အခန်း (၂၈) - စူပါအရိုးခြောက်စု

လုံယိ၏ လက်များ တုန်ရီနေပြီး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။ "မသေမျိုးမှော်ပညာ... မသေမျိုးမှော်ပညာ…"

အမှန်တကယ်တွင် လုံယိ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းရင်းမှာ မသေမျိုးမှော်ပညာသည် ဤချန်းလန်တိုက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သော စာအုပ်အားလုံးကိုလည်း အကုန်အစင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တိုင်အောင် လူတို့သည် အစွမ်းထက်ပြီး ယုတ်မာလှသော ဤမသေမျိုးမှော်ပညာ၏ တည်ရှိမှုကို မှတ်မိနေကြဆဲပင်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော အချိန်က ပါရမီရှင် နက်ခရိုမန်ဆာတစ်ဦးသည် မာစတာ အာ့ခ်မေ့ချ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ မာစတာ အာ့ခ်မေ့ချ် ၃ ဦးနှင့် ဓားသူတော်စင် ၂ ဦးတို့ကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထို့နောက် ထိုပါရမီရှင် နက်ခရိုမန်ဆာသည် 'ထာဝရသေခြင်း' ဟုခေါ်သော တားမြစ်မသေမျိုးမှော်ဂါထာကို အသုံးပြုကာ အရိုးခြောက်ရုပ်များနှင့် ဇွန်ဘီ သောင်းနှင့်ချီ၍ ဆင့်ခေါ်ခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် ဇွန်ဘီနဂါးကိုပါ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ရာ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ရာနှင့်ချီသော ဧရိယာတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ငရဲခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ထိုတိုက်ပွဲကြောင့် မာစတာ အာ့ခ်မေ့ချ် ၃ ဦးနှင့် ဓားသူတော်စင် ၂ ဦးတို့ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အရိုးခြောက်ရုပ်များနှင့် ဇွန်ဘီတပ်မတော်ကြီးသည် မြို့ပေါင်း ၁၀ မြို့မကကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးခဲ့ရာ သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းခဲ့ပေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပျက်စီးမှုများကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီးနောက် ထိုမာစတာ အာ့ခ်မေ့ချ် နက်ခရိုမန်ဆာသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မသေမျိုးမှော်ဂါထာများသည် ချန်းလန်တိုက်မှ အမြစ်ပြတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် စာအုပ်၏ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ရာ၊ မြင်လိုက်ရသော အကြောင်းအရာများကြောင့် သူ၏လက်များ ပို၍ပင် တုန်ရီလာလေသည်။ ဘုရားသရေ... သူ ဘာကို မြင်လိုက်ရတာလဲ။

ဤထူထဲသော မသေမျိုးမှော်စာအုပ်ထဲတွင် အဆင့် ၁ အခြေခံ မသေမျိုးမှော်ဂါထာများမှသည် အဆင့် ၁၁ တားမြစ်မသေမျိုးမှော်ဂါထာများအထိ အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ဤကမ္ဘာတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီက ပါရမီရှင် နက်ခရိုမန်ဆာ ဘီတေးရှီဂူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ တားမြစ်မသေမျိုးမှော်ဂါထာများကို မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနက်မှောင်သော မှော်တုတ်တံနှင့် အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ထားသော ပစ္စည်းများသည် ဘီတေးရှီဂူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လုံယိ ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။

မကြာမီပင် လုံယိသည် ဤမသေမျိုးမှော်စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မှတ်သားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ဤမှော်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသဖြင့် နားမလည်သည်များစွာ ရှိနေသေးသည်။

ထို့နောက် လုံယိသည် ဒုတိယမြောက်စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤဒုတိယစာအုပ်သည် မသေမျိုးမှော်ဂါထာများကို အသုံးပြုပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ဘီတေးရှီဂူ ရေးသားထားသော အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်များနှင့် မှတ်စုများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤမှော်ပညာကို လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ပြဿနာအားလုံးကို ဤစာအုပ်တွင် အသေးစိတ် ရှင်းပြထားလေသည်။ လုံယိသည် လရောင်ကို အမှီပြုကာ စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာအထိ မိန်းမောစွာဖြင့် အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေမိတော့သည်။

ယခုမှသာ လုံယိသည် ထိုဦးခေါင်းခွံအနက်ရောင်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို အတိအကျ သိရှိသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ဘီတေးရှီဂူက လူသေကောင် ၉,၉၉၉ ခုကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားသော မသေမျိုးအတိုင်းအတာ ဟင်းလင်းပြင်ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဘီတေးရှီဂူ တစ်သက်တာလုံး ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖန်တီးခဲ့သော အရိုးစု ၁၈ ခု ရှိနေလေသည်။ ထိုအရိုးစုများသည် သာမန်အရိုးစုများ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာ ဓားသိုင်းဆရာအဆင့်ရှိနေကြ၏။

ထို့အပြင် ရိုးရှင်းလှသော အနက်ရောင်မှော်တုတ်တံမှာလည်း အမှန်တကယ်တွင် ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ဤတုတ်တံသည် ငရဲဘုရင် အသုံးပြုခဲ့သော မှော်တုတ်တံဖြစ်ပြီး ငရဲဘုရင်၏ မှော်စွမ်းအားများကို ၎င်းအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားသည်ဟု ဆိုလေသည်။

လုံယိသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ပျော်လွန်း၍ မေ့လဲတော့မတတ်ပင် ဖြစ်သွား၏။ ဓားသိုင်းဆရာအဆင့်ရှိသော အရိုးစု ၁၈ ခု၊ ငရဲဘုရင်၏ မှော်စွမ်းအားများ ပိတ်လှောင်ထားသော မှော်တုတ်တံနှင့် မသေမျိုးမှော်ပညာအားလုံး ပါဝင်သော စာအုပ်များအထိ...

ဤငွေရောင်လေဝံပုလွေဘုရင်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန် ရက်ရောလှပေသည်၊ ဤမျှကောင်းမွန်သော အရာများကို ပေးအပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...

ခေတ္တအကြာတွင် လုံယိ စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရာများသည် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လူသိနင်ကြား အသုံးမပြုရဲပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လူအများအပြား လိုက်လံဖမ်းဆီးကြမည်ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာ့အဆုံးအထိ ထွက်ပြေးရလိမ့်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးထက် မိမိ၏ အတွင်းအားနှင့် မှော်စွမ်းအင်များကို ဦးစွာမြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဝါးအလယ်ရှိ သွေးနီရောင် ဦးခေါင်းခွံအမှတ်အသားကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအခါ ဓားသိုင်းဆရာအဆင့်ရှိသော အရိုးစု ၁၈ ခုကို မြင်တွေ့လိုစိတ်က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို သေချာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် လုံယိသည် ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေရာ လက်ဝါးရှိ သွေးနီရောင် ဦးခေါင်းခွံအမှတ်အသားမှ ထူးခြားသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ရှေ့၌ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ခြုံထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားကြီးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင်အရိုးစု ၁၈ ခုသည် လုံယိ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြတော့သည်။

မဟုတ်သေးပေ၊ ထိုအထဲမှ တစ်ခုသည် သွေးရောင်ရှိသော ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်အရိုးစု ၁၇ ခုထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ပုံရပေသည်။ ဘီတေးရှီဂူ၏ မှတ်စုများတွင် ဤထူးဆန်းသော အရိုးစုအကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသောကြောင့် လုံယိတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

ဤအရိုးစုများ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လုံယိသည် ရှေ့ရှိ သစ်ပင်အချို့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

အမိန့်ပေးပြီးသည်နှင့် သွေးရောင်ရှိသော ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရိုးစုသည် လေပြေတစ်ချက်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အခြားအရိုးစုများကို ကျော်ဖြတ်ကာ သစ်ပင်များထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ပုဆိန်ကြီးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ပိုင်းချလိုက်၏။

သွေးရောင်ခြယ် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ပင်အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ကျန်ရှိသော အရိုးစု ၁၇ ခုသည် တစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီ ထိုအရိုးစုတစ်ကောင်တည်းက သစ်ပင်များကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းချပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"ဟားဟား…" လုံယိသည် အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ထိုအရိုးစုထံသို့ ပြေးသွားကာ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ သူ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရ၏။ ဤအရိုးစု၏ စွမ်းအားသည် ဓားသခင်အဆင့်ကို သိသိသာသာ ကျော်လွန်နေပြီး မဟာဓားသခင်အဆင့်ထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍သာလွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"အင်း... မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးမယ်။ မင်းရဲ့သခင် နာမည်က လုံယိ ဖြစ်ပြီး အခုကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က လုံအာ့ (နှစ်) ဖြစ်မယ်…" လုံယိက ထိုအရိုးစုကို ပြောလိုက်လေသည်။ အရိုးစုများမှာ ကြားသည်များကို နားမလည်နိုင်ကြသည်ကို သူ လုံးဝမေ့လျော့နေပုံရပေသည်။

ထို့နောက် သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ နီးကပ်လာပြီး အလင်းမြို့တော်၏ တံခါးများ ပိတ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် လုံယိသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အလင်းမြို့တော်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့လေသည်။

အလင်းမြို့တော်သည် မြောက်ပိုင်းကုန်သွယ်ရေးဗဟိုချက်ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။ လမ်းမအားလုံးသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အဆုံးမရှိသော ဆိုင်တန်းများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ သန်းခေါင်ယံသို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆိုင်အတော်များများမှာလည်း ဈေးရောင်းနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် ဇိမ်ခံတည်းခိုခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ ဧည့်ခန်းမဆောင်သည် လင်းထိန်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဧည့်ခန်းမဘေးရှိ စားသောက်ခန်းတွင်လည်း လူများက နှစ်ယောက်သုံးယောက် စုကာ ညစာ စားသောက်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤတည်းခိုခန်း၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပုံရပြီး လုံယိ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဇိမ်ခံအခန်း ၂ ခန်းသာ လွတ်တော့လေသည်။ ထိုအခန်းအတွက် တစ်ရက်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်ပေ၊ လက်ရှိတွင် သူ၏ထံ၌ ခရမ်းရောင်ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ရှိနေသောကြောင့် မစဉ်းစားဘဲ ခရမ်းရောင်ကတ်ကို ထုတ်ကာ နှစ်ရက်စာ အခန်းခကို ပေးချေလိုက်လေသည်။

အခန်းခပေးပြီးနောက် လုံယိသည် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းမသွားဘဲ စားသောက်ခန်းရှိ အားလပ်နေသော စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ဟင်းနှစ်ခွက်ကို မှာယူလိုက်၏။

မွန်းလွဲပိုင်းမှ ယခုအချိန်ထိ သူ ဘာမှမစားရသေးပေ။ စောနကအထိ သူ၏စိတ်သည် မသေမျိုးမှော်ပညာအပေါ်တွင်သာ အာရုံရောက်နေခဲ့ရာ အခြားသူများ စားသောက်နေသည်ကို မြင်မှသာ သူ၏ဗိုက်ထဲတွင်လည်း ဆာလောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော်လည်း ရုပ်ရည်မှာမူ သာမန်မျှသာ ရှိပေသည်။ သူမသည်လည်း အခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ကျန်ရှိနေသော ဇိမ်ခံအခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းကာ စားသောက်ခန်းဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

လုံယိသည် ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူ၏အာရုံသည် သူမ၏ရုပ်ရည်အလှအပအပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သူမ၏အခြေအနေကို အကဲဖြတ်၍မရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်သောအခါတွင်မူ မြူနှင်းလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း လုံယိ သိလိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသွားဟန်ရှိပြီး သူမသည် လုံယိရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတောမသတ်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့သော သူမ၏မျက်ဝန်းများက လုံယိ၏မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ဟွန့်…" လုံယိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ထိုအပြုအမူကြောင့် သူမသည် မျက်လုံးအတွင်းသို့ အဆူးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ညည်းညူသံတစ်ခု ပြုလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဖြူလျောသွားကာ လုံယိကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်တော့သည်။