အိမ်ငှါးရမ်းခြင်း
ဟန်ကျင်းနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် တစ်နာရီကျော်ခန့် ဆက်လျှောက်လာခဲ့ရာ လင်းကျင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နန်ရှန်ဈေးမြို့ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဈေးမြို့၏ အရွယ်အစားမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး မြို့တစ်မြို့နှင့်ပင် မကွာခြားလောက်ပေ။
အထဲတွင် ကျင့်ကြံသူများသာမက သာမန်လူများလည်း အများအပြား နေထိုင်နေကြသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် စည်ကားလှုပ်ရှားနေကြပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကလည်း မပြတ်တမ်း ကြားနေရသည်။
လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီဖွင့်လှစ်ထားကြပြီး မြင်ရသူကို မျက်စိမလည်အောင် ဆွဲဆောင်နေကြ၏။
သို့သော် လင်းကျင်းအတွက် ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးက နေစရာတစ်နေရာ ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဈေးမြို့ကို လိုက်လံကြည့်ရှုမနေဘဲ လူစည်ကားသော လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဈေးမြို့ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့သာ တန်းသွားလိုက်တော့သည်။
“စီမံခန့်ခွဲသူကြီး... ကျွန်တော် နန်ရှန်ဈေးမြို့မှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ချင်လို့ပါ။ အဲ့ဒါ ငှားလို့ရတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ရောင်းချတဲ့ အိမ်တွေ ရှိသေးလား မေးချင်ပါတယ်။”
ရုံးအတွင်းတွင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ယောက်သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ကြည့်နေရင်း လင်းကျင်း၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ထောက်ခံစာ ပါလား။...”
“ထောက်ခံစာ….”
လင်းကျင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဈေးမြို့ထဲမှာ အိမ်ငှားချင်ရင် ထောက်ခံစာ လိုတယ်။ မရှိရင်တော့ ဈေးမြို့ အပြင်ဘက်မှာပဲ နေစရာ ရှာလိုက်။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုသာ ဆက်ကြည့်နေတော့သည်။ လင်းကျင်းကို ထပ်ပင်မကြည့်တော့ပေ။
လင်းကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီမံခန့်ခွဲသူကြီး… ကျွန်တော့် စီနီယာအကို ပြောဖူးတာက ဈေးမြို့မှာ နေထိုင်ဖို့ ထောက်ခံစာ မလိုဘူး ဆိုလို့ပါ။ ဘယ်အချိန်က စည်းမျဉ်း ပြောင်းသွားတာလဲဆိုတာ မသိလို့ ကျနော့်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား ခင်ဗျာ။”
လင်းကျင်း၏ အမူအရာ ယဉ်ကျေးမှုကို မြင်သဖြင့် အဘိုးအိုက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မကြာသေးခင်က နတ်ဆိုးသားရဲတွေ သောင်းကျန်းနေတယ်။ မကြာခဏ လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေတော့ လူအများစုက ဈေးမြို့ထဲကို ပြောင်းလာပြီး ခိုလှုံချင်ကြတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဈေးမြို့ထဲမှာ နေရာက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ လူတိုင်းကို လက်ခံဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဈေးမြို့ဘက်က သတ်မှတ်ချက်တချို့ ချမှတ်ထားတာ။”
“စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးက ထုတ်ပေးတဲ့ ထောက်ခံစာ ရှိမှ အိမ်ငှားခွင့် ရမယ်။ ထောက်ခံစာ ရချင်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ထောက်ခံပေးရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဈေးမြို့အတွက် အကျိုးပြုခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရမယ်။”
“အခု နားလည်ပြီလား။...”
“ဒီလိုကိုး ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီမံခန့်ခွဲသူကြီး။”
လင်းကျင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မင်းရောက်လာတာ အချိန်ကောင်းပဲ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် နောက်ကျသွားရင် ဈေးမြို့ အပြင်ဘက်က အိမ်တွေတောင် ပြည့်သွားနိုင်တယ်။”
“အခုက သိပ်မကြပ်သေးခင် မြန်မြန် အိမ်ငှားထားလိုက်။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ငှားစရာ မကျန်တော့ဘူး။”
ထို့နောက် လင်းကျင်းကို သဘောကျသွားဟန်ဖြင့် ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သေးပေသည်။
“မှတ်ထား... အိမ်ငှားရင် ဈေးမြို့ အလယ်ပိုင်းနားကို တတ်နိုင်သမျှ ရွေး။ အစွန်အဖျားနဲ့ နီးလေ လုံခြုံမှုအား နည်းလေပဲ။”
“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီမံခန့်ခွဲသူကြီး။ ကျွန်တော် သွားပါတော့မယ်။”
လင်းကျင်းက ထပ်မံ အရိုအသေပြုပြီးနောက် ဈေးမြို့ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဈေးမြို့ အပြင်ဘက်သို့ တန်းသွားလိုက်၏။
လမ်းတစ်လျှောက် လူအများကို မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာမှ အပြင်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်နှင့် စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် အိမ်လိုက်ပြရန် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
အပြင်ဘက်ရပ်ကွက်ရှိ အိမ်ဝင်းများက အလွန်ပင်စည်ကားကျပ်တည်းနေပြီး လမ်းကြားများလည်း ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။
စီမံခန့်ခွဲသူ၏ နောက်မှ လိုက်ရင်း အကွေ့အကောက် လမ်းကြားများကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် အိမ်ဝင်းငယ်လေးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဒီနေရာပဲ။ ဒီအိမ်ဝင်းလေးက မင်းလိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဈေးလည်း မကြီးဘူး၊ တစ်နှစ်ကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးပဲ ပေးရမယ်။”
လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ကျင့်ကြံသူဈေး အပြင်ဘက်ရပ်ကွက်၏ အိမ်ငှားခက ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သိထားရမှာက ချင်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှာ ဝိညာဉ်စပါး စိုက်ပျိုးနေစဉ် တစ်နှစ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်မှ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးသာ ရရှိခဲ့သည်။
လင်းကျင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ငှားမှာလား၊ မငှားဘူးလား။.... မငှားရင်တော့ ညမြူတောင်တန်းနားက ဈေးအစွန်ပိုင်းကို သွားရလိမ့်မယ်။”
“အဲ့ဒီမှာတော့ ဈေးပေါတယ်။ တစ်နှစ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပဲ ပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးကိုတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး။”
လင်းကျင်း တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ စီမံခန့်ခွဲသူက သူ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မလုံလောက်ဟု ထင်သွားပုံရသည်။
မျက်နှာ ချက်ချင်းပျက်သွားပြီး စကားပြောသံလည်း ယခင်လောက် မယဉ်ကျေးတော့ပေ။
“ငှားမယ်။”
လင်းကျင်းက ပြောလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စီမံခန့်ခွဲသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ပွင့်လန်းလာတော့သည်။
“ဒီလိုမှပေါ့။ စိတ်ချပါ၊ ဒီနေရာက မြို့အစွန်ပိုင်းထက် အများကြီး ပိုလုံခြုံတယ်။ မကြာခင် မင်း ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး သုံးရတာကို တန်တယ်လို့ ခံစားရလိမ့်မယ်။”
“ကဲ… ဒီနေ့ကစပြီးတော့ ဒီအိမ်က မင်းအပိုင်ပဲ။ အိမ်လခကိစ္စဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကိစ္စဖြစ်ဖြစ် ရှိလာရင် ငါ လာအကြောင်းကြားမယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် စီမံခန့်ခွဲသူက နှုတ်ဆက်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
အိမ်ဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝင်းအလယ်တွင် သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင် ရှိနေပြီး အောက်တွင် ကျောက်စားပွဲဝိုင်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။
အတွင်းဘက်၌ အပြာရောင်အုတ်နှင့် ကြွေပြားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လူမနေသည်မှာ ကြာနေပြီမို့ ဝင်းထဲတွင် ရှုပ်ပွနေပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များ၊ သစ်ကိုင်းကျိုးများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေလျက် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင်ပင် အထူကြီး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“ကျွီ….”
လင်းကျင်း အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တာနှင့် ချက်ချင်းပင် စိုထိုင်းနံ့နှင့် ဖုန်မှုန့်များ ရောနှောထားသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက မျက်နှာတည့်တည့်သို့ တိုးဝင်လာသည်။
“အဟွတ်… အဟွတ်… အဟွတ်…”
လင်းကျင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ယက်ခတ်လိုက်ရ၏။
“ဒီအိမ်ရဲ့ အရင်ပိုင်ရှင်က တကယ်ကို ညစ်ပတ်လွန်းတာပဲ…”
သူ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် နေဝင်တော့မည် ဖြစ်ပြီး မကြာခင် အမှောင်ကျလာတော့မည်။ အခု မရှင်းလင်းရင် ဒီည ဝင်းထဲမှာပဲ အိပ်ရပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်သန့်ရှင်းရေးကို စတင်လိုက်သည်။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်မှာ ညနက်သည်အထိ ဖြစ်ပြီး အကုန်ရှင်းလင်းပြီးသည့်အခါ အိမ်ထဲတွင် ဘာပစ္စည်းမှ မကျန်တော့သလောက် ဖြစ်နေပြီး နေထိုင်ဖို့ပင် မပြည့်စုံသေးပေ။
အိမ်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို မနက်ဖြန်မှသာ သွားဝယ်ရတော့ပေမည်။ လင်းကျင်း အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“စနစ်ရဲ့နေရာလွတ်ထဲ ဝင်မယ်…”
လင်းကျင်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်စိဖွင့်မရလောက်အောင် တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
“ဒီနေရာမှာ ရာသီဥတုနဲ့ အချိန်ကို စိတ်ကြိုက်ပြောင်းလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ...”
လင်းကျင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ရှေ့တွင် သူစိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်စပါးခင်းများ ရှိနေသည်။
စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ရင့်မှည့်ရန် တစ်ရက်သာ ကျန်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ မနေ့က ကြည့်ခဲ့စဉ်က သုံးရက် ကျန်သေးသည်။
စနစ်ရဲ့နေရာလွတ်အတွင်း အချိန်စီးဆင်းနှုန်းမှာ ပြင်ပလောကထက် နှစ်ဆ ပိုမြန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
မနေ့ကတည်းက ယနေ့အထိ ပြင်ပလောကတွင် တစ်ရက်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း စနစ်နေရာလွတ်အတွင်းတွင် နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်နေသည်။
ဒီအတိုင်းသာဆို မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်လောက်တွင် ရိတ်သိမ်းနိုင်တော့မည်။
“စီနီယာအကို ဟန်ကျင်း ပေးခဲ့တဲ့ သိုလှောင်အိတ်လည်း ရှိနေတော့ အတော်အဆင်ပြေတာပဲ၊ ဝိညာဉ်စပါးတွေ ရင့်မှည့်တာနဲ့ တိုက်ရိုက်ထည့်ပြီး သွားရောင်းလို့ရပြီ။ အများကြီး အဆင်ပြေသွားပြီ။”
“အရင်ဆုံး သိုလှောင်အိတ်ထဲက နေရာဘယ်လောက်ကျယ်လဲ ကြည့်ရဦးမယ်။”
လင်းကျင်းသည် သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ အိတ်ပွင့်သွားကာ သူ၏ နတ်အာရုံကို အတွင်းသို့ ပို့လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းကျင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး...
ငါးရာတိတိ!
“ဒါ... စီနီယာအကို ဟန်က ဒီလောက်တောင် ပေးထားတာလား...”
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လင်းကျင်း၏ အသက်ရှူသံများပင် လေးလံလာတော့သည်။
ဒီလောက်များသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဘေးတွင် ထပ်မံထားရှိထားသော အဆောင်များစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။
လင်းကျင်း နတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
မီးလုံးအဆောင်
သန့်ရှင်းအဆောင်
မြန်နှုန်းမြှင့်အဆောင်
ကိုယ်ဖျောက်အဆောင်
...
အဆောင် အမျိုးမျိုး စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ပင် ရှိနေသည်။
ထို့နောက် အနီရောင်တောက်တောက် ဖြစ်နေသောအဆောင်နှစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအဆောင်များပေါ်တွင်
“မိုးကြိုးငါးသွယ် အဆောင်” ဟူသော စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။
မိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်သည် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ကျင့်နိုင်သော အဆင့်မြင့် မန္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဒီမိုးကြိုးငါးသွယ်အဆောင်၏ စွမ်းအားမှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ညီမျှနေသည်။
အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာသောအခါ အသက်ကယ်ပစ္စည်းဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာတော့သည်။ ဒီလောက် အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများကို ဟန်ကျင်းက သူ့အား ပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဒီကျေးဇူးကို သူ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ဆက်လက်စစ်ဆေးကြည့်ရာ သိုလှောင်အိတ်၏ အတွင်းနေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။
စုစုပေါင်း ကုဗမီတာ ဆယ်မီတာ ခန့် ရှိသည်။
ဧကနှစ်ဆယ် ဝိညာဉ်ဆန်များကိုပင် အလွယ်တကူ ထည့်သွင်းနိုင်လောက်သည်။
လင်းကျင်း ခန့်မှန်းမိ၏ ဒီသိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးတည်း၏ တန်ဖိုးကပင် မနည်းလှပေ။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်ကာ ယခု သူလုပ်ရမည့် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။
စနစ်ရဲ့နေရာလွတ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက အလွန်ထူထပ်နေသည်။
လင်းကျင်း ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ချင်းယွင်တာအိုကျင့်စဉ် ကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။
မကြာမီပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်...
......
နောက်တစ်နေ့ မနက်အစောပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် အပြင်ထွက်ကာ နေထိုင်ရေးအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်လည်း အခွင့်အရေးယူကာ အိမ်ဝင်းကို ထပ်မံရှင်းလင်းသန့်ရှင်းလိုက်သည်။ အလုပ်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် နေ့လယ်ပင် လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သွားသော အိမ်ဝင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အခုမှပဲ ဒီနေရာက တကယ့်အိမ်တစ်လုံးလို ခံစားရတော့သည်။
အိမ်ကိစ္စများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းကျင်းတွင် လုပ်စရာ နောက်ထပ် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်။ စနစ်ရဲ့နေရာလွတ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စပါးများသည် ရင့်မှည့်နေပြီး ရိတ်သိမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ဆန်များကို ရောင်းချနိုင်မည့် သင့်တော်သော ကုန်သည်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် သူ စီစဉ်ထားတော့သည်။