အခန်း (၂၇) - မသေမျိုးမှော်ပညာ

"နိုးပြီလား…" လုံယိသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ ဆင်းမလာသေးဘဲ လှဲလျောင်းနေရင်း မေးလိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ယွီဖုန်း၏ အသက်ရှူနှုန်း ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် သူမ နိုးလာပြီဖြစ်ကြောင်း လုံယိ သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

"အင်း... ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါက ဖီးနစ်မျိုးနွယ်က ယွီဖုန်းပါ... ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ နာမည်ကို မသိရသေးပေမဲ့ ယွီဖုန်း အကြွေးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်…"

ယွီဖုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိနေပြီး သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူ မည်သို့သော ရုပ်ရည်ရှိမည်ကို သိချင်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် သူမအနားသို့ လာရန် အစီအစဉ်မရှိပုံ ရပေသည်။

"ဒါက လမ်းဘေးမှာ မတရားခံရသူကို မြင်လို့ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်လို့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ဆီကို အကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီမို့ မကြာခင် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်... မိန်းကလေး နိုးလာပြီဆိုတော့ ငါ သွားတော့မယ်…"

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် လုံယိသည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ လှည့်ထွက်ခဲ့လေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင်များ ရှိနေသောကြောင့် သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် ပီသမှုမရှိဘဲ ဝေဝါးနေပေသည်။

ယွီဖုန်း သတိမရခင်ကတည်းက လုံယိသည် သူမအား မိမိမျက်နှာကို မမြင်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေး၍ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ထံ အကြောင်းကြားခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လုံယိသည် ဖီးနစ်မျိုးနွယ်နှင့် ပတ်သက်မှု မရှိချင်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤမိန်းကလေးသည် သူထိတွေ့ခဲ့ပြီး မြင်ခဲ့သော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို သတိပြုမိသွားပါက သူ၏ဘဝသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို သတိမပြုမိသေးပုံရသဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး…" လုံယိ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွီဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် အားယူ၍ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် မသာမယာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်မိပြီး သူ၏နှလုံးခုန်သံများ ပြန်လည် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၏ လှုပ်ခတ်မှုအရ အလင်းမြို့ဘက်မှ အလင်းတန်းအချို့ ဤဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာသည်ကို လုံယိ မြင်လိုက်ရ၏။

၎င်းကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ယွီဖုန်း၏ နားထဲတွင်မူ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုသာ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးခဲ့တာက နောက်ဆုံးလက်နက် ဖြစ်ခဲ့လို့ အခုတော့ ထွက်သွားပြီ... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့…"

လုံယိ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် လုံယိ၏ တုန်ရီနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

'နောက်ဆုံးလက်နက်' ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ထိုစဉ် ညနေခင်း လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ယွီဖုန်း၏ ရင်ဘတ်၌ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာတွင် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး လှပသော မျက်နှာလေးမှာ တခဏချင်း နီရဲသွားတော့လေသည်။

သူမ အတင်းထထိုင်လိုက်သော အချိန်တွင် ကိုယ်ပေါ်၌ ခြုံထားသော အဝတ်စသည် လျောကျသွားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အသားကပ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာအတွင်းမှ သူမ၏ လှပသော တောင်ပို့များ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီဖုန်းသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်တောင်ပို့နှင့် ပေါင်အတွင်းပိုင်းတွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိပြန်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက် မြင်သွားခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ယွီဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့သာ ခေါင်းတိုးဝင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ထိုအမျိုးသား အဘယ်ကြောင့် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ယခုမှသာ ခန့်မှန်းမိတော့သည်။ ထို့နောက် ယွီဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လုံယိ ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်စကို ပခုံးပေါ်တွင် ခြုံလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ... တာဝန်မဲ့တဲ့လူ... အများဆုံးရှိလှမှ ငါက နင့်ကို လက်ထွန်းခိုင်းပြီး အဆုံးသတ်မှာပဲ…"

အမှန်တကယ်တွင် သူမ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော အချိန်၌ လုံယိက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သတိမလစ်မီ မြင်လိုက်ရသော ထိုမြင့်မားပြီး မတ်မတ်ရှိသော ပုံရိပ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ စိတ်အတွင်း၌ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။

သူမသည် လုံယိကို အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော သူမ၏ မင်းသားလေးအဖြစ် မသိမသာ သတ်မှတ်ထားမိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံယိ ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်စ၏ တန်ဖိုးသည် အလွန်မြင့်မားကြောင်း ယွီဖုန်း သတိပြုမိသွားပြီး သာမန်မှူးမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်ရ၏။

ဤအချက်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူ၏ နောက်ခံအခြေအနေသည် အလွန်ကောင်းမွန်မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ လိုက်ရှာပြီးတော့မှ အတူတူဆုံရမယ်…" ယွီဖုန်းက ပြတ်သားစွာ တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားနှင့် ဖီးနစ်ဒိုချီများသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် တောက်လောင်လာတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ အမြဲအိပ်မက်မက်ခဲ့သော မင်းသားလေးသည် သူမ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာရုံသာမက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့ ထိတွေ့ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယွီဖုန်းသည် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယွီဖုန်း တစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ သစ္စာဆိုနေစဉ်တွင်ပင် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျော့ကျော့မော့မော့နှင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အစေခံနှစ်ဦးနှင့်အတူ သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဖုန်းအာ... သမီး အဆင်ပြေရဲ့လား…" ထိုလှပသော အမျိုးသမီးသည် ယွီဖုန်း၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကပ်ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မေမေ... သမီး အဆင်ပြေပါတယ်…" ယွီဖုန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်သူက သမီးကို ဒီလိုဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ…"

ထိုလှပသော အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသရိပ်များ ယှက်သန်းနေပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဝတ်ရုံရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

သူမ၏ သမီးကို ဤကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သူကို သိရှိရုံရှိရုံနှင့် ထိုသူအား သေခြင်းထက် ပို၍ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်စေမည်ဟု ပြင်းပြစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"မေမေ... အိမ်ပြန်ရောက်မှ ပြောပြမယ်နော်... ဖုန်းအာ ပင်ပန်းနေပြီ…" ယွီဖုန်းက အားအင်ချည့်နဲ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

...................

လုံယိသည် အဝေးမှကြည့်လျှင် မြင့်မားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အလင်းမြို့တော်၏ မြို့ရိုးကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် သူသည် မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုဘဲ လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အနက်ရောင် မှော်တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် ငွေဝံပုလွေဘုရင် ပေးအပ်ခဲ့သော အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ထားသည့် အထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုအနက်ရောင် မှော်တုတ်မှ ပြင်းထန်သော အမှောင်မှော်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေရာ အကယ်၍ အလင်းမြို့တော်အတွင်း၌ ဤအရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိသွားပါက သူ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေသည်။

လုံယိသည် ရိုးရှင်းလှသော ထိုမှော်တုတ်ကို ကိုင်ပြီး အနှံ့အပြား စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော အမှတ်အသား တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတုတ်သည် အဆင့်နိမ့် အမှောင်မှော်စွမ်းအင် တုတ်တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်၏။

ထို့နောက် အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ထားသော အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော လူသား ဦးခေါင်းခွံကြောင့် လုံယိတစ်ယောက် လန့်ဖျန့်ကာ အထုပ်ကို ပစ်ထုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘယ်လို လူယုတ်မာမျိုးက တခြားလူကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် အထုပ်ထဲမှာ လူဦးခေါင်းခွံ ထည့်ထားတာလဲ…"

လုံယိသည် အထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချလိုက်ပြီး ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင် လူဦးခေါင်းခွံကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤအရာသည် သာမန်လူဦးခေါင်းခွံ မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်၊ အကြောင်းရင်းမှာ သာမန်ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုသည် ဤမျှ ပြင်းထန်သော သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လူဦးခေါင်းခွံ၏ အောက်တွင် စာအုပ်နှစ်အုပ် ရှိနေသည်ကို လုံယိ သတိပြုမိသွားပြီး အထူးတလည် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုဦးခေါင်းခွံကို မလိုက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် လုံယိ၏ လက်သည် ဦးခေါင်းခွံနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုဦးခေါင်းခွံသည် ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ လုံယိ၏ လက်ချောင်းကို ရက်ရက်စက်စက် ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လုံယိသည် လန့်ဖျန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုဦးခေါင်းခွံသည် ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားပြီး သူ၏ သွေးစစ်စစ်များမှာ ဦးခေါင်းခွံအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

တခဏအကြာတွင် လုံယိသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ လက်ချောင်းမှ စီးထွက်သွားသော သွေးများကို ထိုလူဦးခေါင်းခွံက စုပ်ယူနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် အနက်ရောင် ဦးခေါင်းခွံပေါ်တွင် သွေးကြောမျှင်များ ယှက်နွယ်လာပြီး အနီရောင် ကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပုံဖော်လိုက်လေသည်။ ထိုသွေးကြောမျှင်များသည် သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ပင် လည်ပတ်နေကြပေသည်။

လုံယိ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ အတော်ပင် မြန်ဆန်နေပြီး ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် ရုန်းကန်၍ ကြိုးစားသော်လည်း မရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤအပြောင်းအလဲများကိုသာ အားကိုးရာမဲ့စွာ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိလေသည်။

ထိုလူဦးခေါင်းခွံသည် သွေးကြောမျှင်များဖြင့် အနှံ့အပြား ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်ခုလုံး နီရဲသွားသောအခါမှသာ လက်ချောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူဦးခေါင်းခွံသည် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားပြီး ရုတ်တရက် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံယိ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးအလယ်သို့ စီးဝင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လုံယိမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် လက်ဝါးအလယ်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ မွေးရာပါ အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ သွေးနီရောင် လူဦးခေါင်းခွံပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအမှတ်အသားကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ လူဦးခေါင်းခွံ အမှတ်အသားမှအပ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အခြားမည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

နားမလည်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဆက်၍ မတွေးတောလိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သူသည် စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။ ဤစာအုပ်များမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပုံ ပေါ်ပေသည်။ လုံယိသည် ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ပြီး ပထမဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်၏။

ပထမစာမျက်နှာတွင် ရေးသားထားသော အနက်ရောင် စာလုံးကြီး လေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မသေမျိုးမှော်ပညာ…"