အခန်း (၂၅) - အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းခြင်း

လုံယိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒိုချီစွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသော ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလေသည်။

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူမကို ထားရစ်ခဲ့ရန် စိတ်မရသော်လည်း၊ အကယ်၍ သူပါဝင်ပြီး ဤမျှများပြားသော လေဝံပုလွေများကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အသက်ကို အလဟဿ ပေးလိုက်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လုံယိသည် သက်ပြင်းဖွဖွချကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်လေသည်၊ အကြောင်းမူကား ဤမျှလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်ကို သူ မမြင်လိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် လေဝံပုလွေဘုရင်၏ ဘေးနားရှိ ငွေရောင်လေဝံပုလွေပေါက်လေး လေးကောင်အနက် နှစ်ကောင်သည် လေဝံပုလွေဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်ပုံကို အတုယူကာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကစားနေကြပြီး၊ မတော်တဆ လုံယိပုန်းအောင်းနေသော ဘက်သို့ ပြေးလာကြလေသည်။

ငွေရောင်လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်သည် မိမိနှင့် ဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လေဝံပုလွေဘုရင်သည် အော်ဟစ်၍ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတိပေးလိုက်၏။

၎င်းသည် ၎င်းတို့အား ပြန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သော ထိုကလေးနှစ်ကောင်သည် တခဏမျှသာ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ကစားနေကြလေသည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာတော့မည့် လုံယိသည် လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်က သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တွေးတောလိုက်၏။ "ဒီလေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းပြီး လေဝံပုလွေဘုရင်ကို ခြိမ်းခြောက်မယ်ဆိုရင် ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုက ဒီအလှလေးကို ကယ်နိုင်မလား…"

လုံယိသည် အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ရန် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာသည်ဟု ယူဆလေသည်။ ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေးသည် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် နောက်ထပ် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လေတိုက်ခတ်မှု မှော်မန္တရားနှစ်ခုကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ပုံရိပ်ယောင်များကို ချန်ထားရစ်လျက် လုံယိသည် လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ထံသို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေဝံပုလွေဘုရင်သည်လည်း အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး၊ ၎င်း၏ သားသမီးများအပေါ် အကြံရှိနေသော လုံယိထံသို့ ငွေရောင်လေဓားအချို့ကို ဒေါသတကြီး ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် လုံယိသည်လည်း ဤအချက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ 'မြေတံတိုင်းမှော်မန္တရား' ဟုခေါ်သော အဆင့် ၅ မြေဓာတ်ကာကွယ်ရေးမှော်ကို ချက်ချင်းပင် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ ထိုအခါ မြေပြင်မှ ထူထဲသော မြေတံတိုင်းများ အလျင်အမြန် ပေါ်ထွက်လာပြီး လေဝံပုလွေဘုရင်၏ လေဓားတိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

သို့သော် လုံယိသည် လေဝံပုလွေဘုရင် ပစ်လွှတ်လိုက်သော လေဓား၏ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်ခဲ့မိပေသည်။ ဤလေဓားသည် အဆင့် ၅ မြေတံတိုင်းမှော်မန္တရားကို အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွက်သွားပြီး အရှိန်မကျဘဲ လုံယိထံသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် လုံယိအနေဖြင့် လောလောဆယ်၌ ထိုလေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမှ အမြန်ဆုံးရုန်းထွက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏အမေဖြစ်သော ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြလေသည်။ ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် လုံယိကို အချိန်အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားစေရန် ပိုမိုအားကောင်းသော လေဓားများကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်၏။

လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်သည် လက်တကမ်းအကွာမှ လွတ်မြောက်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားပြီး ယခင်ဘဝက သူအကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက လေဝံပုလွေပေါက်လေးများနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် တစ်လှမ်းမှ မရွေ့နိုင်အောင် အောင်မြင်စွာ ချည်နှောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် မိမိထံသို့ ပျံသန်းလာသော လေဓားကို သတိပြုမိသည်နှင့် လုံယိသည် အချိန်မဆိုင်းတော့ဘဲ သွားကြိတ်ကာ လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ရှိရာသို့ ခုန်အုပ်၍ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အားကောင်းသော လေဓားများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း လေဓားတစ်စင်းကမူ သူ၏ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ပေသည်။

လေဓားက ကြွက်သားများကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံယိ၏ ကျောပြင်မှ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။ လုံယိသည် နှာတစ်ချက်မှုတ်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် လေဝံပုလွေပေါက်လေး၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လေဝံပုလွေအုပ်ကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးရယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ဘေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရသည့်အတွက် သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေပေသည်။ လုံယိသည် လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို လေထဲတွင် တွဲလောင်းဆွဲထားရာ သနားစရာကောင်းသော ထိုအကောင်လေးများသည် ခြေထောက်များကို လေထဲတွင် ယမ်းခတ်နေပြီး လည်ချောင်းမှ တအီအီအသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

မျှော်လင့်မထားသော ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် လေဝံပုလွေအုပ်သည် မိန်းကလေးငယ်အပေါ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် အရောင်များ ဖြာထွက်နေလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ လေဝံပုလွေများ လူစုခွဲသွားပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် သတိမလွတ်မီတွင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်ဟန်ဖြောင့်ဖြောင့်ရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမ အဝေးမှ မှေးမှိန်စွာ မြင်လိုက်ရပေသည်။

လေဝံပုလွေများက သူ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝိုင်းရံလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် လေဝံပုလွေပေါက်လေး၏ လည်ပင်းကို ပို၍ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ လေဝံပုလွေပေါက်လေးသည် နာကျင်မှုကြောင့် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း ညည်းတွားအော်ဟစ်တော့သည်။

"အောဝူးးးး…" ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်က အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လေဝံပုလွေအကောင်ရေ ၂၀၀၀ ကျော်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ဆုတ်ကာ လူစုခွဲသွားကြလေသည်။

ထို့နောက် ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ၎င်း၏သားသမီး ငွေရောင်လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို မေတ္တာရပ်သက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

"ဝူး ဝူး ဝူး…" ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် အမြီးကိုယမ်းကာ လုံယိအား တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေတော့သည်။

"မင်းက ငါ့ကို သူတို့ကို လွှတ်ပေးစေချင်တာလား…" လုံယိသည် ငွေရောင်လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူ၏အပြုံးသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆိုးသွမ်းပုံရ၏။

ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်က ပေးခဲ့သော ကျောဘက်မှ ဒဏ်ရာမှလည်း သွေးများ စီးကျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် လုံယိ၏စကားကို နားလည်ပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လေဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။

လုံယိသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်က စစ်ကူခေါ်နေခြင်းလားဟု တွေးမိသွား၏။

"မင်း အနည်းငယ်လောက် နောက်ဆုတ်ပေးပါ၊ ဒါဆိုရင် ငါသူတို့ကို သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာပေါ့…"

လုံယိက ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်အား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် သူဘာပြောသည်ကို နားမလည်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေလေသည်။

လုံယိသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရယ်မောလိုက်မိ၏။ ဤငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်က သူ့စကားကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်သည်ဟု သူမှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံယိသည် လေဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီကာ သတိမေ့မြောနေသော မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် အတော်ပင် ဖြူဖျော့နေပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပြင်းထန်နေ၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စွမ်းအားများကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ပြီး သွေးလည်း အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့သည်ဟု ယူဆရပေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်ကျပ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည်လည်း နေရာအနှံ့ စုတ်ပြတ်နေပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကြောင့် သူမ၏ လှပဝိုင်းစက်ပြီး နူးညံ့သော တောင်ပို့အများစုသည် မျက်စိရှေ့တွင် အတိုင်းသား ပေါ်နေတော့သည်။ ထိုအထဲမှ ဘယ်ဘက်တောင်ပို့တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုရှိနေပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

လုံယိသည် ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး အမျိုးသမီးများအပေါ် ကြင်နာမှုမရှိသော ထိုလေဝံပုလွေများကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

တစ်ချောင်းတည်းရှိသော ဦးချိုနှင့် မြင်းသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ခါးအား ခေါင်းဖြင့် တွန်းကာ သူမအား နိုးလာစေရန် နှိုးဆော်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။

လုံယိက ထိုမိန်းကလေးကို အကဲခတ်နေစဉ် ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်၏ အမိန့်ဖြင့် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော လေဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ပြန်ထွက်လာကြလေသည်။ ထို့နောက် ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်၏ အမိန့်အရ ၎င်းတို့သည် ထိုအရာကို လုံယိနှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ချပေးလိုက်ကြတော့သည်။

လုံယိ မှင်သက် သွားရလေသည်။ ဤငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံရပြီး၊ ဓားစာခံကို ပြန်ရရန်အတွက် ပြန်ပေးဆွဲငွေဖြင့် လဲလှယ်ရမည်ကိုပင် သိရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား...

မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားသော ပြန်ပေးဆွဲငွေများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုံယိ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ထိုပစ္စည်းများမှာ နက်မှောင်သော မှော်တုတ်တစ်ခုနှင့် အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ် ဖြစ်နေသည်။

မည်သူ၏ အလောင်းမှ ဤပစ္စည်းများကို ယူလာသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။ ထိုနက်မှောင်သော မှော်တုတ်မှ အမှောင်ဓာတ်မှော်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့် လုံယိ အလွန်အံ့သြသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အမှောင်ဓာတ်မှော်သည် မကောင်းဆိုးဝါးတို့၏ ကိုယ်စားပြုမှုဖြစ်ပြီး ချန်းလန်တိုက်တွင် လုံးဝတားမြစ်ထားသော အရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤမှော်ပညာကို လေ့ကျင့်နေသည်ဟု သိရှိသွားပါက အင်အားစုအားလုံး၏ ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ရာ၊ အမှောင်ဓာတ်မှော်ကို လေ့ကျင့်သူများပင်လျှင် တိတ်တဆိတ်သာ လေ့ကျင့်ကြရလေသည်။

အမှောင်ဓာတ်မှော်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို လုံယိ အလွန်နှံ့စပ်စွာ သိရှိထားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လူသူမရှိသော မှောင်မိုက်သည့် တောအုပ်အလယ်တွင်သာ သူ၏ အမှောင်မှော်ဂါထာများကို စမ်းသပ်ဝံ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤမိန်းကလေးကို တောအုပ်ထဲမှ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မှော်တုတ်နှင့် အဝတ်ထုပ်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဦးချိုတစ်ချောင်းပါသော မြင်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဤမြင်းသည် အခြေအနေ သိပ်မဆိုးကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေးကို မြင်းကျောပေါ်သို့ တင်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မြင်းကို အမြန်စီးနင်းလိုက်တော့သည်။

ဤဦးချိုပါမြင်းသည် အသိဉာဏ် အတန်ရှိပုံရပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် အလွန်မာနကြီးပြီး ဤမိန်းကလေးမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ကျောပေါ်သို့ တက်ခွင့်မပေးသော်လည်း၊ ယခုမူ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်ပုံရသဖြင့် အလွန်လိမ္မာပြီး လုံယိ၏ အမိန့်ကို နာခံလေသည်။

ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် လုံယိနှင့် အတော်အတန် အကွာတွင် တစ်ကောင်တည်း ရပ်နေပြီး လုံယိအနားသို့ မကပ်ရဲပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ လုံယိက ဓားစာခံကို သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လူနှစ်ဦးကို တင်ဆောင်ထားသော ဦးချိုပါမြင်းသည် တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် တောအုပ်အစပ်မှနေ၍ လုံယိကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး၊ လုံယိက ၎င်း၏ကလေးကို ပြန်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေပေသည်။

လုံယိ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရ၏။ သနားစရာကောင်းသော မိဘမေတ္တာသည် တိရစ္ဆာန်များတွင်ပင် ဤကဲ့သို့ရှိပါလျက်၊ လူသားများတွင် ပို၍ပင် ပြင်းပြမည်မဟုတ်ပါလား...

ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မိဘများ လမ်းခွဲခါနီးက မျက်နှာများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး၊ သူအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာတရားများမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင့်ကို အတော်လေး အားကျမိသော်လည်း၊ ထိုကလေးသည် သူခံစားခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်စရာဘဝကို တန်ဖိုးမထားဘဲ နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာများသာ ဖန်တီးခဲ့လေသည်။

လုံယိသည် ထိုလေဝံပုလွေငယ်နှစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက် လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။