အခန်း (၅၀) - ဘူဖေး
ကျူးမိသားစု၏ ယာယီဧည့်ခန်းဆောင်သို့ အပြန်၊
အခန်းက သူပိုင်သည့်အလား လီဖုန်းက ဝင်သွားလေသည်။
သခင်မကျူးက အနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာပြီး မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်ကာ ယုံကြည်မှုရှိနေပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
ညင်သာသော တွန်းလိုက်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ အနောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။
ကျူးပိုင်က မိခင်နှင့် အစောပိုင်းက ဆွေးနွေးခဲ့ရသဖြင့် ပါးပြင်များ နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အနောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။
မျက်လုံးများကို မရင်ဆိုင်ရဲသည့်အလား အကြည့်ကို နှိမ့်ချကာ ရှက်ရွံ့နေလေသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လီဖုန်းက သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ပုလင်းလွတ် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ချွင်၊ ချွင်၊ ချွင် ဟူသော မြည်သံလေးနှင့်အတူ သေသပ်စွာ တင်လိုက်လေသည်။
ဖန်သံလေးက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျူးပိုင်ကို အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားစေကာ သခင်မကျူး၏ မျက်လုံးများကမူ ထိုပုလင်းလွတ်များ အားလုံးကို ဖြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
“ကဲ ဒါဆို…”
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လုံးဝ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ခြေထောက်များကို ကျယ်ကျယ်ကား၍ ပျင်းရိစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။
လက်တစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အပြုံးက ရင်းနှီးနေသော အရှက်ကင်းမဲ့မှုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကျုပ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်လေးကို သဘောတူထားပြီးမှတော့ စလိုက်ကြတာပေါ့…”
ကားထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားရှိ ကုတင်ကို ပုတ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများက နောက်ပြောင်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
သို့သော် သခင်မကျူးက သူ့ကို အံ့ဩသွားစေသည်။
သမီးဖြစ်သူလို တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်သွေးဖြာနေခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။
ကျော့ရှင်းသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာကာ ရှေ့တွင် တမင်တကာ ဒူးထောက်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသားဖြစ်ကာ အမြင့်ဆုံး ရလဒ်များကို ရယူရန် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်သော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်မကို စခွင့်ပြုပါ သခင်လေးလီ…”
တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများက သေးငယ်ပြီး နားလည်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
ဘောင်းဘီကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေချလိုက်ရာ လက်ချောင်းများက ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားနေလေသည်။
တဖြည်းဖြည်းချင်း အဝတ်အစားများ လျော့ရဲလာပြီး ကျွတ်ကျသွားကာ ညီငယ်လေးက တိတ်ဆိတ်စွာ လွတ်ထွက်လာလေသည်။
၎င်းမှာ မတ်မတ်မရပ်သေးဘဲ လေးလံပြီး နွေးထွေးကာ တဝက်တပျက် အိပ်မောကျနေသည့်အလား တွဲလောင်းကျနေရုံသာ ရှိသေးသည်။
သခင်မကျူးက ၎င်းကို လက်ဖြင့် မကိုင်တွယ်ပေ။
ယင်းအစား ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်လေသည်။
ကိုင်းညွတ်လိုက်ချိန်တွင် ဆံပင်များ အနည်းငယ် ထွက်နေသည်ကိုသာ လီဖုန်း မြင်လိုက်ရလေသည်။
လုံလောက်အောင် ကိုင်းညွတ်ပြီးချိန်တွင် သခင်မကျူးက မျက်နှာရှေ့တွင် တွဲလောင်းကျနေသော အရာကို မြင်နိုင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်လေသည်။
အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပါးစပ်ကို ဟကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်မတ်လာလေသည်။
စိုစွတ်ပြီး နူးညံ့သော ဖွင့်ဟထားသည့် ပါးစပ်က ထိပ်ဖျားကို ထိတွေ့သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။
ပထမဆုံး ခေါင်းပိုင်းက အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်းက ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။
မြွေတစ်ကောင်က သားကောင်ကို မျိုချနေသည့်အလား လက်မအနည်းငယ်စီ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မျိုချလိုက်လေသည်… နှေးကွေး၊ တည်ငြိမ်ပြီး ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။
ပြွတ်…
မကြာမီ လက်ကို မသုံးဘဲနှင့်ပင် သခင်မကျူးက သူ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ယူဆောင်သွားနိုင်ခဲ့လေသည်။
အံ့ဩသွားသော ညီငယ်လေးက အလျင်အမြန် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းများအတွင်းတွင် စတင်မာတောင်လာလေသည်။
“အင်း…”
တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ၎င်း မာကျောလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
မရပ်တန့်ဘဲ စတင်လှုပ်ရှားလာရာ ခေါင်းက တည်ငြိမ်သော စည်းချက်ဖြင့် အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေလေသည်။
ပြွတ်… ပြွတ်…
အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် သွားရည်များ လျှံကျလာပြီး မေးစေ့တစ်လျှောက် စီးကျလာကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အရင်ကထက် ပိုမိုစိုစွတ်ပြီး ရှုပ်ပွလာလေသည်။
“အာ…”
လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး နောက်သို့ မှီချရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။
လက်တစ်ဖက်က ထောက်ထားရန် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်က ပေါင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေကာ အောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော ခေါင်း၏ အပြည့်အဝ ဂရုစိုက်မှုကို အရသာခံနေလေသည်။
သခင်မကျူးက ဒီလိုစတင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဒါက အစပဲ ရှိသေးကြောင်း ကောင်းကောင်းသိနေလေသည်။
မကြာမီ အတွင်းတွင် မြင့်တက်လာသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာလေသည်။
အောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော ခေါင်းကို သတိပေးလိုက်ရာ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေလေသည်။
“သခင်မကျူး… ကျုပ် ပြီးတော့မယ်… ပိုကျပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ အကြံပေးချင်တယ်… ပိုပြင်းပြင်း စုပ်၊ ပိုမြန်မြန် လှုပ်ရှား…”
ခေါင်းက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စကားများကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လိုက်နာလိုက်လေသည်။
ပြွတ်…
“အိုး…”
လီဖုန်း ညည်းတွားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စုပ်ယူမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။
သခင်မကျူး၏ အရှိန်က မြန်ဆန်လာလေသည်။
ခေါင်းလှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ဆံထိုးလေးပင်
ချွင်၊ ချွင်၊ ချွင် ဟု တိုးညင်းစွာ မြည်လာလေသည်။
“အာ… လာပြီ…”
လီဖုန်းက အသက်ရှူမှားသွားပြီး အထွတ်အထိပ်က ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် လက်က ဆံပင်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။
ပြွတ်… ပြွတ်… ပြွတ်…
ပါးစပ်ထဲတွင် ပူနွေးသော အရည်များကို အာရုံခံမိပြီး လီဖုန်း၏ တုန်ခါနေသော ညီငယ်လေးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သခင်မကျူးက တစ်စက်မှ အလဟဿ မဖြစ်စေချင်သည့်အလား ပါးချိုင့်များ ဝင်သွားသည်အထိ စုပ်ယူအားကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။
ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ယူပြီး နောက်ဆုံးတုန်ခါမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ပန်းထုတ်မှု အားလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်မှသာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးကို နှုတ်ခမ်းများမှ လွတ်ထွက်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။
ဗလွတ်…
လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မည်သည့် အစွန်းအထင်းမှ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သခင်မကျူး၏ ပါးစပ်မှ ပန်းထုတ်စဉ်အတွင်း မည်မျှ ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ဖမ်းချုပ်ထားခံရကြောင်းကို ပြသနေလေသည်။
“အင်း…”
တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
ပါးစပ်က အပြည့်ဖြစ်နေပြီး ပါးပြင်များက ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်လို ဖောင်းကားနေကာ ချက်ချင်း မျိုချရန် သို့မဟုတ် လွှတ်ချရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
မျက်လုံးများတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့်အတူ သခင်မကျူးက ဝတ်ရုံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကြီးမားပြီး နူးညံ့သော ရင်သားများကို လီဖုန်းအား ပြသလိုက်လေသည်။
လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် ကြီးမားသော ရင်သားများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေက အလင်းရောင်တွင် တောက်ပနေလေသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အပေါ်တွင် ခွထိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူနှင့် အပြည့်အဝ ဖိကပ်ထားလိုက်လေသည်။
ပါးပြင်များက ဖောင်းကားနေဆဲဖြစ်ပြီး လက်များက လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ကာ လီဖုန်း မြင်နိုင်စေရန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံကို လုံလောက်ရုံမျှ နောက်သို့ ကိုင်းချထားလေသည်။
ပြီးတော့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်လှုပ်ရှားကာ ကိုယ်အလေးချိန်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် ကြီးမားသော ရင်သားများက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး အကွေ့အကောက်များ အားလုံးကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွား၏။
“ဟီးဟီး… ကောင်းတယ်… ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျုပ် သဘောကျတယ်…”
ထို့နောက် လက်လှမ်းကာ ကြီးမားပြီး နူးညံ့သော ရင်သားများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အလေးချိန်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေလေသည်။
စည်းကမ်းအရ လှုပ်ရှားခွင့် မရှိသော်လည်း ၎င်းက ခါးကိုသာ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ဖြင့်မူ လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းနိုင်ကာ အထိအတွေ့အောက်ရှိ နူးညံ့မှုကို အရသာခံနေလေသည်။
ထိုခံစားချက်ကြောင့် သခင်မကျူး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်များကြောင့် ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။
လီဖုန်းက ရင်သားများကို ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်ပြီး ပန်းရောင် ပုလဲလုံးလေး နှစ်လုံးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပွတ်ချေနေသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ညည်းသံကို ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေလေသည်။
ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လီဖုန်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ၊ နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် စုပ်ယူလိုက်လေသည်။
“အင်း…”
မျိုမချမိစေရန် ဂရုစိုက်လျက် သခင်မကျူးက အသံကို ထိန်းထားလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဖိကပ်လာချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီး လီဖုန်းကို မြှူဆွယ်ရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။
လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးကို တတ်နိုင်သမျှ မာကျောနေစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ်ခွင့် မရှိသဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ဝင်ပေါက်ကို ကားရန် ကိုယ်ပိုင်လက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဂူထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်လာစေရန် လမ်းပြရမည်ဖြစ်သည်။
လုံလောက်အောင် မမာကျောပါက အထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပုံဖော်ခံနေရသော နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းသည့် ရင်သားများအပေါ်တွင် လီဖုန်းက လက်များနှင့် ပါးစပ်ဖြင့် အရသာခံနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားလေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်များက အပြုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။
မကြာမီ မာကျောသော တုတ်ချောင်းက ဗိုက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မှန်ကန်သော အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သခင်မကျူး သိလိုက်လေသည်။
ရင်သားများအပေါ်တွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသော လီဖုန်းကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ဂရုစိုက်လျက် အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။
လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သော ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိုကျယ်အောင် ဖွင့်လိုက်ပြီး ညီငယ်လေး၏ မာကျောသော ထိပ်ပိုင်းကို ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။
ပူနွေးသော ထိပ်ဖျားကို ခံစားရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ကိုယ်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး တစ်လက်မချင်းစီ မျိုချလိုက်လေသည်။
မကြာမီ အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ မျိုချသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုများက တိကျကာ တွက်ချက်ထားလေသည်။
“အင်း…”
နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းပြီးနောက် သခင်မကျူးမှာ ပါးစပ်ထဲရှိ အနှစ်သာရများကို မျိုချမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။
နားထင်မှ ချွေးများ အနည်းငယ် စီးကျလာသော်လည်း အခက်ခဲဆုံးအပိုင်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားလေသည်။
အခု လုပ်ရမည့်အရာမှာ ခါးကို လှုပ်ရှားရန်သာ ဖြစ်သည်။
ကြီးမားသော ရင်သားများကြားတွင် ခေါင်းဝင်နေသော လီဖုန်းက အောက်ဘက်မှ တင်းကျပ်ပြီး စိုစွတ်သော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။
ဒီလို ပြုစုခံရတာ သိပ်မဆိုးပါဘူး… ဟု တွေးလိုက်လေသည်။
သခင်မကျူးက နှေးကွေးပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ လှုပ်ရှားမှုများကို အသုံးပြုကာ အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့နောက် စတင်လှုပ်ရှားလေသည်။
အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ငြိမ်သက်နေစေရန် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သဖြင့် လီဖုန်းက ရင်သားများကို အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ ဆက်လက်ကစားနိုင်စေလေသည်။
ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လီဖုန်း အံ့ဩမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ၊ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဤကဲ့သို့သောအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေမည်။
ပြုံးလျက်ဖြင့် နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းသော ရင်သားများကို ဆက်လက်ဆုပ်နယ်ကာ စုပ်ယူနေပြီး အောက်ဘက်မှ သာယာမှုပေးစွမ်းသော ထုတ်ယူခြင်း ခံစားချက်ကို အရသာခံနေလေသည်။
ပြွတ်… ဖတ်…
ပြွတ်… ဖတ်…
အချိန်အတန်ကြာ ပြီးပြည့်စုံစွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သော သခင်မကျူးက အတွင်းမှ တုန်ခါနေသော လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိပြီး လီဖုန်းက မျိုးစေ့ကို ပန်းထုတ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။
ပို၍ပင် တင်းကျပ်လာစေပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ခါလာလေသည်။
ပြွတ်… ဖတ်…
“အိုး…”
လီဖုန်းက သာယာမှုဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မထိန်းချုပ်တော့ဘဲ အရာအားလုံးကို ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
သခင်မကျူးက အတွင်းမှ ပူနွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ဘဲ တင်းကျပ်မှုက ပိုမိုတိုးလာပြီး ခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ခါလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အားပါကာ အရာအားလုံးကို ညှစ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။
ပြွတ်…
ပြွတ်…
သခင်မကျူး၏ ခါးလှုပ်ရှားမှု အားပါပါတိုင်းနှင့်အတူ ညီငယ်လေးက ညှစ်ထုတ်ခံနေရသလို ခံစားရသဖြင့် လီဖုန်းက “အာ… အိုး…” ဟု ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
နောက်ထပ် မညှစ်ထုတ်နိုင်တော့ကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် လီဖုန်းထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာလိုက်ရာ တိုးညင်းသော ဗလွတ်ဆိုသည့် အသံလေးက ခွဲခွာသွားမှုကို အမှတ်အသား ပြုလိုက်လေသည်။
သို့သော် တစ်စက်လေးမျှ မလွတ်ထွက်သွားမီမှာပင် ပုလင်းလွတ်ဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်းချကာ ပုလင်းကို ဝင်ပေါက်အောက်တွင် တည့်မတ်စွာ ချိန်ထားလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အောက်ပိုင်း ကြွက်သားများကို စတင်ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ပျစ်နှစ်သော အဖြူရောင် အနှစ်သာရများက စတင်စီးကျလာသည် … တောက်… တောက်… တောက်… … ပုလင်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ စီးဝင်သွားလေသည်။
လီဖုန်းမှာ မှင်တက်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သီလရှင်လို တည်ငြိမ်နေသော သခင်မကျူးက ကိုင်းညွတ်ပြီး ခြေထောက်များကို ကားကာ မျိုးစေ့များကို အတွင်းမှ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို အနောက်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
အဖြူရောင် မျိုးစေ့များက အချိုးအစားကျသော မက်မွန်သီးလို အကွေ့အကောက်များကြားမှနေ၍ ပုလင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျသွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ…. တကယ်ကို မျက်စိပွင့်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
မကြာမီ လုံးဝ ကုန်စင်သွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် သခင်မကျူးက တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေသော ပုလင်းကို ပါးစပ်ဆီသို့ ယူဆောင်လာလေသည်။
လျှာကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်လိုက်ပြီး ပုလင်းဝဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။
တိကျသော ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် အဖြူရောင် အနှစ်သာရ အစင်းကြောင်းလေးက လျှာတစ်လျှောက် ပုလင်းထဲသို့ စတင်စီးကျသွားရာ တစ်စက်မှ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
တောက်… တောက်…
ပါးစပ်မှ နောက်ဆုံးတစ်စက် ပုလင်းထဲသို့ ကျသွားပြီးနောက် သခင်မကျူးက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
ပုလင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော ကလစ်အသံလေးနှင့်အတူ ယခုအခါ ပြည့်နေပြီဖြစ်သော ပုလင်းငယ်လေးကို စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်လိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးပိုင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလေသည်။
မိခင်၏ ရဲတင်းမှုကြောင့် မှင်တက်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေလေသည်။
သို့သော် အစီအစဉ်အတိုင်း အခုက သူမ၏ အလှည့်ဖြစ်သည်…
ဒါကို တွေးပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခဏတာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီးနောက် အခန်း၏ နောက်ဘက်ရှိ အခန်းကန့်တစ်ခု ရှိရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။
၎င်းမှာ ဤအခန်း၏ အဝတ်လဲခန်းငယ်လေး ဖြစ်သည်။
အခန်းကန့်နောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။
‘အိုး… အခုပဲ ထွက်ပြေးနေပြီလား… ကျွတ်၊ ဒီကောင်မလေးကတော့…’
မစနောက်နိုင်မီမှာပင် သခင်မကျူး ပြန်ရောက်လာပြီး ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လာလေသည်။
နှုတ်ခမ်းများက ဝတ်ရုံအစွန်းကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့… သူ သွားတာ သိပ်မကြာပါဘူး…” ဟု တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ချွတ်ရန် စတင်ကူညီပေးလေသည်။
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် ပူနွေးသော အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
ခဏအကြာတွင် နူးညံ့သော ခြေသံများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူရော၊ သခင်မကျူးပါ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စောင့်ကြိုနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများက သာယာသော အံ့ဩမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။