အခန်း (၅၂) - အမှောင်မှော်သားရဲ

လင်ယိုယို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိမှာ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

"ဒီနေရာက အမှောင်မှော်ပညာ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် နတ်ဘုံသုခလား... ငါ့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမှာ အမှောင်မှော်ပညာကို ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ငါးတစ်ကောင် ရေထဲရောက်နေသလိုမျိုး နေလို့ကောင်းမှာပဲမဟုတ်လား…"

လုံယိသည် ချက်ချင်းပင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း ဘာဘေးရီးယန်းနွားက သူ၏လက်နက်ကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ တစ်စုံတစ်ရာ မတော်တဆဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုံယိသည် သူ့ကို ဦးစွာ သတိမေ့သွားအောင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ယိုယို... လုရှီးယာကို စောင့်ရှောက်ထားပါ၊ သူတို့ကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်…"

လုံယိက လင်ယိုယိုကို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ ဘာဘေးရီးယန်းနွား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နောက်စေ့ကို ပိတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထိုတခဏချင်းပင် ဘာဘေးရီးယန်းနွား၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်သည် ဖြူလျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။ လုံယိသည် ဟာလေနှင့် လန်ထျန်းတို့ကိုပါ သတိမေ့အောင် လုပ်ရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် လင်ယိုယို၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

လုံယိသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားလေသည်။ လင်ယိုယိုနှင့် လုရှီးယာတို့ ရပ်နေသော မြေပြင်တွင် ဧရာမ အနက်ရောင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုသည် ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမှန်းမသိဘဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လင်ယိုယိုသည် လုရှီးယာကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"ယိုယို…" လုံယိသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအနက်ရောင် အက်ကွဲကြောင်း၏ အလယ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် လက်ကို အတင်းဆန့်ထုတ်ကာ ပြုတ်ကျနေသော လင်ယိုယို၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပုန်းကွယ်နေသော စွမ်းရည်များကို အတင်းအကြပ် ဖွင့်ထုတ်လိုက်ရသောကြောင့် လုံယိသည် သွေးအနီနှစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီးသော လင်ယိုယိုသည် သူမချစ်ရသူ ရုတ်တရက် ဘေးနားတွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ အသက်ပင် ထွက်သွားတော့မတတ် ဖြစ်သွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုများကို မေ့လျော့သွားပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လုံယိကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော် လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ အကြည့်များကို ခံစားနေရန် စိတ်မပါပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် စိတ်ထဲမှပင် အခက်အခဲများကို အဆုံးမရှိ ညည်းတွားနေမိသည်။

ပြုတ်ကျနေသော လင်ယိုယိုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ သွေးကြောများ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ယခုလည်း ဤအနက်ရောင် အက်ကွဲကြောင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပူပန်နေရလေသည်။

အကယ်၍ ထိုအက်ကွဲကြောင်းသာ ပိတ်သွားပါက သူနှင့် လင်ယိုယို နှစ်ဦးစလုံး ဤကမ္ဘာလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

လုံယိသည် သွားကြိတ်ကာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးဆန်းစွာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထို့နောက် လင်ယိုယိုကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်လျက် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွား၏။

သို့သော် အပြင်သို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် လုံယိသည် သူ၏သွေးကြောများအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ ရပ်တန့်သွားခြင်းကပင် သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်စေခဲ့ပြီး အက်ကွဲကြောင်းသည် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ပိတ်သွားလေရာ ပွေ့ဖက်ထားသော လူနှစ်ဦးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

လုံယိသည် အတော်ကြာအောင် မှင်တက်နေခဲ့ပြီး သူတို့မည်မျှကြာအောင် ပြုတ်ကျနေခဲ့သည်ကိုပင် မသိရှာပေ။ ထိုအချိန်တွင် လုံယိ၏ ရှေ့မှောက်၌ အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် လင်ယိုယိုတို့သည် တောအုပ်တစ်ခု၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘုန်း…" ဟူသော အသံနှင့်အတူ လုံယိသည် လင်ယိုယိုကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အတွင်းကလီစာများ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားရပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရကာ တခဏတာမျှ သတိလစ်မေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ကံကောင်းသည်မှာ လုံယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် သာမန်မဟုတ်သောကြောင့် သူ၏အသိစိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

"ငါ မသေသေးဘူးပဲ... တကယ် ကံကောင်းတာပဲ…" လုံယိသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူသည် ကံကောင်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကံထူးလွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသော သားရဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် လုံးဝ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုသားရဲများသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်များရှိကြပြီး အားလုံးတွင် အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များနှင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်လုံးများ ရှိကြသည်မှာ တစ်သားတည်းပင်။

၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အမှောင်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြင်ရုံမျှဖြင့် လူကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်ပေသည်။

"ယိုယို... နိုးတော့…" လုံယိသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ လှပသောမိန်းကလေးကို လှုပ်နိုးလိုက်၏။ သူမသည် ဤအရာများက ဘာမှန်းသိနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လုံယိ၏ လှုပ်နိုးမှုကြောင့် လင်ယိုယိုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ပထမဆုံး ပြောလိုက်သော စကားမှာ "လုံယိ... ငါတို့ သေသွားပြီလား…" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် ရယ်ရမည်လား၊ ငိုရမည်လား မသိဖြစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သေပြီပေါ့... အခု ငါတို့ဝိညာဉ်တွေကို မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တစ်စုက ဝိုင်းထားတာ…"

လင်ယိုယိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဘာလို့ ဒီမှာ အမှောင်မှော်သားရဲတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ... ငါတို့သေပြီးနောက် အမှောင်မှော်သားရဲတွေရဲ့ ကမ္ဘာကို ရောက်လာတာများလား…"

လုံယိသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။ "ဒီအမင်္ဂလာရှိတဲ့နေရာက အမှောင်မှော်သားရဲတွေရဲ့ ကမ္ဘာနဲ့ တကယ်တူနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အစာဖြစ်သွားပုံရတယ်…"

လင်ယိုယိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ပါးကိုလည်း ဆွဲလိမ်ကြည့်သည်။ လုံယိ၏ပါးကိုလည်း ဆွဲလိမ်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ မသေသေးဘူးပဲ... နင်က လူလိမ်ကြီး…"

"အခုတော့ မသေသေးဘူးပေါ့... ဒါပေမဲ့ မကြာခင် သေရတော့မှာပါ…" လုံယိသည် မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူမသည် သူမ သေ၊ မသေကိုပင် မသိနိုင်လောက်အောင် တကယ်ပင် တုံးအလှချည်သည်ဟု သူ တွေးမိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော မှော်သားရဲများက သူတို့ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။ လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နက်မှောင်သော မှော်တုတ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ထိုတုတ်သည် လုံယိက ငွေရောင်ဝံပုလွေဘုရင်ထံမှ လုယူထားသော မှော်တုတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ အဆင့်နိမ့်နေပေသည်။

"ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နည်းစနစ်…" လင်ယိုယိုက သူမ၏ ချစ်စဖွယ်အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မှော်တုတ်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ထိုတခဏချင်းတွင် ရှေ့ရှိ မှော်သားရဲ ဆယ်ကောင်ထက်မကသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ နက်မှောင်သော မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်ယိုယိုထံသို့ စီးဝင်သွားကြ၏။ သူမသည် ထိုနက်မှောင်သော မြူခိုးအားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

“ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နည်းစနစ်လား...” လုံယိသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် ဤသည်မှာ အမှောင်မှော်စွမ်းအင်၏ အဆင့်မြင့်မှော်ပညာဖြစ်သော အဆင့် ၇ အမှောင်မှော်မန္တန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤမှော်ပညာ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူပြီး မိမိ၏ မှော်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အမှောင်မှော်ဆရာများ အသုံးများသော မှော်ပညာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ မှော်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အသုံးမပြုရမည်နည်း...

ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော မှော်သားရဲများက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။ ဤမှော်သားရဲများ၏ အဆင့်သည် နိမ့်ကျသော်လည်း ပုရွက်စုများစွာက ဆင်တစ်ကောင်ကို ကိုက်သတ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် တိုက်စားမှုများက သူတို့ထံသို့ တရဟော ကျရောက်လာသောအခါ လင်ယိုယိုသည် မကြာမီပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ သူမသည် အသက်ကယ်တင်ရေး ခုခံမှုမှော်ပညာဖြစ်သော 'အမှောင်ဆုတောင်းချက်' ကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြုလိုက်ရလေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ လက်ဝယ်ရှိသော အသက်ကယ်မှော်ပညာ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် လှုပ်ရှား၍မရသော်လည်း အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရှိနေသေးပေသည်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ဖြစ်သော 'ဝိညာဉ်ထိုးဖောက်ခြင်း နည်းစနစ်' ကို အသုံးပြုလိုက်၏။

အမည်မှာ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နည်းစနစ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းက ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူခြင်းဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ထိုးဖောက်ခြင်းမှာမူ ဝိညာဉ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များနှင့် အရောင်အသွေးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသော မှော်သားရဲများသည် ဝိညာဉ်၏ ဖိအားကို လျှော့ချရန်အတွက် ရူးသွပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ အဖော်များကိုပင် ရာသီမတန် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှု အကွာအဝေးမှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသဖြင့် များပြားလှသော မှော်သားရဲအုပ်စုနှင့် ယှဉ်လျှင် လုံယိ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဘာမျှမဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

"လုံယိ... ငါ့ရဲ့ ခုခံမှုက ကြာကြာခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ လက်ရှိ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ သေကြရတော့မယ် ထင်တယ်…" လုံယိက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အခုတော့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကိုကယ်ဖို့ အသည်းအသန် ခုန်ချခဲ့တာကို နောင်တရနေပြီလား…" လင်ယိုယိုက လုံယိကို ကြည့်လျက် မေးလိုက်၏။

လုံယိက ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တက မင်းကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပဲ ရှိတယ်…"

လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလေသည်။

"နင်နဲ့အတူ သေရမယ်ဆိုရင် ငါ လုံးဝ ကျေနပ်ပါတယ်... နောက်ဘဝမှာ နင့်ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်ခွင့်ရပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းတော့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် နင့်ကို သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး ကလေးတွေ အများကြီး မွေးပေးမယ်…"

လင်ယိုယို၏ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အထိခိုက်စေဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တိုးတိုးလေး ပြောကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိ၏ နှလုံးသားမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးအလယ်ရှိ သွေးရောင် ဦးခေါင်းခွံတံဆိပ်သည် တုန်ခါလာလေသည်။ ထို့နောက် လုံယိသည် မိမိခေါင်းကိုပင် မိမိပြန်ရိုက်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။