အခန်း (၄၉) - ပြန်လည်ကယ်ထုတ်ခြင်း (၁)

လုံယိ၏ ဘေးတွင် လင်ယိုယို ဝင်ထိုင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စကားပြောရန် အကြောင်းအရာ ရှာမတွေ့ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။ အတော်ကြာမှ သူမသည် အပိုစကားတစ်ခွန်းကို မေးလိုက်၏။ "အိပ်လို့မရဘူးလား…"

လုံယိက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ လင်ယိုယို ဘာပြောသည်ကို သူဂရုမစိုက်ဘဲ သူမဘက်မှ စတင်စကားပြောလာခြင်းကပင် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ ရိုးရှင်းသော မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ထိုရိုးရှင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် အလွန်လှပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ငေးမောနေလေ၏။

ထိုမျက်ဝန်းများသည် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး လုံလင်းအာ သို့မဟုတ် စီဘီတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အဘယ်အချက်၌မျှ လျော့နည်းခြင်းမရှိပေ။

"နင်... ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ၊ ငါ့မျက်နှာမှာ ပန်းတွေ ပွင့်နေလို့လား…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ အကြည့်ကြောင့် အလွန်နေရခက်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ချွဲနွဲ့စွာ ကန့်ကွက်လိုက်လေသည်။

"မင်းမျက်နှာမှာ ပန်းတွေမရှိပေမဲ့ မင်းမျက်နှာက ဘယ်ပန်းထက်မဆို ပိုလှပါတယ်…" လုံယိက စနောက်ကာ ပြောလိုက်၏။

လင်ယိုယိုက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလေသည်။ "လိမ်ပြောမနေနဲ့၊ ငါ ရုပ်ဆိုးတာ ငါသိတယ်…"

“မင်း ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဘူး၊ တကယ်ပြောတာ... ပြီးတော့ လှပတဲ့မျက်နှာဆိုတာ အချိန်တန်ရင် အိုမင်းသွားတာပဲလေ။ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ကြာသွားရင် အလှဆုံး မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်မျက်နှာလုံး အရေးအကြောင်းတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ မဟုတ်လား…" လုံယိက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ စကားကြောင့် လင်ယိုယို စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။ မှန်ပေသည်။ လှပသောမျက်နှာသည် အချိန်တန်လျှင် အိုမင်းသွားတတ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ အလွန်လှပသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ရုပ်ရည်သည်လည်း အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်သွားလိမ့်ပေမည်။

အနာဂတ်တွင် ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို တွေးမိပြီး သူမ ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ လက်ငယ်လေးကို လက်ကြီးတစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံယိက သူမကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရုန်းကန်မှုကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး နှလုံးသားလေးသည် ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

လုံယိသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော လင်ယိုယို၏ လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လင်ယိုယိုကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်လေသည်။

သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပိုးကောင်ပင်လယ်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထိုလူနှစ်ဦးသည် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်နေကြပေသည်။

လင်ယိုယိုသည် အချိန်တန်လျှင် အိုမင်းသွားမည့် သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးကို ချစ်ရသူအား ပြသသင့်၊ မပြသင့် စဉ်းစားနေစဉ်တွင် လုံယိက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီညတုန်းက ငါ ဖြစ်နေမှန်း မင်း ဘယ်အချိန်မှာ သိလိုက်တာလဲ…"

လင်ယိုယို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိုညက အဖြစ်အပျက်များကို အမှတ်ရနေမိလေသည်။ ယခုတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမျှအထိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြသဖြင့် အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရပေသည်။

"နင် ငါ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတဲ့အချိန်မှာပဲ နင်ဖြစ်မှန်း ငါသိလိုက်တာ၊ လူဆိုးကြီး…"

လင်ယိုယိုသည် ရှက်သွေးဖြာကာ အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေသည်။

"တကယ်ပြောတာလား၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…" လုံယိက ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"နင့်ကိုယ်မှာရှိတဲ့ အနံ့က အရမ်းထူးခြားတယ်၊ အဲဒါကြောင့် အနံ့ရရချင်းပဲ နင်ဖြစ်မှန်း ငါချက်ချင်းသိတာ…" လင်ယိုယိုက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အနံ့လား... ငါ့ကိုယ်မှာ အနံ့နံနေလို့လား…" လုံယိသည် သူ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဂျိုင်းအောက်မှ အနံ့ခံကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော အနံ့အသက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

လင်ယိုယိုက ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အနံ့နံတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ထူးခြားတဲ့ ရနံ့တစ်ခုပဲ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ အဲဒီအနံ့ကို ရှူလိုက်ရရင် ငါ့စိတ်တွေ အေးချမ်းသွားသလို ခံစားရတယ်…"

လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။ "အော်... နင်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့ကို ပြောတာကိုး၊ ငါ့ကိုယ်မှာ အနံ့နံနေပြီမှတ်ပြီး လန့်သွားတာ…"

ယောက်ျားများ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တုရနံ့ကဲ့သို့သော အနံ့မျိုးသည် ရှူရှိုက်မိသော အမျိုးသမီးများကို စိတ်တည်ငြိမ်စေသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အမျိုးသမီးများ၏ ဓမ္မတာစနစ်ကိုပါ ထိန်းညှိပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်မူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

တခဏအကြာတွင် လုံယိသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အနံ့... ထူးခြားသော အနံ့... တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးရေရွတ်နေရင်း သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပိုးကောင်များနှင့် ရွံနံသော ရွှံ့နွံထဲမှ လူသားစား သားရဲများကို ကြည့်နေမိလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှံ့နွံထဲမှ လူသားစား သားရဲများ လှုပ်ရှားသည့်အခါ သွေးရောင်ပိုးကောင်များက ရှောင်ဖယ်ပေးသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ငါ သိပြီ၊ ဒီပိုးကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုရှောင်ရမလဲဆိုတာ ငါနားလည်သွားပြီ…"

"နင် နည်းလမ်းရှာတွေ့ပြီလား... မြန်မြန်ပြောပါဦး…"

လင်ယိုယို၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် လုံယိထက် မလျော့ပေ။ သူတို့ရှေ့တွင် ပျောက်ဆုံးမြို့တော်ရှိနေသဖြင့် ဤအတိုင်း လက်လျှော့ပြီး ပြန်မသွားလိုသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

"ပြောပြမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို နမ်းရမယ်…" လုံယိက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

လင်ယိုယိုသည် သူ့ကို ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု လုံယိ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ထင်မြင်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ စကားဆုံးသည်နှင့် လင်ယိုယိုသည် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အားရပါးရ နမ်းလိုက်တော့သည်။

"ကဲ... အခု ပြောတော့…" လင်ယိုယိုသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အချစ်၌ နစ်မွန်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်…" လုံယိက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုကာ သူတို့ကို သားကောင်အလား စိုက်ကြည့်နေသော ရွှံ့နွံထဲမှ လူသားစား သားရဲများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လုံယိသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဤကြိုးသည် သာမန်ကြိုးမဟုတ်ဘဲ SS-အဆင့်ရှိ မှော်သားရဲတစ်မျိုးဖြစ်သော ရုယီရေခဲပိုးကောင်၏ ပိုးမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရုယီရေခဲပိုးကောင်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦးပင် ၎င်းနှင့်တွေ့ပါက ချက်ချင်းထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။ ဤရုယီရေခဲပိုးကောင်များသည် ချန်းလန်တိုက်၏ မူလရေခဲပြင်များတွင် နေထိုင်ကြပြီး တစ်နှစ်လျှင် ပိုးမျှင်တစ်မျှင်သာ ထုတ်လုပ်နိုင်လေသည်။

ရှီမန်ယု၏ အဖေသည် ဤကြိုးတစ်ချောင်း ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ရုယီရေခဲပိုးကောင်၏ အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ကာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ပိုးမျှင်များကို စုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိသည် ကြိုး၏အဆုံးတွင် အထုံးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ အနီးဆုံးရှိ ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ထိုသားရဲသည် ခံစားလိုက်ရသော နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းမော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

လုံယိသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကြိုးကွင်းကို သားရဲ၏ခေါင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိတ်လန့်သွားသော သွေးရောင်ပိုးကောင်များမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ပြေး သွားကြပြန်သည်။

သားရဲ၏ခေါင်းသည် ကြိုးကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လုံယိသည် ကြိုးကို အမြန်ဆွဲကာ ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ၎င်း၏လည်ပင်းသည် ရေခဲပိုးကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ အချည်ခံထားရသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေပေသည်။

လုံယိက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်မှာ "ငါ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ၊ ဒီကြိုးသာမရှိရင် ဒီရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး... ဒီပိုးကောင်တွေရဲ့ ပင်လယ်ထဲမှာ ဒီကြိုးကလွဲလို့ တခြားအရာတစ်ခုခုသာ ပါလာရင် သွေးရောင်ပိုးကောင်တွေ ဝိုင်းကိုက်ပြီး ဘာမှကျန်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲနှင့် သွေးရောင်ပိုးကောင်များ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသဖြင့် ကျန်ရှိနေသူအားလုံးသည် တဲများထဲမှ အလုအယက် ပြေးထွက်လာကြကုန်၏။

"လုံယိ... မင်းက အိပ်မနေဘဲ ဘာလို့ ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲကို ဖမ်းနေရတာလဲ…" ဟာလေက မေးလိုက်လေသည်။

"လုံယိက ဒီရွှံ့နွံထဲကနေ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား…" လုရှီးယာသည် လုံယိအပေါ်တွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိနေပေသည်။

ဟာလေနှင့် အခြားသူများသည် လုရှီးယာ၏ ပြောစကား မှန်ကန်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လုံယိကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

လုံယိက ပြုံးလျက် "ဟုတ်တယ်... နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ စဉ်းစားမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိသေးဘူး…" ဟူ၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်း တကယ်ပဲ နည်းလမ်းစဉ်းစားမိတာလား၊ မြန်မြန်ပြောပါဦး…"

ဟာလေသည် လုံယိ၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ရမ်းခါလျက် မေးလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်လခွဲခန့် ငတ်မွတ်နေသူတစ်ဦးက စားချင်စဖွယ် ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိသွားသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။

"မရမ်းခါပါနဲ့၊ အရင်ဆုံး ဒီသားရဲကို သတ်ဖို့ ငါ့ကိုကူညီပါဦး…"

လုံယိသည် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဟာလေသည် ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဓားကိုမြှောက်၍ ပိုင်းချလိုက်ရာ ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲ၏ ဦးခေါင်းသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် လုံယိသည် ကြိုးကိုပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး သူ၏ဓားကြီးဖြင့် ထိုသားရဲအသေကောင်၏ အရေခွံအချို့ကို လှီးဖြတ်ကာ ရွှံ့နွံထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

ထိုအရေခွံများကို အကုန်စားပစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အဆိုပါပိုးကောင်များသည် ချက်ချင်းပင် ရှောင်ဖယ်သွားကြပေသည်။ ဤသည်က လုံယိ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပို၍သေချာသွားစေခဲ့သည်။

ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲ၏ အနံ့သည် သွေးရောင်ပိုးကောင်များကို နှင်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူ၍ပင်။