အခန်း (၅၆) - ဖန်ဇီယန် (၃)
မကြာမီ သူတို့က လီဖုန်း၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့၏ အနောက်တွင် တံခါးက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပိတ်သွားလေသည်။
ဖန်ဇီယန်က လီဖုန်း၏ နေအိမ် အလယ်တွင် ရပ်နေရာ သူမ၏ အရပ်ရှည်ပြီး မာနကြီးကာ လှပသော ပုံရိပ်က ဟောင်းနွမ်းနေသော အခန်းနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်သလို ထင်ရလေသည်။
သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများက ရိုးရှင်းသော်လည်း သေသပ်သော နေရာတစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်လုံးတည်းသော ကုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
“...တော်တော်လေး သေးတာပဲ...”
သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ကုလားထိုင်တစ်ခုဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်လေသည်။
“အင်း... ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်မြင့် အိမ်တော်လောက်တော့ မခမ်းနားပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ ဒီနေရာကို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်တာပဲ... ထိုင်ပါ... ခြေထောက်တွေ နားလိုက်ဦး...”
သူမ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဖန်ဇီယန်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ နေရာမှ နှင်ချခံခဲ့ရကာ ယခုအခါ အခြေခံအားဖြင့် အိမ်မဲ့ရာမဲ့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားလေသည်။
ဂိုဏ်းတွင် သာမန် နေအိမ်အသစ်တစ်ခုကို သူမ လျှောက်ထားနိုင်သော်လည်း မာနကြီးသော မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမ၏ အရှက်ရမှုကို တခြားသူများအား တကယ်ကို မပြသချင်ပေ။
လီဖုန်းက သူမကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ လျှောတိုက်ပေးလိုက်လေသည်။
“သောက်လိုက်... သိပ်ထူးခြားတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားကို နေလို့ ပိုကောင်းသွားစေမှာပါ...”
ထို့နောက် သူက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။
ဖန်ဇီယန်က ခွက်ကို ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားလေသည်။
“...တော်တော် ခါးတာပဲ...”
လီဖုန်းက သူမ၏ မှတ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဖန်ဇီယန်လို လူတစ်ယောက်က အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်များနှင့် ရှားပါးပါဝင်ပစ္စည်းများကိုသာ သောက်လေ့ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။
အခိုက်အတန့်တစ်ခုကြာအောင် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်သံများသာ တစ်ခါတစ်ရံ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
ဖန်ဇီယန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဂနာမငြိမ်စွာ ကိုင်တွယ်နေရင်း အတော်လေး ရှက်ရွံ့နေပုံရလေသည်။ လီဖုန်းကို ဤမျှ အရှက်ရစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပြသပြီးနောက် ယခု သူမမှာ အနည်းငယ် မူလပုံစံ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စကားစတင်ရန် မသိတော့ပေ။
သူမ သတိမထားမိဘဲ သူမက လီဖုန်းကို မသိမသာ သတိထားမိလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
‘ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ...’
သူ၏ မျက်လုံးများကို မရင်ဆိုင်ရဲသော ဖန်ဇီယန်၏ အနေရခက်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ အရသာခံရင်း လီဖုန်း တွေးလိုက်လေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက အရင်စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
စားပွဲပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားလေသည်။
“....စီနီယာအစ်မဖန်... ခင်ဗျား ဘာလို့ အဆင့်မတက်နိုင်လဲဆိုတာကို ကျုပ် သိတယ်... အဲဒါက တကယ်တော့ ခင်ဗျားမှာ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိနေလို့ပဲ...”
ဒါကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်ဇီယန် အသက်ရှူမှားသွားပြီး အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
“...ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ...?”
သို့သော် သူမ သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ သိထားသလောက် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံများမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး အဆင့်နိမ့်တစ်ခုပင်လျှင် လူတစ်ယောက်ကို ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် လုံလောက်လေသည်။ သို့သော် သူမအတွက်မူ... သူမကို ပိုသန်မာလာစေမည့်အစား တစ်ဆို့မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“သေချာရဲ့လား...”
ဖန်ဇီယန်က မေးလိုက်ရာ သူမ၏ အသံတွင် သံသယများ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ထို့နောက် လီဖုန်း အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါ-ငါက နင့်ကို သံသယဝင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”
သူမ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း လီဖုန်း အတိအကျ နားလည်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။
“အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက မနိုးထသေးလို့ပဲ... အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျား ဖောက်ထွက်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတာ...”
အချက်အလက်များကို ဖန်ဇီယန် တွေးတောနိုင်ရန် သူက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။
ဒါကို ကြားပြီးနောက် ဖန်ဇီယန် နောက်ဆုံးတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီး သူမ၏ အဓိက ပြဿနာကို နားလည်သွားလေသည်။
“ဒါဆို အဲဒါကြောင့်ပေါ့... ငါ ပါရမီမပါတာ မဟုတ်ဘူး...”
သူမကိုယ်သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သံသယဝင်နေခဲ့ပြီး အမှိုက်တစ်စအဖြစ် စတင်ယုံကြည်နေခဲ့သော်လည်း ယခု အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရသဖြင့်.... တကယ်ကို သက်သာရာရသွားစေလေသည်။
ထို့နောက် ဖန်ဇီယန်က နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါကို... နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ...”
သူမကို မရေမတွက်နိုင်သော အကြီးအကဲများက စစ်ဆေးခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို မတွေ့ရှိခဲ့ဖူးပေ။ လီဖုန်း ဘယ်လိုသိနိုင်မည်နည်း။ ထိုအတွေးက သူမကို သိချင်စိတ်နှင့် စိုးရိမ်မှု နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်စေလေသည်။
လီဖုန်းက နောက်ထပ် သရုပ်ဆောင်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို ဖွင့်ဟရန် စဉ်းစားနေသည့်အလား တုံ့ဆိုင်းနေသော မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အလား သူက ပြောလိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်မဖန်... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တွေထဲက တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအတွက်တော့... မျှဝေဖို့ ကျုပ် ဝန်မလေးပါဘူး...”
“တကယ်တော့ ကျုပ်က အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆီကနေ အမွေအနှစ်တစ်ခုကို မတော်တဆ ရခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအမွေအနှစ်ထဲမှာ... ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတချို့ ပါတယ်...”
“အယ်... ဒါက...”
ဖန်ဇီယန် နောက်တစ်ကြိမ် အံ့ဩမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ လီဖုန်းက ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးကို သူမအား ဖွင့်ဟပြလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ သူတို့၏ ရင်းနှီးသော အဖော်များနှင့်ပင် မျှဝေလေ့မရှိပေ။
သို့တိုင်အောင် သူက သူမအတွက် ဤမျှအထိ လုပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်... ယခုအခါ သူမက သူ့ကို ဆက်လက်သံသယဝင်နေခဲ့သည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်လာလေသည်။
“ဒါက... ငါ့အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးရတာလဲ...”
သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲရင်း သူမက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“ငါ... မင်းဆက်က ငါ့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီဆိုတော့ အခု ငါ့မှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး...”
လီဖုန်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“စီနီယာအစ်မဖန် ဒါကို သိချင်မှသိလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဂိုဏ်းကို ဝင်ကတည်းက လက်လျှော့ချင်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့တယ်...”
“ကျုပ်ရဲ့ ပါရမီက ညံ့ဖျင်းတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ တိုးတက်မှုက နှေးကွေးတယ်... ပြီးတော့ နေ့တိုင်းက အဆုံးမရှိတဲ့ ရုန်းကန်မှုတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်... ခင်ဗျားကို မတွေ့ခင်အထိပေါ့... ခင်ဗျားက မာနကြီးစွာ ရပ်တည်ပြီး ဘယ်တော့မှ ဒူးမထောက်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်လှမ်းနေခဲ့တယ်...”
“ကျုပ်အတွက်တော့ ခင်ဗျားက နေမင်းကြီးလိုပဲ၊ အရမ်းတောက်ပလွန်းလို့ ကျုပ်လို လူရာမဝင်တဲ့သူတောင် ဒီအေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်ခဲ့တယ်.... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဆက်သွားဖို့ ခွန်အားတွေ ပေးခဲ့တာပါ...”
ထို့နောက် လီဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ ဖန်ဇီယန်ဘေးသို့ သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ တတ်နိုင်သမျှ ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း မတ်မတ်နဲ့ မာနကြီးစွာ ရပ်တည်နေရမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ပါ... ပြီးတော့ အရင်ကလိုပဲ လောကကြီးကို ဆက်ပြီး အထင်သေးနေလိုက်ပါ...”
ဖန်ဇီယန်၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ အခိုက်အတန့်တစ်ခုကြာ သူ၏ လက်မှ နွေးထွေးမှုက သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲသွားလေသည်။
သူ၏ စကားများက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သံသယဝင်နေခဲ့မှုများကို လှုပ်ခါသွားစေလေသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ် တင်းကျပ်သွားလေသည်။ လီဖုန်းက ဤမျှ ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်သော စကားများဖြင့် ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အရှက်ရမှုများ လွှမ်းမိုးလာကာ သူမ သွားများကို ကြိတ်လိုက်လေသည်။
သူမက အလွန်အောက်တန်းကျကာ၊ အားနည်းပြီး၊ အရာအားလုံးကို သံသယဝင်ကာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကိုပင် သံသယဝင်နေခဲ့ချိန်တွင် သူက တစ်ချိန်လုံး သူမကို တိတ်တဆိတ် လေးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ဇီယန်က ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နိုးကြားစေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကို ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ၉၀ ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော ရင်ကြားကို လီဖုန်းအား မရည်ရွယ်ဘဲ ဖော်ပြမိသွားလေသည်။ သူမက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ရာ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးလီက ငါ့အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာကို ငါက သံသယဝင်နေခဲ့မိတယ်... ငါ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖွင့်မပြောဘူးလို့ တာအို ကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာ ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်!”
သူမ၏ ဖြူဝင်းကျယ်ပြန့်သော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သော လီဖုန်းက သူမ၏ စကားများကို ကြားတော့ ပို၍ပင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ထကြွလာသော ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“အဲဒါအတွက် မလိုပါဘူး စီနီယာအစ်မဖန်... ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာကို ဆွေးနွေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်... ပြီးတော့ တကယ်တော့... ပြဿနာတစ်ခု ရှိတယ်...”
ဖန်ဇီယန်၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ မော့ကြည့်လာရာ စိုးရိမ်မှုများ တောက်ပနေလေသည်။
“ပြောပါ...”
သူမက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
ထိုလောင်ကျွမ်းနေသော မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖန်ဇီယန်က သူမ၏ အားနည်းသော အခြေအနေမှ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နိုးထလာပုံရသဖြင့် လီဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“....ကိစ္စက၊ အဲဒါက ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ပြဿနာဆိုတာကို ကျုပ် သိပေမဲ့ ဘယ်အမျိုးအစားလဲဆိုတာကိုတော့ ကျုပ် မသိဘူး... ဒါကြောင့် သေချာအောင်နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်တယ်...”
ဖန်ဇီယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“အင်း! ငါ ပူးပေါင်းပါ့မယ်!”
သူမက သူ၏ လက်ကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
အနိမ့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ပြီးမှသာ ဒုတိယအခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခံရချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က မည်မျှ အသည်းအသန် ဖြစ်နိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ယခုအခါ ဖန်ဇီယန်က ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ဘာမဆို လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
‘စိတ်ဓာတ်ကောင်းပဲ... ကျုပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို သုံးပြီး ခင်ဗျားကို စစ်ဆေးဖို့ပဲ လိုတာဆိုတော့ သိပ်ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး...’
လီဖုန်းက ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ဆွဲကာ သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။
“ဒါက..”
သူမ၏ လက်ကို သူ ကိုင်လိုက်သဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် ဖန်ဇီယန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ထဲက လေ့လာရေး နည်းစနစ်တစ်ခုကို သုံးမလို့ပါ...”
ထို့နောက် သူ၏ လက်မက သူမ၏ လက်ဖဝါးတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားပြီး ချီစွမ်းအင် စီးဆင်းမှုကို ခံစားနေသည့်အလား အာရုံခံနိုင်သော နေရာများကို ခပ်ဖွဖွ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။
အပြင်ပန်းတွင် သူက လေးနက်စွာ လေ့လာရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ‘အရမ်းနူးညံ့တာပဲ... ဒါက မင်းသမီးတစ်ပါးရဲ့ လက်ပေါ့လေ... ကျွတ်၊ သူ့လက်ကတောင် ဒီလိုဖြစ်နေတာ... ဆိုလိုတာက... ကျန်တဲ့နေရာတွေက ပိုတောင် နူးညံ့ဦးမယ်...’
ဂလု…
လီဖုန်းက ရုတ်တရက် တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သူ့ရှေ့ရှိ သူမ၏ ရင်ဘတ်၏ ပြည့်ဖြိုးသော အကွေ့အကောက်ဆီသို့ အမှတ်မထင် ရောက်သွားလေသည်။
ဖန်ဇီယန်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။
“...နင်... ဘာလဲဆိုတာ သိပြီလား...”
လီဖုန်းက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းနေဟန် ဆောင်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“အင်း... ဒါပေမဲ့ သေချာအောင် လုပ်ဖို့... ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့က ချီစွမ်းအင် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်သလဲဆိုတာကို ခံစားဖို့ ထပ်ပြီး လေ့လာဖို့ လိုတယ်... အဲဒါမှသာ ကျုပ် သေချာ သိနိုင်မှာမို့... ခင်ဗျားရဲ့ ပခုံးကို ထိဖို့... လိုလိမ့်မယ်... ရမလား...”
ဖန်ဇီယန်၏ အဖြေက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“လုပ်ပါ...”
သူ၏ အပြုံးကို မျိုသိပ်ကာ လီဖုန်းက သူမ၏ အနောက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး လက်များကို သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်မများက သူမ၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများထဲသို့ ဖိဝင်သွားပြီး ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားစေလေသည်။
“အေးဆေးနေပါ... ကျုပ်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားပါစေ...”
အပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ရင်ကြားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် အရသာခံကာ သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်ဇီယန်၏ မျက်လုံးများ တစ်ဝက်မှိတ်သွားပြီး ထိုခံစားချက်ထဲသို့ နစ်မြောသွားကာ သူမအနောက်မှ လီဖုန်း၏ ရမ္မက်ဆန်သော အပြုံးကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ရက်အတော်ကြာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်က လီဖုန်း၏ နှိပ်နယ်မှုနှင့် စီးဆင်းနေသော ချီစွမ်းအင်များအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ စတင်ပြေလျော့လာလေသည်။
“...ဒါက... တော်တော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ...”
သူမ၏ ပခုံးများမှ တင်းကျပ်မှုများ ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားရသဖြင့် သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“မှန်တယ်... အေးဆေးနေပြီး ခင်ဗျားရဲ့ သွေးကြောတွေ အားလုံးကို ဖွင့်ထားလိုက်ပါ... ချီစွမ်းအင်တွေကို ခင်ဗျားဆီကနေ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းခွင့် ပြုလိုက်ပါ...”
လက်များဖြင့် ဆက်လက်အလုပ်လုပ်ရင်း လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
တဖြည်းဖြည်းချင်း သူက သူမ၏ ပခုံးဝတ်ရုံစွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဘေးသို့ စတင်လျှောချလိုက်ပြီး.... သူမ၏ ဖြူဝင်းပြီး နုနယ်သော အသားအရေကို ဖော်ပြလိုက်တော့၏။