အခန်း (၂၄) - ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စု

မြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လုံယိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လေပြင်းမှော်မန္တန်ကို အသုံးပြုကာ အလင်းဝင်ဘုရားကျောင်းမြို့သို့ သွားရာလမ်းကျန်ရှိသည်များကို မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မနေ့က ဖတ်ရှုခဲ့သော အမျိုးမျိုးသော ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့် မှော်စာအုပ်အားလုံးကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် အစာခြေသကဲ့သို့ အသေအချာ မှတ်သားနားလည်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့၏။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူ့ရှေ့၌ တောအုပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ အကယ်၍ ဤတောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားမည်ဆိုပါက တစ်နာရီခန့်အတွင်း အလင်းဝင်ဘုရားကျောင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပတ်၍သွားမည်ဆိုပါက သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

တောအုပ်ကို ဖြတ်သွားခြင်းက ပိုမြန်သော်လည်း လူအများစုမှာ ပတ်၍သွားခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်၊ အကြောင်းရင်းမှာ တောအုပ်အတွင်း၌ မှော်သားရဲများစွာ ရှိနေသောကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှပေသည်။

လုံယိသည် တခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် တောအုပ်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ မိမိ၏ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချပါက မှော်သားရဲများထံမှ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူယူဆထား၏။

သူသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ အဆင့်မြင့်မှော်သားရဲများနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း F-အဆင့်နှင့် E-အဆင့် မှော်သားရဲအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။ လုံယိသည် ထိုသားရဲများကို အခက်အခဲမရှိဘဲ လေ့ကျင့်ရေးပစ်မှတ်များအဖြစ် အသုံးချလိုက်တော့သည်။

ပထမဦးစွာ သူတွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ E-အဆင့် မြေဓာတ်တောဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဤမှော်သားရဲ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်အားကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်မှုသည်လည်း ၎င်း၏ ထက်မြက်သော အစွယ်တစ်စုံအပေါ်တွင် အဓိကမူတည်လေသည်။

ဤမှော်သားရဲ၏ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်မှုသည် သစ်ပင်များကို အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့စေနိုင်ပြီး အဆင့် ၁ သို့မဟုတ် ၂ ရှိသော မှော်မန္တန်များမှာ ၎င်း၏ အရေခွံကို အစုတ်အပြတ်ပင် မပေးနိုင်ပေ။

လုံယိသည် အချိန်မဆွဲဘဲ အမှောင်ဓာတ်၏ အဆင့် ၃ မှော်မန္တန်ဖြစ်သော 'တိုက်စားခြင်းမှော်မန္တန်' ကို အသုံးပြုကာ တောဝက်၏ အလွန်ထူထဲသော အရေခွံကို တိုက်စားပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အဆင့် ၄ မီးဓာတ်မှော်ဖြစ်သော 'ဒေါသထွက်နေသော မီးလျှံမြှား' ဖြင့် တောဝက်၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် အားစိုက်၍ အဆင့် ၅ အေးခဲစေသော မန္တန်ကို အသုံးပြုခဲ့ရာ တောဝက်သည် အောင်မြင်စွာ အေးခဲသွားတော့သည်။

ဆက်လက်သွားလာရင်း သူသည် F-အဆင့် မီးလျှံယုန်အချို့နှင့် တွေ့ဆုံပြန်သည်။ လုံယိသည် ဤမီးလျှံယုန်များနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရေလုံးမှော်မန္တန်ကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းလိုက်လေသည်။

"မှော်ပညာဆိုတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ အမဲလိုက်ရတာ ဒီလောက်လွယ်တာ…" လုံယိသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မီးလျှံယုန်ကို ကင်စားကာ ဗိုက်ဖြည့်လိုက်၏။ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း လုံယိသည် လေထဲမှ လွင့်ပါလာသော သွေးနံ့သင်းသင်းကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သွေးနံ့ထွက်ပေါ်လာသော အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီပင် လုံယိသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လေဝံပုလွေ အလောင်း ၁၀ လောင်းကျော်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားများကိုလည်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လေဝံပုလွေများသည် လေမှော်စွမ်းအင်ရှိသော မှော်သားရဲတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အရှိန်အဟုန် အလွန်မြန်ရုံသာမက လေဓားမှော်မန္တရားကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်သော မှော်သားရဲများဖြစ်ရာ အနည်းဆုံး အုပ်စုတစ်စုတွင် ဆယ်ကောင်ခန့်ရှိပြီး အများဆုံးဆိုလျှင် တစ်ကြိမ်တည်းတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှိနိုင်သည်၏။

ထို့ကြောင့် လေဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်းသည် D-အဆင့်ရှိသော မှော်သားရဲသာ ဖြစ်သော်လည်း အရေအတွက်များပြားခြင်းနှင့် တိုက်စစ်၊ ခံစစ် ညှိနှိုင်းမှု ကောင်းမွန်ခြင်းတို့ကြောင့် သာမန်လူအများစုသည် ၎င်းတို့ကို မြင်သည်နှင့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလေ့ရှိကြလေသည်။

အကယ်၍ ထိုလေဝံပုလွေအုပ်စု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပါက အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ရန်မှာ ကံကောင်းမှသာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် သူရှိနေသော နေရာနှင့် မဝေးသော အရပ်မှ တိုက်ပွဲသံများနှင့် လေဝံပုလွေများ၏ အူသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လမ်းခရီးတွင် လေဝံပုလွေအလောင်း အများအပြားကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ရာ ဤသည်မှာ လေဝံပုလွေအုပ်စုကြီး တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။ အနည်းဆုံး ရာနှင့်ချီ၍ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနိုင်သော အုပ်စုကြီး ဖြစ်ဟန်တူ၏။

လုံယိသည် အလွန်တရာ သတိထားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးငယ်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ အခြေအနေကို သိရှိနိုင်ရန် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်အောင် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒီနေ့က လေဝံပုလွေတွေရဲ့ ပွဲတော်ကြီး ဖြစ်နေတာလား…" အုပ်စုလိုက်ရှိနေသော လေဝံပုလွေအမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရပေသည်။ ခန့်မှန်းကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အနည်းဆုံး လေဝံပုလွေ ၂,၀၀၀ ခန့် ရှိနေလေသည်။

ထို့နောက် လုံယိသည် လေဝံပုလွေအုပ်စုကြီး၏ အလယ်တွင်ရှိနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ မြို့ငယ်လေးတွင် သူ့ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ခဲ့သည့် လှပသော မိန်းကလေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယခုတွင် သူမသည် အလွန်သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အနီရောင် သံချပ်ကာ အကျပ်ဝတ်စုံမှာ နေရာအနှံ့ ပျက်စီးနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း အနီရင့်ရောင် သွေးစွန်းထင်းနေလေသည်။

ထိုသွေးများမှာ သူမ၏ သွေးလား သို့မဟုတ် လေဝံပုလွေများ၏ သွေးလားဆိုသည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လေဝံပုလွေအလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေ၏။

သူမ၏ အနီရောင် ချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိသော မြင်းသည်လည်း သူမအနားတွင် သစ္စာရှိရှိ ရပ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

လုံယိ ကြည့်နေစဉ်အချိန်တွင် လေဝံပုလွေများက တိုက်ခိုက်မှုကို ခေတ္တရပ်တန့်ထားကြပြီး ထိုလေဝံပုလွေအုပ်သည် တစ်ကိုယ်တည်းရှိသော မိန်းကလေးနှင့် မြင်းကို သားကောင်အဖြစ် ပစ်မှတ်ထားနေသည့် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဓားကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမောတကော အသက်ရှူနေရ၏။ သူမ၏ဓားမှ အပြာနုရောင် ဒိုချီများ လက်ခနဲလက်ခနဲ တောက်ပနေပြီး ထိုအပြာနုရောင် ဒိုချီများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့နောက် လုံယိသည် လေဝံပုလွေအုပ်ကို အမြန်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လေဝံပုလွေအုပ်စု၏ အလယ်တွင် ငွေဖြူရောင် အမွေးအမျှင်များရှိသော အစွမ်းထက်သည့် လေဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် အခြားလေဝံပုလွေများထက် ပို၍မြင့်ပြီး ကြီးမားလှသဖြင့် လေဝံပုလွေဘုရင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရပေမည်။

ထို့အပြင် လုံယိသည် လေဝံပုလွေဘုရင်၏ ဘေးတွင် ငွေရောင်အမွေးရှိသော လေဝံပုလွေပေါက်လေးကောင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ လေဝံပုလွေဘုရင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်၏။

"အူး... အူး…" လေဝံပုလွေဘုရင်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်များစွာ ကြွေကျလာလေသည်။ လေဝံပုလွေဘုရင်၏ အူသံကို ကြားသည်နှင့် အခြားလေဝံပုလွေများက တစ်ဖန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

လေဓားများစွာသည် ဓားသိုင်းပညာရှင် မိန်းကလေးထံသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ထိုလေဓားများကို ပစ်လွှတ်ပြီးနောက် လေဝံပုလွေအများအပြားသည် လေဓားများ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ မိန်းကလေးထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"တောက်... တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ၊ မှော်တိုက်ခိုက်မှုပြီးမှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကို သုံးတာပဲ၊ ဒီမိန်းကလေးတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ…"

လုံယိက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် လေဝံပုလွေ ၂,၀၀၀ ကျော်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးသည်အထိ ဤမိန်းကလေးက ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ အလွန်အံ့အားသင့်မိ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မဟာဓားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ပြင်းထန်သော အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လုံယိသည် မိမိစွမ်းဆောင်နိုင်မှုဖြင့် အခြားဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကယ်တင်လိုစိတ်ရှိသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်လောက်သော စွမ်းအားမရှိပေ။

အကယ်၍ သူသည် ယခင်ဘဝက စွမ်းအား၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိခဲ့လျှင် စွန့်စားပြီး ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုရှိနေသော စွမ်းအားဖြင့် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားပါက သေတွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

လုံယိ၏ တရားမျှတလိုစိတ်သည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ဘေးဒုက္ခထဲသို့ ပစ်သွင်းရလောက်သည်အထိ ကြီးကျယ်သော အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

ဤဓားသိုင်းပညာရှင် မိန်းကလေးသည် သေချာပေါက် အရေးနိမ့်တော့မည်ဟု လုံယိ ယူဆလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းသည် သူမနှင့် သူမ၏ ချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိသော မြင်းကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လေဓားများစွာသည် အနီရောင်အလင်းဒိုင်းနှင့် ဝင်တိုက်ကြပြီး ဒိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကာ တခဏကြာလျှင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။

ယွီဖုန်းသည် သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းများကို တစ်ဝက်ခန့် မှေးစိုက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ သူမသည် ဤတောအုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယခင်ကလည်း လေဝံပုလွေအုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ ပမာဏများပြားလှသော လေဝံပုလွေအုပ်နှင့်မူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ လက်ရှိတွင် သူမ၏ ဒိုချီစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး မိသားစုအမွေအနှစ်ဖြစ်သော ဖီးနစ်ကျောက်တံဆိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖီးနစ်အကာအကွယ်ဒိုင်းသည်လည်း ကြာရှည်ခံတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိနေလေသည်။

လေဝံပုလွေအုပ်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ပြီး ယွီဖုန်းသည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ကြာရှည်တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိပြီးဖြစ်ကာ မကြာမီတွင် သူမနှင့် သူမ၏ ချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိသော မြင်းသည် လေဝံပုလွေအုပ်၏ ဝါးမျိုခြင်းကိုခံရပြီး အရိုးပင် ကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေပေသည်။

ယွီဖုန်းသည် ချစ်စဖွယ်အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အတင်းအကျပ် နှိုးဆွလိုက်ပြီးနောက် အပြာနုရောင် ဒိုချီစွမ်းအား အမြောက်အမြားကို သူမ၏ ဓားကြီးအတွင်းသို့ ပုံအောထည့်လိုက်၏။

ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သူမ၏ ဒိုချီစွမ်းအားများသည် လှုပ်ခတ်လာပြီး ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာကာ ဖီးနစ်ပုံသဏ္ဌာန် အနီရောင်မီးလျှံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဝံပုလွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ကွယ်ရှိ လေဝံပုလွေများသည် ပို၍ပင် သောင်းကျန်းလာပြီး သူမအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာကြတော့သည်။

ဤနည်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားသော ယွီဖုန်းသည် လေဝံပုလွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"ဖီးနစ်ဒိုချီလား... အလင်းမြို့တော်က ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်ပဲ…"

လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ဤဖီးနစ်မျိုးနွယ်သည် ကွမ်လုံအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုနှင့် သီးခြားဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း စီးပွားရေးကိုသာ ဦးစားပေးကာ လူမသိအောင် နေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။ သူတို့၏ ဖီးနစ်ဒိုချီနှင့် ရူးသွပ်နဂါးဒိုချီတို့သည် အတူတူပင် ကျော်ကြားကြ၏။

ရူးသွပ်နဂါးဒိုချီသည် အမျိုးသားများအတွက် သင့်လျော်ပြီး ဖီးနစ်ဒိုချီမှာမူ အမျိုးသမီးများ လေ့ကျင့်ရန်နှင့် အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် ပိုမိုသင့်လျော်ပေသည်။