ယဲ့မင် အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် အနားယူချင်ပေမယ့် သူ့မှာ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိတာကိုသတိရပြီး သက်ပြင်းချကာ အလုပ်တစ်ခုခု ရှာဖို့ ထွက်သွားတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအမှတ်တွေကို တကယ်လွမ်းနေတယ်... အရင်က သူက ပင်လယ်လေးခုလောက် ချမ်းသာခဲ့တယ်!

ချင်ယီ သူ့ကိုပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ ကြည့်ရုံပဲ တတ်နိုင်ပေမယ့် ထိလို့မရဘူး။ သူ့အတွက် အရမ်းနာကျင်စရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပဲ။

သင့်တော်ပြီး ချက်ချင်းလစာရမယ့် ရာထူးတစ်ခုရှာဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ ယဲ့မင်မှာလည်း တည်ငြိမ်တဲ့အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ ခွန်အားမရှိသေးသလို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ဘဝကို ပြန်သွားဖို့လည်းမလွယ်‌ေပ။ အခုချိန်မှာ သူက အရမ်းသနားစရာကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် လက်ကမ်းစာစောင်ဝေတဲ့အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

888 သည်ထိုပေါ့ဆသော သဘောထားကို ပြင်းထန်စွာ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။

[888 : ချင်ယီက မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုတာ မင်း တကယ်သေချာလား။ ငါ့အမြင်အရ မင်းလမ်းပေါ်မှာ သေသွားရင် သူက လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးလိမ့်မယ်။]

[ယဲ့မင် : မင်းနားမလည်လို့ပါ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ရက်စက်တဲ့ပုံပေါက်နေပေမဲ့ ငါတကယ်သေသွားရင် သူတော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှာပဲ။ လူသားတွေက ဆန့်ကျင်ဘက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်~ အချစ်နဲ့ အမုန်းက ခွဲမရအောင် ဆက်စပ်နေတယ်၊ ​​တစ်ခုမရှိရင် တစ်ခုမဖြစ်လာနိုင်ဘူး~]

[888 : .....]

[ယဲ့မင် : ကျွန်တော့်မိသားစုဝင်‌ေလးချင်ယီရဲ့ စံအိမ်ကြီးကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ စောင့်ရှောက်ခံရတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။]

[888 : ဒီနေ့အိပ်မက်က အတော်လေးကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အဲဒီလက်ကမ်းစာစောင်တွေကို ဝေတာ အရင်ပြီးအောင်မလုပ်တာလဲ။]

[ယဲ့မင် :.....]

ယဲ့မင်ဟာ နေပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိနဲ့ နေ့လည်ခင်းတစ်ခုလုံး ရပ်နေခဲ့တယ်။ ညနေခင်းမှာ လစာရတဲ့အခါ ခွေးတစ်ကောင်လို မောပန်းနေခဲ့တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်သွားတဲ့ အရသာရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေကို တောင့်တစွာ စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ငါးဒေါ်လာတန် ခေါက်ဆွဲကြော်တစ်ပန်းကန်ပဲ ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ယဲ့မင် ထမင်းစားနေတုန်း သူ့ဘေးမှာ ချိန်းတွေ့နေတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲ ရှိနေတယ်။ မိန်းကလေးငယ်က ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသပြီး ခွေးလေးကိုလည်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြတယ်။

ယဲ့မင်နှင့်ခွေးလေး အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ခွေးလေး၏အမွှေးများသည် တောက်ပြောင်ချောမွေ့နေပြီး သူ၏ကြီးမားသောစိုစွတ်သောမျက်လုံးများသည် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အပေါ်ကျရောက်နေသောအချစ်ကို ခံစားနေစဉ် သူ့လျှာကိုထုတ်ကာ ယဲ့မင်ကို မိုက်မဲစွာပြုံးပြလိုက်သည်။

[ယဲ့မင် : ငါမှားတယ်။ "ခွေးလိုပင်ပန်းတယ်" ဆိုတာ တကယ်မမှန်ဘူး ... တကယ်တော့ ခွေးတွေက လုံးဝမပင်ပန်းဘူး။]

[888 : ......]

ယဲ့မင်က သူ့ရဲ့ကြော်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အပြီးသတ်စားလိုက်တယ်။ သူထရပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ သူ့မိုဘိုင်းဖုန်းက မြည်လာတယ်။ မျက်နှာပြင်မှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို ပြသနေတယ်။

ယဲ့မင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ချင်ယီ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို သိနေသည်ကို သူ လုံးဝအံ့သြမနေခဲ့ပါ။ သူ အံ့သြသွားသည့်အချက်မှာ ချင်ယီသည် သုံးနှစ်အတွင်း သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို မပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းပင်... ဖုန်းက ဆက်လက်မြည်နေသော်လည်း ယဲ့မင်က ကိုင်လိုသည့် လက္ခဏာ မပြပေ။

[888 : ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ။]

[ယဲ့မင် : ငါတကယ်ကို သေချင်နေတာ၊ တကယ်တော့ ငါသူ့ဖုန်းကို အရမ်းမျှော်လင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူဖုန်းခေါ်တာကို ငါစောင့်နေတယ်လို့ သူကိုမထင်သွား‌ေစချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ တတိယအကြိမ် ဖုန်းခေါ်မှ ငါကိုင်မယ်။]

[၈၈၈: သူ မဆက်ရင်ကော။]

[ယဲ့မင် : သူဆက်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတကယ်မဆက်ရင်လည်း အရေးမကြီးဘူး။]

ခဏနေရင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်။ ရလဒ်က အတူတူပါပဲ။ ရလဒ်က အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ငါ့ရဲ့ နာကျင်စရာ ကောင်းတဲ့ရုန်းကန်မှုနဲ့ အခက်အခဲကို ပြသဖို့ပါပဲ။ ^_^

888 က သူ့ကို "ဟီး ဟီး" လို့ တကယ်‌ေပြာချင်ခဲ့တယ်။

မြည်သံ ရပ်သွားပြီး ခဏကြာတော့ တကယ်ပဲ ထပ်မြည်လာတယ်။

ယဲ့မင်က ဖုန်းကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ်။ တတိယအကြိမ် ဖုန်းမြည်သံ ရပ်တော့မယ့်အချိန်မှာ သူက ဖုန်းကို မိုးကြိုးလို မြန်နှုန်းနဲ့ ကိုင်လိုက်တယ်။

ချင်ယီ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "မင်း ငါ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို မကိုင်ဘူး။"

ယဲ့မင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျက်ပြီး တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်တယ်

"ကျွန်တော် မကြားလိုက်ဘူး"

ချင်ယီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့လိမ်ညာမှုကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက

"အခု မင်းကြားပြီးပြီဆိုတော့ YunTing ဟိုတယ်ကို တစ်နာရီအတွင်း လာခဲ့ ။ အဲဒီမှာ မင်းကို ငါစောင့်နေမယ်။ ပြီးတော့ ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ အဲဒါက အရမ်း မိုက်မဲရာကျလိမ့်မယ်" လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ဖုန်းကို ချက်ချင်းချလိုက်တယ်။

ယဲ့မင် ခဏရပ်လိုက်တယ်။ သူ့ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး လမ်းညွှန်ချက်တွေကို ရှာကြည့်လိုက်တော့ အချိန်အများကြီးရှိမှန်း သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ သူ ခဏလောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ပြီး ဟိုတယ်ကိုသွားဖို့ တက္ကစီငှားလိုက်တယ်။

သူရောက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်နာရီနဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။

ယဲ့မင်က ချင်ယီပေးခဲ့တဲ့ အခန်းနံပါတ်အတိုင်း လိုက်ပြီး ဟိုတယ်ရဲ့ ရှစ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်။ တံခါးခေါက်ခင် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်လိုက်တယ်။

သူ တစ်ကြိမ်တံခါးခေါက်ပြီး‌ေနာက် တံခါးပွင့်လာတယ်။ ချင်ယီက bathrobe ဝတ်ထားသည်။ အခုမှရေချိုးပြီးသွားသလိုပင် ။ သူ့ဆံပင်တွေက ရေစက်လေးတွေနဲ့ စိုစွတ်နေတုန်းပဲ၊ သူ့ရဲ့အေးစက်တဲ့မျက်နှာက ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတယ်။ သူက ယဲ့မင်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယဲ့မင် မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချပြီး အမူအရာမဲ့စွာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ချင်ယီကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာတာလဲလို့ မမေးခဲ့ပါဘူး၊ အကြောင်းပြချက်က တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ချင်ယီက သူ့ကို အခုချက်ချင်း papa လုပ်ချင်နေတာ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို တစ်သန်း ပေးရမှာမို့ ခေါ်ရင် လာခဲ့ဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပေါ်လွင်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို မလွတ်တမ်း ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ကွေးသွားပြီး "မင်း ဆယ်မိနစ်နောက်ကျတယ် " လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယဲ့မင်က သူလက်ကိုသူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုဖြစ်နေလို့ "

ချင်ယီ သူ့လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"အကြောင်းပြချက်က အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းနောက်ကျနေတာပဲ"

ယဲ့မင်က ချင်ယီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ"

ချင်ယီရဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းအေးစက်သွားတယ်။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ယဲ့မင်ရဲ့ပခုံးကို ဖိပြီး နံရံကို အားနဲ့ကပ်လိုက်တယ်။ သူ့နားရွက်နားကို ကပ်ပြီး အေးစက်စက်ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း သင်ခန်းစာမရသေးဘူထင်တယ်၊ မင်းအခုရောက်နေတဲ့နေရာကို နားမလည်သေးဘူးလား"

ယဲ့မင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ သူ့ကို ကုတင်ပေါ် ပစ်ချပြီး အဝတ်အစားတွေ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တယ်။

*********************************

ယဲ့မင်း မေ့လဲသွားပြီး ပြန်နိုးလာ‌ေတာ့သူ့ခန္ဓာကိုယ် စုတ်ပြဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝေဒနာသည် သူ့နှလုံးသားမှ လာသော ဝေဒနာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ သူ့အသိစိတ်သည် အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ လွင့်မျောသွားသည်...။ တစ်ချိန်က သူ့အိပ်ရာနှင့် ခေါင်းအုံးကို မျှဝေသုံးစွဲခဲ့သူ၊ သူ အချစ်ဆုံးသူပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

စိတ်ခံစားမှု လုံးဝမရှိဘဲ စွဲလမ်းခံရခြင်း၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုက ချင်ယီ မည်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ နားလည်စေခဲ့သည်။

ဒီသုံးနှစ်အတွင်း သူချစ်ရတဲ့သူက သူ့ကို ဒီလိုပြောင်းလဲစေဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲ။ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သူ မတွေးချင်ဘူး။ သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူ့ကို ဒီလိုလူမျိုးဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ။

ဒီအတွေးတွေက သူ့ကို စိတ်ထဲကနေ လိမ်ညာပြီး ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက တကယ်ပဲ မှန်ကန်ခဲ့ရဲ့လား။

ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ...

နာကျင်မှုနှင့် ဒုက္ခဝေဒနာက မခံမရပ်နိုင်အောင် များပြားနေလျှင်ပင် သူ ဆက်လက်၍ သည်းခံနေရ‌ေတာ့မည်။

*******************************

ချင်ယီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ယဲ့မင်၏ ဝမ်းနည်းနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး မသိစိတ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်ပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ငွေစက္ကူတစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ယဲ့မင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုအတင်းဆွဲယူကာ ပိုက်ဆံများကို သူ့ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သူ့မျက်နှာကို ဆူပုတ်ပြီး ပြုံးရင်း "မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် လက်ခံလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်တောင်တွေ တုန်ရီနေတယ်။ သူ မျက်လုံးတွေကို နှိမ့်ချစွာ ဖွင့်လိုက်တယ်၊ မျက်ဆန်တွေက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ ဆက်ဆံဆက်ဆံ အရေးမကြီးသလို ဘာမှ မပြောဘူး။ သူက တစ်ဖက်လူကို အရမ်းချစ်တာကြောင့် ဘာမဆို လက်ခံဖို့ အသင့်ရှိနေသလိုပဲ...

သူ့ကို ဒီလိုမြင်တော့ ချင်ယီ ခဏတာရပ်တန့်သွားတယ်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ စိတ်တိုတာတွေ အစားထိုးသွားတယ်။ ဒီလူကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သနားနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ဒီအပြစ်ကင်းတဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့် သူ လှည့်စားခံခဲ့ရတာ။ အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်စရိုက်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် သူ့လှည့်စားမှုကို ထပ်ခံရနိုင်မှာလဲ။

အဲဒီသနားကြင်နာမှုအခိုက်အတန့်က ဒီလူ သူ့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှုကို မမေ့ဖို့ ချင်ယီကို သတိပေးခဲ့တယ်။

ဒီလူလိမ်ကို သူ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်း ပြောခဲ့တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်ကို စဉ်းစားရုံနဲ့တင်... ဒီလိုလူမျိုးကို "ချစ်တယ်" လို့ ပြောခဲ့တာက တကယ်ကို ရွံစရာပဲ!

ပြီးတော့ ဒီလူက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြန်ဆက်ဆံခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ပြီး နင်းချေပစ်လိုက်တယ်!

ချင်ယီလက်သီးကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ထားလိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာ သူ့ကို တကယ်သတ်ချင်နေတာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားမိသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

"ထွက်သွား။"

ချင်ယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွား။"

ယဲ့မင်က ချင်ယီရဲ့ အနီရောင်မျက်လုံးတွေကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။ ခုနတုန်းက သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့ ချင်ယီက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားရတာလဲဆိုတာ သူ နားလည်သွားသလိုပဲ။ အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက သူ့ကို ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားစေဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ယဲ့မင် မျက်လုံးများကို အောက်စိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရွေ့လျားနေစဉ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုက သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ခဏတာ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲယူပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလိုက်သည်။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ ထွက်သွားတဲ့ ပုံကိုကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်တာကြောင့် သွေးစွန်းနေတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

သူက သူ့ကို လက်စားချေချင်နေတာ ထင်ရှားပေမယ့် ဘာလို့ ဒီလူကြောင့် သူ ဒီလောက်ထိ ခံစားနေရတာတုန်း! သူ ဘယ်လိုမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး! မှန်တယ်... သူ သူ့ကို မုန်းတာ ဒါပဲ။

တစ်ချိန်က ချိုမြိန်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေအားလုံး၊ လှပတဲ့ အပြင်ခွံအောက်မှာ အဆိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူတို့က သူ့ရဲ့နှလုံးသားကို ယိုယွင်းစေခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်း ချင်ယီ သူ့ကို တစ်ပတ်လောက် ဖုန်းမခေါ်တော့ဘူး။

[888 : ချင်ယီက မင်းကို မတွေ့ချင်တော့တဲ့ပုံပဲ။]

[ယဲ့မင် : အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရပြီးနောက် သူရှက်နေလို့ပါ။ သူ့ကို အချိန်နည်းနည်းပေးလိုက်ပါ၊ မကြာခင် သူပြန်လာလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စိတ်ခံစားချက်တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မမေ့တတ်တဲ့သူမျိုးပါ၊ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို သုံးနှစ်လုံးလုံး မပြောင်းဘူးဆိုတာကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ် ^_^]

ချင်ယီက အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကျော်လွန်သွားချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းနံပါတ်ကို ပြောင်းသင့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနံပါတ်က သူတို့အတူတူ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နံပါတ်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်တရတွေ အများကြီးပါဝင်နေလို့ပဲ။

ယဲ့မင်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ အခုချိန်မှာ ချင်ယီက သူ့ကို အရမ်းမုန်းတီးနေပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်တောင် မုန်းတီးမှုတစ်ခုတည်းကို ခံစားနေရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သဘောမပေါက်ခဲ့ပုံရတယ်။

ယုတ္တိတန်စွာပဲ သူ့အနေနဲ့ ယဲ့မင်ကို ချစ်နေနိုင်ဆဲလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောလေ့ရှိပြီး သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ဖော်ပြဖို့ အမုန်းတရားကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုလိမ့်မယ်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း ချင်ယီက သူ့ကို ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဟိုတယ်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအတွက် လိင်ဆက်ဆံမှု ထပ်လုပ်ပြန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ချင်ယီက သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လုံးဝတည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။

သူဟာ ချမ်းသာတဲ့အိမ်ကြီးထဲကို မပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ယဲ့မင်ကတော့ ကြိုတင်ထိန်းသိမ်းခံထားရတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းကို ခံစားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ချင်ယီက နှစ်ရက်သုံးရက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံပေးလေ့ရှိပြီး ပမာဏကတော့ သူဘယ်လိုခံစားရလဲပေါ်မူတည်ပြီး ပေးလေ့ရှိပါတယ်။

တစ်လကြာပြီးနောက် ယဲ့မင်သည် သူ့ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ သောင်းနှင့်ချီ၍ စုဆောင်းပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တစ်သန်းနှင့် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း နည်းသောငွေတော့ မဟုတ်ပေ။ နေ့တိုင်း သူ့ပိုက်ဆံကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ချွေတာစွာနှင့် ဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အချိန်ကိုက်နေပြီ။

ဒီနေ့ ယဲ့မင် အလုပ်ဆင်းတယ်။ မိုးကလည်းသည်းထန်စွာရွာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူထီးမယူလာမိဘူး။ မိုးမိလို့ တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲနစ်နေတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖျားတက်လာတယ်။

[888 : မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က မြင့်တက်လာနေတယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေဆဲပဲ။ မိုးရွာတာရပ်တဲ့အထိစောင့်ပြီးမှ ထွက်သွားဖို့ ငါအကြံပေးတယ်!]

[ယဲ့မင် : အဖျားက ငါလိုချင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ဘာမှတိုးတက်မှုမရှိဘူး။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ရောင်းနေရုံနဲ့ ချင်ယီရဲ့ မည်းနက်နေတဲ့အဆင့်ကို လျှော့ချဖို့ မဖစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို တခြားနည်းနဲ့ လှုံ့ဆော်ရမယ်။]

[888 : ဒီလိုလား?]

[ယဲ့မင် : ငါသေတော့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ ဒါကြောင့် ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့၊ ငါ့ကိုယ်ငါလောင်ကျွမ်းသွား သလိုပူခြစ်နေအောင် လုပ်ခွင့်‌ေပးပါ။]

[888 : ... ငါမင်းကိုစိတ်ပူနေသလို ပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် ပြောမနေနဲ့။]

[ယဲ့မင် : ....]

[ယဲ့မင် : ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ခုနတုန်းက မင်းက ငါ့အတွက် စိတ်ပူနေခဲ့တာ သေချာတယ်။]

[888 : မင်း နားကြားမှားတဲ့ပုံပဲ။]

ယဲ့မင်ဟာ ၈၈၈ နဲ့ပြောနေရင်း သူ ဘာဆေးမှ မ‌ေသာက်မိဘဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ အဖျားက အရမ်းကြီးပြီး မေ့လဲသွားတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ချင်ယီက သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပေမယ့် ယဲ့မင်က ဒီတစ်ခါတော့ လုံးဝမကြားလိုက်‌ေပ။ သူ့ဖုန်းမှာ missed call ဆယ်ခါကျော် ရှိနေတယ်ဆိုတာလည်း သူ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။

ချင်ယီ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။ ယဲ့မင် နောက်ဆုံးတော့ နာခံလာပြီလို့ သူထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလိုအချိန်တိုအတွင်းမှာ ဖုန်းကို မကိုင်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူတကယ်ပဲ ချင်ယီကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

ယဲ့မင်ထွက်မပြေးစေရန်အတွက် ချင်ယီသည် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက သူ့ကို လိုက်လံစုံစမ်းရန် လူများစေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့မင်ဘယ်မှာနေထိုင်သည်ကို သူအတိအကျသိသည်။

ချင်ယီက စားပွဲတစ်လျှောက် လက်ချောင်းများကို တတောက်တောက် ခေါက်ပြီးနောက် သူ့ဂျာကင်အင်္ကျီကို ကောက်ယူကာ ထွက်သွားသည်။

သူ ယဲ့မင်နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းအောက်ခြေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ သုံးထပ်အဆောက်အအုံကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ယဲ့မင်ရဲ့ လိပ်စာကို သူ အရင်ကတည်းက သိနေခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။

စင်္ကြံထဲမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့ အမှိုက်နံ့တွေ နံနေတယ်။ ဘယ်အိမ်က ညစ်ပတ်တဲ့ရေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

ချင်ယီရဲ့မျက်နှာက ရေခဲလို နီရဲသွားပြီး လှေကားထစ်တွေကို တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်သွားတယ်။ ယဲ့မင်ရဲ့တံခါးကို ရောက်တော့ အကြိမ်အနည်းငယ် တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အထဲကနေ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ ချင်ယီရဲ့မျက်လုံးတွေက မှောင်မိုက်သွားပြီး ရုတ်တရက် တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ "ဘန်း!" ကျယ်လောင်တဲ့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်သားတံခါးက ပွင့်သွားတယ်။

ဒီတိုက်ခန်းမှာ အခန်းတစ်ခန်းပဲရှိတယ်။ အသွင်အပြင်က အရမ်းညစ်ပတ်နေတယ်။ ချင်ယီက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ယဲမင်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်တယ်။ သူက အေးစက်စက်ရယ်ပြီး သူ့လက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

စကားတစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ယဲ့မင်ကို ဆွဲလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပူရှိန်ဖြာထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖမ်းဆွဲခံထားရတဲ့ ယဲ့မင်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ...

ချင်ယီ သူ့လက်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူ အသိဝင်လာပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ နဖူးပေါ်ကို လက်တင်ကြည့်လိုက်တယ်။

ယဲ့မင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပူလောင်နေပြီး အသက်ရှူသံတွေတောင် တိုးတိုးလေးဖြစ်နေပြီး မေ့လဲသွားတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

သူဒီနေ့မလာခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူ့အကြောင်း မတွေးမိခဲ့ရင်...

ဒါဆို ဘာဖြစ်မလဲ။

ဒါဆိုရင် ဒီလူဟာ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့နေရာမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ သူ သဘောပေါက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့အလောင်းတောင် ပုပ်ပွသွားလိမ့်မယ်။

ချင်ယီ ထိုအကြောင်း တွေးမိလိုက်တဲ့အခါ သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ့ရင်ကို ပြည့်နှက်သွား‌ေစတယ်။ သူ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်နေရတာလဲလို့ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သူက ယဲ့မင်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကားပေါ်တင်ပြီး ဆေးရုံကို အမြန်ခေါ်သွားတယ်။

အချိန်မီကုသမှု ရရှိလိုက်တာကြောင့် ယဲ့မင်ဟာ အသက်အန္တရာယ် မရှိပေမယ့် အခုထိသတိပြန်မလည်လာ‌ေသး‌ေပ။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏မျက်နှာအားကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မုန်းတီးမှု၊ စိုးရိမ်မှု၊ စိတ်တိုမှုနဲ့ တခြားရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာတွေ ရောနှောနေတယ်။

လူငယ်လေးဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတယ်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မွေ့ယာထဲ နစ်မြုပ်သွားသလိုပဲ။ သူ့လက်ဖမိုးမှာ IV ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်း တပ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေက ဖြူဖျော့နေတာကြောင့် ကြည်လင်နေပုံရတယ်။ သူ့သွေးကြောတွေက အပြာရောင်သန်းနေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း နာကျင်နေသလို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှိတ်ထားတယ်။ သူ အိပ်မပျော်ဘူး။

ချင်ယီက ယဲ့မင် ကောင်းကောင်းမနေထိုင်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ ယဲ့မင်ဟာ ညစ်ပတ်ပြီး ဈေးသက်သာတဲ့ အိမ်ရာတွေမှာ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ ယဲ့မင်ဟာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အပြင်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ သူပင်ပန်းနေတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ပိုပြီး ဒုက္ခခံစားရအောင်၊ ပိုပြီး နာကျင်မှုခံစားရအောင် တမင်တကာ နှိပ်စက်ပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် ယဲ့မင်က သူခံစား‌ခဲ့ရတဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူထင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့မှာ ယဲ့မင်တကယ်သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် သူပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုတည်းကိုပဲ ခံစားရလိမ့်မယ်လို့တောင် သူတွေးခဲ့မိတယ်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ယဲ့မင်က တကယ်ကို သေလုမျောပါးဖြစ်နေပြီ... ချင်ယီရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေပြီ... သူ ပျော်ရွှင်ရလား။

[ဒင်း! ချင်ယီရဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်း -၅၊ မှောင်မိုက်ခြင်းတန်ဖိုးက လက်ရှိ ၇၀ ပါ]

ချင်ယီ သူ့လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ဖန်ရှောင် လို့ တိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်တယ်။

ချင်ယီ သူ့လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် အရိုးတွေ ကြေမွသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ဒီစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ လိမ်ညာသူကို သူတကယ်ပဲ မေ့လို့မရခဲ့တာလား။

မဟုတ်ဘူး... သူ သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်‌ေပးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သေခွင့်ပေးလို့ မရဘူး။

ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ယဲ့မင်ရဲ့အဖျားဟာ မြန်မြန်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့မှာ အအေးမိခြင်းသာရှိတာကြောင့် မြန်မြန်ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူနိုးလာခဲ့ပါတယ်။

သူ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေပြီး အရမ်းဗိုက်ဆာနေတယ်။ စားစရာရှာဖို့ ထတော့မလို့လုပ်နေတုန်း ချင်ယီ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ သူက အဲဒီအတွေးကို ပယ်ချပြီး ပျော့ညံ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြန်လှဲလိုက်တယ်။

ချင်ယီ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး သူ အာရုံစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့။ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေချိန်မှာတောင် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့ ယဲ့မင်ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာပုံရိပ်က သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစည်းအဝေးပြီးတာနဲ့ သူ ဆေးရုံကို ချက်ချင်းလာခဲ့တယ်။

သူ တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လိုက်တာနဲ့ ယဲ့မင် နိုးနေပြီဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ယဲ့မင်လည်း သူ့ကို တွေ့သွားခဲ့တယ်။ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခုသည် သူ၏ အနက်ရောင် မျက်ဆန်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့အိပ်ရာဘေးမှာရပ်ပြီး ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ ယဲ့မင်ကို ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိုက်တယ်။ထို့နောက် ရေခွက်ကို ယဲ့မင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်‌ေပးလိုက်တယ်။

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို လုံးဝထိန်းချုပ်လို့မရသလို အနည်းငယ်တုန်ရီနေတယ်။ သူ ရေနည်းနည်းသောက်ပြီး ခဏအကြာမှာ အက်ကွဲနေတဲ့အသံနဲ့ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ချင်ယီက ခွက်ကိုချပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။ ခဏလေးပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းငါ့ကို တစ်သန်းပေးစရာရှိ‌တယ်လေ"

ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးများထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မင်း သက်သာလာပြီဆိုတော့ ဆေးရုံက ဆင်းသင့်တယ်။ ငါ ဆေးရုံစရိတ်အားလုံးကို ပေးပြီးသား။ မင်း ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့။"

ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ မေးစေ့ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။

"နောက်ပြီး... မင်း ဆေးရုံက ဆင်းပြီးရင် ငါ့အိမ်မှာ နေရမယ်။ အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်မနေနဲ့။ အခု မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က ငါ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ။"

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာပြောင်းလဲသွားတယ်။

"မင်းတောင်းဆိုတာအားလုံးကို ငါလုပ်ပြီးပြီ၊ ဒီလောက်ထိလုပ်ဖို့မလိုပါဘူး!"

ချင်ယီဟာ ယဲ့မင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က အရှက်ရမှုနဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုတွေကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုခိုင်မာစွာ လိုက်နာချင်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေရမှာ ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို လုံးဝ ထွက်သွားခွင့် မပေးဘူး။ အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့တုန်းက တစ်နေ့မှာ မင်း ငါ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး မဟုတ်လား။

"မလိုအပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ" ချင်ယီ၏နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးတစ်ခု တွဲလောင်းကျနေသည်။

"ငါ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နေမကောင်းဟန်ဆောင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါမင်းကို ပိုက်ဆံပေးဝယ်ထားတာဆိုတော့ နှစ်ရက်သုံးရက်တစ်ခါလောက် မင်းကို ဘယ်လိုပြဿနာရှာခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။ မင်းကိုယ်မင်း ရောင်းစားပြီးသားဆိုတော့ မင်း ပိုပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးသင့်တယ်။"

ယဲ့မင် က "ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ-"

"မင်း မလိုချင်ဘူးလား"

ချင်ယီ နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက အလွန်အေးစက်နေသည်။

"မင်း ဘာကို မလိုလားရမှာလဲ။ ချင်မိသားစုအိမ်မှာ နေထိုင်ရတာ မင်းရဲ့ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီတုန်းက မင်း တောင့်တခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း မဟုတ်ဘူးလား။ အခု မင်းလိုချင်တာကို ရပြီဆိုတော့ မင်း မပျော်ဘူးလား။"

သူက လက်လှမ်းပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းလိုချင်တာအားလုံး... ငါပေးမယ်"

တစ်ချိန်က မင်းကို ချစ်ဖို့ ငါ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ထားခဲ့ပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ အခု မင်းက အောက်တန်းကျတဲ့ ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။

ချင်ယီရဲ့ အေးစက်တဲ့ အသံက ယဲ့မင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းပြီး သူ့ကို တောင့်တင်းသွားစေတယ်။ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စကားတွေက တိုးတိုးလေးပြောပေမဲ့ သူအရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်အမှတ်ရစေတယ်။

သူခံစားနေရတာတွေအားလုံးဟာ သူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့အရာပါပဲ။

ကောင်းပြီ၊ ဒါက မင်းကိုပျော်စေသရွေ့ ငါ့ရဲ့ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ဂုဏ်သိက္ခာ လေးတွေကို ဆက်ပြီးထိန်းသိမ်းထားဖို့ မလိုတော့ဘူး‌ေပါ့။... ဒါက ငါလုပ်ခဲ့တာအတွက် မင်းကို ပြန်ပေးဆပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ။

ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ခင်ဗျားဘေးမှာ ခဏလေးနေနိုင်တာကိုပဲ ကျေနပ်သင့်ပါတယ်။

ဒီလောက်ထိ အရမ်းစိတ်ညစ်နေရ‌ေပမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းဘေးမှာ ရှိနေနိုင်သေးတယ်။

ယဲ့မင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက အလွန်မောပန်းနေပုံရသည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း "အိုကေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

************************************

စာရေးသူကပြောစရာရှိပါတယ်

ယဲ့မင် : ချမ်းသာတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ကို နောက်ဆုံးတော့ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ ဒီနေ့ကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့တာ။

888 : လမ်းပျောက်ပါစေ