အခန်း (၄၉) - ဘူဖေး
“ဘူဖေး?”
သခင်မကျူးက ထိုဝေါဟာရကို မရင်းနှီးသဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် လီဖုန်းက ကျူးပိုင်ကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သခင်မကျူးနှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်သွားစေလေသည်။
ကျူးပိုင်က ရုတ်တရက် နီးကပ်သွားမှုကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပါးပြင်များ နီရဲလျက် အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
“အာ…”
သူမ၏ မက်မွန်သီးကို ပူနွေးသော တုတ်ချောင်းက ဖိကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျူးပိုင်က ရှက်သွေးဖြာလျက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ကျူးပိုင်ကို ဖက်ထားရင်း သခင်မကျူးကို ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။
“ဒီလိုပါ… ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျုပ်ရဲ့ မျိုးစေ့နဲ့ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ တော်တော်ခက်တယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်… အဲဒါကြောင့် ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ပိုပြီး ကူညီချင်တာပါ…”
“ဘူဖေးဆိုတာက ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ လိုသလောက် အကြိမ်အရေအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ ကျုပ်ဆီကနေ မျိုးစေ့ကို ထုတ်ယူခွင့်ပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ…”
လီဖုန်းက ပြုံးရင်း သူ၏ ညီငယ်လေးကို ကျူးပိုင်၏ နူးညံ့သော မက်မွန်သီးနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်တိုက်နေလေသည်။
သူ၏ လက်က သူမ၏ အဝတ်အစားများအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော ဗိုက်သားကို တိုက်ရိုက် ထိတွေ့နေလေသည်။
“ဟား… ဟား…”
ကျူးပိုင်က ပူနွေးသော အသက်ရှူငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရုန်းကန်မှုက လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရလေသည်။
သခင်မကျူးက လီဖုန်း၏ အစီအစဉ်ကို ကြားပြီးနောက် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။
“သခင်လေးလီ… လူကြီးမင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့… ကျွန်မတို့က လိုသလောက် အကြိမ်အရေအတွက် ထုတ်ယူနိုင်တယ်ဆိုရင်တောင်…”
သူမက ပြည့်နှက်နေသေးသော သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်လေသည်။
“…ကျွန်မတို့ သိမ်းဆည်းနိုင်တဲ့ ပမာဏက အကန့်အသတ်ရှိပါတယ်… ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ တကယ်ကို ကုန်ကျစရိတ် မတတ်နိုင်တော့လို့ပါ…”
လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“စျေးနှုန်းအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး… ဒါအတွက် ကျုပ် ဘာမှ မတောင်းပါဘူး… ပြီးတော့ အကန့်အသတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် နောက်မှသုံးဖို့ ဆေးပုလင်းနဲ့ ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်ရင် မရဘူးလား…”
သူက သူ၏ ပုလင်းများထဲမှ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သခင်မကျူးကို ပြလိုက်လေသည်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ သုံးဖို့ ဒီလို ပုလင်းလွတ်တွေ ကျုပ်ဆီမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်…”
သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပုလင်းကို မြင်တော့ သခင်မကျူးက သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို စတင်တွေးတောနေလေသည်။
ဒါထဲကို သူ့ရဲ့ မျိုးစေ့တွေ ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်ရင် ငါနဲ့ ကျူးပိုင် နောက်မှ သုံးလို့ရတာပေါ့… ငါတို့ ဗိုက်ထဲကဟာတွေ အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးသွားတဲ့အချိန်ကျရင်… ဒါက ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေကို ပိုတောင် တိုးစေဦးမယ်…
သခင်မကျူး အတွေးထဲ နစ်မြောနေစဉ် လီဖုန်းက သူ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးငယ်လေးကို ဆက်လက်မြှူဆွယ်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်နေလေသည်။
သူက သူမ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီအတွင်းမှ ပုလဲလုံးသေးသေးလေးအထက်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ သူမထံမှ “အာ…” ဟူသော နူးညံ့သည့် ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။
မကြာမီ သခင်မကျူးက စဉ်းစားပြီးသွားသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်လေးလီ… ဒါက တော်တော်လေး ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့… ဘာလို့ ကျွန်မတို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးရတာလဲရှင်…”
ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသဖြင့် သူ၏ ထူးဆန်းသော သဘောကောင်းမှု ရည်ရွယ်ချက်များကို သူမ သတိထားနေမိလေသည်။
ထို့နောက် လီဖုန်းက ကျူးပိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့… သူက အတိတ်က လူတစ်ယောက်ကို သတိရစေလို့ပါ… အဲဒီတုန်းက ကျုပ် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့လို့ သူ့ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး… ပြီးတော့ ကျုပ် နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူနဲ့ အရမ်းတူနေတဲ့ ဒီကောင်မလေးကိုလည်း ဘဝမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်အောင် ကျုပ် ကူညီပေးချင်လို့ပါ…”
သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ အတွင်းအဝတ်အစားများထဲတွင် ဆက်လက်လှည့်လည်နေလေသည်။
ကျူးပိုင်၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဝဲသွားလေသည်။
သူက ငါ့ကို အဲဒီလိုတောင် တွေးပေးတာပဲ…
သူမက သူပြောသမျှ အရာအားလုံးကို ယုံကြည်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားထဲရှိ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုန်းကန်ခြင်း ရပ်လိုက်တော့သည်။
ဒါကို ကြားတော့ သခင်မကျူးကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
အဲဒါကြောင့် သူ ငါတို့အပေါ် ဒီလောက် သဘောကောင်းနေတာကိုး… ကျူးပိုင်က အတိတ်က လူတစ်ယောက်ကို သတိရစေလို့…
ထို့နောက် လီဖုန်းက သခင်မကျူးဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။
“သေချာတာပေါ့… ဘူဖေးမှာ ကန့်သတ်ချက်တချို့တော့ ရှိပါတယ်…”
သခင်မကျူးက ကျောမတ်လိုက်လေသည်။
“ပြောပါရှင် သခင်လေးလီ…”
သူမက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး… ပထမကန့်သတ်ချက်က ခင်ဗျားတို့ လက်ကို သုံးခွင့်မရှိဘူး… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပါးစပ်ရော၊ အောက်ပိုင်းရောပဲ အသုံးပြုခွင့် ရှိတယ်…”
သခင်မကျူး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသေးသည်ဟု ထင်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် လီဖုန်း ဆက်ပြောသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဒုတိယကန့်သတ်ချက်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပါးစပ်ရော၊ အောက်ပိုင်းရော အပြည့်ဖြစ်သွားမှသာ… ထုတ်ယူထားတဲ့ အနှစ်သာရတွေကို ပုလင်းလွတ်ထဲကို ထည့်ခွင့်ရှိတယ်…”
“ပြီးတော့ ကျုပ်က ဒီအချိန်အတွင်းမှာ လုံးဝ လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး… ဘယ်လောက်များများ ထုတ်ယူနိုင်မလဲဆိုတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်တယ်…”
နောက်ဆုံးကန့်သတ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် သခင်မကျူးက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။
ဒီလောက် ကန့်သတ်ချက်တွေ များနေရင် မျိုးစေ့ တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံးရဖို့ အားထုတ်မှုနဲ့ အစီအစဉ်တချို့တော့ လိုလိမ့်မယ်…
လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျူးပိုင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
သခင်မကျူးက အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျူးပိုင်ကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆွေးနွေးလိုက်လေသည်။
--
သခင်မကျူးက ကျူးပိုင်ကို တီးတိုးပြောကာ လီဖုန်း၏ ထူးဆန်းသော ‘ဘူဖေး’ နှင့် ၎င်း၏ စည်းကမ်းချက်များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ် ပရိသတ်များ၏ ဟစ်ကြွေးသံက လီဖုန်း၏ အာရုံကို ကွင်းပြင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။
နာမည်အသစ်တစ်ခုကို ခေါ်နေလေသည်။
“နောက်ပွဲစဉ်… ယွဲ့လန် နဲ့ လျှိုရွှန်း … စတင်ပါ…”
အကြီးအကဲ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်သွားပြီးနောက် ခါးမတ်ထိုင်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
‘နောက်ဆုံးတော့… သူ့အလှည့် ရောက်ပြီ…’
အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လှပသော ကောင်မလေးက လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာလေသည်။
ဖန်ဇီယန်၏ မာနကြီးသော ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် ယှဉ်လျှင် ယွဲ့လန်၏ အငွေ့အသက်က တိတ်ဆိတ်ပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ၎င်းက လီဖုန်းနှင့် ပရိသတ်များစွာ၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားလေသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ… သူမ အရမ်းလှတာပဲ…”
“အဲဒီ အငွေ့အသက်က…”
“သူမက ဒီက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား…”
ပရိသတ်အချို့က တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။
သူ၏ ဘေးရှိ လင်းယွီက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်မယွဲ့… သူမက ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း နဝမအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလား… ဘယ်တုန်းက…”
လီဖုန်းက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို အပြုံးနောက်ကွယ်တွင် သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။
‘ဟက်… မင်းတို့ ဘယ်သိမလဲ… ငါ နေ့ရောညပါ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားပမ်းစား ကူညီပေးခဲ့ရလဲဆိုတာကို…’
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယွဲ့လန်က သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်နေလေသည်။
လျှိုရွှန်းဆိုသော ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် တပည့်တစ်ဦးက “စီနီယာအစ်မယွဲ့… ကျေးဇူးပြုပြီး ညှာညှာတာတာ လုပ်ပေးပါ…” ဟု လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောရင်း သူ၏ လှံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ လျှိုရွှန်းက သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲနေလေသည်။
ပထမဆုံးပွဲစဉ်မှာပင် ဤမျှ အင်အားကြီးသော ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ တကယ်ကို ကံဆိုးလှပေသည်။
ယွဲ့လန်၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေဆဲပင်။
သူမက တည်ငြိမ်သော လက်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံး အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော့ အကြီးအကဲက အော်လိုက်လေသည်။
“စတင်ပါ!”
လျှိုရွှန်းက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ လှံကို မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။
ရိုက်ချက်တိုင်းက လေးလံပြီး အားပါကာ သူမကို ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားဖြင့် လွှမ်းမိုးရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလေသည်။
သို့သော် ယွဲ့လန်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေဆဲပင်။
သူမ၏ ဓားက ပေါ့ပါးစွာ ကခုန်နေပြီး တိကျသော ပုတ်ခတ်မှုများဖြင့် လေးလံသော လှံချက်များကို လမ်းကြောင်းလွဲပေးကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက စီးဆင်းနေသော ရေပမာ ချောမွေ့နေလေသည်။
ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများက လွင့်ခတ်နေပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များက ပိုးသားဖဲကြိုးတစ်ခုပမာ သူမ၏ နောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေလေသည်။
ပရိသတ်များက အံ့ဩတကြီး တီးတိုးပြောဆိုလာကြလေသည်။
“ဒီလောက်တောင် ကျော့ရှင်းတာလား…”
“သူမက ဘာကိုမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူး… လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အရမ်းကို သဘာဝကျတယ်…”
“ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေပြီလို့ တွေးကြည့်ရင်…”
တစ်ဝက်မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော အထက်ရှိ အကြီးအကဲများပင် အနည်းငယ် မတ်မတ်ထိုင်လာကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်ရှိ ကောင်မလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
“ဟင်း… ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ထပ်တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ…”
အကြီးအကဲရှီးက ပြောလိုက်လေသည်။
ဒါကို ကြားတော့ အကြီးအကဲယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“အင်း… သူမကို စီနီယာအစ်မလန်က ခေါ်လာတာဆိုတော့ သူမက ထူးခြားရမှာပေါ့…”
“စဉ်းစားကြည့်ရရင်… အကြီးအကဲလန် ဂိုဏ်းကို မပြန်လာတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ… သူမကို တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား…”
အကြီးအကဲရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“ငါမသိဘူး… ဒီအကြောင်းကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို မေးကြည့်သင့်တယ်…”
အကြီးအကဲယွီက အောက်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လီဖုန်းဆီသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွဲ့လန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော လျှိုရွှန်းမှာ စိတ်ပျက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လာလေသည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေလေသည်။
သူက ရှုံးနိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အကောင်းဆုံး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့လေသည်။
သို့သော် စီနီယာအစ်မယွဲ့က သူ့ကို လုံးဝ အလေးအနက်ထားပုံ မပေါ်ပါချေ။
သူက သွားများကို ကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး နည်းစနစ်ကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သူ၏ လှံကို အစွမ်းကုန် ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်ရာ လှံထိပ်မှ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။
သို့သော် ယွဲ့လန်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းရုံသာ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်က လှည့်သွားပြီး သူမ၏ ဓားက အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုပမာ တောက်ပသွားလေသည်။
ချွင်…
လှံက ဘေးဘက်သို့ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး တူညီသော ချောမွေ့သည့် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမ၏ ဓားက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်သွားကာ လည်ချောင်းကို မထိမီလေးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
အကြီးအကဲက လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။
“အနိုင်ရသူ… ယွဲ့လန်!”
အော်ဟစ်အားပေးသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“လှတယ်”
“သူမရဲ့ ဓားက အရမ်းသန့်ရှင်းပြီး တိကျတယ်… အလဟဿ လှုပ်ရှားမှု လုံးဝ မရှိဘူး…”
“သူမက လှရုံတင်မကဘူး၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်လည်း ပါရမီပါတာပဲ”
လီဖုန်းက ထိုင်ခုံတွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး သူမက ဓားကို အေးဆေးစွာ ပြန်သိမ်းကာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ ကျော့ရှင်းစွာ လွင့်ခတ်လျက် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများတွင် မာနထောင်လွှားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
သူ၏ ဘေးရှိ လင်းယွီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေလေသည်။
“စီနီယာအစ်မယွဲ့… သူမက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုသန်မာတာပဲ…”
သို့သော် လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။
‘ဟက်… သေချာတာပေါ့… ဒါ ငါ့မိန်းမပဲလေ…’
ပရိသတ်များက ဆက်လက်အော်ဟစ်အားပေးနေကြပြီး ယွဲ့လန်က စင်မြင့်မှ ကျော့ရှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူမ၏ တည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်က ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေသူ အားလုံးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သခင်မကျူးက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူ၏ နားအနီးကို ပွတ်တိုက်လျက် တိုးညင်းစွာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်လေးလီ… ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးလို့ ပြီးပါပြီ… ရှင့်ရဲ့ ‘ဘူဖေး’ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာဖို့ ကျွန်မတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီရှင်…”
ကျူးပိုင်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မိခင် ဆွေးနွေးခဲ့သော အစီအစဉ်ကို တွေးကာ ပါးပြင်များ နီရဲနေလေသည်။
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားပြီး မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်သော သဘောကျမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ဖြင့် တောက်ပလာလေသည်။
“အိုး… အဲဒီလိုလား… ဟီးဟီး…”
သူက စင်မြင့်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ယွဲ့လန်၏ ပွဲစဉ် ပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဆက်နေရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။
ကြည့်ရသည်မှာ ပွဲစဉ်၏ ကျန်ရှိနေသော အပိုင်းများကို ကြည့်ရသည်မှာ ရုတ်တရက် အလွန်ငြီးငွေ့စရာကောင်းလာတော့၏။
ကျူးပိုင်၏ ခါးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျုပ် ကြည့်ချင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ပွဲက ပြီးသွားပြီဆိုတော့… ဒီမှာ အချိန်ထပ်ဖြုန်းနေဖို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်…”
လင်းယွီက အံ့ဩစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေသည်။
“ဂျူနီယာညီလေးလီ… မင်း ပြန်တော့မလို့လား…”
လီဖုန်းက ရယ်မောရုံသာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်ကို… ဒီနေ့အတွက် ကျုပ် ကြည့်လို့ လုံလောက်သွားပါပြီ…”
နောက်ထပ် ရှင်းပြခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထိတွေ့မှုတိုင်းတွင် ရှက်သွေးဖြာနေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာပူနေသည့် ကျူးပိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ကာ သခင်မကျူးက အနောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာပြီး သူတို့သုံးယောက် ပွဲကြည့်စင်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
အထက်မြင့်မြင့်ရှိ အကြီးအကဲများ၏ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးတစ်စုံက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လီဖုန်း၏ ပုံရိပ် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လိုက်လံကြည့်ရှုနေလေသည်။