အခန်း (၂) – မင်းသမီးလေးကို အနိုင်ယူခြင်း

ချန်းလန်တိုက်ကြီး၊ ကွမ်လုံအင်ပါယာရှိ ထန်လုံမြို့...

ညဘက်၏ မြင်ကွင်းသည် အမှောင်ထုကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြယ်တာရာများကြောင့် အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ အေးမြလတ်ဆတ်သော လေညင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်နေပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ညတစ်ညပင် ဖြစ်၏။

ခိခိခိ... မှောင်မိုက်သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ် ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ည၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေလေသည်။ တောအုပ်အတွင်း၌ ဇိမ်ခံပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီလျက် ရှိနေသည်။

သူသည် အတော်အတန် ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် ရမ္မက်ဇော ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးများက သူ့အတွင်းရှိ ယုတ်မာမှုနှင့် ကာမဂုဏ်မက်မောမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ထိုလူငယ်နှင့် မနီးမဝေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေ၏။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများကို ကြည့်ရုံဖြင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ဒြပ်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် မိန်းကလေး၏ လှပသော မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမသည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ သိသာသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစွမ်းကုန် အားထုတ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ရှိနေလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို မြင်ရသည်နှင့် လူအတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိနိုင်ပြီး သူမအတွက် မည်သို့သော အခြေအနေများ စောင့်ကြိုနေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေမည်။

"ဟေး... ဟေး... လုံလင်းအာ... မြင့်မြတ်လှတဲ့ မင်းသမီးလေး... ဒီလိုအခြေအနေမျိုး မင်းနဲ့ ကြုံလာရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ တွေးဖူးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား…"

ပန်းဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေပြီး သူ၏ အကြည့်များတွင် ရက်စက်မှုနှင့် ရမ္မက်ဇောများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လုံလင်းအာသည် တုန်ယင်နေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အေးစက်တည်ငြိမ်သော မင်းသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဆိုးရွားလှသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်သည်ပင် ပျာယာခတ်နေသော နှလုံးသားကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ရှီမန်ယု... နင် ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ ရိုင်းရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့ခမည်းတော် ဧကရာဇ်မင်းက နင့်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်…" လုံလင်းအာသည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

"အဖိုးကြီး လုံပါထျန်းက ဒါကို ဘယ်လိုသိမှာလဲ... ငါ မင်းကို ဒီတောအုပ်ထဲ ဘာလို့ ခေါ်လာလဲဆိုတာ တွေးဖူးလား... မင်းက အပြင်ပန်းမှာတော့ သန့်စင်ဖြူစင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပြနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပေါ်ယံသက်သက်ပဲလေ... မင်းရဲ့ အရသာက အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ ငါ မြည်းစမ်းကြည့်ရတော့မယ်၊ ခိခိခိ…"

ရှီမန်ယုသည် လုံလင်းအာ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မိန်းမောစွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်းသည်လည်း တုံ့ပြန်မှု စတင်နေပြီဖြစ်ပေသည်။

လုံလင်းအာသည် ရှီမန်ယု၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်လေသည်။ ယနေ့ညတွင် သူမသည် ဤတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ စော်ကားမှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် သူမ၏ ခြေရာလက်ရာအားလုံးသည် ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို သူမ သိရှိပေသည်။

သေရမည်ကို သူမ မကြောက်သော်လည်း နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သန့်စင်သော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုသူက ရှင်းခြေဖျက်ဆီးတော့မည်ဟူသော အချက်က သူမကို ပို၍ နာကျင်စေ၏။

ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားသော ကံဆိုးမှုများကို ထိုမိန်းကလေးက လက်ခံလိုက်ပြီဟု ယူဆကာ ရှီမန်ယုသည် ရာဂစိတ်အပြည့်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကြွေပုလင်းထဲမှ အနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျိုချလိုက်လေသည်။ ဤ "မယိုင်မလဲသော ရွှေလှံဆေးလုံး…" ကို ဝယ်ယူရန် သူသည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံခဲ့ရသည် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ညတွင် သူသည် လုံလင်းအာကဲ့သို့သော မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်အတွက် အသက်ကိုစွန့်ကာ "အရိုးပျော့ဆေး…" ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့ မျက်နှာပြနိုင်ပါမည်နည်း...

သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်းမှ ဆေးအာနိသင်များက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာလေသည်။ ရှီမန်ယုသည် သူ၏စိတ်ကူးထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့ဖူးသော သနားစရာကောင်းသည့် လုံလင်းအာကို ရက်စက်သော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် လုံလင်းအာ၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။

နိုင်ငံတကာကို ပျက်စီးစေနိုင်လောက်အောင် လှပသော သူမ၏ မျက်နှာထက်သို့ သူ၏ ဝံပုလွေလက်သည်းများက ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေ၏။ သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုမူ သူ၏ အိပ်မက်များ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရှီမန်ယု၏ လက်များက အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသွားပြီးနောက် လုံလင်းအာ၏ အဝတ်အစားများကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖြဲလိုက်လေရာ ငွေရောင်အတွင်းခံနှင့် ပါးလွှာသော အဝတ်စများအပြင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေများစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရှီမန်ယု၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေလေသည်။

မိမိ၏ အသားအရေများ လေထုထဲသို့ ပေါ်ထွက်တော့မည်ကို ခံစားရသောအခါ လုံလင်းအာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်နှစ်စက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာ၏။ သူမသည် သေဆုံးပြီးနောက် ငရဲ၏ ကိုးခုမြောက် အလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားစေကာမူ ဤလူယုတ်မာကို အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုလိုက်လေသည်။

လုံလင်းအာ၏ မထိရဲစရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မွှေးရနံ့များကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ "မယိုင်မလဲသော ရွှေလှံဆေးလုံး…" ၏ အာနိသင်က ရှီမန်ယုအပေါ် စတင်အလုပ်လုပ်လာတော့သည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ လုံလင်းအာ၏ အဝတ်အစားများကို ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။

သူမကို လုံးဝအဝတ်မဲ့အောင် မလုပ်ရသေးမီမှာပင် ရှီမန်ယုသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော လုံလင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ မထိန်းနိုင်သော ရာဂစိတ်များကြောင့် သူ၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို အလျင်အမြန် ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေနှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ကာ သူ၏ တည်ရှိနေသော လှံတံကို ကမာလေးအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်စေလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေစဉ် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် အထက်မှ ပစ်ချလိုက်၏။ ရှီမန်ယု၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လူသားတစ်ဦးကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ကြိုနေသော သတ္တဝါဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသည် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်လာသည်မသိဘဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ရှီမန်ယု၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အချိန်များပါ အတူတကွ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာပြီး ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် နာကျင်မှုများ ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ဟု ထင်ရပေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှီမန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားလေသည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်သွားခဲ့၏။

လုံလင်းအာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးထားပြီး ထိုဖြစ်ရပ်များကို လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။ သို့သော် အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ မျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်မလာသောအခါ မျှော်လင့်ချက်အသစ်များဖြင့် မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော သွေးရောင်လွှမ်းနေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

လုံယိသည် သူသည် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည်ဝင်စားခဲ့သည်ဟုပင် မတွေးဝံ့ပေ။ ပို၍ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဤခန္ဓာကိုယ်သည် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အဓမ္မပြုကျင့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီမန်ယု၏ အသိစိတ်သည် လုံယိ၏ အသိစိတ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို လုံးဝခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် လုံယိ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုနှင့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်သန်လိုစိတ်တို့ကို မခုခံနိုင်တော့ပေ။

လုံယိသည် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရစဉ်မှာပင် လုံလင်းအာသည် ဆောင်းဦးပေါက်ကန်ရေပြင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပသော သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများက လုံယိ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲပျက်စီးစေခဲ့၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်စားပြီးကာစ ဖြစ်သော်လည်း လုံယိသည် ကာမရာဂပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။

လုံယိသည် လုံလင်းအာကို ရူးသွပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများကြားမှ ခါးကို တစ်ချက် အားပြင်းစွာ တွန်းတင်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးခံစစ်တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူမ၏ ကမာလေးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

လုံလင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် လှံတံကို မခံနိုင်ပေ။ သူမ၏ နုနယ်လှပသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပင်လယ်ပြင်အလယ်တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ တောက်ပပြီး ကြည်လင်သော တောင်ပို့အိအိ နှစ်ဖက်သည်လည်း လုံယိ၏ လက်များကြားတွင် အမျိုးမျိုးသော ကာမစိတ်ကြွဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲခံနေရတော့သည်။

မပြိုပျက်နိုင်သော ရွှေလှံဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းရည်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ လုံလင်းအာသည် သတိလစ်သွားလိုက်၊ လုံယိပေးသော နာကျင်မှုများကြောင့် ပြန်နိုးလာလိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။

အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းများ ကျရောက်လာချိန်ကျမှသာ လုံယိသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တိုးဝင်ကာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် လုံလင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် လဲကျသွားတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုံယိ၏ သတိစိတ်သည် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ ဤမိန်းကလေးငယ်အပေါ် သူပြုလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရမိပေသည်။

ပြင်းထန်သော ဆေးလုံးကို သုံးစွဲထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူထိန်းချုပ်၍မရနိုင်မှန်း သိသော်လည်း ၎င်းသည် သူပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်အတွက် ဆင်ခြေတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ သူသည် ယခင်က အမုန်းဆုံးသော လူစားမျိုးဖြစ်သည့် အဓမ္မပြုကျင့်သူ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် လုံလင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှ တွားသွားကာ အဝေးသို့ဖယ်ပြီး တိတ်တဆိတ်ပင် အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်လိုက်လေသည်။ လုံလင်းအာ၏ အောက်ပိုင်းတွင် ပေကျံနေသော အပြာရောင်မျက်ရည်များက သူကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုကို တိတ်တဆိတ် သက်သေခံနေကြတော့သည်။

လုံယိသည် အဝတ်စတစ်စကို ယူ၍ လုံလင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြုံပေးကာ သူမဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိ၏။ ထိုစဉ် သူနှင့်မဆိုင်သော မရေမရေနိုင်သော မှတ်ဉာဏ်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီးဝင်လာပြီး သူ့ကို သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိသော နာကျင်မှုများ ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သတိလစ်နေသော လုံလင်းအာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်နိုးလာခဲ့သည်။ မနေ့ညက ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် နှိပ်စက်မှုများသည် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး စိတ်ကြွရူးသွပ်မှုအဆင့်ထိပင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် ပါရမီရှင် မှော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင်ပင် မဟာမှော်ဆရာမ ဖြစ်လာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သာမန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းလှပေသည်။ သူမသည် ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး နောင်တနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာထားရှိသည့် ရှီမန်ယုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် သူမ၏အတွင်းစိတ်မှ မုန်းတီးမှုများက ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာပြီးနောက် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။ သူမသည် ထိုကောင်စုတ်၏ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေသော မျက်နှာကို မမြင်လိုဘဲ မုန်းတီးနေခဲ့သော်လည်း ယခုမျက်နှာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေရသနည်း...

သူသည် သူပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရနေတာလား...

"ငါ့အလောင်းကို မီးရှို့ပြီး သဲလွန်စတွေကို ဖျောက်ပစ်ချင်တယ် မဟုတ်လား... အခုက နင်လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ…"

လုံလင်းအာ၏ အသံသည် နတ်ဘုံနတ်နန်းမှ လေဟာနယ်တစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူသားတို့၏ နွေးထွေးမှု အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်သည့်အပြင် လူသားတစ်ဦးတွင် ရှိသင့်သော စိတ်ခံစားမှု အစအနမျှပင် မရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိ နိုးလာပြီးနောက် ဘာခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသော လုံလင်းအာ၏ မျက်နှာထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ဒဏ်ရာရထားသော အမူအရာမျိုးသည် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများတွင်သာ တွေ့ရတတ်ပြီး၊ အသက်ငယ်လွန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးတွင် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ...

လုံလင်းအာ အသက်ရှင်သန်နိုင်စေရန်အတွက်ဆိုလျှင် သူ၏နောင်ရေးသည် ငြိမ်းချမ်းမည်မဟုတ်ကြောင်း လုံယိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်လေသည်။

"သူ့ကိုသတ်လိုက်... မြန်မြန်သတ်လိုက်တော့…" လုံယိ၏ စိတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထိုအတွေးကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။

သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နဂါးအဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး တာဝန်တစ်ခုကို အောင်မြင်စေရန်အတွက် အပြစ်မဲ့သူအချို့ကို နှုတ်ပိတ်သတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဤကဲ့သို့ ပတ်သက်မှုမျိုးသည် တစ်သက်တာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်သော လုပ်ရပ်မျိုးကို မည်သို့လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း...

လုံယိသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမအပေါ် လက်မရဲဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းများကို ကြည့်ရသည်နှင့် ၎င်းသည် သူယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော ကမ္ဘာမဟုတ်သည်မှာ သေချာနေပေသည်။

"မင်းက အခု ငါ့မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီ... ဒါကြောင့် မင်းကို ငါမသတ်ဘူး…"

လုံယိသည် ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လုံလင်းအာ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ တစ်ရက်မျှ သူ၏မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထာဝရ သူ၏မိန်းမပင် ဖြစ်ပေမည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို မုန်းသည်ဖြစ်စေ၊ မမုန်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမရှိပေ။

လုံယိ မတ်တပ်ရပ်၍ တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်လာစဉ် လုံလင်းအာက သူ့ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေလေသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လျှောက်ပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးဝေလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရပြီး "မြန်မြန်ရှာကြ... မင်းသမီးလေးကို အမြန်ရှာကြ…" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်ကို သူကြားလိုက်ရတော့သည်။