အခန်း ၁၆ ဒုတိယ အကြီးအကဲ၏ မြေးမလေး
ကျူးကဲယွဲ့၏ မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးလာကာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားပြီး သူမ၏ လက်ဖျားလေးများပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် မျက်ရည်ဝဲနေသည့် အသံဖြင့် ကရုဏာသက်ပေးရန် တောင်းပန်သံများ ထွက်ပေါ်လာမှသာ လီကွေ့သိုင်သည် ကျေနပ်မှု မပြည့်ဝသေးသည့်တိုင်အောင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "အသင့်အတင့် ကျင့်ကြံခြင်းက ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် အကျိုးရှိပြီး လွန်ကဲစွာ ကျင့်ကြံခြင်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်စေကာ စိတ်ကို ပင်ပန်းစေသည်... အွန်း.. ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ ရပ်လိုက်ကြစို့"
ကျူးကဲယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူချောင်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် စောင်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူကာ သူမကိုယ်သူမ လုံးဝ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး စောင်အောက်မှနေ၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် သနားစရာကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ခင်... ခင်ပွန်း... အခု... အလင်းရောင် ရနေပြီ... ကျ... ကျမ ရှင့်အတွက် နံနက်စာ သွားလုပ်ပေးမယ်..."
သူမ၏ အသံထဲတွင် မသိမသာ တုန်ယင်နေဆဲ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။
သူမစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင်က ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးလိုက်သည်။
အစွမ်းထက်သည့် "ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံခြင်း" အစီအစဉ်ကို အခုလေးတင် ပြီးမြောက်ထားခဲ့ပြီးမှတော့ သူ့ဇနီးကို ဘယ်လိုလုပ် ဟင်းချက်ခိုင်းနိုင်ပါ့မလဲ။
သူသည် အမြန်ဆုံး လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ စောင်နှင့်အတူ သူမကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
"မလှုပ်နဲ့.. မလှုပ်နဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို မင်းခင်ပွန်းကိုပဲ ချန်ထားလိုက်ပါ..မင်းက ကုတင်ပေါ်မှာပဲ နာခံမှုရှိရှိ အနားယူနေလိုက်…ဒီနေ့တော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို ကျွေးခွင့်ပြုပါ..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကာ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မြင့်မားသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် မီးဖိုခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝကို ပြန်ပြောင်း သတိရလိုက်သည်။ သူသည် ကွမ်တုံးပြည်နယ် မှ စစ်မှန်သော ဇာတိခံတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်...
သူ့မှတ်ဉာဏ်အရ မူလတန်းကျောင်းတက်စဉ်က သူ၏ မိခင်သည် အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းထံ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး လှုံ့ဆော်မှုအချို့ ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ဖူးသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ သူငယ်ချင်း၏ သားဖြစ်သူမှာ မူလတန်းကျောင်းသားသာ ရှိသေးသော်လည်း ဟင်းလျာ နှစ်ခွက်ကို ကောင်းကောင်း ချက်ပြုတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသူငယ်ချင်းက သူ့မိခင်ရှေ့တွင် ကြီးကျယ်စွာ ကြွားဝါခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရင်ကို ကြေကွဲစေသည့် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်လေသည် ။
"ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှု အချို့ မရှိဘူးဆိုရင် ကြီးလာတဲ့အခါ မိန်းကလေးတောင် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ စိုးရိမ်စရာပဲ..."
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် သူ့မိခင်သည် ထိုစဉ်က အသက်ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော သူ့ကို မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆွဲသွင်းလာခဲ့ပြီး "မာရသွန် လေ့ကျင့်ခန်း" ကို စတင်ခဲ့လေတော့သည်။
သူ့မိခင်သည် ယောင်းမကို ကိုင်ဆွဲကာ ဘေးတွင် ရပ်နေမည်ဖြစ်ပြီး နှုတ်ဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးမည် ဖြစ်သည်။
"မီးအပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ပါ... မီးအပူချိန် ထိန်းချုပ်တာကို နားလည်ရဲ့လား..."
"လန်းဆန်းစေရန် ပေါ့ပါးသော ပဲငံပြာရည်.. အရောင်အတွက် အမှောင် ပဲငံပြာရည်..."
"ရေနွေးဖျောပါ... ရေနွေးဖျောတာကို မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ်..."
အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ ထူးချွန်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်.. သူ၏ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အောင်မြင်မှု အဆင့်ငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့ကာ သူ့မိခင်သည် သူမ၏ လက်များကို လုံးဝ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှစ၍ ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ဆီချွမ်ပြည်နယ် သို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် သွားရောက်ခဲ့စဉ်က သူသည် ထိုစစ်မှန်သော ကွမ်တုံး ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချကာ ထိုစဉ်က သူ၏ ချစ်သူမိန်းကလေးကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။
"ဟဲဟဲ.. ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်မှာ ဒီကျွမ်းကျင်မှုက ကြီးမားတဲ့ အသုံးဝင်မှုဆီ ရောက်ရှိလာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး.. ယွဲ့အာရဲ့ ဗိုက်ကို ချည်နှောင်ဖို့... အဟမ်း.. ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် အသုံးချရမယ်..." ဟု လီကွေ့သိုင်က အောင်နိုင်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တွေးတောလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ မနေ့က ဝယ်ယူခဲ့သည့် ပစ္စည်းများမှာ လုံလောက်စွာ ပြည့်စုံနေခဲ့သည်။
သူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ လှန်တင်လိုက်ကာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို စတင် ပြသခဲ့သည်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု ကျေးဇူးကြောင့် သူ၏ ဓားကျွမ်းကျင်မှုမှာ ယခင်ဘဝကထက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
သူ၏ လက်များ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
သူသည် လတ်ဆတ်သော ငါးတစ်ကောင်ကို ပေါင်းလိုက်ကာ ငါးသား၏ လတ်ဆတ်မှုနှင့် အချိုဓာတ်ကို အများဆုံး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်; အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကို ကြော်လိုက်ကာ မီးအပူချိန်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ မြစိမ်းရောင် တောက်ပြောင်နေပြီး လတ်ဆတ်မှုများ စီးကျနေခဲ့သည်;
သူသည် ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်အိုး တည်လိုက်ကာ အနည်းငယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်နေသည့် ကြက်သားကို အသုံးပြုထားသဖြင့် စွပ်ပြုတ်မှာ ကြည်လင်ပြီး မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။
သူသည် ပုစွန်ဖြင့် ကြက်ဥမွှေကြော်ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကြက်ဥမှာ နူးညံ့ချောမွေ့နေကာ ပုစွန်မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရိုးရှင်းသော တိုဟူး စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဟင်းလေးခွက်နှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်.. ကျူးကဲမိသားစု၏ အတွင်းပိုင်း ဝင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အသားစားဖွယ်ရာများနှင့် မယှဉ်သာသော်လည်း ရိုးရှင်းသည့် ကျောက်ဂူငယ်လေးထဲတွင်မူ ပြီးပြည့်စုံသော အရောင်.. အနံ့နှင့် အရသာတို့ဖြင့် ခမ်းနားလှသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ကွမ်တုံး အိမ်ချက်ဟင်းလျာများ၏ ကြွယ်ဝသော အနံ့အသက်မှာ နွေးထွေးပြီး လောကီဆန်သော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လီကွေ့သိုင်သည် နောက်ဆုံး စွပ်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ဆောင်လာချိန်တွင် ကျူးကဲယွဲ့သည် တိတ်တဆိတ် ထလာနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်နံရံကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ချင်နေသဖြင့် အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့အသက်များနှင့် နွေးထွေးသော တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ဖူးသည့် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် ဟနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျယ်ပြန့်ဝိုင်းစက်နေခဲ့သည်။
ဟင်းလျာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် "ခါးစည်း" ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နဖူးတွင် ချွေးစက်လေးများ စီးကျနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်နေသည့် အပြုံးများ ပွင့်လန်းနေသည့် လီကွေ့သိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ….
မီးတောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် အံ့သြမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုသည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တောက်ပပြီး ကြီးမားသည့် ထိုမျက်လုံးများထဲမှ လျှံကျထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် လီကွေ့သိုင် ဟင်းချက်တတ်သည်ဟု မျှော်လင့်မထားရုံသာမက ပို၍ပင် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ... သူ ဒီလောက် ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် ဖြစ်သည်... ဒီလောက် မွှေးကြိုင်နေသည်... ဒီလောက်... စစ်မှန်ပြီး နွေးထွေးသော အိမ်တစ်လုံး နှင့် တူနေသည်...
"ခင်... ခင်ပွန်း... ဒီ... ဒီဟင်းတွေ အားလုံးက ရှင် ချက်ထားတာလား..." သူမ၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
လီကွေ့သိုင်သည် "ခါးစည်း" ကို ဖြည်ချလိုက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့... မြန်မြန် စားကြည့်ပါ.. သင့်ခင်ပွန်းရဲ့ သီးသန့် လက်ရာပဲ.. စားပြီးရင် ထပ်စားချင်စိတ် ပေါ်လာမယ်လို့ အာမခံတယ်..."
ကျူးကဲယွဲ့သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ တူကို ကိုင်ဆွဲလိုက်ပြီး ပေါင်းထားသော ငါးတစ်ဖဲ့ကို ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်; နူးညံ့ချောမွေ့သည့် အသွင်အပြင်မှာ သူမအား ချက်ချင်း အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။
သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လီကွေ့သိုင်ကို ကြည့်နေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ အားကိုးယုံကြည်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့အပြင် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ချစ်ဇနီးသည်ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် သူမသည် သူ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော နံနက်စာကို အမြည်းလေးများဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် စားသုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လီကွေ့သိုင်သည် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုရင်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ကာ ချင်းလင်ဂိတ်၏ လတ်ဆတ်သော မနက်ခင်း လေထုကို ရှူရှိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူ ဆန့်တံဆန့် လေဖြောင့်လိုက်ချိန်တွင် ကပ်လျက် ဂူနံပါတ် ၂၄၉ ၏ အဝင်ဝတွင် ကျီထိုက်ဒါ သည် သူ၏ ခေါင်းကို ထုတ်ကာ အလွန်တရာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြီးမားသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လီကွေ့သိုင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပလာခဲ့ကာ လှိမ့်နေသည့် အသားလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး သူ၏ အသံကို နိမ့်ချလိုက်ကာ သူ၏ လေသံမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် ကောလဟာလ မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည် ။
"လီ... ဂျူနီယာအကိုလီ... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ... ကြီးကျယ်တဲ့ သတင်း... အဲဒီ ယဲ့ဖန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ..."
"ယဲ့ဖန်..." လီကွေ့သိုင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်.. ထို အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိပြီး ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ခြောက်တွင် ရှိကာ လောကီနှောင်ကြိုး အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သော "ယဲ့ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်" လား...
"သူ့မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
လီကွေ့သိုင်လည်း စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်; မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒီလို အမည်တစ်ခုဖြင့် သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ကျီထိုက်ဒါသည် သူ၏ လက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဝတုတ်သော မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီများ တုန်ယင်သွားခဲ့သည် ။
"ဟေး... မင်းမသိဘူးမို့လား... မနေ့ကငါတို့ အားလုံး နေရာအခြေချပြီးတော့ နားကြတယ် မဟုတ်လား... အဲဒီ ယဲ့ဖန်က ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိဘူး.. ချင်းလင်ဂိတ် နယ်မြေအပြင်ဘက်ကို လျှောက်သွားမိတယ်.. ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်ချင်လို့ ဖြစ်မယ်"
သူက ပုံဖော်ပြသလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မင်းထင်လဲ... ကျူးကဲမိသားစုရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲ.. ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ခြောက်ရဲ့ အဲဒီ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပညာရှင်ကြီးလေ... သူရဲ့ အဖိုးတန် မြေးမလေးက အနီးအနားမှာ လေထိန်းချုပ်ခြင်း ပညာကို ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ.. ဘာဖြစ်သွားလဲမသိဘူး တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပြီး လေထဲကနေ ပြုတ်ကျလာခဲ့တာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းရှင် ယဲ့က ရှေ့ကို တဟုန်ထိုး ပြေးသွားပြီး အလှလေးကို ကယ်တင်တဲ့ သူရဲကောင်း အနေနဲ့ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်..."
လီကွေ့သိုင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့သည် ဒီဇာတ်ကွက်က... ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ...
ကျီထိုက်ဒါက ဆက်လက် ပြောပြလိုက်သည်။
"ဒုတိယ အကြီးအကဲက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး 'အို.. မဆိုးပါဘူး လူငယ်လေး.. လျင်မြန်ပြီး အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတာပဲ...' လို့ ပြောလိုက်တယ်'တဲ့
“အာ မဟုတ်ဘူး.. အကြီးအကဲကြီးက အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားခဲ့တယ်တဲ့...“
“သူက ယဲ့ဖန်ကို 'လူငယ် သူရဲကောင်း.. ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အရည်အချင်း.. တည်ငြိမ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ထိုက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ' လို့ တိုက်ရိုက် ချီးကျူးလိုက်တယ်..."
"ပြီးတော့ရော..." ဟု လီကွေ့သိုင်က မေးမြန်းလိုက်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်ကွက်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးစွာ ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်...