အခန်း (၅၇) - ဖန်ဇီယန် (၄)
“မှန်တယ်... အေးဆေးနေပြီး သွေးကြောတွေ အားလုံးကို ဖွင့်ထားလိုက်ပါ... ချီစွမ်းအင်တွေကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းခွင့် ပြုလိုက်ပါ...”
လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ တီးတိုးပြောရင်း လက်များဖြင့် ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေလေသည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း သူက ပခုံးဝတ်ရုံစွန်းကို ဘေးသို့ လျှောချလိုက်ပြီး.... ဖြူဝင်းပြီး နုနယ်သော အသားအရေကို ဖော်ပြလိုက်တော့၏။
သာယာသော ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြောနေသော ဖန်ဇီယန်က လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
လီဖုန်းက တံတွေးကို ထပ်မံမျိုချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသဖြင့် နောက်တစ်ဆင့် တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားဟန်ဆောင်ကာ ရှည်လျားသော အသက်ရှူသံတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို သေချာစဉ်းစားနေသည့်အလား မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေသည်။
“...ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
ပခုံးသားများ ပေါ်လွင်နေသည်ကို သတိမထားမိသေးဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဖန်ဇီယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။
“ကျုပ် အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို နားလည်သွားပြီလို့ ထင်တယ်...”
သူက ပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းမှ အရာများကို လက်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ရာ ၎င်းက ချောဆီတစ်မျိုးနှင့် တူလေသည်။
“အဲဒါက...”
ဒါကို မြင်တော့ ဖန်ဇီယန်က မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါက အမွေအနှစ်ထဲကနေ ရခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ အရည်တစ်မျိုးပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ တစ်ဆို့မှုက တုံ့ပြန်မှု ရှိမရှိ သိရအောင် ဒါကို သုံးကြည့်မယ်...”
လီဖုန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ မီးဓာတ်ပါဝင်ပစ္စည်း ရောစပ်ထားသော ဈေးပေါသည့် လိမ်းဆေးဆီတစ်မျိုးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိလေသည်။
ဖန်ဇီယန် ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ဆေးလုံးများဖြင့်ပင် ကူညီပေးရန် သူ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် တစ်ခါတည်း အကုန်ပေးရမည်နည်း။ ဒါဆိုရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် သာယာမှုကို ခံစားရတော့မည်နည်း။
ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖန်ဇီယန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ ၎င်းက တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာတစ်ခုနှင့် မတူကြောင်း သတိပြုမိလေသည်။
သို့သော် လီဖုန်းကို သံသယမဝင်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးရင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ မကြာမီ ရလဒ်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမက မေးလိုက်လေသည်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...”
လီဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျောနဲ့ ပခုံးတွေမှာ ချီစွမ်းအင်တွေ ကောင်းကောင်း မစီးဆင်းဘဲ ပိတ်ဆို့နေတာ အများကြီး တွေ့ရလို့ အဲဒီနေရာတွေမှာ ဒါကို လိမ်းပေးဖို့ လိုတယ်...”
ဖန်ဇီယန်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရိုးသားမှုကို မြင်တော့ သွားများကို ကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီလေ...”
ထို့နောက် သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို လုံးဝ စတင်ချွတ်လိုက်တော့သည်။
မြင်ကွင်းကြောင့် လီဖုန်း နှာခေါင်းသွေးယိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းပြီး နုနယ်သော ပခုံးနှင့် ကျောပြင်က သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လွင်နေလေသည်။
ဖန်ဇီယန်က နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို ဖုံးကွယ်ရန် အလိုအလျောက် လက်ဖြင့် ကာထားလိုက်သော်လည်း အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူမ၏ လက်က အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ဖုံးကွယ်နိုင်လေသည်။
“ဒါ လုံလောက်ပြီလား...”
ဖန်ဇီယန်က ကျောခိုင်းထားရင်း တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှက်ရွံ့မှု အချို့ ကျန်ရှိနေသေးပြီး ယွဲ့လန် သို့မဟုတ် အခြား ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ လုံးဝ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနေနိုင်သေးပေ။
“အင်း... လုံလောက်ပါပြီ...”
လီဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက် မီးဓာတ်ပါဝင်သော ဆီကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ကျော၊ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးများကို စတင်နှိပ်နယ်ပေးလေသည်။
သူမ၏ ဖြူဝင်းပြီး နူးညံ့သော အသားအရေက သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် နစ်ဝင်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမ၏ အသားအရေ မည်မျှ နုနယ်ပြီး ပျော့ပျောင်းကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။
“အာ...”
လီဖုန်းက ဖိအား အနည်းငယ် ပိုပေးကာ နူးညံ့သော အသားအရေကို ဆုပ်နယ်လိုက်ချိန်တွင် ဖန်ဇီယန်က ကျင်တက်သွားသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တိုးညင်းစွာ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
“အဲဒါ... ရွေ့နေတယ်...”
ရေအိုင်တစ်ခုလို ရပ်တန့်နေခဲ့သော သူမ၏ တစ်ဆို့မှုက ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။
၎င်းကို ရွေ့လျားရန် အဆုံးမရှိ ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယခုအခါ တစ်ဆို့မှုက အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားလာပြီး သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာလေသည်။
အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာလေသည်။
ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မေ့သွားကာ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြက်သွေးရောင် မျက်ဝန်းများက မယုံကြည်နိုင်မှု၊ ဝမ်းသာမှုတို့ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
“အဲဒါ ရွေ့သွားပြီ... ငါ့ရဲ့ တစ်ဆို့မှုက... တကယ်ကို ရွေ့သွားပြီ... ဒ-ဒါမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး...”
လီဖုန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယိမ်းနွဲ့နေသော သူမ၏ ကြီးမားသည့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများကို ကျေနပ်စွာ အနားပေးထားလိုက်လေသည်။
“မြင်လား... ကျုပ်ရဲ့ နည်းလမ်းက မမှားပါဘူး...”
သို့သော် အချိန်ကိုက်ပင် လီဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားလေသည်။
ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ကာ ယိမ်းယိုင်သွားဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံများ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာလေသည်။
ဖန်ဇီယန် အေးခဲသွားပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေဆဲဖြင့် သူ၏ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေသည်။
“လီဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
လီဖုန်းက အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်ရာ အသံက တင်းမာနေလေသည်။
“လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်က... ကျုပ်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို ခင်ဗျားဆီ ပို့လွှတ်ဖို့ သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ချီစွမ်းအင်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး နည်းနည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒီလောက်တော့ ကျုပ် မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ...”
လီဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်တော့ သူမ၏ ရင်ဘတ် တင်းကျပ်သွားလေသည်။
“ဒါပေမဲ့...”
သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားကို အကူအညီဖြစ်စေသရွေ့... ကျုပ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး... စီနီယာအစ်မဖန်အတွက်ဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရင်တောင် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကို ဝမ်းသာအားရ ပေးဆပ်မှာပါ... လာ... ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့...”
သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖန်ဇီယန်၏ လည်ချောင်းများ တစ်ဆို့သွားလေသည်။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ဟပြခဲ့ပြီးနောက် သူမအတွက် အကြိမ်ကြိမ် အားနည်းခံခဲ့သော အမျိုးသား... ဒါက...
[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ မျက်နှာသာပေးမှု အမှတ် ၁၅၀ ရရှိပါတယ်။
ထို့နောက် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်... သူမ၏ တစ်ဆို့မှု သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုနက်နဲသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
ဖန်ဇီယန်က လီဖုန်းကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော ရင်ဘတ်က သူ့ကို ဖိကပ်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် သူမ၏ လက်က သူ၏အပေါ်တွင် ဝဲနေလေသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့...”
သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ဒီလို နောက်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုက ပုံမှန်ပါပဲ... ပြီးတော့... ကျုပ် တစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက အရမ်းကို ထူးခြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျုပ် ဒီမှာသာ ရပ်လိုက်ရင်.... ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”
သူမ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
“အလဟဿ ဖြစ်သွားမယ်... ဒါဆို နင် ဆိုလိုတာက...”
လီဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ရုန်းကန်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ပေါ်လွင်နေလေသည်။
“ကျုပ်တို့ ဆက်လုပ်ရမယ်... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လိမ်းပေးဖို့ လိုတယ်...”
ဖန်ဇီယန် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“...ဒါပေမဲ့ ဒါက နင့်အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”
လီဖုန်းက သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
“ဒါက ကျုပ် ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ၊ အခြေအနေ အရမ်းဆိုးသွားရင်တောင် စီနီယာအစ်မက ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်... မဟုတ်ဘူး၊ ထားလိုက်ပါတော့...”
တုံ့ဆိုင်းသွားသည့်အလား သူက စကားကို ဖြတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန်ဇီယန်က သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိထားမိပြီး ပြန်မေးလိုက်လေသည်။
“ပြောလေ... နင့်ကို ငါ ဘာကူညီပေးနိုင်မလဲ... ငါ တတ်နိုင်သမျှတော့ သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ...”
ဤကဲ့သို့ တစ်ဖက်သတ် ကျေးဇူးတင်နေရမည့် အခြေအနေမျိုး သူမ အမြဲတမ်း မလိုလားပေ။
လီဖုန်းက မလိုလားဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။
“ဒါက... စီနီယာအစ်မဖန် သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဖန်ဇီယန်က သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို မြင်တော့ ကျောမတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရင်ကော့လိုက်လေသည်။
မေးစေ့ကို မော့လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများက မာနဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
“ငါက ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... ငါက ဖန်ဇီယန်ပဲ... ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲနာကျင်ပါစေ ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်... ဒါကြောင့် နင့်ကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲဆိုတာကိုသာ ပြော...”
သူမ၏ မာနကြီးသော ပုံရိပ်နှင့် သူ့ရှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ရင်သားများကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း၏ ဆန္ဒများ ထကြွလာလေသည်။
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ အရှုံးပေးလိုက်ရသည့်အလား သက်ပြင်းချကာ မတတ်သာသည့် မျက်နှာထားကို အတင်းဖန်တီးလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားက အဲဒီလောက်ပြောနေမှတော့... နောက်မှ ကျုပ် အကူအညီ တောင်းပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကုသမှုကို ချက်ချင်း စရမယ်... အချိန်ထပ်ဆွဲနေရင် ခင်ဗျားရဲ့ တစ်ဆို့မှုက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်...”
“အင်း... ငါ ဖန်ဇီယန်က အမြဲတမ်း ကတိတည်တယ်...”
သူမက ဂုဏ်ယူစွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အဝတ်အစားများ အားလုံးကို ချွတ်ချကာ လီဖုန်း၏ ကုတင်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
သူမ၏ အဝတ်အစားများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျွတ်ကျသွားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဗလာကျင်းနေသည့် ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။
သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မျက်လုံးများ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း လီဖုန်း၏ အသက်ရှူသံများ လေးလံလာကာ ကုတင်ဆီသို့ လှမ်းသွားသော ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည့် မာနကြီးပြီး တုန်ခါနေသော ရင်သားများနှင့် အချိုးအစားကျလွန်းသော မက်မွန်သီးတို့ကို အရသာခံနေလေသည်။
“ဒါဆို... ဘယ်ကနေ စကြမလဲ...”
ဖန်ဇီယန်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေချိတ်ပြီး လက်ပိုက်လျက် တည်ငြိမ်ယုံကြည်မှုရှိဟန် ဆောင်ရန် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သော်လည်း လက်ပိုက်ထားမှုအပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသည့် ရင်သားများကို မြင်ရသဖြင့် လီဖုန်းအတွက် မြင်ကွင်းက မရည်ရွယ်ဘဲ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသွားလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ လည်ပင်းတွင် အနည်းငယ် နီရဲမှုတစ်ခု ပြန့်နှံ့လာလေသည်။
ဖန်ဇီယန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဗလာကျင်းနေသည့် ပုံရိပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ရသဖြင့် လီဖုန်းက ခြောက်ကပ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“...မှောက်လျက် အိပ်လိုက်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ တစ်ဆို့မှုကို အရင်စပြီး ဖြေလျှော့ပေးပါ့မယ်...”
ဒါကို ကြားတော့ ဖန်ဇီယန်က ကုတင်ပေါ်တွင် ဗလာကျင်းဖြင့် လဲလျောင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများက နှစ်ဖက်စလုံးမှ လျှံကျလာသဖြင့် ရမ္မက်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးကာ ထင်ရှားပြီး အချိုးအစားကျသော သူမ၏ မက်မွန်သီးကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ပွဲတော်ကြီး ချထားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လီဖုန်း ဆက်လက်မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ လက်များနှင့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဆီလိမ်းကာ နှိပ်နယ်ခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။
“အင်း...”
သူမ၏ ကျောနှင့် ပခုံးတစ်လျှောက် ရွေ့လျားနေသော နွေးထွေးပြီး ချောကျိကျိ အထိအတွေ့ကို ခံစားရသဖြင့် ဖန်ဇီယန်ထံမှ တိုးညင်းပြီး အလိုအလျောက်ဖြစ်သော ညည်းသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
မကြာမီ သူ၏ လက်များက အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့သွားပြီး သူမ၏ ခါးဆီသို့ မလျှောဆင်းမီ ရင်သားဘေးဘက်များကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။
“အင်း...”
သူ၏ လက်က သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ကြာကြာ ရပ်တန့်နေသဖြင့် ဖန်ဇီယန် တုန်ယင်သွားပြီး ကျင်တက်သွားသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူမကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော မက်မွန်သီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
“အာ...”
သူမ၏ မက်မွန်သီးပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်ဇီယန် အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
သို့သော် ဒါက ကုသမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ မရုန်းကန်ရဲပေ။ မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ ဖိကပ်ထားကာ သူ့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။
သူမ၏ တိတ်ဆိတ်သော ခွင့်ပြုချက်ကို မြင်တော့ လီဖုန်းက ရမ္မက်ဆန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နူးညံ့သော မက်မွန်သီးကို ဆက်လက်ဆုပ်နယ်ကာ ရဲတင်းပြီး တမင်တကာဖြစ်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပုံဖော်နေလေသည်။
“စီနီယာအစ်မဖန်... ဒီနေရာမှာ ပိတ်ဆို့မှုတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်...”
“…”
ဖန်ဇီယန်က ပြန်မဖြေဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မရှိပေ။
ကန့်ကွက်မှု မရှိသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် လီဖုန်း၏ လက်များက ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး နှိပ်နယ်နေခြင်းထက် အရှက်ကင်းမဲ့သော ပွတ်သပ်မှုများနှင့် ပိုတူလာလေသည်။
သူက အထက်အောက် ရဲတင်းစွာ ပွတ်ဆွဲနေပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ နောက်ကျောဘက် တစ်ခုလုံး သူ၏ အထိအတွေ့ဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်အထိပင်။
“အခု အရှေ့ဘက်ကို လုပ်ကြတာပေါ့...”
သူမကို ပက်လက်လှန်လိုက်ရင်း လီဖုန်းက ပြောလိုက်ရာ ဖန်ဇီယန်၏ မျက်နှာ နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးကာ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီဖုန်းကို သူမ၏ မျက်နှာ ပြသရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဖန်ဇီယန်က မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်း၏ အကြည့်များက သူ့ကို မြှူဆွယ်နေသည့်အလား သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေသော သူမ၏ ကြီးမားပြီး ဖြူဝင်းသည့် ရင်သားများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။
“ဒါဆို ဒီနေရာကို ကုသမှု စလိုက်မယ်...”
လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင်သားများဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။ မကြာမီ နူးညံ့ပြီး ကြီးမားသော အသားစိုင်များက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ အလွယ်တကူ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားစေလေသည်။
ဖန်ဇီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ခဏတာ အေးခဲသွားသော်လည်း မျက်နှာပေါ်မှ လက်ကို မဖယ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကာ လီဖုန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်ပြီးနောက် လီဖုန်း၏ လက်များက ချက်ချင်း ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး သူမ၏ ရင်သားများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကစားစရာလို စတင်ပုံဖော်တော့၏။
‘အရမ်းနူးညံ့တာပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဒီမာနကြီးပြီး ထောင်လွှားတဲ့ မိန်းမရဲ့ ရင်သားကို ငါ ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ... တကယ်ကို စိတ်ပျက်မသွားစေဘူးပဲ...’
လီဖုန်းက သူမ၏ ရင်သားများကို အတန်ကြာ ဆက်လက်ကစားနေပြီး အလွန်အမင်း နူးညံ့မှုများကို သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် နစ်ဝင်စီးဆင်းခွင့် ပြုထားလိုက်လေသည်။
ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဆုပ်နယ်နေသော်လည်း သူ မည်မျှပင် ခြယ်လှယ်ပါစေ ရင်သားတိုင်းက ၎င်း၏ မူလ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ပုံစံသို့ အမြဲတမ်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။
သို့သော် သူ၏ ဆန္ဒများ ထကြွလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
လုံလောက်အောင် ကစားပြီးပြီဟု ထင်ကာ အောက်ဘက်တွင် သူ၏ ညီငယ်လေးကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန္ဒပြနေပြီဖြစ်သဖြင့် လီဖုန်းက နောက်တစ်ဆင့် တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် လီဖုန်းက လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော ဗိုက်သားဆီသို့ လျှောချလိုက်ပြီး ဒန်တျန်ပေါ်တွင် တင်ကာ မီးဓာတ်ပါဝင်သော ချီစွမ်းအင်များကို ညင်သာစွာ ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေသည်။
မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲဖြစ်သော ဖန်ဇီယန်က သူမ၏ တစ်ဆို့မှု ချက်ချင်းနီးပါး ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ခံစားချက်ကြောင့် သူမ တုန်ယင်သွားသော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် လီဖုန်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဖုန်းက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချီစွမ်းအင် ထည့်သွင်းခြင်းကို အာရုံစိုက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ရင်သားများကို ဆက်လက်ပုံဖော်ကာ ပန်းရောင်ပုလဲလုံးလေးကို မြှူဆွယ်နေပြီး ကုသမှုနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သာယာမှုကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။
မကြာမီ လီဖုန်းက ရှည်လျားသော အသက်ရှူသံတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အားအင်လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။
မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲဖြစ်သော ဖန်ဇီယန်က သူ၏ လက်များ သူမ၏ ရင်သားနှင့် ဗိုက်သားမှ ဖယ်ခွာသွားသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမ၏ တစ်ဆို့မှု နောက်တစ်ကြိမ် ပြေလျော့သွားသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။
သူမ၏ ဝမ်းသာမှုကို မဖော်ပြနိုင်မီမှာပင် လီဖုန်း၏ အားနည်းနေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်လျက် အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးလီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား...”
လီဖုန်းက ရုန်းကန်နေရသည့် မျက်နှာထားကို ဖန်တီးကာ နာကျင်ဟန်ဆောင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
“ဒီလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ရဲ့ နောက်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုက ကျုပ် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုများနေတယ်... စီနီယာအစ်မဖန်၊ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ဖို့ အခု ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်...”
ဖန်ဇီယန် မတ်တပ်ရပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“ပြောပါ... ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ...”
လီဖုန်းက တုံ့ဆိုင်းဟန်ဆောင်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို... ခင်ဗျားရဲ့ သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းအောင် ကူညီပေးပါ...”
အစပိုင်းတွင် ဖန်ဇီယန် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း လီဖုန်းက သူ၏ ခါးကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော တဲကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။
“အယ်... နင် ဆိုလိုတာက...”
ဖန်ဇီယန်က တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး၊ အာ...”
ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သေးငယ်သော တုံ့ဆိုင်းမှုလေးကို မြင်ပြီးနောက် လီဖုန်းက ရင်ဘတ်ကို နာကျင်စွာ ဖိကိုင်လိုက်လေသည်။
နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်ဇီယန်က နောက်ထပ် ရှက်ရွံ့မှုများ အားလုံးကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။ လီဖုန်းက တစ်ချိန်လုံး သူမကို ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကူညီပေးချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူ့ကို ကူညီမည်ဟု သူမ ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ကာ မာနကြီးသော မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမ၏ စကားကို ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ပေ။
ပြီးတော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တာအို အတွက် ခွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို လီဖုန်းအား ကူညီရန် အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက..... သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။
ဖန်ဇီယန်၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တုံ့ဆိုင်းမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ပိုမိုခိုင်မာလာလေသည်။
ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော လီဖုန်းဆီသို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များက ပြတ်သားမှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးလီ... ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာသာ ပြော...”
သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်၊ မျက်နှာသာပေးမှု အမှတ် ၁၀၀ ရရှိပါတယ်။
သူမ၏ စကားများနှင့် စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဖုန်းက ဖုံးကွယ်ထားသော ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်တော့၏။