်ဖို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်နေတာများလားဟု တွေးကာ သူမ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်လျက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“အဟမ်း… သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”
လီဖုန်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘူဖေး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ခင်ဗျား ကြားဖူးလား…”