အခန်း ၁၉ ကျူးကဲယဉ်
သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုများကို ပျော်ရွှင်မှုနောက်ကွယ်တွင် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့သည့် ကျူးကဲယွဲ့၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
သူသည်လည်း "သတ္တမအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း ရပ်တန်းက မရပ်ဘူး" ဟူသော ရူးသွပ်သော အခြေအနေမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကျူးကဲယွဲ့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ဂျိုတီးတီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ.. ကောင်းပြီ.. ယွဲ့အာ.. ဒီကစပြီး အားလုံးကို လျှော့ချလိုက်ကြစို့.. ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာကိုပဲ အဓိကထားကြစို့..."
သူ့ကို ဒီလို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကဲယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ကြီးထွားလာနေသည့် အသက်ရှင်သန်မှု အသစ်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျူးကဲယွဲ့သည် လီကွေ့သိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်ရင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားနေရကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မိခင်ဘဝ၏ တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို မော့လိုက်ကာ သိလိုစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွမ်းနေသည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည် ။
"ခင်ပွန်း.. ပြောပြပါဦး... ကလေးက ယောကျ်ားလေး ဖြစ်တာ ပိုကောင်းမလား.. မိန်းကလေး ဖြစ်တာ ပိုကောင်းမလား..."
လီကွေ့သိုင်က စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကာ သူမ၏ ဆံပင်ထိပ်ကို သူ၏ မေးစေ့ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံထဲတွင် အလွန်တရာ အလိုလိုက် စောင့်ရှောက်လိုသည့် မေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"မိန်းကလေး ဖြစ်တာက သေချာပေါက် ပိုကောင်းတာပေါ့... မိန်းကလေးဆိုတာ မိဘတွေရဲ့ အသည်းနှလုံး သိုးမွှေးအင်္ကျီလေးတွေ.. အရမ်း စဉ်းစားတတ်ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ..."
"ပြီးတော့ သူမက မင်းလိုပဲ လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမျိုး ရှိရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမယ်; အဲဒီအခါကျရင် ကိုယ့်ဘဝက ပြည့်စုံသွားပြီပေါ့..."
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးကဲယွဲ့သည် ပျားရည်များ ဝမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်ကာ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။
"ခင်ပွန်း.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
သူတို့နှစ်ဦးသားသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း ခဏတာမျှ တိတ်တဆိတ် ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ကျူးကဲယွဲ့သည် လက်တွေ့ကျလှသည့် ပြဿနာ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားပုံပေါ်သည်။ သူမသည် မျက်မှောက်ကို အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ပွန်း... ကျ... ကျွန်မက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ.. ရှင့်နဲ့အတူ... အရင်လို မကျင့်ကြံနိုင်တော့ဘူး... အဲဒီအခါကျရင် ရှင်... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."
သူမ ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲလာခဲ့သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ စေတနာအပြည့်နှင့် ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ "မိုက်မဲတဲ့ ယွဲ့အာ.. မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွနေတာလဲ..."
"မင်း ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေတာက အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကျေနပ်အားရမှုပဲ"
"အခြားသူတွေရဲ့ မယားငယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ မိန်းမလှ သုံးထောင်… ကိုယ့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒါတွေက ကိုယ့်ရဲ့ ယွဲ့အာရဲ့ လက်သည်းဖျားလေးနဲ့တောင် မယှဉ်သာပါဘူး..."
"မင်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ.. အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်မနေနဲ့"
ရိုးသားသည့် စကားလုံးများကြောင့် ကျူးကဲယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့ကာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလွန်တရာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နေသကဲ့သို့ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီဖြစ်ဟန်ဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
သူမသည် လီကွေ့သိုင်ကို လေးနက်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါက မဖြစ်ဘူး... ရှင် ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဲဒီလောက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူ ဖြစ်လို့ မရဘူး"
သူမသည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။
"ခင်ပွန်း.. တကယ်တော့... အိမ်မှာ ကျွန်မမှာ ကျူးကဲယဉ် လို့ ခေါ်တဲ့ ညီမငယ်လေး တစ်ယောက် ရှိတယ်"
လီကွေ့သိုင်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဟင်..." ဟူသော မေးခွန်းထုတ်သံကို အသိစိတ်မပါဘဲ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။
"ကျွန်မရဲ့ ညီမငယ်လေးမှာ မူကွဲ လေဓာတ် နဲ့ အဆင့် ခြောက် အထက်တန်းစား ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိပါတယ်...အစ်ကို ကျူးကဲမင်လိုပဲ သူမက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျူးကဲမိသားစုက အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ အရည်အချင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ..."
ကျူးကဲယွဲ့၏ လေသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မသိမသာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"ကျ... ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ညီမငယ်လေးနဲ့ စကားပြောဖို့ စဉ်းစားနေတာ... သူမက ရှင့်နဲ့အတူ...ရှင့်နဲ့.. ဆန္ဒရှိမလားဆိုတာကို ကြည့်ချင်လို့ပါ"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်မရဘဲ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ကာ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။
"အဆင့် ခြောက် အဆင့်မြင့်..."
"ပြီးတော့ မူကွဲ လေဝိညာဉ်အမြစ်..."
သူသည် သူ၏ စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်စေလိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်ပြီး ယွဲ့အာ ဆက်ပြောမည့် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ကျူးကဲယွဲ့သည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ ချက်ချင်း မငြင်းဆန်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ကျွန်မ ရှင် မနှစ်မြို့မှာကို စိုးရိမ်လို့ ရှင့်ကို မပြောရဲသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ် ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို... သူက အစပိုင်းတုန်းက ရှင့်ကို တွက်ချက်ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်"
"ငါ့ကို တွက်ချက်ကြည့်ခဲ့တယ်..." လီကွေ့သိုင်သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် မြင့်တက်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်.." ကျူးကဲယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်.. "ကျွန်မတို့ ကျူးကဲမိသားစုရဲ့ လူတွေက ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းနဲ့ တွက်ချက်ခြင်းတွေအပေါ်မှာ သဘာဝအတိုင်း အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်"
"ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို.. အကြီးအကဲ ညီအစ်ကို ကျူးကဲမင်က သူတို့ထဲမှာ အတော်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ရှစ်ကွက် ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်"
"သူက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ရေး အဆင့် ဒုတိယအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ ရှိတဲ့ အကြီးအကဲ အများစုက ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်တဲ့ အရည်အချင်းပိုင်းမှာ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြပါဘူး..."
"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက တည်ငြိမ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာရှိပြီး ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ မပြသပါဘူး"
သူမသည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ကာ လီကွေ့သိုင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပျံသန်းရေး သင်္ဘောပေါ်က အဲဒီနေ့တုန်းက သူ ရှင့်အတွက် တကယ်တော့ တိတ်တဆိတ် ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်ပေးခဲ့တာပါ"
"ရလဒ်က... ရှင့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်.. ရှုပ်ထွေးမည်းမှောင်နေတဲ့ မြူခိုးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ခံထားရတယ်.. တစ်ခါတလေ ကောင်းပြီး တစ်ခါတလေ ဆိုးတတ်တယ်.. အစအန ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ဘူး"
"အဲဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ယဲ့ဖန်ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း မြူခိုးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ခံထားရပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အချို့သော လမ်းကြောင်းတွေကို ဝေဝါးစွာ တွက်ချက်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်.. ဒါက ယဲ့ဖန်ဟာ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်.. ခင်ပွန်း... ကိုတော့ လုံးဝ တွက်ချက်လို့ မရနိုင်ပါဘူး"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် အအေးချွေးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်...
"ကောင်းကင်ဘုံဘုရား..."
"အဲ့ဒီဒုတိယအကိုက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးပဲ..."
"ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စနစ်က ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတောင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦးအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါက်ကြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."
ကျူးကဲယွဲ့သည် သူ၏ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားမှုကို မသတိထားမိခဲ့ဘဲ ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုက ရှင့်ရဲ့ ထူးခြားမှုကို တွက်ချက်နိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ.. ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အဆင့် ရှစ် ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ ရှိပြီး မိသားစုထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်တာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်..."
"ဒုတိယအစ်ကိုက နောက်ခံ မသိရသေးတဲ့သူ တစ်ယောက်ဆီကို မိသားစုက ကျပန်း စီစဉ်ပေးတာထက်စာရင် ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်တာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရလို့ပါ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကွက်ပါပါဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး အနည်းငယ် ဝင့်ကြွားနေသည့် အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်...
ထို့နောက် သူမသည် နှေးကွေးစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် ။ "နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ် ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က မကောင်းပေမဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကျွန်မကို လိုက်ပိုးနေကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."
"ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ညီမငယ်လေး ကျူးကဲယဉ်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်... သူမကို လိုက်ပိုးမယ့်သူတွေက ချင်းလင်ဂိတ်ကနေ လန်ယွင်မြို့တော်အထိ တန်းစီနေကြမှာ..."
သူမသည် သူမ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးများကို ပတ္တမြားကဲ့သို့ မှိတ်ပြလိုက်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် သတိပေးသည့်အနေဖြင့်.. တစ်ဝက်တစ်ပျက် နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် ခင်ပွန်း.. အကယ်လို့... တကယ်လို့များ ကျွန်မရဲ့ ညီမငယ်လေးကလည်း ရှင့်နောက်ကို လိုက်ဖို့ အမှန်တကယ် လက်ခံခဲ့မယ်ဆိုရင်... အနာဂတ်မှာ ရှင် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ... ရှင် ရှင့်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် နည်းနည်းလေး သတိထားဖို့ လိုအပ်နိုင်ပါတယ်..."
လီကွေ့သိုင်သည် အစပိုင်းတွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထို့နောက်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အတ္တကြီးမှုနှင့် ဝင့်ကြွားလိုစိတ်တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည် ။ " ဒါက ဇာတ်ဆောင်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အပြုအမူမျိုးလား..."
သူသည် သူ၏ ကျောကို မတ်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန့်... လီကွေ့သိုင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လို ထင်နေကြတာလဲ... အဲဒီလိုလူတွေကို ငါ ကြောက်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား... သူတို့က သေးငယ်တဲ့ ရေမွှားလေးတွေ သက်သက်ပါပဲ..."
ကျူးကဲယွဲ့သည်ခေတ္တမျှ "တိုက်ပွဲမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန်" မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့် အနည်းငယ် ပျင်းရိနေဟန် ရှိနေသည့် သူ့အား ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးမိသွားပြီးနောက် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ပွန်း.. ကျွန်မ မိဘတွေဆီ သွားရောက် လည်ပတ်ချင်နေတာနဲ့ လမ်းကြုံ ဖြစ်သွားလို့ပါ... ပြီးတော့... လမ်းကြုံရင် ကျွန်မရဲ့ ညီမငယ်လေး ယဥ်ယဥ်နဲ့ ရှင့်အကြောင်းကို စကားပြောဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်"
မလိုအပ်ပါဘူးဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် တောက်ပနေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အနားယူရန်နှင့် မိသားစုနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရန်အတွက် ပြန်သွားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ.. သွားလေ… လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ"