အခန်း (၂) အနံ့ဆိုးကြီး လှိုင်နေသည်
ငြိမ်းသက်ခါနီးဖြစ်နေသည့် သူ၏ အသိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲတွင် စဖြဲဖြဲ လေသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသိပေးသံများသည် ကောင်းကင်ဂီတသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
စနစ်တဲ့လား..
လီကွေ့သိုင်သည် မသေဆုံးမီ ဂယောင်ချောက်ခြား ဖြစ်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ရေပူစမ်းတွင် စိမ်ထားရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပူနွေးငြိမ်းအေးသွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ စိတ်ထဲတွင် ရေရေရာရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် "လက်ခံမည်/ငြင်းပယ်မည်" ဆိုသော ရွေးချယ်မှုခလုတ်ကြောင့် သူ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်...
ငါ့ရဲ့ အထူးစွမ်းအားကြီး ရောက်လာပြီ။
ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကြီး နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။
ရောက်လာတဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်းလေး... အဆင်မပြေလှပေမဲ့လည်း သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
"လက်ခံမယ်... ချက်ချင်း... အခုချက်ချင်း... လက်ခံမယ်..." သူသည် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး အသိစိတ်ဓာတ်အားကို သုံး၍ ရင်ကွဲမတတ် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်၏။
【ကစားသမားသစ် လက်ဆောင်ထုပ်ကို အောင်မြင်စွာ ရယူပြီးပါပြီ..ကျေးဇူးပြု၍ စနစ်ကို ငါးကြယ်ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးအပ်ပါရန်...】
ဝူး...
ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည့် ရှေးဟောင်းစွမ်းအားကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ အားနည်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာခဲ့လေတော့သည်။
ပထမဦးစွာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသောနေရာမှာ ခါးအောက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။
၂၅ နှစ်တိုင်တိုင် အိပ်မောကျနေခဲ့သော သူ၏ ကျောက်ကပ်နှစ်ဖက်သည် ငုပ်လျှိုးနေသော မီးတောင်များကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပူပြင်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို တစ်ခဏအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားစေခဲ့သည်။
ကြွက်သားတိုင်းသည် အားရပါးရ ဝမ်းမြောက်သွားကြပြီး အရိုးတိုင်းသည် တုန်လှုပ်ကာ ဆဲလ်တိုင်းသည်လည်း မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့ရသော အာဟာရများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။
အားနည်းမှု.. ထုံကျဉ်မှုနှင့် မွန်းကြပ်မှုတို့သည် တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်ရှိ နှင်းများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုအစား ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အိမ်သာကျင်းကို ထိုးခွဲနိုင်ပြီး အိမ်သာကို လက်ဗလာဖြင့် ရိုက်ခွဲကာ ကျီချိုက်ကျေးရွာတစ်ခွင်တွင် သူ့ကို အမြဲ အစွယ်ထုတ်ပြလေ့ရှိသည့် ခွေးဝါကြီးကို လိုက်ရိုက်နိုင်သည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
အရေပြားအောက်ရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် အဆိပ်အတောက်များသည် ဤကြီးစိုးလှသော စွမ်းအားကြောင့် အတင်းအကြပ် ခါထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူ၏ မွေးညင်းပေါက်များ ပွင့်ထွက်သွားကာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုပ်သိုးနေသော ရွှေရောင်အညစ်အကြေးရေများထဲတွင် အနံ့ဆိုးထွက်နေသည့် ပူဖောင်းငယ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်၍ နက်နဲလှသော်လည်း သဘာဝကျကျ လိုက်ဖက်လှသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်...
"ရှေးဟောင်း ကျောက်ကပ်ခန္ဓာ ကျင့်စဉ်" ပင်… နားလည်အောင် ကြိုးစားနေစရာမလိုဘဲ မွေးရာပါ ပင်ကိုယ်ဗီဇကဲ့သို့ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုလမ်းကြောင်းသည် အလိုအလျောက် လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်း ကျောက်ကပ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များကို လမ်းကြောင်းပြပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သန်မာလာစေခဲ့သည်။
စွမ်းအား.. ကုန်ခမ်းမသွားနိုင်သော စွမ်းအား။
လီကွေ့သိုင်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အိမ်သာကျင်းထဲတွင် လူးလှိမ့်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားသော်လည်း အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းများကို အားပြုလိုက်ပြီး...
"ဗလွတ်..."
ကမ္ဘာမြေ တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံလေး (အသံကြီးမဟုတ်)နှင့်အတူ လီကွေ့သိုင်သည် ဒဏ္ဍာရီထဲမှ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါး ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ အိမ်သာကျင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်အပျစ်ချွဲ အညစ်အကြေးများသည် သူ၏ ဆံပင်.. မျက်နှာနှင့် အဝတ်စုတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဝတ်ရုံရှည်ပေါ်မှ စီးကျနေသော်လည်း သူသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ... လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသေးသည်။
သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သော လုလူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သတိလစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။ လီကွေ့သိုင်သည် ခါးကိုင်းလိုက်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခါးကို အားပြုကာ "ယား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဟွာလုလူမှာ ကောက်ရိုးမျှင်လေးကဲ့သို့ ကျွင်းထဲမှ လွယ်ကူစွာ မမြှောက်ပါလာခဲ့ပြီး ဘေးနားရှိ အတော်အတန် သန့်ရှင်းသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်ပေးလိုက်၏။
သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လီကွေ့သိုင်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်... "ဒီလို ကယ်တင်တဲ့ ရိုက်ကွက် ကတော့ ဒီနှစ်ရဲ့ အမှတ်ရစရာ ရုပ်ရှင်ထဲက သူရဲကောင်းကြီး မင်းသမီးကို ကယ်တဲ့ အကွက်မျိုးပဲ"
ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်သာပြင်ပမှ ငိုရှိုက်သံများ ပါဝင်နေသော စူးရှ၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ သူမသည် အပြင်သို့ တွားသွားပြင်ထွက်ပြီး ကြေညာလိုက်ခြင်းဖြစ်၏...
"ကယ်ကြပါအုံး... ကယ်ကြပါအုံး... လူသေတော့မယ်... လီကွေ့သိုင်... လီကွေ့သိုင် အိမ်သာကျင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီ... ကယ်ကြပါအုံး... လီကွေ့သိုင် သေတော့မယ်ထင်တယ်..."
ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှပြီး မွန်းလွဲပိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသော ကျေးရွာအထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ ရွာအဝင်ဝရှိ သစ်ပင်ဟောင်းပေါ်မှ ကျီးကန်းအိမ်ပင်လျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်လောက်သည်။
လီကွေ့သိုင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
မဖြစ်နိုင်ဘူး..
‘သူ ဒီလိုမျိုး စိုက်ကြည့်တာကို လုံးဝ မခံနိုင်ဘူး..’
‘သူ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသေးတယ်..’
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်... ထိုအနံ့ဆိုးကြီး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း... အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ငှက်မွှေးတစ်မျှ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ကာ အိမ်သာပြင်ပရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။
သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော "ရွှေအတိပြီးသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ" ကို ခဏမေ့ထားလျှင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပြေပြစ်၍ လျှင်မြန်လှပေသည်။
နေရောင်ခြည်မှာ အနည်းငယ် စူးရှနေ၏။ သူသည် ရွှေအညိုရင့်ရောင် ပျစ်ချွဲလှသော "အဆီအနှစ်များ" ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်များမှာ ကပ်နေကာ ရွှေရောင်အရည်များ စီးကျနေလျက် ဝတ်ရုံမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေသဖြင့် အရင်ကထက် ပိုမို ကြွက်သားထွက်နေသော သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကို မရေမရာ ပေါ်လွင်စေသည်။
သို့သော် သူသည် သမုဒ္ဒရာထဲမှ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မတ်တပ် ရပ်နေခဲ့သည်။
၂၅ နှစ်တိုင်တိုင် သူသည် ဒီလို ပေါ့ပါးပြီး စွမ်းအင် ပြည့်ဝနေသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။
အဆုတ်သန့်စင်ဆေးပြား၏ ဆေးစွမ်းသည်လည်း တိတ်တဆိတ် သက်ရောက်လာပြီး သူ၏ သွေးကြောများကို သန့်စင်ပေးကာ အတွင်းပိုင်း အညစ်အကြေးများကို ခါထုတ်ပေးနေသဖြင့် ရင်ထဲတွင် လုံးဝ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေကာ အပြင်ဘက်ရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် ပြင်းထန်သော ခြားနားချက်ကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ ခေတ်မီလှသော "အနံ့ဆိုး မစင်" ဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အိမ်တည်ရှိရာ အရပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ငါ မြန်မြန်ပြန်သွားပြီး ရေချိုး.. အဝတ်အစားလဲကာ... ဒီစိတ်မချရတဲ့ စနစ်ကို သေချာ လေ့လာရမယ်’
သူသည် နံရံနားတွင် ကပ်ပြီး သွားတတ်သော အရင်ကလို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သည့် ခြေလှမ်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သန်မာပြီး အတားအဆီးမဲ့သော ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းချီလိုက်တော့သည်။
ရွှေဝါရောင် အညစ်အကြေးများသည် သူ၏ ဘောင်းဘီမှသည် ခြောက်သွေ့နေသော မြေနီပေါ်သို့ စီးကျသွားပြီး စိုစွတ်သော အနံ့ဆိုးထွက်သည့် ခြေရာများကို ရှေ့သို့ မြွေတစ်ကောင်လို ကျန်ရစ်စေခဲ့ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ခြေလှမ်း ၁၀ လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီမှာပင် သတင်းကြားသော ရွာသူရွာသားများသည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ရွာက အခမဲ့ ဝက်သားဝေစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။
အချို့က ပေါက်ပြားကို ကိုင်ထားကြပြီး အချို့က ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ထားကြကာ အချို့က အဝတ်ဗလာနှင့် ကလေးငယ်များကို ဆွဲခေါ်လာကြသလို တုတ်ကောက်ကို အားပြုထားရသော အဘိုးအဘွား အချို့ပင် ပါဝင်သေးသည်...
သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရောနှောနေသလို.. စူးစမ်းချင်မှုနှင့် ရောနှောနေသော ပုံစံတူ အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။
"အလို အမဲသား... တကယ်ပဲ လီရွာသူကြီးအိမ်က ကလေးပါလား..."
"အို့..အို့.. ကြည့်စမ်းပါဦး... အိမ်သာကျင်းထဲမှာ စိမ်နေတာလား..."
"ဟွာလုလူက သူ့ကို မြင်ပြီး သေမတတ် လန့်သွားတာလို့ ကြားတယ်... ဟာ..ဟာ..ဟာ.. သူက လူတစ်ယောက် အိမ်သာတက်တာကို ချောင်းကြည့်ရင်း အိမ်သာထဲ ပြုတ်ကျတာတဲ့..."
"အိမ်သာကျင်းထဲ ပြုတ်ကျပြီး သူ့ဘာသာသူ ပြန်တက်လာနိုင်တယ်ပေါ့... တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ..."
"ပြန်တက်လာတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ... မစင်တွေ ဖုံးနေတာပဲဟာ... ငါ့နား မလာနဲ့.. နံစက်နေတာပဲ..."
တိုးတိုးပြောသံများနှင့် ရယ်မောသံများသည် ယင်ကောင်များ တဝီဝီ မြည်နေသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အတိတ်ကဆိုလျှင် လီကွေ့သိုင်သည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုစူးရှသော အသံများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျောက်ကပ်စွမ်းအင် နှစ်ခုက မော်တာငယ်လေးများကဲ့သို့ စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် ထောက်ပံ့ပေးနေသည်ကို ခံစားရင်းနှင့် စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေသော ကျင့်စဉ်ကို ခံစားရင်း လီကွေ့သိုင်သည် လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ရွာသူရွာသားများ၏ လက်ညှိုးထိုး စုတ်တသပ်သပ် ပြောဆိုနေသည်ကို ရပ်တန့်၍မကြည့်ဘဲ သူ၏ အကြည့်များကို အိမ်ရှိရာ အရပ်သို့သာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လျှော့ချထားလေ့ရှိသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေကြသော ရွာသူရွာသားများကို မတော်တဆ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ မျက်လုံးအနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှ အမေရိကန် သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကဲ့သို့ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအကြည့်သည် သူ့ကို အမြဲ လှောင်ပြောင်လေ့ရှိသော ရွာသူရွာသားများ၏ ကျောရိုးကို စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။
သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး ရုတ်တရက် လည်ပင်းညှစ်ခံလိုက်ရသော ကြက်ဖများကဲ့သို့ မသိစိတ်မှ နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။
လီကွေ့သိုင်သည် မျက်နှာသေဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော "မွှေးရနံ့" ကို ထုတ်လွှတ်လျက် အရင်အတိုင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သို့သော် သူ၏ အကြည့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ လုံးဝ ခြားနားသွားသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသော သူတိုင်းသည် မသက်မသာ ဖြစ်မှုများကို ခံစားလိုက်ရကာ ရယ်စရာကောင်းသော်လည်း စွဲမြဲနေသော အတွေးတစ်ခု သူတို့၏ ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်...
ဒီကောင် အိမ်သာကျင်းထဲ ပြုတ်ကျပြီး စိမ်လိုက်ရရုံနဲ့ ဘာလို့ တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားရတာလဲ...
ဒီအိမ်သာကျင်းက... သူတို့မသိတဲ့ တခြား ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေများ ရှိနေတာလား...