အခန်း (၁၃) - နွေဦးနေရောင်ခြည်က ကမ္ဘာလောကကို အသက်ဝင်စေသည်

လျှပ်စစ်ဓာတ်ပြု မန္တရားများကို အသုံးပြု၍ မအောင်မြင်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် မိမိ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ မည်သည့်ဂုဏ်သတ္တိမှန်း မသိရသော အပြာရောင်မှိုင်းမှိုင်း မန္တရားဓာတ်များကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

လုံယိက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပြင်းထန်သော အပြာရောင်ဓာတ်များ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် စုရုံးကာ သူ၏ နောက်ထပ်ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ဤမန္တရားဓာတ်သည် မည်သည့်ဂုဏ်သတ္တိရှိသည်ကို လုံယိ မသိရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် မည်သို့ပြောင်းလဲရမည်ကိုလည်း မသိပေ။

စုရုံးနေသော အပြာရောင်မန္တရားဓာတ်များကို ကြည့်ကာ အကြံအိုက်နေရပြီး၊ အသည်းအသန်ဖြစ်နေချိန်တွင် ဆရာဝန်မည်သူ့ကိုမဆို အသည်းအသန်ရှာဖွေသကဲ့သို့ လုံယိသည်လည်း မဆင်မခြင်ပင် အော်ဟစ်ကာ လက်ကို အမှတ်မထင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ အမှတ်မထင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အကျိုးဆက်ကမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ခဲ့၏။

သန့်စင်သော အလင်းတံတိုင်းသည် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး သဲမှုန်များ လွင့်ပျံကာ ကျောက်ခဲများကလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံလာကြရာ တစ်ကောင်းကင်လုံး ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုပြင်းထန်သော လေပြင်းသည် လာသည်တွင် မြန်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကြောင့် ဖုန်မှုန့်များအားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လုံယိမှာမူ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စီဘီကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

ထိုပြင်းထန်သော လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် စီဘီသည် သစ်ပင်အောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တရားမှတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဝတ်စုံပေါ်တွင်လည်း သစ်ရွက်စိုအချို့ ကပ်နေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံးအချက်မှာ ၎င်းမဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် စီဘီ၏ အပေါ်ဝတ်စုံမှာ ပွယက်နေပြီး သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ရင်ဘတ်အထိ ပေါ်လွင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတွင်းခံဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် တောက်ပကြည်လင်သော တောင်ပို့အစုံမှာ အတော်အတန် ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ညာဘက်တောင်ပို့၏ ပန်းရောင်ချယ်ရီသီးထိပ်ဖျားလေးကိုပင် လုံယိ မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိ တစ်ယောက် မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဤကဲ့သို့ နွေဦး၏ အလှတရားများက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စီဘီသာ ယခုနိုးလာပါက သူသည် ပြစ်မှုကြီးမရှိသော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားရမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေမိလေသည်။

လုံယိသည် အတန်ကြာသည်အထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာလေသည်။ အခြေအနေက ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ ကုစားနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်စဉ်းစားသင့်သည်ဟု တွေးမိ၏။

သို့မဟုတ်ပါက လက်လျှော့လိုက်ရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူမကို တွန်းလှဲပြီး အဆုံးထိသွားရုံသာ ရှိတော့ပေသည်။ ထိုစဉ် လုံယိ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဆိုးသွမ်းသော အကြံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမကို တွန်းလှဲရန် စိတ်ဓာတ်ကို အလျင်အမြန် တင်းကျပ်လိုက်လေသည်။

ရှီမန်ယုနှင့် ပတ်သက်သော အချို့သောအရာများသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသဖြင့် အချို့သော အတွေးများနှင့် တွန်းအားများသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇတုံ့ပြန်မှုများသာ ဖြစ်နေပေသည်။

လုံယိသည်လည်း လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့် ခြေဖျားထောက်ကာ စီဘီထံသို့ တိုးသွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စီဘီ၏ ပေါ်ထွက်နေသော နွေဦးအလှတရားများကို ကြည့်ရှုရင်း တံတွေးများကို အလူးအလဲ မြိုချနေမိ၏။

ဤကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်နေသော ရှုခင်းများကို မကြည့်ဘဲ နေမည်ဆိုပါက လူအ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

စီဘီ၏ ဘေးနားသို့ ခြေသံမထွက်စေဘဲ တိုးသွားပြီးနောက် သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ထိုစဉ် လုံယိ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ နွေးထွေးသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အတော်အတန် ပေါ်ထွက်နေသော နွေဦးရောင်ခြည် ဖြာထွက်နေသည့် တောင်ပို့များကို အနီးကပ်ကြည့်ရသည်မှာ မည်သူ့ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကိုမဆို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ပြည့်စုံလှသော တောင်ပို့များက လုံယိကို မျက်စိကျစေလေသည်။

"မနိုးပါစေနဲ့... မနိုးပါစေနဲ့…" လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိ၏။ ထို့နောက် တုန်ရီနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို စီဘီ၏ တောင်ပို့များဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားစေလေသည်။

လုံယိသည် လေပြင်းကြောင့် ပွင့်ထွက်နေသော အင်္ကျီရင်ဖုံး နှစ်ဖက်ကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပူးကပ်ပေးလိုက်သည်မှာ အလွန်ပင် ပုံစံဖော်လွန်းလှပေသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ဖြူဝင်းဝိုင်းစက်သော တောင်ပို့များကို 'မတော်တဆ' ထိမိသွားလေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် နူးညံ့ချောမွေ့လှသဖြင့် ဆူးဟန်၏ ပိုးထည်များပင်လျှင် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆင့်နိမ့်နေလိမ့်ပေမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လုံယိသည် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ထိတွေ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ စီဘီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"နင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ တဏှာရူး... သေလိုက်တော့…"

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း စီဘီသည် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများကိုပင် ပစ်ပယ်ကာ ရူးသွပ်နေသော အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ လုံယိကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခါးပေါ်တွင် ခွစီးထိုင်ကာ တရစပ် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ပြီး ကုတ်ခြစ်တော့သည်။

စီဘီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူ့အတွက်မူ ယားယံရုံမျှသာ ရှိသည်ဟု လုံယိက ဆိုရပေမည်။ အကြောင်းရင်းမှာ မှော်ဆရာအများစု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်သည် အလွန်နိမ့်ကျသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လုံယိသည် သူ့အပေါ်တွင် ခွစီးထိုင်ကာ တိုက်ခိုက်နေသော စီဘီကို တွန်းမထုတ်ဘဲ ဟန်ဆောင်ကာ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ထိုအသံသည် ကြားရသူအဖို့ သာယာမှုကြောင့် အော်ဟစ်နေခြင်းဟု ထင်မှတ်ရလိမ့်ပေမည်။

လုံယိသည် အမှန်တကယ်ပင် သာယာမှုများကို ခံစားနေရသည်ဖြစ်ရာ စိတ်ပျက်စရာ အကြောင်းမျိုး ရှိပါမည်လော...

စီဘီသည် သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် သူမ၏ အင်္ကျီရင်ဘက်မှာ ပွင့်နေပြီး ဤကဲ့သို့ ကိုင်းညွတ်၍ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

လုံယိသည် နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ခန့် မှေးထားရင်း ထိုတင်းရင်းဖြူဖွေးသော တောင်ပို့အစုံကို အကြည့်မပျက် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထို့အပြင် သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်တွင် ခွစီးထိုင်နေသော စီဘီ၏ လုံးဝန်းသော မက်မွန်သီးအစုံမှ ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်ကလည်း သူ့ကို သာယာမှုများ ပေးနေပေသည်။

တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ရုတ်တရက် ပွတ်တိုက်မိရာမှ လုံယိ၏ အောက်ပိုင်းသည် သံမဏိကဲ့သို့ မာတောင်လာပြီး စီဘီ၏ မက်မွန်သီးကြားထဲသို့ ဖိကပ်ဝင်ရောက်နေလေသည်။ ထိုခံစားချက်တစ်ခုတည်းကပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ထူးကဲသာယာလှပေသည်။

ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော စီဘီသည် သူမ၏ အနုညံ့ဆုံးသော အရေးကြီးသည့်နေရာသို့ ပူလောင်သော အရာတစ်ခုခုက လာရောက်ထိုးဆွနေသည်ကို သတိပြုမိလာသည်။

သူမ လွှတ်ပေးလိုက်ရုံရှိသေး၊ မိမိ၏ မလျော်ကန်သော လုပ်ရပ်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို ဖိကပ်ထားသော အရာသည် ဘာဖြစ်သည်ကိုလည်း သိရှိသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယိသည် သူမ၏ အဝတ်မဲ့နေသော တောင်ပို့များကို သွားရည်ကျသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"အား…" ဟူသော ကျယ်လောင်ပြတ်သားသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ငှက်အုပ်ပေါင်းများစွာကို ထိတ်လန့်တကြား ပျံတက်သွားစေသည်။

စီဘီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လုံယိ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဇဝေဇဝါဖြင့် ထရပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသောကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ ထရပ်ရန် ကြိုးစားစဉ် ညာဘက်ခြေကျင်း လိမ်သွားပြီး 'ဖုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေသည်။

မနေ့ကမှ ယနေ့အထိ အမျိုးသားနှစ်ဦးက သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး အခြေအနေကို မြင်သွားခဲ့သည်ကို စီဘီ မမေ့သေးပေ။ ပထမအကြိမ်မှာ အဝေးမှ ခိုးကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤလူ၏ အရာက သူမ၏ ရှက်စရာကောင်းသော နေရာသို့ ထိမှန်ခဲ့လေသည်။

စီဘီသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းမှုများ ရင်ထဲမှ ပန်းထွက်လာကာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ရှိုက်ကြီးပက်ကြီး ငိုတော့သည်။

လုံယိသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။ သူသည် ယခင်ကမ္ဘာတွင် သေနတ်တောများ၊ ကျည်ဆန်မိုးများကြားတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူအဖြစ် နာမည်ကျော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံယိ၏ ညီငယ်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာသော လုံချီတစ်ဦးတည်းသာ လုံယိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နူးညံ့သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိသည်ကို သိရှိပေသည်။

လုံယိက တစ်စုံတစ်ဦးကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်နှင့် ထိုသူအပေါ်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန်တရာ နူးညံ့သွားတတ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အချိန်တိုတောင်းလှသော်လည်း လုံယိသည် အေးစက်ခက်ထန်လှသော ဤသန့်စင်သော အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်လုံးတီး အလှတရားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် အလွန်ပင် သီးသန့်ဖြစ်သော အစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း အနီးကပ် ထိတွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် စီဘီအပေါ် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော တပ်မက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် သေချာမသိရှိသော်လည်း စီဘီသည် ပြည့်စုံမှုမရှိခဲ့သည် ဖြစ်စေ၊ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သူမကို မိမိ၏အမျိုးသမီးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"စီဘီ... ခြေထောက်က အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ငါ စစ်ဆေးပေးမယ်…" လုံယိသည် စီဘီ၏ ပုခုံးကို အသာအယာထိရင်း အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို မထိနဲ့၊ လူယုတ်မာ... ငါ နင့်ကို မိုက်မိုက်မဲမဲ ယုံကြည်ခဲ့တာကို နင်က ငါ့အပေါ် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်တယ်…"

စီဘီသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ လုံယိ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် နာကျည်းမှုများကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူမသည် အလင်းတော်ဘုရားကျောင်း၏ သန့်စင်သော အမျိုးသမီးသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကာ မာစတာမှော်ဆရာအဆင့် စွမ်းအားရှိသည်ဟူသော အချက်ကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပေသည်။

"မတရားလိုက်တာ... ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... ခုနတင်ပဲ လေပြင်းတိုက်ပြီး မင်းအဝတ်အစားတွေ ပွင့်သွားတာ... တကယ်ပြောတာပါ၊ မင်း နိုးလာတဲ့အခါ အရှက်ရမှာစိုးလို့ ငါက အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ပြင်ပေးချင်ရုံတင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီအချိန်ကျမှ နိုးလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ…"

လုံယိက ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း ထိုလေပြင်းကို သူ၏မှော်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ ပြောရန် မဝံ့ရဲပေ။

"နင့်ကို မယုံဘူး…" စီဘီသည် ဆက်လက်၍ ရှိုက်ငိုနေလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် လုံယိ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ စီဘီသည် မသိစိတ်မှ ယုံကြည်သွားခဲ့၏။ အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ အဝတ်အစားများတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် သတိပြုမိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတွင်မူ ခေါင်းငုံ့ထားခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ပေ။ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိတ်မသက်သာစရာ ကောင်းနေသဖြင့် လုံယိကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ငိုချင်ယောင်ဆောင်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။