အခန်း ၁၁ ကျူးကဲယွဲ့
လီကွေ့သိုင်နှင့် အိမ်နီးချင်း ဝဝလူ ကျီထိုက်ဒါတို့သည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဂူများ မတွေ့ရှိမီအထိ ပခုံးချင်းဖက်ကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
လီကွေ့သိုင်၏ "နံပါတ် ၂၅၀" ဂူအတွင်းပိုင်းသည် သူစိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
အကျယ် စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာခန့်ရှိပြီး ဧရိယာလေးခုအဖြစ် ရိုးရှင်းစွာ ပိုင်းခြားထားသည်။
ရိုးရှင်းသော မီးဖိုနှင့် သေးငယ်သော ရေအိုးတစ်လုံးပါရှိသည့် မီးဖိုချောင်တစ်ခု.. ကျောက်ကုတင်.. ကျောက်စားပွဲနှင့် ကျောက်ထိုင်ခုံများပါရှိသည့် အိပ်ခန်းတစ်ခု.. ကြမ်းတမ်းသော သစ်သားပရိဘောဂ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိသော ဧည့်ခန်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့် ဧရိယာတစ်ခုနှင့် အထူးခြားဆုံးမှာ ပန်းပင်စိုက်ရန် သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရန်အတွက်ဟု ထင်ရသည့် စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။
"ကျွတ်…ကျွတ်.. စာကလေးကငယ်ပေမဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အစုံပဲ.. ပုဂ္ဂလိက မြေကွက်လပ်တောင် ရှိသေးတယ် မဆိုးဘူး.. မဆိုးဘူး..." လီကွေ့သိုင်သည် အလွန်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျီချိုက်ရွာက လေဝင်လေထွက်ကောင်းလွန်းတဲ့ တဲအိုဟောင်းထက်တော့ အများကြီး သာတာပေါ့..."
ရှည်လျားသော ခရီးနှင့် စိတ်ခံစားမှုများ အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် သူသည် အမှန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။
မာကျောသော ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကို "ဇနီးသည် အပ်နှင်းခြင်း" ပြုလုပ်ပေးမည့်အကြောင်း တွေးတောမိသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်က ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ ရောထွေးနေခဲ့ကာ မူးဝေနေရင်းပင် ကျူးကဲမိသားစုမှ လှပသော အမျိုးသမီးများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး "ခင်ပွန်း" ဟု ခေါ်နေသည့် ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ကို မက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော.. ကောင်းကင်ကြီး စတင် လင်းလက်လာချိန်တွင် လီကွေ့သိုင်သည် "ကျူးကဲမင်ယွဲ့" နှင့် "ကျူးကဲရှောင်ယွဲ့" တို့နှင့် ဘဝ၏ စံပြအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည့် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ၌ အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က အသံကုန်ဟစ်အော်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"လီကွေ့သိုင်... ညီငယ်လီ... လီကွေ့သိုင် ရှိလား..."
ထိုအသံသည် ကျီထိုက်ဒါ၏ လေသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်စိမ်းသက်နေသည်။
လီကွေ့သိုင် နိုးလာခဲ့ကာ မျက်စိများကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဒီမနက်အစောကြီး ဘယ်သူလဲ... ဇနီးသည် ဝေငှပေးမယ့် အကြောင်းကြားစာကိုများ အချိန်စောပေးလိုက်တာလား..."
ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အိပ်ငိုက်ခြင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ငါးကဲ့သို့ ခုန်ပွက်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ... မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ကျောက်ကုတင်မှာ အလွန်မာကျောပြီး သူ၏ခါးကို နာကျင်စေခဲ့သည်။
သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ရင်း ထလာခဲ့ကာ မီးခိုးရောင် အဝတ်အထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အိပ်ရာကနိုးကစ အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်နေသည့် ဆံပင်များကိုပင် မပြင်ဆင်တော့ဘဲ ဂူဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
"လာပြီ.. လာပြီ... ဇနီးသည် ဝေငှ... အဲ.. ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ..." သူသည် ဂူ၏ ရိုးရှင်းသော ကျောက်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ရင်း စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဂူအပြင်ဘက်ရှိ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် အနည်းငယ် မျက်စိကျိန်းစေခဲ့သည်။ သူသည် မျက်စိကို မှေးစင်းကာ ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသူမှာ သူထင်ထားသည့် ကျီထိုက်ဒါ မဟုတ်ဘဲ မနေ့က တာ၀န်ခံအစ်ကိုကြီး ကျူးကဲမင် ဖြစ်နေသည်။
ကျူးကဲမင်၏ အနောက်တွင် သေးငယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့နေဟန် ရှိသည်။
လီကွေ့သိုင်၏ အကြည့်မှာ ထိုမိန်းကလေးထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူမမှာ အသက် ၁၅ သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူမမှာ သေးသွယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော်လည်း ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကနဦး ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် နီရဲသော ဆံပင်ဖဲကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည့် ပေါက်စီကဲ့သို့ လုံးဝန်းသော ဆံထုံးနှစ်ခုမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်ကာ ပုံဖော်နေသည်။
သူမသည် အောက်ခြေတွင် အဖြူရောင် ပန်းကလေးများ ထိုးထားသည့် ပန်းနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အထည်မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန် ဥပုံစံဖြစ်ပြီး အသားအရေမှာ ဖြူစင်နုနယ်ကာ ကလေးဆန်သည့် ဝိုင်းစက်မှုလေး ရှိနေသည်။
စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သို့မဟုတ် နံနက်ခင်း အအေးဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်.. သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ရင့်မှည့်နေသည့် မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အနည်းငယ် နီမြန်းနေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ကြောက်ရွံ့နေသည့် သမင်ငယ်လေးကဲ့သို့ ရေစိုစိုနှင့် ကြည်လင်နေကာ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသည့် မျက်တောင်များမှာ မငြိမ်မသက် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် လီကွေ့သိုင်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲပေ။
သူမ၏ သေးငယ်ပြီး လှပသည့် နှာခေါင်းအောက်တွင် တင်းတင်းစေ့ထားသည့် ပန်းပွင့်ဖတ်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းများ ရှိနေသည်။
လူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ နံနက်ခင်း နှင်းစက်များကြားတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ပွင့်လုဆဲ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အလွန်စင်ကြယ်ကာ ခူယူရမည်ကိုပင် မဝံ့ရဲလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
လီကွေ့သိုင်၏ အိပ်ရာကနိုးထစ ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်များနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကဲမင်သည် ရွံရှာမှု မပြသည့်အပြင် သူ၏မျက်နှာတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။
သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အသံကို လျှော့ချပြီး လီကွေ့သိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။
"ညီငယ်လီ.. မနေ့က ကျီချိုက်ရွာမှာ ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ဆင်းသက်ချိန်တုန်းက မင်းကို ငါမြင်လိုက်ရတယ်..." သူသည် စကားလုံးများကို ချိန်ဆနေဟန်ဖြင့် ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းမှုနှင့် အတည်ပြုမှုအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလိုပဲ.. အကြောင်းရင်း အတိအကျကိုတော့ ငါမသိသလို.. အဲဒါက အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်.. ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက မင်းဟာ... အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောနေသလိုပဲ"
လီကွေ့သိုင်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်... ရွှေရောင်အလင်းတန်းလား... ဒါက မနေ့က စနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ရှေးဟောင်း ကျောက်ကပ် ခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာတာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဖြစ်စဉ်များလား... ဒီကျူးကဲမင်ကတော့ မျက်စိရှင်လိုက်တာ...
အစ်ကိုကြီး ကျူးကဲမင်သည် ထပ်မံ စူးစမ်းမနေတော့ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် မနေ့က ငါ အထူးတလည် ညွှန်ကြားချက် တောင်းခံပြီး အကြီးအကဲနဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်…အကြီးအကဲက နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ တတိယ ညီမငယ် ကျူးကဲယွဲ့ကို မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်"
သူသည် ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ကာ သူ့နောက်တွင် ရှိနေသော သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးအား ရှေ့သို့ ထွက်လာစေခဲ့သည်။
"ညီမငယ် ယွဲ့အာမှာ ကိုးဆင့်မြောက် ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ ရှိပြီး သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း တိမ်သေးတယ်ဆိုပေမယ့်" ကျူးကဲမင်သည် လီကွေ့သိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် သတိပေးမှု တစ်ခုနှင့် အနည်းငယ်မျှ မမြင်နိုင်သည့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်..
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသုတ်မှာ ဝေငှပေးလိုက်တဲ့ 'ဇနီးသည်တွေ' ထဲမှာ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်တယ်.. ညီငယ်လီ.. မင်း သူမကို... ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ပြောပြီးနောက် ကျူးကဲမင်သည် လီကွေ့သိုင်၏ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်ကာ အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် သိကျွမ်း အောင်လုပ်ကြတော့" ဟု ပြောပြီးနောက် သူသည် အခြားသူများကို "ဇနီးသည် ဝေငှ" ပေးရန်အတွက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဂူဝင်ပေါက်တွင် လီကွေ့သိုင်နှင့် ကျူးကဲယွဲ့ဟု ခေါ်သည့် မိန်းကလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအခါမှသာ လီကွေ့သိုင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုခွင့် ရခဲ့သည်။
ကျူးကဲယွဲ့၏ အစ်ကို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် သူမသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။
သူမ၏ လက်သေးသေးလေး နှစ်ခုသည် သူမ၏ ဝတ်စုံအစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို အလွန်နိမ့်စွာ ငုံ့ထားခဲ့သည်။
သူမ၏ နားထိပ်များနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ နီရဲနေခဲ့ကာ သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ခေါင်းထိပ်မှ အငွေ့များ ထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
လီကွေ့သိုင်သည် ဖုန်မှုန့်များ မပေကျံထားသည့် အဖြူရောင် ကြာပွင့်ကဲ့သို့ နုနယ်ပြီး စင်ကြယ်နေသည့် သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ခဏမျှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ လီကွေ့သိုင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဖြောင့်မတ်သည့် လူကြီးလူကောင်းဟု မသတ်မှတ်ထားပေ။
ယခင်ဘဝက သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအတွက် ရုပ်ရှင်များကို ကြည့်ခဲ့ပြီး..
ယခုဘဝတွင်လည်း ငယ်သူငယ်ချင်း ဟွာလုလူ ရေချိုးနေသည်ကို ချောင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးကာ ခေါင်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ညစ်ညမ်းသော အတွေးများ ရှိနေလေ့ရှိသည်။
သူသည် "အချည်းနှီး စကားပြောသည့် ဘုရင်" နှင့် "သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်" တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအရာများမှာ အများအားဖြင့် နောက်ပြောင်မှုများနှင့် ဒုက္ခထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု ရှာတွေ့နေသည့် နိမ့်ကျသော စရိုက်ရှိသူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် တွဲလျက် ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ဒီမိန်းကလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ စင်ကြယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သည့် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှုတို့က သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသည့် အတွေးများကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။
သူသည် အစောပိုင်းက အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ရှုပ်ပွနေခဲ့ခြင်းကိုပင် သူ့ရှေ့ရှိ လှပသော မြင်ကွင်းကို စော်ကားရာရောက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ကျီထိုက်ဒါနှင့် စကားပြောရာတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် ပေါက်ကရ နောက်ပြောင်စကားများမှာ လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
...
သူသည် သင့်တော်သည့် နှုတ်ခွန်းဆက် စကားကို ရှာဖွေရန် သူ၏ ဦးနှောက်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လုံးဝ အလွတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးနောက် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် အရှက်ရမှုမှာ ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လီကွေ့သိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသံကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် လေထုကို ပြေလျော့စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နှစ်ချက် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"အဟမ်း... အဲ... မင်း... မင်း အရင်ဆုံး ဝင်လာပါဦးလား..." သူသည် ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ကာ ဂူ၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။