အခန်း (၅၀)

စုမူ... နေရာတိုင်းမှာ စုမူတွေချည်းပဲ...ထိုအချိန်တွင် သူသည် လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်ပဲ စုမူ အုပ်စုကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်တဲ့လား။"မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." ယဲ့ဖန်ယွီမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ ဤမျှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။သူသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေပြီး မီးလုံးများမှာ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တိုက်ပွဲမြေပြင်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ပြည့်သွားတော့သည်။ထိုမီးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်များ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး အရေပြားများ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော စုမူ အုပ်စုလိုက်ကြီးသည် ယဲ့ဖန်ယွီထံသို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြေးဝင်လာနေကြသည်။"စုမူ..." ယဲ့ဖန်ယွီသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေပါစေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဘယ်လောက်ပဲ လာလာ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်"သူသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည့်အလား အရပ်လေးမျက်နှာရှိ စုမူများထံသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်သွားကာ မြင်မြင်သမျှကို သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။“ငါ့ကို သတ်လိုက်၊ ငါ့ကို သတ်လိုက်၊ ပြီးရင်... ငါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော စုမူများ၏ အသံများမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။"အား... သေလိုက်စမ်း... မင်းတို့အားလုံး သေလိုက်ကြစမ်း...""လက်ဆယ်ချောင်း မီးတောက်ကျည်ဆန်""မီးတောက်လက်သီး"ပေါက်ကွဲသံများ၊ မီးတောက်များနှင့် အလောင်းများ ပြုတ်ကျသံများသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးတောက်လောင်နေသော တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် သံစုံတီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုလို ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။ငါးမိနစ်အကြာတွင်...တိုက်ပွဲမြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူသည် ယိမ်းယိုင်နေပြီး ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေကာ အင်အားကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။၎င်းမှာ ယဲ့ဖန်ယွီ ပင် ဖြစ်သည်။သူသည် ခါးကိုကိုင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဒူးကို ထောက်ထားပြီး ပူလောင်နေသော လေထုကို ရှူသွင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြယ်ပွင့်များပင် ဖြာထွက်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။သို့သော် သူသည် ရယ်မောနေခဲ့လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စုမူ၏ အလောင်းများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ ဖိနှိပ်ခံထားရမှုများကို ပေါက်ကွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည့်အလား ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟာဟားဟား... ငါ နိုင်ပြီ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ နိုင်သွားတာပဲ... အဟွတ်... အဟွတ်..."သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေပြီး ကျောပြင်မှ နာကျင်မှုကြောင့် ခါးကိုပင် မဆန့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။သူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားရန် အချိန်အတန်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။ မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုလိုက်သည့်အလား သူသည် နေရာမှာပင် အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့မိသည်။သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေအိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခင် ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးကြောင့် ကျန်ရစ်နေသည့် ထိုရေအိုင်ငယ်လေးထဲတွင် မိုးရေအချို့ ရှိနေပြီး မြေကြီးများနှင့် ရောနှောကာ အလွန် နောက်ကျိနေလေသည်။သို့သော် ထိုနောက်ကျိနေသော ရေအိုင်လေးထဲတွင် မျက်နှာတစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ ထိုမျက်နှာက ယဲ့ဖန်ယွီကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။စုမူ၏ မျက်နှာ ပင်တည်း...။ဖြူဖျော့ပြီး ချောမောသော ထိုမျက်နှာသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ယဲ့ဖန်ယွီသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ရေအိုင်ထဲမှ စုမူသည်လည်း ယဲ့ဖန်ယွီ၏ အမူအရာအတိုင်း သူ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည် စမ်းသပ်နေလေသည်။"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ဒါ တကယ်မဟုတ်ဘူး..." ယဲ့ဖန်ယွီသည် အရေခွံကို ဆွဲခွာပစ်လိုသည့်အလား သူ၏ မျက်နှာကို အရူးအမူး ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။စုမူ၏ စကားများကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

“ငါ့ကို သတ်လိုက်... ပြီးရင် ငါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”"ငါက စုမူ လား..." ယဲ့ဖန်ယွီမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲသွားလေပြီ။ "မဟုတ်ဘူး... ဒါ မမှန်ဘူး... ငါက ယဲ့ဖန်ယွီ။ စုမူ... ထွက်ခဲ့စမ်း။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

"ငါက အမြဲတမ်း ဒီမှာ ရှိနေတာပါ..." စုမူ၏ နူးညံ့သော အသံက ယဲ့ဖန်ယွီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။"ငါ... ငါက မင်းပဲလေ... မင်းက ငါ့ကို သတ်မလို့ မဟုတ်ဖူးလား... လုပ်လိုက်လေ..."ယဲ့ဖန်ယွီမှာ ပို၍ပို၍ ရူးသွပ်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို လှည့်စားလို့ မရဘူး... ထွက်ခဲ့စမ်း..."ရေအိုင်ထဲရှိ စုမူ၏ မျက်နှာသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးပြနေသည်။

"ငါ အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ... ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ကိုယ်ပွားစွမ်းရည် လို့။ အခုချိန်ကစပြီး မင်းနေရာမှာ ငါ အစားထိုး အသက်ရှင်နေထိုင်သွားတော့မယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ၊ မင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ မင်းရဲ့ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိန်းမ အပါအဝင်... အားလုံးက ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားတော့မှာ”"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့..." ယဲ့ဖန်ယွီသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အရူးအမူး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးမယ့်အစား ငါ သေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်... ငါ့နေရာမှာ မင်းက အစားထိုး အသက်ရှင်ချင်တယ်ပေါ့လေ။ ဟားဟားဟား... ဒါဆိုလည်း ငါတို့ အတူတူ သေကြတာပေါ့..."သူသည် သေနတ်ပုံစံ ဆုပ်ထားသော ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သွေးရောင်လွှမ်းကာ ရူးသွပ်မှုများ တလက်လက် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယဲ့ဖန်ယွီသည် လုံးဝ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပစ်ခတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ထို့နောက်တွင်တော့…

ဘုန်းးးးယဲ့ဖန်ယွီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။"တွေ့လား... သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာ။ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်" တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာမှ စုမူသည် ပခုံးတွန့်ကာ အကူအညီမဲ့သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ရန်တုန်ချင်းမှာမူ လုံးဝ အံ့အားသင့် မှင်သက်နေခဲ့သည်။ဤမျှ ထူးဆန်းသော တိုက်ပွဲမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ယဲ့ဖန်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားပြီးနောက် မေ့မြောနေစဉ် သူ၏ အောက်ပိုင်းတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ နိုးလာခဲ့သည်။ သူ နိုးလာသောအခါ မြွေပုံ သစ်သားတုတ်ကောက်ဖြင့် သူ့အား ရိုက်နှက်နေသော စုမူကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူက ကျိန်ဆဲစကားများ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် စုမူက သူ့အား တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။သူ ယဲ့ဖန်ယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရွာသားများကို သတ်ဖြတ်နေပြီး စုမူ၏ နာမည်ကိုပါ အော်ဟစ်နေသည်။နောက်ဆုံးမှာတော့ သူသည် ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ပြန်ပစ်သွားခဲ့သည်။ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...ရန်တုန်ချင်း လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စုမူ သူ့အား အဘယ်ကြောင့် နှိုးခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ရွာသားများ ပေါ်လာပြီး ယဲ့ဖန်ယွီ တစ်ယောက်တည်းကိုသာမက စုမူနှင့် အခြားသူများကိုပါ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းကြောင့် ပင်။နိုးလာပြီးနောက် ရန်တုန်ချင်း၊ ကျောက်ချောင်ယောင် နှင့် အခြားသူများသည် ပူးပေါင်းကာ ရွာသားတစ်စုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့ဘက်တွင်လည်း အကျအဆုံး များပြားခဲ့သည်။"သွားကြစို့... ဒီမှာ ဆက်နေရင် ရွာသားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ထပ်ခံရလိမ့်မယ်... ထင်ထင် ကို သွားရှာကြမယ်" စုမူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ရန်တုန်ချင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ စုမူ၏ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။ မီးကျွမ်းနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်၊ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် အလွန်အမင်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသည်ဟု သူ ခံစားနေသည်။ယခင်က စုမူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော မြွေဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ ငါးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ကျောက်ချောင်ယောင် ဖြစ်ပြီး ကျန်လေးဦး၏ နာမည်များကိုမူ မသိရှိရပေ။ သူတို့ အားလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြသည်။စုမူ တစ်ယောက်တည်းသာ သပ်ရပ်ကျော့ရှင်းနေပြီး ပွဲလမ်းသဘင် တစ်ခုသို့ သွားမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ဤအရာက သူနှင့် အခြားသူများသည် စုမူနှင့် တူညီသော အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာ ထဲတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေသည် ဟုတ်မဟုတ်ကို ရန်တုန်ချင်းအား သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။............အထပ်နိမ့် လူနေအိမ် တစ်လုံး အတွင်း…

စုမူနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ယာယီ အခြေချလိုက်ကြပြီး အိမ်အပြင်ဘက်တွင်မူ ရွာသားအုပ်ကြီးက ပြည့်နှက်နေသည်။"မင်းလို လူတစ်ယောက်က ထင်ထင်ကို ကူညီဖို့ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..." ရန်တုန်ချင်းသည် စုမူကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ စုမူသည် မည်သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း နားလည်နိုင်ရန် ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုဖို့ ကြိုးစားနေသည့်အလား ပင်။စုမူက ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘယ်လို လူမျိုးဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ...""မင်းက လူတွေရဲ့ အသက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အံ့ဩသင့် ရင်ခုန်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ချင်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောနေတတ်တဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ..." ရန်တုန်ချင်းသည် ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ အကဲဖြတ်ချက် ပေးလိုက်လေသည်။"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ..."ရန်တုန်ချင်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ချီးကျူးနေတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းလို လူမျိုးက ထင်ထင်ကို ဘာလို့ ကူညီပေးရတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်လို့"စုမူသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်နဲလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရန်တုန်ချင်း... 'ရင်ခုန်စရာကောင်းတယ်' ဆိုတဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ..."ရန်တုန်ချင်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ယခင်က ဂျက်စ်မင်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ သောက်ရူးဆန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် လူ့သဘာဝကို ခြယ်လှယ်ပြီး လူတွေ ရုန်းကန်နေရတာကို ကြည့်ရတာ သဘောကျတာလေ... အဲဒါက မင်း တောင့်တနေတဲ့ ရင်ခုန်စရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မလား"