အခန်း ၁၃ လရောင်နှင့် ပိုးစုန်းကြူး ဝတ်စုံ
လန်ယွင်မြို့သည် သူစိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမို စည်ကားနေခဲ့သည်။ မိုးထိအောင် မြင့်မားနေသည့် မြို့ရိုးများ.. ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးများ.. ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူသားများ ရောနှောသွားလာနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးတို့က မြင်ကွင်းကို အသက်ဝင်စေသည်။
လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီနေကြပြီး အလံများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကြသည်။
ဆေးလုံးများ.. မှော်လက်နက်များ.. အဆောင်များနှင့် ဝိညာဉ် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချသည့် ဈေးဆိုင်တန်းများ ရှိနေသည်။
ကုန်သည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများ.. ဈေးဆစ်သံများနှင့် ကျင့်ကြံသူများက မှော်လက်နက်များကို စီးနင်းကာ လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေကြသည့် အသံတို့ ရောထွေးနေကာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေခဲ့သည်။
သူသည် ဦးစွာ ကိစ္စများကို ပြီးမြောက်စေရန် သူ၏ သိလိုစိတ်ကို ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စာရင်းအတိုင်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ကာ သံအိုးတစ်လုံး.. ကြွေပန်းကန်များ.. သစ်သား သီတံများ.. ရေခပ်ဇွန်း.. ဆီနှင့် ဆားအိုးများကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ထူထဲ၍ နူးညံ့ပုံပေါ်သော ဝါဂွမ်း စောင်နှစ်ထည်နှင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရေး ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ရွေးချယ် ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် သူ ပိုမို ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စျေးဝယ်ထွက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် မြို့တွင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူသည် "ကျင်းရှန်အထည်ဆိုင်" ဟု ရေးထိုးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထူးခြားလှပစွာ အလှဆင်ထားသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
ဆိုင်ပြတင်းပေါက်တွင် ပြသထားသည့် ဝတ်စုံအချို့မှာ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပသော အရောင်များဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေကြကာ သူ၏ မျက်စိကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ ဝတ်စုံတစ်စုံဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဝတ်စုံ ရိုးစင်းပြီး ထူးခြားသည့် ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လရောင် ဝတ်စုံတစ်စုံ ဖြစ်သည်။
ပိုး သို့မဟုတ် ကတ္တီပါ မဟုတ်ဘဲ အဆုံးမ မရှိသော ငွေ့ရည်ဖွဲ့ လရောင် ကြိုးမျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဝတ်စုံ တစ်ခုလုံးသည် နူးညံ့စင်ကြယ်သော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ထိုအလင်းရောင်မှာ မျက်စိကျိန်းစေခြင်း မရှိပေ။
ထိုခိုက်အတန့်တွင်ပင် လီကွေ့သိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုလရောင်၏ အနှစ်သာရကို ငွေ့ရည်ဖွဲ့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် လကဲ့သို့အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သေးငယ်ပြီး လှပသော ကျူးကဲယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။
နူးညံ့သော အလင်းက သူမ၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ သူမ၏ ဖြူစင်သည့် အသားအရေကို ပိုမို ပွင့်လင်းကြည်လင်စေမှာအမှန်ပင်။
သူမ၏ သမင်ငယ်ကဲ့သို့ ကြီးမားကြည်လင်နေသည့် ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများနှင့် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆော့ကစားချင်စရာ ကောင်းနေသည့် ဆံထုံးနှစ်ခုတို့နှင့်အတူ... လနန်းတော်မှ နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့ဘုံသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်မှာမလွဲ...
"လှလိုက်တာ..." လီကွေ့သိုင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်.. "ဒီဝတ်စုံက ယွဲ့အာအတွက် ဖြစ်ရမယ်..."
မည်သည့် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမှ မရှိဘဲ သူသည် ကျင်းရှန်အထည်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
အတွင်းပိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လှပနေကာ သင်းရနံ့ ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု သင်းပျံ့နေသည်။
ရိုးရှင်းပြီး လှပသည့် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချောမောသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ကြိုဆိုပါတယ်.. လေးစားရပါသော ကျင့်ကြံသူရှင့်.. ဘာများ ကြည့်ချင်ပါသလဲ..."
လီကွေ့သိုင်သည် ဆိုင်ပြတင်းပေါက်ကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် နှစ်သက်သဘောကျမှုနှင့် အတည်ပြုချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"ခွင့်ပြုပါဦး.. အဲဒီ အဖြူရောင် ဝတ်စုံက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားတယ်.. ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ မသိဘူး..."
အစေခံ မိန်းကလေးသည် သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"မျက်စိရှင်လိုက်တာရှင်.. လေးစားရပါသော ကျင့်ကြံသူ... ဒီ 'လရောင်နှင့် ပိုးစုန်းကြူး ဝတ်စုံ' ဟာ အစီအရင်တွေ ဒါမှမဟုတ် သင်္ကေတတွေ ထွင်းထုထားတာ မဟုတ်လို့ မှော်လက်နက်တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အလွန် သေသေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ဖန်တီးထားတာပါ"
သူမ၏ အသံမှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြောပြနေစဉ် နူးညံ့နေခဲ့သည်။
"ဒီဝတ်စုံကို အလွန်အေးမြတဲ့ ဒေသတွေမှာ ရေခဲဝိညာဉ် နှင်းကြာပန်းပွင့်ရဲ့ ပထမဆုံး ပန်းပွင့်ဖတ်ပေါ်မှာ စုဝေးလာတဲ့ လရောင်အနှစ်သာရကို စုဆောင်းထားတဲ့ 'လရဲ့ငွေ့ဖွဲ့နှင်းရည်' နဲ့ ပင်လက်နက်နက်ထဲက 'တောက်ပတဲ့ လပုလဲခရု' ဆီကနေ အနှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ကြိမ်သာ ရရှိနိုင်တဲ့ 'လရောင်ဝိညာဉ်ပိုးမျှင်' တို့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ပြုလုပ်ထားတာပါ”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင်းရှန်အထည်ဆိုင်က အကျွမ်းကျင်ဆုံး ရက်ကန်းသမားက အစာရှောင် ရေချိုးပြီး စူးစူးစိုက်စိုက်နဲ့ ရက်ပေါင်း ရှစ်ဆယ့်တစ်ရက်ကြာ အချိန်ယူပြီး ရက်လုပ်ထားခဲ့တာပါ”
“အပေါ်က အလင်းရောင်ကို ကြည့်ပါဦး.. ဘယ်စာလုံးမန္တန်နဲ့မှ မြှင့်တင်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ လရောင်ကို စုပ်ယူပြီး ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ သဘာဝ ဝိညာဉ် ရောင်ခြည်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
“ဝတ်ဆင်ရတာ အလွန်တရာ လှပ ပေါ့ပါးရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ငြိမ်သက်စေပြီး အားဖြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်"
လီကွေ့သိုင်သည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤဝတ်စုံ၏ မူလအစမှာ အမှန်ပင် ထူးခြားလှပေရာ ဒီဝတ်စုံကို ဝယ်ယူရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။
"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ..." ဟု သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
အစေခံ မိန်းကလေးသည် ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ် နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
"ဈေးနှုန်းကတော့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခု နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပါတယ်"
အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခု နှစ်ဆယ်... လီကွေ့သိုင်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။
စနစ်မှ ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ၏ ငါးပုံတစ်ပုံ လျော့သွားမည် ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်များသာဆိုလျှင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ နှမြောတသ ဖြစ်နေခဲ့မည်မှာ သေချာသော်လည်း ယခုမူ ယွဲ့အာ၏ အံ့သြနေမည့် အပြုံးကို တွေးတောမိကာ ဒါဟာ သူ၏ ဇနီးသည်အတွက် ပထမဆုံး တရားဝင် လက်ဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ တန်ဖိုးရှိရှိ သုံးစွဲပြီးသား ဖြစ်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
"သဘောတူတယ်" မည်သည့် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမှ မရှိဘဲ လီကွေ့သိုင်သည် သူ၏ လက်ကို လွတ်လပ်စွာ ရမ်းလိုက်ကာ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသည့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှစ်ဆယ်ကို သူ၏ စနစ် နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူသည် ပြတ်သားသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကောင်တာပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်လိုက်ကာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း နှမြောခြင်း လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာကို မပြခဲ့ပေ။
"ဒီဝတ်စုံကို ကျွန်တော့်ဇနီးအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုအနေနဲ့ ကျွန်တော် ယူပါမယ်"
သူ၏ လျင်မြန်မှုနှင့် ရက်ရောမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တာဝန်ခံမိန်းကလေး၏ အပြုံးမှာ ပိုမို ရိုးသားလာခဲ့သည်။
သူမသည် "လရောင်နှင့် ပိုးစုန်းကြူး ဝတ်စုံ" ကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ယူဆောင်လိုက်ကာ စန္ဒကူးရနံ့ ဖျော့ဖျော့လေး ထုတ်လွှတ်နေသည့် သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"လေးစားရပါသော ကျင့်ကြံသူ သင့်ဇနီးသည် အလွန်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် နောက်တစ်ခေါက် လာရောက်ဖို့လည်း ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"
လီကွေ့သိုင်သည် သစ်သားသေတ္တာကို ယူလိုက်ရာ အလေးချိန် အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သက်ပြင်းချမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ သေတ္တာကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ကျင်းရှန်အထည်ဆိုင်မှ ထွက်လာစဉ် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမို ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ကျင့်ကြံရေး လောက၏ မြင်ကွင်းအချို့ကို ခံစားရင်း မြို့တွင်းတွင် အနည်းငယ် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နေဝင်ချိန်အောက်တွင် ချင်းလင်ဂိတ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူ မဝင်ရောက်ရသေးမီမှာပင် လီကွေ့သိုင်သည် အစားအသောက်၏ ရနံ့ ဖျော့ဖျော့လေးကို ရလိုက်သည်။
သူသည် ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်နှင့် တူနှစ်စုံ.. အငွေ့ ထွက်နေသည့် ဝိညာဉ် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် လတ်ဆတ်ပုံပေါ်နေသည့် ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် ပန်းကန်တစ်ချပ်တို့ ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျူးကဲယွဲ့သည် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် သူမ၏ ဝတ်စုံကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မီးခိုးရာ အနည်းငယ် ပေကျံနေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောနှောလျက် သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ခင်ပွန်း... ပြန်လာပြီလား.. ကျ... ကျမ ဟင်းချက်ကြည့်တာပါ.. ရှင့်ရဲ့ အရသာနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားဆိုတာ မသိဘူး..." သူမ၏ အသံမှာ အမှတ်ပေးခံရမည့် ကျောင်းသားငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင်၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ အနုအနယ်ဆုံး နေရာကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့ရပြီး ပြန်လာသည့်အခါ မီးထွန်းထားကာ အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသူ ရှိနေခြင်း…ဒီလို ရိုးရှင်းသော်လည်း စစ်မှန်သည့် နွေးထွေးမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
လီကွေ့သိုင်သည် သူမ၏ အသွင်အပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အင်း.. ကိုယ် ပြန်လာပြီ.. လိုတာတွေ အကုန်ဝယ်လာခဲ့ပြီး... ပြီးတော့ မင်းအတွက် လက်ဆောင်လေး တစ်ခုလည်း ယူလာခဲ့တယ်" သူ၏ လေသံတွင် မသိမသာ ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ကျူးကဲယွဲ့သည် သူမ၏ ကြီးမားသည့် မျက်လုံးများကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်ကာ သူ့ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
လီကွေ့သိုင်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လှပစွာ ထွင်းထုထားသည့် သစ်သားသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သူမအား ပေးအပ်လိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
ကျူးကဲယွဲ့သည် အနည်းငယ် ဗျာများနေခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေကာ အဖုံးကို ညင်သာစွာ ပင့်တင်လိုက်သည်။
ကိုးကောင်းကင်၏ လရောင်ကို ဝတ်စုံအဖြစ် ချုပ်လုပ်ထားသကဲ့သို့ အဖြူရောင် ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေသည့် "လရောင်နှင့် ပိုးစုန်းကြူး ဝတ်စုံ" ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် သူမသည် လုံးဝ အံ့သြသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ လက်သေးသေးလေးသည် အံ့သြမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဟနေသည့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်.. လီကွေ့သိုင်ကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ နီရဲလာကာ သူမ၏ အသံမှာ စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
"ဒီ... ဒါက တန်ဖိုးလွန်လှပါတယ်... ခင်ပွန်း.. ဘာလို့..."
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်မယ်လို့ ကိုယ် ထင်လို့ပေါ့" လီကွေ့သိုင်သည် သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ကာ သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့ပြီး ခိုင်မာနေခဲ့သည်။
"ဒီ အစားအစာလိုပါပဲ.. ရိုးရှင်းပေမဲ့ ကိုယ် ဘဝမှာ စားဖူးသမျှထဲမှာ အနွေးထွေးဆုံး အစားအစာပဲ…အမြန် သွားဝတ်ကြည့်ပါဦး.. ကိုယ့်ရဲ့ နတ်သမီးလေးက ဒီလနန်းတော် နတ်သမီးဝတ်စုံနဲ့ ဘယ်လိုပုံစံလေး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ကိုယ် မြင်ချင်လို့ပါ"
ကျူးကဲယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေလျက် လီကွေ့သိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုခိုက်အတန့်တွင် အေးစက်နေသည့် ကျောက်ဂူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနွေးထွေးဆုံး အိမ်လေး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား ထင်ရပေသည်။