အခန်း ၂၀ အမှတ်မထင် သတင်းစကား နားထောင်မိရာမှ အဓိကဇာတ်ဆောင်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခြင်း...
ကျူးကဲယွဲ့အား ကျောက်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး လမ်းဆုံအဆုံးတွင် သူမ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ကျောက်ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် ပျင်းရိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လောလောဆယ်တွင် ဇနီးသည်မှာလည်း သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အချိန်က ရုတ်တရက် ကုန်ဆုံးရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည် ငါးသွားမျှားမည်...
ထိုအကြံအစည် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မီးတစ်စလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လုံးဝ တားဆီး၍မရတော့ပေ...
ကျောက်ဂူ၏ ထောင့်စွန်းများကို ရှာဖွေဖောက်ထွင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဖုန်တွေတက်နေအောင် ပစ်ထားခဲ့မှန်း မသိတော့သည့် ရိုးရှင်းသော ငါးမျှားတံကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးတောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
ချင်းလင်ဂိတ်၏ နောက်တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် လှည့်ပတ်သွားလာပြီးနောက် တောင်ကုန်းကြားတွင် အလွန်ပင် သန့်စင်နေပုံရသည့် ရေကန်တစ်ခုကို သူတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
"အဟမ်း.. ဒါက ငါးမျှားဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ..." ငါးမျှားကြိုး ချရန်အတွက် ကောင်းမွန်သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့စဉ်…
ရေကန်စပ်ဆီသို့ နီးကပ်သွားလေလေ တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်တော့သလို ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်လာသည်။
လူသံများ… ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်၏ အသံများက နားထဲသို့ မှေးမှိန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟင် အတွဲလား…
သူချက်ချင်းပင် ကုန်းကွသွားခဲ့ကာ ခြေဖျားထောက်ရင်း.. သူခိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချုံပုတ်များနှင့် ကျောက်တုံးများ၏ ဖုံးကွယ်မှုကို အသုံးချကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ကျဉ်းမြောင်းသော မြက်ခုတ်ထူထူများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ကသူ၏ ခေါင်းကို ထုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဝိုး…
တကယ်ပါပဲ.. ဘဝဆိုတာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဆုံတွေ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ... ရေကန်စပ်နားမှာ ရှိနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်— သူတို့က ယဲ့ဖန်နဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ မြေးမလေး ကျူးကဲချင်းယာမဟုတ်ဘူးလား...
အတွေးထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျူးကဲချင်းယာနဲ့ ဒီဆက်ဆံရေးကို အမှီပြုပြီး ယဲ့ဖန်ဟာ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးကို ရယူခဲ့မှာ သေချာတယ်...
သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံကို ကြည့်လိုက်ပါဦး; အမှန်တကယ်ပင် ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ကိုးဆီသို့ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ယခုလက်ရှိ သူနဲ့ အဆင့်တူပဲ ဖြစ်သည်။
လီကွေ့သိုင်သူ့ဘာသာ ရေရွတ်မိတော့သည်။ "မဆိုးဘူးပဲ.. ကောင်လေး မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ အသက်ဆက်နေတာ..ငါ့ကိုတောင် မီတော့မလို ဖြစ်နေပြီ... မင်းမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်..."
သူ အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ကာ နားကို စွင့်ထားလိုက်ပြီး ဒီ "ရွှေလူသားနဲ့ ကျောက်စိမ်းမိန်းကလေး" စုံတွဲက ဘာတွေ တိုးတိုးပြောနေကြလဲဆိုတာကို ကြားချင်နေခဲ့သည်။
ကျူးကဲချင်းယာ၏ အသံကို သူစတင် ကြားလိုက်ရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုနှင့် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
"အစ်ကိုယဲ့ဖန်.. ကျွန်မအဘိုးက ရှင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူသမျှ ကာလပတ်လုံး ရှင့်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ရေး ဆေးလုံးကို ချက်ချင်း ပေးနိုင်ပြီး ရှင့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."
"ပြီးတော့ ရှင့်အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်တာ အောင်မြင်သွားပြီးနောက်မှာ သူက ရှင့်အတွက် အပြင်စည်းနာမည်ခံ အကြီးအကဲ ရာထူးတစ်ခုကို ရယူပေးဖို့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကိုတောင် အသုံးချပေးနိုင်ပါတယ်..."
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာကာ သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် လုံးဝ မကြားရတော့မလောက်အထိ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရှက်ကြောက်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်...
"ပြီးတော့... အနာဂတ်မှာ... အနာဂတ်မှာ မွေးလာမယ့် ငါတို့ရဲ့ ကလေးတွေက... ရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်နာမကို... ရှင့်ရဲ့ နာမည်ကို ယူနိုင်ပါတယ်..."
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကြီးမားပြီး ရေပြည့်နေသည့် မျက်လုံးကြီးများကို မော့လိုက်ကာ ကံကြမ္မာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ယဲ့ဖန်အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကွေ့သိုင် သည် စိတ်ထဲတွင် "ကောင်းကင်ဘုံဘုရား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအခြေအနေများ..အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ရေး ဆေးလုံး.. အကြီးအကဲ ရာထူး.. ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ကျရင် အိမ်ပါသားမက်တွေ အများဆုံး စိုးရိမ်တတ်တဲ့ အချက်ကိုတောင်မှ လျှော့ပေးလိုက်တာ.. ကလေးတွေရဲ့ နာမည်အထိပါပဲ...
ဒုတိယအကြီးအကဲက သူ့ရဲ့ မြေးမလေးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ...
ဒီယဲ့ဖန်က သေချာပေါက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်မှာပေါ့.. ဟုတ်တယ်မလား...
သို့သော်လည်း ယဲ့ဖန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် တောင့်တင်းသွားပုံပေါ်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများ အနည်းငယ် တွန့်သွားကာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရုန်းကန်မှုနှင့်.. အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုနှင့် မစွန့်လွှတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူသည် အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ကျူးကဲချင်းယာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျှော်လင့်ချက်များ ခဲသွားတော့မလောက်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှသာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုနေရသကဲ့သို့ ခေါင်းကို မော့ရန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။
သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲဘဲ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ စကားလုံးသုံးလုံးကို အတင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်.. ချင်ယာ"
သူ့အသံ မပျောက်ကွယ်သေးမီမှာပင် သူသည် ခွန်အားအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငုံ့ချလိုက်သည်။
ကျူးကဲချင်းယာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရောင်များ ချက်ချင်း ဖျော့တော့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်များ ကျိုးပဲ့သွားကာ မျက်ရည်စက်များသည် ပြတ်နေသော ကြိုးတစ်ချောင်းမှ ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။
"ယဲ့ဖန်... ရှင်... ရှင် လိမ်တာပဲ... လူလိမ် ကြီး..." ဟု ငိုသံစွက်နေသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလွန်အမင်း ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင် သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ယဲ့ဖန်၏ ရင်ဘတ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထုနှက်လိုက်သည်။
ယဲ့ဖန်သည် ခံစားချက်မရှိတော့သော သစ်တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ရှောင်ရှားခြင်းလည်း မရှိ.. ခုခံခြင်းလည်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခံယူနေခဲ့သည်။
ငိုကြွေးပြီး ထုနှက်နေပြီးနောက် ယဲ့ဖန်ဘက်က လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကဲချင်းယာသည် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ငိုယိုရင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကာ လေထဲတွင် ငိုသံစွက်နေပြီး ပြတ်သားသည့် စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။
"ယဲ့ဖန်... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."
ယဲ့ဖန်သည် ရေကန်စပ်လေထဲတွင် အလွန်တရာ ဆိတ်သုဉ်းနေသည့် ကျောပြင်ကို ပြသနေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးခါးသီးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လီကွေ့သိုင်က ချုံပုတ်များနောက်မှနေ၍ အံ့သြမှင်တက်စွာဖြင့် ကြည့်နေရင်း...
‘ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ... အတင်းအဖျင်း နားထောင်ရင်းနဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်နဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတာလား…’
သူ၏ ခေါင်းကို အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။
ထွက်ပြေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ... ငါ ဒီမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့... ဒီပြဿနာထဲကို လုံးဝ မဝင်ရောက်ရဘူး...
ရှည်လျားပြီး အသက်ရှူကြပ်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ယဲ့ဖန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။
"ထွက်လာခဲ့တော့"
လီကွေ့သိုင် ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။
‘ဟူး.. နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို မိသွားပြီပေါ့…’
သူ့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သတ္တိရှိရှိဖြင့် ချုံပုတ်များနောက်မှ ထွက်လာခဲ့ရကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ အဆင်မပြေသည့် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖန်တီးပြုံးလိုက်ရသည်။
သူလက်က အသိစိတ်မပါဘဲ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး..
"အား ဟားဟား... ယဲ့.. ညီလေးယဲ့.. တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ငါ... ငါ.. ဟိုလေ.. ဘာမှ မကြားခဲ့ပါဘူး.. ဘာမှလည်း မမြင်ခဲ့ပါဘူး... တကယ်ပါ.. ကောင်းကင်ကို ကျိန်ရဲပါတယ်... ငါ ဒီနေ့ ငါးလာမျှားတာ သက်သက်ပါပဲ... ကြည့်စမ်းပါဦး.. ငါးမျှားတံတောင် ယူလာခဲ့သေးတယ်..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရေကန်စပ်ဆီသို့ အမြန် လျှောက်သွားခဲ့ကာ ယဲ့ဖန်နှင့် အနည်းဆုံး ပေ ကိုးဆယ်ခန့် ကွာဝေးစေပြီး ရေထဲသို့ ငါးမျှားကြိုးကို ချလိုက်ကာ ငါးမျှားတံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ဖူးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
'အစ်ကိုကြီးကျေးဇူးပြုပြီး... တောင်းပန်ပါတယ်... ထွက်သွားပေးပါတော့... ငါငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ ငါးပဲ မျှားချင်တာပါ; ဒီသတင်းက ဝါးစားဖို့ အရမ်းခက်လွန်းတယ်.. ဒါကို မစားချင်ဘူး...'
သို့သော်လည်း ယဲ့ဖန်သည် ထွက်မသွားရုံတင်မကဘဲ ရေကန်စပ်နားတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ တောက်ပနေသည့် ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
အချိန်တွေ တစ်စက်ချင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ရေပေါ်ရှိ ငါးမျှားမျောတံမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ကာ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်အတိုင်းပါပဲ.. လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်...
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်းဆိုးကြီး သောင်းကောင်ပြေးနေသလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ရူးသွပ်စွာဖြင့် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။
'ယဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးရေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရွေ့ပေးပါလား... ထွက်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် အအေးခံဖို့ ရေကန်ထဲ ခုန်ဆင်းမလား လုပ်စမ်းပါ... ဒီမှာ ကျုပ်နဲ့ လာကစားနေတာလား.. ငါးမျှားရမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ဒီကန်ထဲက ငါးတွေ အကုန်လုံးက မင်းရဲ့ ဖိအားကြောင့် ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ပြီလေ.. ဟေ့...'
သူ ငါးမျှားတံကို နှစ်ခြမ်းချိုးပစ်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး အပူရှပ်ပြီး သတိလစ်သွားဟန်ဆောင်ကာ ဒီနေရာမှ ထွက်ပြေးရမလားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယဲ့ဖန်သည် ရှင်းလင်းမှုမရှိဘဲ နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည့် အသံဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောလာခဲ့သည် ။
"ငါ... ငါ လုပ်တာ မှားသွားတာလား..."
‘အားဟားဟား... ဘကြောင့် ဒါတွေကို ငါ့ကို လာပြောနေရတာလဲ... စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ချင်စိတ် မရှိပါဘူးဆို... မင်းတို့ ဇာတ်ဆောင်တွေရဲ့ အချစ်နဲ့ မုန်းတီးမှုတွေထဲကို ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး…’
‘ကိုယ့်ဇနီးကိုယ်တောင် ချော့ရခက်နေရတဲ့အထဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်တွေ ပေးနိုင်မှာလဲ... ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့... ငါက သာမန် ငါးမျှားသမားလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ...'