အခန်း (၅၂) - အပြင်စည်းဂိုဏ်း၏ အသန်မာဆုံး တပည့်

“...ဖန်ဇီယန် ထပ်ရှုံးသွားပြန်ပြီ မဟုတ်လား...”

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က လီဖုန်း ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

ထိုစကားများကြောင့် လီဖုန်း၏ နားများ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

သူ၏ အပြုံးက အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေဟန် ဆောင်ရင်း ထိုလူစု၏ စကားသံများကို သူ၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။

“သူမက ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်မှာ တစ်ဆို့နေတာ အရမ်းကြာနေပြီ... သူမက အရင်ကလို ပါရမီရှင် မဟုတ်တော့ဘူး... စီနီယာအစ်မမု၊ အစ်မက မကြာခင် သူ့ကို သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားမှာပဲ...”

တပည့်တစ်ဦးက အလယ်ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

စီနီယာအစ်မမု ဟု သူတို့ခေါ်သော ကောင်မလေးမှာ လူစုထဲတွင်ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူမက သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျကာ မျက်နှာက လှပသော်လည်း အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မြင်ရသည်ကို နှစ်သက်ပုံရသော ထက်မြက်သည့် မျက်လုံးများ ရှိလေသည်။

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှ လေချွန်မနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

‘ဒီစီနီယာအစ်မမုက ကိုင်တွယ်ရ တော်တော် ခက်မယ့်ပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ လှပတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အချိုးအစားကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာပဲလေ...’

“ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... ညီမလေးဖန်မှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲ ရှိမှာပေါ့...”

မုချင်းယောင် က နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သူမ၏ အသံက ကြင်နာတတ်ပုံရလေသည်။

သို့သော် တစ်ဝက်တပျက်သာ နားထောင်နေသော လီဖုန်းပင် သူမ၏ လေသံထဲမှ ဖုံးကွယ်ထားသော ဝမ်းသာမှုကို ကြားနိုင်လေသည်။

သူမက ဖန်ဇီယန်၏ ရုန်းကန်နေရမှုများကို မြင်ရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နှစ်သက်နေလေသည်။

ဒါကို ကြားတော့ သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီး တပည့်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့အားလုံးက သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို နားလည်နေသည့်အလားပင်။

“မှန်ပါတယ်... စီနီယာအစ်မဖန်က အခု အချိန်ဆိုးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေရတာပါ...”

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး စီနီယာအစ်မမုကို ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“...ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဖန်မင်းဆက်ရဲ့ ပါရမီရှင်အသစ်က မကြာခင် စီနီယာအစ်မ မုချင်းယောင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ...”

ချီးကျူးစကားများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန်ဇီယန်ကို သွယ်ဝိုက်၍ ထိုးနှက်မှုများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။

မုချင်းယောင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“သွားပြီး ညီမလေးဖန် သူ့ပွဲစဉ် ပြီးတာကို စောင့်ကြရအောင်... ပြီးတော့ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုပေးရင်း သတင်းကောင်းတချို့လည်း ပြောပြပေးရမယ်...”

ဒါကို ကြားတော့ ထိုလူစုက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြရာ သူတို့၏ လေသံက ချိုမြိန်သော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အဆိပ်ပြင်းနေလေသည်။

“…”

ဒါကို ကြားပြီးနောက် လီဖုန်းက ပခုံးတွန့်ရုံသာ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ဖန်ဇီယန်သာ ပွဲစဉ်ရှုံးသွားပါက မကြာမီ အရှက်ခွဲခံရနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးများက အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို မုန်းတီးသွားပါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလာနိုင်ကြောင်း တွေ့ရလေသည်။

ထို့အပြင် ဤလူများက ဖန်ဇီယန်နှင့် နေရာတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ပုံရပြီး ဖန်မင်းဆက်မှ ပါရမီပါသော မှူးမတ်အမျိုးသမီးငယ် တစ်စုဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

မေးစေ့ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ကာ သူ တွေးလိုက်လေသည်။

‘နေဦး၊ ဒါက ဝင်ပါပြီး ကယ်တင်ရှင် လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန် မဟုတ်ဘူးလား...’

ဖန်ဇီယန်၏ ကျေးဇူးတင်နေသော မျက်နှာကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ရယ်မောသံနှင့်အတူ ယနေ့တွင် ဖန်ဇီယန်နှင့် ထိုလူစုကို သေချာ အာရုံစိုက်ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထိုမာနကြီးသော မင်းသမီးလေး မကြာမီ သူ၏အောက်တွင် ရုန်းကန်နေရမည့်အကြောင်းကို တွေးမိလေ သူ ပိုပြုံးမိလေ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူက ပြိုင်ပွဲရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

--

လီဖုန်း ပြိုင်ပွဲရင်ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ပွဲစဉ်တစ်ခု စတင်တော့မည့်ပုံ ပေါ်သဖြင့် မနေ့က ထိုင်ခုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်ရာ စီနီယာအစ်ကို လင်းယွီ ထိုနေရာတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ စီနီယာအစ်ကိုလင်း... အစ်ကို စောစောစီးစီး ထလာတာပဲ...”

လီဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းယွီက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“တချို့လူတွေနဲ့ မတူဘဲ ငါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ တိုက်ပွဲတွေကနေ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ရဖို့ကို ပိုဂရုစိုက်တယ်...”

“ဟားဟား... ကျုပ် အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာစရာပဲ... ပထမအချီ ပြီးသွားပြီလား...”

လီဖုန်းက လင်းယွီ၏ အထင်သေးသော လေသံကို လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်လေသည်။

သူ၏ စကားများကို အလွယ်တကူ ပယ်ချလိုက်သည်ကို မြင်တော့ လင်းယွီ မျက်နှာ တွန့်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

‘အဆင့်မတက်ချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ...’

ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“အင်း... ပြီးတော့ ဒီနေ့ ပွဲကောင်းတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခုက ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

“ဖန်ဇီယန် နဲ့... လျှိုယန်းယွဲ့...”

ကွင်းပြင်အတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်နှစ်ခုက စင်မြင့်ပေါ်တွင် နေရာယူထားပြီးဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်က ဖန်ဇီယန် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာက မာနကြီးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အလွန်လှပသော ကောင်မလေးတစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများကို မျက်လုံးကာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို မြင်းမြီးပုံစံ သေသပ်စွာ စည်းနှောင်ထားလေသည်။

သူမ၏ ရိုးရိုးဝတ်ရုံက လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်ခတ်နေပြီး ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်လက်က ခါးတွင် ရှိနေလေသည်။

တန်ဆာဆင်မှု ဘာမှမရှိ၊ အပို ဘာမှမရှိပေ။

တည်ငြိမ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့်အရာကမျှ အရေးမကြီးသည့်အလား အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေပုံရလေသည်။

သို့သော် လီဖုန်းက သူမထံမှ ထူးဆန်းသော ထက်မြက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နဖူးမှ လက်မဝက်ခန့်အကွာတွင် ဓားတစ်လက် ချိန်ရွယ်ထားသကဲ့သို့၊ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြခံရချိန်တွင် ရရှိသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လီဖုန်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားလေသည်။

“...အဲဒါ ဘယ်သူလဲ...”

သူက လင်းယွီကို တီးတိုးမေးလိုက်လေသည်။

လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ထက်မြက်သွား၏။

“အဲဒါ စီနီယာအစ်မ လျှိုယန်းယွဲ့ လေ... သူက အခုလက်ရှိ အပြာရောင်လမင်းဂိုဏ်း အပြင်စည်းရဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့်ပဲ... တချို့ကဆိုရင် သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်အောက်မှာ ယှဉ်နိုင်သူမရှိဘူး လို့တောင် ပြောကြတယ်...”

လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

“အဲဒါက တော်တော်လေး... ချဲ့ကားလွန်းနေတယ်...”

လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“ချဲ့ကားတာ မဟုတ်ဘူး... သူက ဓားသန္ဓေသားလောင်း ကို ဖန်တီးနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကိုတောင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ သူတို့ ပြောကြတယ်... အကြီးအကဲတွေကတောင် သူ့ကို အရမ်းချီးကျူးကြတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေတယ်လို့တောင် ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်...”

လီဖုန်း ခေါင်းစောင်းသွား၏။

“ဓားသန္ဓေသားလောင်း... ဓားစိတ်ဆန္ဒ...”

လင်းယွီက လီဖုန်း ဒါကို မသိသည်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသဖြင့် ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ စတင်ရှင်းပြလေသည်။

“ဓားသန္ဓေသားလောင်းဆိုတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားချီစွမ်းအင်က သူတို့ရဲ့ ဒန်တျန် အတွင်းမှာ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားတာကို ခေါ်တာ... အဲဒါက ဓားအပေါ် သူတို့ရဲ့ နားလည်မှုက အရမ်းနက်ရှိုင်းနေပြီဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်...”

“ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ဖောက်ထွက်သွားတာနဲ့... လွှဲခုတ်မှုတိုင်းမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူ အရမ်းနည်းတယ်...”

လီဖုန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

“ဒါဆို ဒီ မျက်မမြင် စီနီယာအစ်မက တကယ်ကို အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာပေါ့...”

လင်းယွီ ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် အကြီးအကဲက လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

“စတင်ပါ...”

ဖန်ဇီယန်က အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူမက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လက်သီးက ကြယ်ကြွေတစ်ခုပမာ တောက်ပလောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

ဒိုင်း...

တိုက်ခိုက်မှုက ရိုက်ချလိုက်ပြီး စင်မြင့်ကို ဖြတ်၍ မီးတောက်များ ဟိန်းဟောက်သွားလေသည်။

အပူလှိုင်းက အပြင်ဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားသဖြင့် ရှေ့ဆုံးတန်းမှ တပည့်များ မျက်နှာကို ကာထားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် လျှိုယန်းယွဲ့က ခြေကုပ်ကိုပင် မရွှေ့ခဲ့ပေ။

သူမ၏ လက်က ဓားပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ထားလေသည်။

မီးတောက်များ အနားရောက်လာချိန်တွင် ဓားက ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လှစ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချွင်...

မီးတောက်လက်သီးက ကြေမွသွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အန္တရာယ်မရှိသည့် မီးပွားများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ပရိသတ်များထံမှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“သူက တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ...”

“သူ ဓားဆွဲထုတ်လိုက်တာကိုတောင် ငါ မမြင်လိုက်ဘူး...”

ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို အလျင်အမြန် ပစ်သွင်းလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံး အတူတကွ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

လျှိုယန်းယွဲ့က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိပ်မလှုပ်ရှားဘဲ ဓားက ချောမွေ့စွာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ခုတ်ချက်တစ်ချက်... ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်ရှင်းလေသည်။

နှစ်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုက ချက်ချင်း ပြိုကျသွားလေသည်။

ဖန်ဇီယန် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပြန်ကန်အားကြောင့် လက်မောင်းများ နာကျင်သွားလေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

မာနက လက်မခံနိုင်သဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ပြိုင်ဘက်ထက် အားနည်းကြောင်း သိနေသော်လည်း ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အရှက်တကွဲ မရှုံးနိမ့်ချင်ပေ။

ပြတ်သားသော အသက်ရှူသံတစ်ခုနှင့်အတူ ချီစွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

လက်သီးများက နောက်တစ်ကြိမ် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရိုက်ချက်တိုင်းက ပိုမိုကျယ်လောင်၊ ပိုမိုပူပြင်း၊ ပိုမိုမြန်ဆန်လာလေသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော လက်သီးပေါင်း ဒါဇင်များစွာက မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို အပူရှိန်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။

သို့သော် တိုက်ခိုက်မှုများက မည်မျှပင် အရိုင်းဆန်လာပါစေ လျှိုယန်းယွဲ့၏ ဓားက အမြဲတမ်း တူညီသော ပုံစံဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လေသည်... တည်ငြိမ်၊ ရိုးရှင်း၊ တိုက်ရိုက်။

ပုတ်ခတ်မှုတစ်ခု၊ ခုတ်ပိုင်းမှုတစ်ခု၊ ထိုးနှက်မှုတစ်ခု။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း ရိုက်ချက်တိုင်းက ဖန်ဇီယန်၏ မီးတောက်များကို ဘာမှမဟုတ်သည့်အလား ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

ဘန်း... ချွင်... ရွှမ်း...

အကြိမ်ဆယ်ကြိမ် မပြည့်မီမှာပင် ကွာခြားချက်က ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ဇီယန်၏ အသက်ရှူသံများ လေးလံလာပြီး ခြေလှမ်းများက ယိမ်းယိုင်လာလေသည်။

လက်သီးများက လွှဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ပိုမိုနှေးကွေးလာပြီး ခွန်အားများ ယိုစိမ့်ထွက်သွားလေသည်။

ခွန်အားကွာခြားမှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ရောနှောကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျလာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျှိုယန်းယွဲ့က ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မရွှေ့ခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးဝတ်ရုံက ညင်သာစွာ လွင့်ခတ်နေပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားက ဖြောင့်မတ်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်လုံးကာတွင် တိုက်ပွဲမှ မည်သည့်ဖုန်မှုန့်မျှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေလေသည်။

တိုက်ခိုက်နေခြင်းထက် လေပြင်းကို ဆန့်ကျင်၍ ဓားပုံစံများကို လေ့ကျင့်နေသည်နှင့် ပိုတူလေသည်။

လီဖုန်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်လေသည်။

“ကျွတ်... သူတို့ကြားက ကွာဟချက်က အရမ်းကျယ်လွန်းတယ်...”

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လျှိုယန်းယွဲ့က တကယ် စတင်လှုပ်ရှားလေသည်။

ဓားက စီးဆင်းနေသော ရေပမာ ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး ချောမွေ့၊ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ တားဆီး၍မရနိုင်ပေ။

ဖန်ဇီယန်က ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး မီးတောက်လက်ဖဝါးကို အသည်းအသန် လွှဲလိုက်လေသည်။

သို့သော် ယခင်ကနှင့်မတူသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဓားက မီးတောက်များကို မရှိသည့်အလား ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ရွှမ်း...

ဓားအစွန်းက မီးတောက် အကာအကွယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ပါးလွှာသော အနီရောင်မျဉ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

ဖန်ဇီယန် အေးခဲသွားလေသည်။

လက်သီးက လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေလေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ အကြီးအကဲက လက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်လေသည်။

“အနိုင်ရသူ... လျှိုယန်းယွဲ့...”

ပရိသတ်များ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

“စီနီယာအစ်မလျှိုဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”

“သူမက သူမရဲ့ ခွန်အား တစ်ဝက်ကိုတောင် မသုံးခဲ့ဘူး...”

“ဖန်ဇီယန်က ဆယ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး...”

“ဖန်ဇီယန်ကို ပါရမီရှင်လို့ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့...”

ဖန်ဇီယန်၏ မျက်နှာက စာရွက်တစ်ရွက်လို ဖြူရော်သွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းနေပြီး လက်များကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေလေသည်။

သို့သော် တီးတိုးစကားများ၊ ရယ်မောသံများ၊ သနားသော အကြည့်များက လျှိုယန်းယွဲ့၏ ဓားထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ခုတ်ရှနေလေသည်။

ပြီးတော့ လျှိုယန်းယွဲ့ကရော...

တိတ်ဆိတ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ လှည့်၍ စင်မြင့်ပေါ်မှ ထွက်သွားလေသည်။

မည်သည့် မာန သို့မဟုတ် မာနထောင်လွှားမှုကိုမျှ မပြသပေ... ဤတိုက်ပွဲက အရေးမပါခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်သော ဂရုမစိုက်မှုတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

လီဖုန်းက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကျဆင်းသွားလိုက်သလဲ... ဒါက သူ့ရဲ့ မာနကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ချေမွပစ်လိမ့်မယ်... ကဲ ဒါဆို... ငါ သွားပြီး သူ့ကို... နှစ်သိမ့်ပေးရမယ်... ကယ်တင်ရှင်တောင် လုပ်ရနိုင်တယ်...

မျက်လုံးများက စောစောက အမျိုးသမီး တပည့်တစ်စုဆီသို့ လှစ်ခနဲ ရောက်သွားရာ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်နှာအမူအရာများက ထက်မြက်ပြီး ကျေနပ်နေဆဲပင်။