အခန်း (၅၀) - ပြန်လည်ကယ်ထုတ်ခြင်း (၂)

ထို့နောက် လုံယိသည် လူသားစားသားရဲ၏ အရေခွံကို ထပ်မံခွာယူကာ သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းတွင် ပတ်ပြီး သွေးရောင်ပိုးကောင်ပင်လယ်ထဲသို့ ဖြန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သွေးရောင်ပိုးကောင်များသည် ထိုအရေခွံကို ရှောင်ရှားကြသော်လည်း လူသားစားသားရဲများကမူ သစ်သားတုတ်နောက်သို့ တရကြိတ် လိုက်လာကြတော့သည်။

"နားလည်ပြီ... ဒီသွေးရောင်ပိုးကောင်တွေက လူသားစားသားရဲတွေရဲ့ အနံ့ကို ကြောက်တာကိုး... လုံယိ... နင်က ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဒီအရေခွံတွေနဲ့ ပတ်ပြီး ပိုးကောင်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား…" လုရှီးယာက အံ့အားတကျ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဟဲဟဲ... တော်တယ်…" လုံယိက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်လေရာ လုရှီးယာသည် သူမချစ်မြတ်နိုးရသူထံမှ ချီးကျူးစကား ကြားရသဖြင့် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

လုရှီးယာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသူများလည်း ဤနည်းလမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ထိုသွေးရောင်ပိုးကောင်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် ဤနည်းလမ်းသည် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် မကြာမီပင် လင်ယိုယိုက မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်လေသည်။

"လုံယိ... ပိုးကောင်တွေကို ရှောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလူသားစားသားရဲတွေကို ဘယ်လိုရှောင်မလဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ရွံ့နွံတောဖြစ်နေတော့ နားနားနေနေ ခြေချစရာ မြေပြင်လည်း မရှိဘူး၊ ခြေချလိုက်တာနဲ့ နစ်သွားမှာပဲ…"

လုံယိက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွံ့နွံတောအလယ်ရှိ လူသားစားသားရဲများထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်လေသည်။ "အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိလား…"

"အဲဒါလည်း လူသားစားသားရဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား…" ဘာဘေးရီးယန်းနွားက ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။ လုံယိက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မရှိသော မေးခွန်းမျိုးကို မေးရသည်ကို သူ၏ ရိုးအသော ဦးနှောက်ဖြင့် စဉ်းစားမရပေ။

လင်ယိုယိုက တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။ "အဲဒါ လူသားစားသားရဲတွေရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ…"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီကောင်က ငါတို့ကို တစ်ဖက်ကမ်း ပို့ပေးဖို့ပဲ…" လုံယိက အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ဘာပြောတယ်... အဲဒီကောင်က ငါတို့ကို ပို့ပေးမယ် ဟုတ်လား... မင်းကိုယ်မင်း နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာလား…"

အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အသွင်ရှိသည့် လန်ထျန်းသည် လုံယိ၏စကားကို ကြားသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ လူသားစားသားရဲဘုရင်က သူတို့ကို ဤရွံ့နွံတောကို ဖြတ်ကျော်ပေးမည်ဟူသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါကိုယ်ငါ နတ်ဘုရားလို့ မယုံပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အလောင်းအစားတစ်ခု လုပ်ကြမလား... ငါသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းတို့အားလုံးရဲ့ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်တွေ အကုန်လုံး ငါ့အပိုင် ဖြစ်ရမယ်…" လုံယိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါကတော့…" လန်ထျန်းသည် ချက်ချင်းပင် စကားစ ပြတ်သွားသည်။ သူ မယုံကြည်သော်လည်း လုံယိ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်နေသော ယုံကြည်မှုကို မြင်ရသဖြင့် စွန့်စားရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ ဤလူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အလွန်ပင် ပျော့ညံ့လွန်းလှသည်။ ထိုမျှ ပျော့ညံ့နေသောကြောင့် အသက်အရွယ်ကြီးသည်အထိ အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာအဆင့်တွင်သာ တန့်နေခြင်းဖြစ်သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

"လုံယိ... မင်းသာ အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါရမယ့် ဆုလာဘ်တွေကို မင်းကိုပဲ ပေးမယ်…" ဟာလေက ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် လူအအ မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့လျှင် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း သူသိထားသည်ပင်။

လုံယိသည် ဟာလေကို ပြုံးကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... မင်းကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်…"

ထိုတခဏတွင် လုံယိသည် ရေခဲပိုးချည်များကို အသုံးပြု၍ ရွှံ့နွံစားသားရဲ အချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုသားရဲများ၏ အရေခွံများဖြင့် မျက်လုံးနှစ်လုံးမှလွဲ၍ တစ်ကိုယ်လုံးကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ပတ်တီးကဲ့သို့ ပတ်ထားလိုက်လေသည်။

လုရှီးယားသည် သူမ၏ ချစ်သူကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တစိုက်စိုက် ကိုက်ထားမိ၏။ လုံယိအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း အရေးကြုံလာချိန်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ မတတ်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ဤနေရာသည် အခြားနေရာများနှင့်မတူဘဲ အမှန်တကယ်ပင် သေမင်းတမန် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် လုရှီးယားသည် ဘာမျှမပြောဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့်သာ အားပေးမှုနှင့် ထောက်ခံမှုကို ပေးပို့လိုက်တော့သည်။

သူမသည် သူမ၏အချစ်ကို အာရုံပျံ့လွင့်စေလိုခြင်း မရှိပေ။ လင်ယိုယိုသည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူမ၏ချစ်သူအပေါ် ယုံကြည်မှုကို လက်တွေ့ကျကျ မည်သို့ပြသရမည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ပေသည်။

လုံယိသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး တွေးလိုက်လေသည်။ "ဒီလိုမျိုး ဇနီးသည်တွေ ရထားတာ ဘဝမှာ တခြား ဘာလိုတော့မလဲ…"

လုံယိသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း တစ်ချက်ခုန်တက်လိုက်ရာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် သွေးရောင်ခြယ် ပိုးကောင်ပင်လယ်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။ လုံယိ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သွေးရောင်ပိုးကောင်များက တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြပေ။

သို့သော် ရွှံ့နွံစားသားရဲများသည် လုံယိ ပတ်ထားသော အရေခွံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် သွေးနံ့ကို ရရှိသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ခေါင်းများကို မော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ လုံယိကို ရေညှိရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

လုံယိသည် လေထဲတွင် လွင့်မျော၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှံ့နွံများထဲမှ ခေါင်းပေါင်းများစွာသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟာလေနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်ကြသည်။ "သူက မဟာမှော်ဆရာတွေပဲ သုံးနိုင်တဲ့ လေပေါ်ပျံသန်းခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံးနေတာလား…"

သို့သော် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ပယ်ဖျက်လိုက်ကြ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ မည်သည့် လေပေါ်ပျံသန်းခြင်း မှော်အတတ်ကမျှ ဤမျှအထိ ကျော့ပျောင်းပြီး အေးချမ်းသော ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွန်းမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

လွတ်လပ်ပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ထိုဟန်ပန်ကြောင့် ဟာလေနှင့် ဘာဘေးရီးယန်းနွားကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားများပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြရသည်။

လုရှီးယားနှင့် လင်ယိုယိုကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးအတွက်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့၏ ကြည်နူးပီတိဖြစ်နေသော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

မီတာ ၁၀၀ နီးပါးမျှ လေထဲတွင် ပျံသန်းပြီးနောက် လုံယိသည် အရှိန်အားကို လျှော့ချကာ မြေပြင်သို့ဆင်းသက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွံ့နွံတောရှိ လူသားစားသားရဲဘုရင်သည် မီတာ ၅၀ အကွာမှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

လုံယိသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာရာ သားကောင်သည် အောက်သို့ကျလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွံ့နွံတောရှိ လူသားစားသားရဲအားလုံးသည် တစ်ကောင်မှမကျန်ဘဲ ပါးစပ်များကို ဟိုက်ခနဲ ဖွင့်ဟလိုက်ကြလေသည်။ ထိုသို့ ထူထပ်စွာရှိနေသော ချွန်ထက်သည့် သွားတန်းကြီးများကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"အား... လုံယိ သတိထား…" လုရှီးယားနှင့် အခြားသူများမှာ မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုစဉ် ရွံ့နွံတောရှိ လူသားစားသားရဲတစ်ကောင်သည် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ဟကာ အောက်သို့ကျလာသော လုံယိကို အငုံ့ခံ ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

လုံယိသည် ချက်ချင်းပင် ခြေနှစ်ဖက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ညာခြေဖြင့် ထိုသားရဲ၏ အောက်မေးရိုးကို ရုတ်တရက် နင်းခြေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်သို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပျံတက်ကာ လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားပြန်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ခေါင်းလှည့်၍ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပူးကပ်ကာ 'အိုကေ' ဟူသော အမှတ်အသား ပြလိုက်ရာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်သွားရတော့သည်။

ယခုအခါ လုံယိသည် ရွံ့နွံတောရှိ လူသားစားသားရဲဘုရင်၏ အနီးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသားရဲကြီးသည် လက်သီးခန့်ရှိသော မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

လုံယိကို ကြည့်ရင်း ၎င်းသည် အလိုအလျောက် ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ အကယ်၍ ထိုလူသားက သူ့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့ပါက အပိုင်းပိုင်း အစအနမကျန်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်သည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းသည် ဤရွံ့နွံတော၏ ဘုရင်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသားရဲကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားမည်သည့် လူသားစားသားရဲမျှ မရှိဘဲ ၎င်းတစ်ကောင်တည်းကသာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသော လူသားစားသားရဲတစ်ကောင်က ၎င်း၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပါက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက်ပင် ငှက်မွှေးတစ်စကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော လုံယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး ရွံ့နွံတောရှိ လူသားစားသားရဲဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

နှေးကွေးရာမှ ရုတ်တရက် လျင်မြန်သွားသော ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် ထူးခြားလှပြီး ကြည့်ရသူအတွက် အနုပညာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ မာန်တက်နေသော လူသားစားသားရဲဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်နှေးကွေးသွားပြီး လုံယိသည် ၎င်း၏ကျောပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်ကာ လုံယိကို ပုံချနိုင်ရန် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပြေးလွှားနေလေသည်။ သို့သော် လုံယိသည် ၎င်း၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းမပေးခဲ့ပေ။

လုံယိသည် ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေခဲပိုးချည်ကို အသုံးပြု၍ ထိုသားရဲ၏ လည်ပင်းကို မြဲမြံစွာ ပတ်နှောင်လိုက်လေသည်။

ရွံ့နွံတော၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သွေးနီရောင် ပိုးမွှားများမှာ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါကာ အပေါ်သို့ ပျံတက်လာကြလေသည်။ တခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရွံ့နွံတော တစ်ခုလုံးသည် သွေးနီရောင် ပိုးမွှားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့် လုရှီးယားနှင့် အခြားသူများသည် အတွင်း၌ ဘာများဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝမမြင်ရတော့ဘဲ ပိုးမွှားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကိုသာ မြင်နေရတော့ပေသည်။

"လုံယိ... လုံယိ…" လုရှီးယားသည် ချက်ချင်းပင် ပူပန်သွားပြီး အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုတော့သည်။ ပိုးမွှားများက လုံယိကို အလုံးစုံဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

လင်ယိုယိုက လုရှီးယားကို ဆွဲထားရင်း ဆိုလိုက်၏။ "လုံယိ အဆင်ပြေမှာပါ၊ သူ့ရဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ယုံကြည်သင့်တယ်…"

"ဒါပေမဲ့ သူက…" လုရှီးယားသည် ရှိုက်ကြီးချီကာ စကားမဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"နင်ကတော့လေ... ဒီရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပါဦး၊ ပိုးမွှားတွေက ကောင်းကင်မှာ ပရမ်းပတာ ပျံသန်းနေကြတာပဲ၊ ဒါဟာ လုံယိက နွံတောလူသားစား သားရဲဘုရင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့…"

လင်ယိုယိုသည် လုရှီးယားထက် များစွာ ပို၍ တည်ငြိမ်ပေသည်။ သွေးနီရောင် ပိုးမွှားများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှတစ်ဆင့် လုံယိ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သူမ ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။