အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးခြင်း
ဆေးလုံး၏ အလင်းရောင်သည် လှိုင်းထကာ စီးဆင်းနေပြီး ကြည့်ရှုသူနှစ်ဦးကို စွဲမက်သွားစေလေသည်။
သန့်စင်ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဆေးရနံ့သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ လီထန်ယုသည် သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေထဲတွင် ဖွင့်ထား၍ မသင့်ကြောင်း သတိရသွားသည်။
သူ ဖွင့်ထားခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖတ်...”
သန့်စင်ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးမှသာ ဘေးရှိ အနက်ရောင်ဝတ်လူလည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။
လီထန်ယုက သန့်စင်ကျောက်စိမ်းသေတ္တာအတွင်းရှိ သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးကို ကြည့်နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီထန်ယုက နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ခင်ဗျား နိုင်သွားပြီ...”
“သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံး တစ်လုံး... ပြီးတော့ အခုလေးတင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးပဲ...”
“အရင်တုန်းကတော့ ကျုပ်အဘိုး ဖော်စပ်တုန်းကပဲ မြင်ဖူးခဲ့တာ... ကျုပ် အရှုံးကို ဝန်ခံပါတယ်...”
လင်းကျင်းက အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မသေးပါနဲ့... ခင်ဗျား ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ...”
“သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံး မထွက်လာတာက ကံတရား နည်းနည်းလေး လိုသွားလို့ပါ...”
“ဒီနေ့ ခင်ဗျား ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို ကြည့်ရတာ မကြာခင် တတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်...”
လီထန်ယုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ ကောင်းချီးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲက သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံး ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းကို ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာ...”
“ကျုပ် ရှုံးတာကို တကယ် လက်ခံပါတယ်... တခြားအကြောင်းပြချက်တွေ ပေးနေတာက အဓိပ္ပါယ် မရှိဘူး...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီထန်ယုက သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းရှေ့တွင် ဖွင့်ပြကာ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဒါက အစက လောင်းကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ မအိုနုပျိုသစ်သီးရဲ့ အစေ့ပါ... တာအိုရောင်းရင်း ယူလိုက်ပါ...”
“ကောင်းပြီ...” လင်းကျင်းက သစ်သားသေတ္တာကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
ဒီကိစ္စမျိုးတွင် ဟန်ဆောင်ငြင်းဆန်နေစရာ မလိုပေ။
အကြောင်းမှာ လောင်းကြေးစည်းကမ်းကို အစကတည်းက နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူထားပြီး ဖြစ်သည်။
“အနက်ရောင်ဝတ် တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒီဆေးလုံးကို ဘယ်လိုမြင်လဲ...”
လီထန်ယုက လှည့်ကြည့်ပြီး သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော အနက်ရောင်ဝတ်လူအား မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”
အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဒါဆို အနက်ရောင်ဝတ် တာအိုရောင်းရင်း၊ အရောင်းအဝယ် စလုပ်ကြရအောင်လား...”
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်...”
သူက နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”
“ဒီဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ အရမ်းစွဲလမ်းသွားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး...”
“ပြဿနာမရှိပါဘူး...” လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီဆေးလုံးကို ကျေနပ်ရဲ့လား...”
“ကျေနပ်တယ်... အရမ်းကျေနပ်တယ်...”
အနက်ရောင်ဝတ်လူက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အထဲမှ အထုပ်ငယ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လင်းကျင်းထံ ပေးလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း...”
“အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက သယ်ရတာ အရမ်းများလွန်းလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအဖြစ် လဲထားလိုက်တယ်...”
“တာအိုရောင်းရင်း စိတ်မရှိဘူး မဟုတ်လား... တကယ်လို့ မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ဒီမှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲမှာပဲ ချက်ချင်း ပြန်လဲပေးနိုင်ပါတယ်...”
လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“အနက်ရောင်ဝတ် တာအိုရောင်းရင်း၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုနေတာ... ခင်ဗျား အရင်ကတည်းက လဲပေးထားတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားတာပေါ့...”
“ဒီထဲမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်ဆုံး စုစုပေါင်း တစ်ရာ ရှိပါတယ်...တာအိုရောင်းရင်း စစ်ကြည့်လိုက်ပါ...”
အနက်ရောင်ဝတ်လူက အထုပ်ငယ်ကို လှမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက အထုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာတုံး အတိအကျပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခဏလေးပါ...” လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“အရင် သဘောတူထားတာက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းပဲ...”
“အခု အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းတွက်ရင် ကိုးဆယ့်တစ်တုံးပဲ ဖြစ်သင့်တယ်... တာအိုရောင်းရင်း၊ ခင်ဗျား ပေးတာ များနေပြီ...”
အနက်ရောင်ဝတ်လူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မများပါဘူး...”
“ဒါက သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးပဲ...”
“တခြားသူတွေအတွက်တော့ တန်ဖိုးမရှိချင် ရှိနိုင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသက်ကယ်ဆေးပဲ... ပြီးတော့ တာအိုရောင်းရင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရဦးမယ်...”
“တာအိုရောင်းရင်း ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဒီသန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးသာ မရှိခဲ့ရင် နောက်ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော် သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
“ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ...”
လီထန်ယုကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးရဲ့ အဖိုးတန်မှုက ဈေးနှုန်းနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရလို့ပဲ... တာအိုရောင်းရင်း၊ ယူလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်...”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ...” လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သုံးယောက်သား လျှို့ဝှက်အရောင်းအဝယ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
လီထန်ယုက မူလက လင်းကျင်းကို လီမိသားစု၏ ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် လင်းကျင်းက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
လီထန်ယုလည်း လင်းကျင်းလို လူမျိုးသည် သူတို့လို မိသားစုအင်အားစုတစ်ခုအောက်တွင် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းမည် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။
သို့သော်လည်း တစ်ခေါက်တော့ ကြိုးစားကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုရလဒ်ကို ရရှိပြီးနောက် လီထန်ယုမှာ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်နိုင်တော့သည်။
လျှို့ဝှက်အရောင်းအဝယ်ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်လူက လင်းကျင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် မှောင်ခိုစျေးကွက်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အဲဒီနောက် လင်းကျင်းလည်း လီထန်ယုကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံသူစျေးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းက ဝေကျန့်ချင်းကို အရင် သွားကြည့်လိုက်သည်။
ဝေကျန့်ချင်း ပြန်လည်နာလန်ထူရန် တရားထိုင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းကျင်းသည် ဝေကျန့်ချင်းကို ထပ်မံ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝေကျန့်ချင်း၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး အိပ်ရာမှပင် ဆင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ အဆိပ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ နှိပ်စက်မှုကို ရက်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည် တစ်ရက်တည်းနှင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်း ရောက်လာသောအခါ နင်းယွဲ့နှင့် လော့လော့တို့သည် ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် လော့လော့က ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
“ဦးလေး လင်း...”
“လော့လော့က လိမ္မာလိုက်တာ...”
လင်းကျင်းက လော့လော့၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ဆံပင်များပင် ရှုပ်ပွသွားလေသည်။
လော့လော့ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ခေါင်းကို ခါလိုက်ရုံဖြင့် ဆံပင်များ ပြန်လည် သပ်ရပ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် နင်ယွဲ့ တွဲထူထားသော ဝေကျန့်ချင်းလည်း လျှောက်လာသည်။
“ညီလေး လင်း၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...”
“ဝက်ဝံကြီးက ငါ့ကို ပြောပြတယ်။ ငါ့အတွက် ရက်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးကိုတောင် ရှာပေးနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့...”
“အစ်ကိုဝေ၊ အဲဒီလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောစရာ မလိုပါဘူး...”
လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် အစ်ကိုဝေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာက အဓိကအားဖြင့် တာအိုရောင်းရင်း နင်ရဲ့ အားထုတ်မှုကြောင့်ပါ...”
“ကျွန်တော်ကတော့ သိပ်မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး...”
ဝေ့ကျန်းချင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးကို ရှာဖွေရတာ မလွယ်ဘူး... အဲဒါကို ရဖို့အတွက် မင်း အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်...”
လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကံကောင်းသွားတာပါ... မှောင်ခိုစျေးကွက်မှာ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့ရုံပါပဲ...”
ထို့နောက် လင်းကျင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုဝေ၊ အခုချိန်မှာ ပိုပြီး အနားယူသင့်တယ်... အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းလာဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ... ကျန်တာတွေကို အခုတော့ မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး...”
“ဟုတ်တာပေါ့...” လော့လော့ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဦးလေးဝေ၊ မြန်မြန် နေကောင်းအောင် အနားယူရမယ်နော်... သမီးတို့ ပြန်သွားရင်လည်း မေမေနဲ့ သမီးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဦးလေးဝေကို လိုသေးတယ်...”
“ဟုတ်သားပဲ၊ ဦးလေးလင်းလည်း သမီးတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား... မေမေ ပြောတယ်၊ သမီးတို့ မွေးရပ်မြေက အရမ်းလှတယ်တဲ့...”
“ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားတော့မှာလား...”
လင်းကျင်းက နင်ယွဲ့နှင့် ဝေကျန့်ချင်းကို သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်...” နင်ယွဲ့က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ဒီကိစ္စကို အခုတော့ မပြောသေးရအောင်... နှစ်ရက်လောက်နေ ကျန့်ချင်း နည်းနည်း ပိုသက်သာလာတဲ့အခါမှ အတူထိုင်ပြီး ပြောကြရအောင်...”
“ရတာပေါ့...”
နင်ယွဲ့က ဆက်မပြောချင်ကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် လင်းကျင်းလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။
အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်ရက်ကြာသွားသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နင်ယွဲ့က ဈေးဝယ်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် လော့လော့ကို လွှတ်ကာ လင်းကျင်းကို လာဖိတ်ခိုင်းသည်။
တရားထိုင်ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးခါစ လင်းကျင်းသည် လော့လော့၏ ဆွဲခေါ်မှုနောက်သို့ လိုက်ကာ နင်ယွဲ့တို့၏ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဝေကျန့်ချင်းက ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကထက် များစွာ ကောင်းမွန်လာသော်လည်း အားနည်းနေသည့် ပုံစံတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ အဆိပ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားသည် ယခင်က သူ၏ အသက်ဓာတ်အများအပြားကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။
ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်နာလန်ထူလာနိုင်ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံး၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လိုပါက ရေရှည် အနားယူကုသရပေမည်။ သို့မဟုတ် နောက်ထပ် သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံး တစ်လုံး ထပ်မံသောက်သုံးရမည်။
ထိုသို့မှသာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော အသက်ဓာတ်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။