အခန်း (၁၄) - မိုရှီမျိုးနွယ်စု၏ ဓလေ့ထုံးတမ်း

"အာ... မငိုပါနဲ့၊ ငါ ပွတ်ပေးမယ်လေ…"

စီဘီ တစ်ရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ပူပန်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမအား ရှင်းပြခွင့်ပင် မပေးဘဲ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဆွဲယူကာ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းစွာပင် ချွတ်လိုက်၏။

ထိုအခါ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကျနသော ကျောက်စိမ်းရောင် ခြေတံလေးတစ်ဖက်သည် လုံယိ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သေးငယ်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ခြေချောင်းငါးချောင်းလေးများမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ ကွေးဝင်နေပြီး စံပယ်ပန်း၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးလည်း ပျံ့လွင့်နေပေသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက နေ့တိုင်း စံပယ်ပန်းရည်နဲ့ ခြေဆေးတာလား...’ လုံယိက စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"နင်... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... လွှတ်ပေး၊ အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးတော့…"

စီဘီသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တုန်ရီနေသော လက်ကလေးများဖြင့် လုံယိကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ရှက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသထွက်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားဖြင့် လုံယိကို မည်သို့ တွန်းထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း...

"ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား... မမြင်ဘူးလား၊ မင်းခြေထောက်ကို ကုပေးနေတာလေ... လျှောက်မလှုပ်နဲ့…"

လှပနုနယ်သော ခြေကျင်းဝတ်ရှိ နီရဲရောင်ရှိပြီး ဖောယောင်နေသော နေရာကို ကြည့်ကာ လုံယိက စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလေသည်။ စီဘီက သူ့ကို တွန်းတိုက်သောအခါ သူသည် ခေါင်းမော့၍ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ငါ... နင်... အား…"

လုံယိ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပြင်းထန်သော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီဘီသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တွန့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

လုံယိက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်မျှင်သည် ခြေကျင်းဝတ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သွေးကြောများထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုအထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စီဘီက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လုံယိက သူမကို အလေးအနက် ကူညီပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် လုံယိ၏ အတွင်းအားကြောင့် နီရဲဖောယောင်နေသော ဒဏ်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် လုံယိက အတွင်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ခေါင်းမော့၍ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ကဲ... အခုတော့ မနာတော့ဘူးနော်…"

စီဘီသည် ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရွှင်နေသော ထိုခန့်ညားလွန်းသည့် လူငယ်လေးကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

"စီဘီ... ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ... ငါ့ကို အထင်ကြီးပြီး အသည်းစွဲမနေနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါ ရှက်နေလိမ့်မယ်…"

လုံယိက ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြည့်နေတုန်းပဲလား... ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား…"

လုံယိသည် စီဘီ၏ ပြာလွင်သော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင် လက်ဝါးကြီးကို ယမ်းပြကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိ၏။

စီဘီသည် လုံယိ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များကမူ သူ့အပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ခေတ္တအကြာတွင်မှ အေးစက်ချောမွေ့သော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"လုံယိ... နင် အော်ယွဲ့အင်ပါယာက မိုရှီမျိုးနွယ်စုအကြောင်း သိလား…"

"မိုရှီမျိုးနွယ်စုလား... သိတာပေါ့၊ အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်ပဲရှိပြီး ထူးဆန်းလွန်းတဲ့ အော်ယွဲ့အင်ပါယာက မျိုးနွယ်စု မဟုတ်လား... သူတို့က တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးပါသူတွေလို့ သတ်မှတ်ကြပြီး သာမန်လူတွေမဟုတ်ကြဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ထဲမှာ အာ့ခ်မေ့ချ်တွေနဲ့ ဓားသူတော်စင်တွေလည်း အတော်များများရှိတယ်မဟုတ်လား…"

လုံယိသည် မိုရှီမျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ချက်ချင်းပြန်ဖော်ထုတ်လိုက်၏။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် ရှီမန်ယု၏ အမှတ်ရမှုများဖြစ်သည်မှာ သေချာသဖြင့် လုံယိပြောသမျှသည် ရှီမန်ယု၏ အမြင်အတိုင်း ဖြစ်နေပေသည်။

"အာ... ခဏနေဦး…"

လုံယိသည် လက်ကိုယမ်းကာ သူ့စကားကို သူကိုယ်တိုင် ပြတ်တောက်စေလိုက်လေသည်။ မှတ်ဉာဏ်များအရ မိုရှီမျိုးနွယ်စု၏ အဓိကထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် ဆံပင်များရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူသိထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် စီဘီသည် ဝတ်ရုံခြုံထားသဖြင့် ဆံပင်များကို မမြင်ရသော်လည်း သူမ ရေချိုးနေစဉ်က သူခိုးကြည့်ခဲ့ဖူးရာ သူမတွင် အလွန်လှပသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဆံပင်ရှည်များ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။

"ဒါဆို... မင်းက မိုရှီမျိုးနွယ်စုကလား…" လုံယိက မေးလိုက်လေသည်။

"မှန်တယ်…" စီဘီက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ…" လုံယိက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မိုရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဓလေ့ကို နင်မသိဘူးလား…"

စီဘီက အေးစက်စွာ မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အယ်…" လုံယိသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် နဖူးကိုဖိကာ စဉ်းစားနေမိ၏။ မိုရှီမျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးများ၏ ခြေထောက်ကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူသာ ထိတွေ့ခွင့်ရှိသည်ကို သူမှတ်မိလာသောအခါ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာလေသည်။

အကယ်၍ အိမ်ထောင်မရှိသေးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခြေထောက်ကို အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိတွေ့မိပါက ထိုအမျိုးသမီးတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာရှိ၏။ တစ်ခုမှာ ထိုအမျိုးသားကို လက်ထပ်ရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ သတ်ပစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမက မသတ်နိုင်ပါက မိုရှီမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးက ထိုအမျိုးသားကို အစွမ်းကုန် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘုရားရေ... ကြောက်စရာပဲ၊ ဒီလို ရှေးကျတဲ့ အယူသည်းမှုမျိုးကတော့ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိတာပဲ…"

လုံယိသည် စီဘီကို ကြည့်လိုက်၏။ ခုနတင် သူမ၏ ခြေထောက်ကို သူထိမိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူမက သူ့ကို လက်ထပ်မည်လား သို့မဟုတ် သတ်မည်လား... သေချာသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို သတ်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"နင်သိသွားပြီပဲ၊ ဒါဆို ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ…"

စီဘီသည် အေးစက်စွာပင် ဆက်ပြောလိုက်ရာ တခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် အေးစက်ပြီး ဝေးကွာလှသော နတ်ဘုရားမလေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ အသေခံဖို့ စိတ်မကူးဘူး…" လုံယိက ခါးသက်သက်ပြုံးကာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆို... နင့်ဘက်က ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်တာပေါ့…"

လုံယိ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စီဘီ၏ ပြောဆိုပုံ အသံနေအသံထားမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ဒါကတော့…"

လုံယိသည် သူမကို လက်ထပ်မည်ဟု ပြောသင့်၊ မပြောသင့် ဝေခွဲမရဘဲ အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေမိ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ် သွေးရောင်ခြယ် မွေးရာပါ အမှတ်အသားကို သတိရသွားပြီး လုံယိ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

အမှန်စင်စစ် လှပသော နတ်ဘုရားမလေးကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဇနီးအဖြစ် မလိုချင်သော အမျိုးသားရှိပါ့မလား၊ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးကို လက်မထပ်ချင်ခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက်ပေး၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"နင်က ငါကို လက်မထပ်ချင်ဘူးပေါ့လေ…"

လုံယိ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အသံသည် အလွန်အေးစက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော ညာလက်ထက်တွင် အလင်းတန်းများ ဝဲပျံလာကာ မှော်စွမ်းအင်များကို စတင်စုစည်းလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြောစရာရှိတယ်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တာဟာ မိစ္ဆာတွေ လုပ်တာနဲ့ အတူတူပဲ…"

လုံယိသည် အသည်းအသန် ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ စီဘီ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

စီဘီသည် သူမ၏လက်များကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကိုဘက်လှည့်ကာ အေးစက်စွာပင် ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဘာပြောချင်တာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ငါ့ကို လက်မထပ်ဘူးဆိုရင် ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက နင် သေတဲ့အထိ လိုက်သတ်ကြလိမ့်မယ်…"

"အရင်ဆုံး ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါရစေ၊ မင်း ငါ့ကို ကြိုက်လား…"

လုံယိက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ အမှန်တကယ်တော့ တစ်နေ့တွင် လက်ထပ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စီဘီသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး တခဏအကြာတွင် အေးစက်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ကို မမုန်းပါဘူး…"

"တွေ့လား... မမုန်းတာပဲ ရှိတာလေ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်း မမုန်းတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါက…"

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမက ကြားဖြတ်၍ ဆိုလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ထိခွင့်ရတာ နင်တစ်ယောက်တည်းပဲလေ…"

လုံယိသည် ဆွံ့အသွားပြီး အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ ပြောလိုက်၏။ "စီဘီ... အခု မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ တခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားမယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းလည်း ပူလောင်ရမယ်၊ ငါလည်း ပူလောင်ရလိမ့်မယ်…"

"ငါ…" စီဘီ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ မည်သည့် မိန်းကလေးက အချစ်အကြောင်းကို မတွေးဘဲ နေပါမည်နည်း...

ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးထားသော ဖူးစာဖက်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းချင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား...

လက်ရှိတွင် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ဗလာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိမည်မဟုတ်ဟု သူမ အာမမခံရဲပေ။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ…" စီဘီက ခေါင်းမော့၍ မေးလိုက်လေသည်။

"တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ အချစ်ကို တည်ဆောက်ကြည့်ကြတာပေါ့... အဲဒီအချိန်ကျော်တဲ့အထိ မင်းက ငါ့ကို မမုန်းသေးဘဲ တခြားတစ်ယောက်ကိုလည်း မချစ်မိဘူးဆိုရင် အဲဒီအခါကျမှ ငါ လက်ထပ်မယ်…" လုံယိသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် ငါရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မမြင်ရသေးဘူးနော်... တကယ်လို့ ငါက အရမ်းရုပ်ဆိုးနေမယ်ဆိုရင်တောင် နင် လက်ထပ်ဦးမှာလား…" စီဘီ၏ လေသံတွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့နှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုအချို့ ရောယှက်နေပေသည်။

လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "လက်ထပ်မှာပေါ့... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ စုန်းမတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ မင်းကို လက်ထပ်ဦးမှာပဲ…"

"အခုတင် ရုပ်ဆိုးတဲ့စုန်းမလို့ ပြောလိုက်တာလား... ဒါဆိုရင်တော့ ငါရဲ့ ရေလုံးစွမ်းရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တော့…" စီဘီသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး လုံယိထံသို့ ရေလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

လုံယိသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုရေလုံးကို အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုက်ရိုက်ခံယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆံပင်မှ စီးကျလာသော ရေစက်များကို ခါထုတ်ရင်း "တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတာပဲ... နောက်တစ်လုံးလောက် ထပ်ပစ်ပေးပါဦး…” ဟူ၍ ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်ပေသည်။

"သွားစမ်း... နင်က တကယ်ကို လူအပဲ…" စီဘီက ပြောလေသည်။

"ငါက လူအဖြစ်နေပါစေ... မင်းကတော့ ထက်မြက်ပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ သူတော်စင်မလေးပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ လူအ ဖြစ်နေလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…"

ပြဿနာကို ယာယီဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ပေါ့ပါးနေသည့် လုံယိသည် သူမကို ထပ်မံစနောက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။