အခန်း (၄၃) - ဝံပုလွေ ဓားပြအဖွဲ့
သစ်ရွက်များပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျဆင်းလာသော အသံမှလွဲ၍ တောအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။
ဂိုးလ်ဒီက ထူထဲသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ ပုန်းအောင်းနေပြီး ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ရုံက ကပ်နေလေသည်။
ခေါင်းစွပ်၏ အရိပ်အောက်မှနေ၍ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အရှေ့ဘက်ရှိ ဓားပြစခန်းကို အကဲခတ်နေလေသည်။
အရှေ့ဘက်တွင် တဲအနည်းငယ် ရှိပြီး ဓားပြလူစုတစ်စုက မီးပုံဘေးတွင် သောက်စားကာ ရယ်မောနေကြပုံရသည်။
လှောင်အိမ်အနည်းငယ်တွင် စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်များအရ ဖမ်းဆီးခံထားရသူများ ဖြစ်ဟန်တူသူများ ရှိနေလေသည်။
ဓားပြအချို့က ယာယီသစ်သားခြံစည်းရိုးတစ်ခုကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဖမ်းဆီးခံထားရသူများအကြား တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။
ဓားပြများက အော်ဟစ်အားပေးနေကြသည်။
ဖမ်းဆီးခံထားရသူ တစ်ဦး ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ငိုယိုလာချိန်တွင် ဓားပြများက ရယ်မောကာ သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး အနီးအနားရှိ ဝံပုလွေကို အရှင်လတ်လတ် စားသောက်စေလိုက်တော့သည်။
“အားးးး”
အသားနှင့် အရိုးများ ကြေမွသွားချိန်တွင် ညဉ့်ယံကို ဖောက်ထွင်း၍ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရသူမှာလည်း လုံးဝ ပျော်ရွှင်ပုံမရဘဲ မကြာမီ ၎င်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သိနေသဖြင့် တုန်ယင်နေလေသည်။
အနီးအနားရှိ လှောင်အိမ်များအတွင်းတွင် အကျဉ်းသားများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်ယင်ကာ ထောင့်များတွင် ကပ်နေကြလေသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦးက ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုကာ သံချေးတက်နေသော သံတိုင်များကို မျက်နှာဖြင့် ဖိကပ်ထားပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦးကမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့နောက် ယိမ်းနွဲ့ကာ ဗလာနယ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ဓားပြတစ်ဦးက လှောင်အိမ်တစ်ခုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တံခါးကို ဆောင့်ဆွဲဖွင့်ကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆံပင်မှ ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။
သူမက အော်ဟစ်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ကုတ်ခြစ်သော်လည်း သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အနီးအနားရှိ တဲတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
သူမ၏ ဖိနှိပ်ထားသော ငိုသံများက မီးပုံဘေးရှိ လူများ၏ ရမ္မက်ဆန်သော ရယ်မောသံများနှင့် ရောနှောသွားလေသည်။
စခန်းအတွင်း မီးပုံများ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ခိုးယူထားသော ပစ္စည်းပုံများဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် အရက်မူးနေသော လူများပေါ်သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်များ ကျရောက်နေလေသည်။
သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းသော ရယ်မောသံများက အနီးအနားရှိ တဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမျိုးသမီးများ၏ ဖိနှိပ်ထားသော ရှိုက်သံများ၊ ငိုသံများနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
“ဒီနေ့ ခေါင်းဆောင်က တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲ…”
အရက်မူးနေသော လူတစ်ယောက်က အာလေးလျှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်ကတော်တွေကိုတောင် ငါတို့ကို မြည်းစမ်းခွင့် ပေးတယ်…”
“ဟားဟား… အဲဒါ ပထမခေါင်းဆောင် သဘောကောင်းနေလို့ကွ…”
အခြားတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“သူက ချီစွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း နဝမအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီလေ… မင်း ယုံနိုင်လား…”
“ဟုတ်တယ်… ငါတို့ရဲ့ ပထမခေါင်းဆောင်က အတော်ဆုံးပဲ… ဒါပေမဲ့ ကျိုးကန်း၊ အဲဒီနှစ်ကောင်က တော်တော်ကြာနေပြီ…”
စိတ်မရှည်သော လူတစ်ယောက်က ချမ်းသာသည့် ကတော်တစ်ဦးကို ဖမ်းချုပ်ထားသော တဲဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ကင်းလှည့်ဖို့ တာဝန်ယူပေးထားတဲ့ သူတို့ကို ပျော်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ… အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါတို့ ကျန်တဲ့သူတွေက တစ်ညလုံး အဲဒီမိန်းမကို ခံစားလို့ ရတာပဲ…”
နောက်ထပ် ဓားပြတစ်ယောက်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
မကြာမီ ထိုတဲထဲမှ ဓားပြနှစ်ဦး ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာကြရာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာ တဝက်တပျက် လျော့ရဲနေလေသည်။
တစ်ယောက်က ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။
“ငါ့အလှည့်တော့ ပြီးပြီ”
သူက အော်လိုက်လေသည်။
“နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ… ဒီအရည်အသွေးမြင့်တဲ့ မိန်းမတွေကို သေချာ အရသာခံရမယ်ကွ… ဒီမိသားစုကြီးက မိန်းမတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို နူးညံ့တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်… သူတို့ရဲ့ အော်သံတွေကတောင် အရမ်းနားဝင်ချိုနေတာ…”
သူ၏ ဘေးမှ အခြားတစ်ယောက်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ကျွတ်… မင်းတို့နှစ်ကောင် အချိန်ဆွဲနေတာကိုး… ငါတို့ စောင့်နေရတာ တော်တော်ကြာနေပြီ…”
ထို့နောက် မီးပုံဘေးတွင် စောင့်နေကြသော ဓားပြတစ်စုက တဲဘက်သို့ လျှောက်သွားကြပြီး တချို့က ဘောင်းဘီများကိုပင် စတင်လျော့ချနေကြလေသည်။
“ဟ… ဟင့်အင်း… အားးးး”
မကြာမီ တဲအတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ထားသော အော်ဟစ်သံများက ရမ္မက်ဆန်သော ရယ်မောသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောနှောထွက်ပေါ်လာပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးကို စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော သာယာမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောနှောမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေတော့သည်။
ဂိုးလ်ဒီ၏ အကြည့်က စခန်းမှနေ၍ သူရှိရာနေရာသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်လာနေသော ဓားပြနှစ်ဦးနှင့် သူတို့ဘေးမှ လိုက်ပါလာသော ဝံပုလွေနှစ်ကောင်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားလေသည်။
သားရဲများ၏ အဝါရောင်မျက်လုံးများက မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေပြီး ညလေထုထဲတွင် အသက်ရှူငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
“ဟားဟား… အဲဒီကောင်မ တော်တော် ငိုတာပဲ… ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို ခံစားရတာ သိပ်ပြီး မကြာခဏမှ မဟုတ်တာ…”
ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးက ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ထိုအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်များကို အမှတ်ရကာ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။
“ဟား… မင်းက အရမ်းပျော့လွန်းတယ်… သူတို့ မရပ်မချင်း ပါးသာရိုက်လို့ ငါ ပြောသားပဲ…”
အခြားတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်တွေက အဲဒီမိန်းမကို တစ်ညလုံး ခံစားရတော့မှာ…”
ပထမလူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ယူခဲ့မိသည်ကို နောင်တရစပြုလာလေသည်။
ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်…
ထို့နောက် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသည့်အလား ဝံပုလွေက နားရွက်များ လှုပ်ခတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်များပေါ်မှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာလေသည်။
ခွပ်… ဖောင်း…
ဂိုးလ်ဒီ၏ လက်သီးက ပထမလူ၏ ဦးခေါင်းကို မှည့်နေသော ဖရဲသီးတစ်လုံးပမာ ကြေမွသွားစေပြီး သွေးများနှင့် အရိုးစများ ရွှံ့ဗွက်များပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်က ခုန်အုပ်ကာ ကိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လည်ပင်းကို အမိဖမ်းခံလိုက်ရကာ ကျွတ်… သားရဲမှာ ညည်းသံပင် မထွက်နိုင်မီ အရိုးကျိုးကာ သေဆုံးသွားလေသည်။
ဒုတိယလူမှာ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ မေးရိုးကို ဘေးဘက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ အသားနှင့် အရိုးများ စိုစွတ်သောအသံနှင့်အတူ စုတ်ပြဲသွားလေသည်။
ခေါင်းမရှိတော့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လျက် လဲကျသွားလေသည်။
နောက်ဆုံး ဝံပုလွေမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ညည်းတွားကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အေးခဲသွားပြီး နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ အမြီးကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
၎င်းက အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကာ ခြေထောက်များ ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ရွှံ့များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း သစ်ပင်ဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ခံရသဖြင့် သူ၏ ရုန်းကန်မှုများမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေသည်။
ကျွပ်… ခွပ်… ဖောင်း…
ပုန်းကွယ်နေသော သစ်ပင်ထံမှ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ဝံပုလွေ၏ နောက်ဆုံး အရိုးကြေမွသွားသော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“…”
ဂိုးလ်ဒီက အလောင်းများကြားတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး မိုးရေများက သွေးများကို ရွှံ့ဗွက်များထဲသို့ ဆေးကြောပေးနေလေသည်။
သူ၏ အကြည့်က ဖတ်ရခက်သော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုဖြင့် စခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့၏။
တခြားတဲများထက် ပိုမိုကြီးမားကျယ်ဝန်းသော တဲတစ်ခုအတွင်းတွင် ဓားပြခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော နေရာရှိလေသည်။
အတွင်းဘက်တွင် သန်မာသော ဓားပြလေးဦးက ဖရိုဖရဲ ထိုင်ကာ ကိုယ့်ကိစ္စကို လုပ်နေကြလေသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ယောက်က ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် အနားယူနေပြီး တဝက်တပျက် ဗလာကျင်းနေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက သူ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်ငှဲ့ပေးနေလေသည်။
သူက သူ့ရှေ့ရှိ ညစ်ညမ်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေလေသည်။
သန်မာသော ဓားပြနှစ်ဦး၊ တစ်ယောက်က ကတုံးနှင့် ဝဖြိုးပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပိန်လှီလှီဖြစ်ကာ သူတို့၏ ခါးများကို အလုပ်ရှုပ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုထံမှ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖမ်းဆီးလာခဲ့သော ရင့်ကျက်သည့် အလှလေးတစ်ဦးက လေးဘက်ထောက်ကာ ဒူးထောက်နေလေသည်။
သူမက ကုန်သည်၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး ကုန်သည်ကိုယ်တိုင်မှာ အသတ်ခံခဲ့ရကာ သူ၏ အလောင်းကို ဝံပုလွေများ စားသောက်ရန် အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်ခံခဲ့ရလေသည်။
ယခုအခါ သူမမှာ နောက်ထပ် ကစားစရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဟားဟားဟား… ပဉ္စမညီလေး… မင်း ပိုလေ့ကျင့်သင့်တယ်နော်… သူ မင်းကို ခံစားရပုံတောင် မပေါ်ဘူး…”
ဝိုင်သောက်နေသော လူက သူ၏ ဘေးရှိ ကောင်မလေး၏ ရင်သားကို ဆုပ်နယ်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
ပိန်လှီလှီလူ၊ ပဉ္စမညီလေးက စော်ကားခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်နှာတွန့်လိမ်သွားလေသည်။
သူက သူ၏ အောက်ရှိ အမျိုးသမီးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ နီရဲနေသော အသားများ တုန်ခါသွားသည်အထိ သူမ၏ တင်ပါးကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား ဒုတိယအစ်ကို… သူ သဘောကျနေပါတယ်… ဟေး… ဖာသည်မ၊ ပိုကျယ်ကျယ် ညည်းစမ်း… မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြလိုက်စမ်း”
“အင်း… အင်း…”
ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးက ညည်းတွားရုံသာ တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလေသည်။
သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အခြားလူတစ်ယောက်၏ နဂါးကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှေ့မှလူက သူမ၏ ဆံပင်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းကို ရှေ့သို့ အတင်းဖိထားသဖြင့် သူမ၏ ဖိနှိပ်ထားသော ငိုသံများမှာ မျိုချခံနေရလေသည်။
ကတုံးက ပြုံးလိုက်ပြီး အရှိန်မလျှော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဟက်… ငါတို့ နေရာပြောင်းကြမလား… မင်းနဲ့ငါကြားက ကွာခြားချက်ကို ပြမယ်လေ…”
“စတုတ္ထအစ်ကို… မင်း…”
ပဉ္စမညီလေး၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာလေသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ကျွတ်… ကျွတ်… ပထမအစ်ကို… အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သူတို့ကို မပြသင့်ဘူးလား…”
သူက အနောက်တွင် ထိုင်နေသော ခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
ပထမအစ်ကိုက သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မုတ်ဆိတ်များက ခက်ထန်သော မျက်နှာကို အရိပ်ထိုးနေလေသည်။
အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်များထဲတွင် စာတစ်စောင် ရှိနေပြီး ၎င်းကသာ သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားလေသည်။
သူ၏ အနောက်တွင် ဧရာမ လေဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ အဝါရောင် မျက်လုံးများက မှိန်ဖျော့သော မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။
ပထမအစ်ကိုက စာဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် စာရွက်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ မီးရှို့လိုက်လေသည်။
မီးတောက်များက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး မီးခိုးများက နိမ့်ကျသော တဲမျက်နှာကြက်ဆီသို့ လွင့်တက်သွားလေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“တိမ်နတ်ဆိုးမြို့ရဲ့ မြို့စားမင်းက မကြာခင် လှုပ်ရှားတော့မယ်…”
ပထမအစ်ကိုက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်… ပြီးတော့ နောက်ထပ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားရမယ်…”
“အဲဒီမိန်းမ ထပ်ပြီးတော့လား… သူမတတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ တကယ် သင်ယူသင့်တာ…”
ဒုတိယအစ်ကို၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။
“ပြီးတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာ… အိုး… ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားရမှာလဲ…”
“ဖောက်သည်က ဖန်မေရုံ ဆိုတဲ့ သခင်မလေး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းခိုင်းထားတယ်… သူ မကြာခင် အဲဒီကနေ ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်…”
ဒုတိယအစ်ကို၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။
“ဟက်… မိသားစုကြီး လေးခုထဲက တစ်ခုက သခင်မလေးပေါ့… သူ့ကို အရသာခံဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…”
သူက ရမ္မက်ဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ဆွဲလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကို ရောက်တာနဲ့ ဒီဒေသကနေ ထွက်ခွာပြီး ကိုယ်ပိုင် မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်မယ်…”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ဒီထက်ပိုတဲ့ အရာတွေ အများကြီးကို ခံစားရလိမ့်မယ်… ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေက သခင်မလေးတွေတောင် မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး…”
သူတို့၏ အိပ်မက်များနှင့် မည်မျှ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးကာ ပထမအစ်ကိုမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
အစပိုင်းတွင် သူတို့က သာမန် ဓားပြများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ကိုယ်ရံတော်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရခါနီးအချိန်တွင် ဖန်မင်းဆက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို အပေးအယူတစ်ခု ကမ်းလှမ်းခဲ့လေသည်။
သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများက ထိုသူအတွက် ညစ်ပတ်သော အလုပ်အချို့ကို လုပ်ပေးသရွေ့ အရင်းအမြစ် မျိုးစုံကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
နာမည်နှင့် မျက်နှာကို ယခုတိုင် မသိရသေးသော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက သူတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခုပင် ပေးခဲ့သည်။
အတော်လေး မိစ္ဆာဆန်သော နည်းစနစ်များဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဤမျှအထိ မြင့်တက်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူက အယ်လ်ဖာ လေဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ကံကောင်းခဲ့ပြီး ၎င်းက သူ့ကို ဝံပုလွေအုပ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေခဲ့သည်။
သေချာပေါက် သူတို့ကို မကြာခဏ အစာကျွေးရသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုများမှ ရရှိသော ဖမ်းဆီးခံရသူများကြောင့် အစာအတွက် ဘယ်တော့မှ ပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။
သို့တိုင်အောင် ဖန်မင်းဆက်မှ ထိုသူကို သူ လုံးဝ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များ အလုံအလောက် လုပ်ပြီးသွားချိန်တွင် ထိုသူက သူနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ လုယက်နေစဉ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ကံဆိုးစွာ တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။
သူတို့ကို သတ်မည့်အစား ထိုကျင့်ကြံသူကလည်း အရင်းအမြစ်များနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများအတွက် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များကို လုပ်ပေးရန် အလားတူ အပေးအယူတစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းခဲ့လေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ထပ်မံလက်ခံခဲ့လေသည်။
အချိန်အတန်ကြာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။
မကြာသေးမီက မြို့စားမင်းက သူတို့ ရှိနေကြောင်းကို သိရှိသွားပြီး လိုက်လံရှာဖွေမှုများ စတင်ခဲ့လေသည်။
သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံပြုသူ၏ အကူအညီဖြင့် သူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြို့စားမင်း တစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့ကို လိုက်ရှာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေလေသည်။
ထို့ကြောင့် နေရာပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမအစ်ကို၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဖမ်းထားတဲ့သူတွေ အားလုံးကို သတ်လိုက်… သူတို့က ငါတို့ကို နှေးကွေးစေရုံပဲ ရှိမယ်…”
အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုက ပြုံးလိုက်လေသည်။
မတ်တပ်ရပ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
ရွှမ်း…
ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူက ခုလေးတင် သူ့ကို ပြုစုပေးနေခဲ့သော အမျိုးသမီးကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ ခေါင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး ပြူးကျယ်နေသော အသက်မဲ့ မျက်လုံးများက တုန်လှုပ်မှုဖြင့် အေးခဲနေဆဲပင်။
ဒုတိယအစ်ကိုက ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“နှမြောစရာပဲ… ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ငါ့ကို သေချာ ပြုစုပေးခဲ့တာဆိုတော့ မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ပေးမယ်…”
ထို့နောက် သူက ကျန်ရှိနေသော အမိန့်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် တဲထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။
ပဉ္စမအစ်ကိုနှင့် စတုတ္ထအစ်ကိုတို့က ထိုမြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့၏ ညစ်ညမ်းသော အလုပ်များဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။
သူတို့၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံစားနေရသော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးမှာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်သာ ငိုကြွေးနိုင်ပြီး မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ အဆုံးမရှိ စီးကျနေလေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခုလေးတင် အသတ်ခံလိုက်ရသော နုနယ်သည့် မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ သမီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
မကြာမီ သူတို့ ပြီးစီးသွားပြီး အဝတ်အစားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဝတ်နေချိန်တွင် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေကာ သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှ အဖြူရောင် အရည်များ စီးကျနေလေသည်။
“ဟင့်… ဟင့်…”
“ကျွတ်… အခုတော့ မင်း အသံထွက်နိုင်ပြီပေါ့လေ…”
ပဉ္စမအစ်ကိုက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
စတုတ္ထအစ်ကိုက ဘောင်းဘီကို တင်းကျပ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
သူမ၏ နီးကပ်လာသော ကံကြမ္မာကို မြင်သော် အမျိုးသမီးက ငိုခြင်းကို ရပ်လိုက်လေသည်။
ယင်းအစား သူမက သူတို့ကို နက်ရှိုင်းသော နာကြည်းမှုဖြင့် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းတို့… ခွေးကောင်တွေ… ဆိုးဆိုးရွားရွား… သေရပါစေ…”
“ဟွန့်… မင်းက ငါတို့ကို အဲဒီလို ကျိန်ဆဲတဲ့ ပထမဆုံးလူ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ… ဟားဟား…”
စတုတ္ထအစ်ကိုက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် သူမကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေသော အကျဉ်းသားများ၏ အော်ဟစ်သံများက စခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
မကြာမီ ဒုတိယအစ်ကိုက သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်လက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာလေသည်။
“ငါတို့ အခု ထွက်သွားကြမလား…”
“အင်း… ဒါပေမဲ့ တတိယညီလေး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ… အခုဆို ပြန်ရောက်နေသင့်ပြီလေ…”
ထောင့်တစ်နေရာတွင် မျက်လုံးများ စည်းနှောင်ခံထားရပြီး တုန်ယင်နေသော မိန်းမငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပထမအစ်ကိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
ထိုကောင်မလေးကို တတိယညီလေးအား ပျော်ပါးခွင့်ပေးရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုလူမှာ ပြန်လာရန် အရမ်းကြာနေလေသည်။
မည်သူမျှ မဖြေနိုင်မီမှာပင် ထိတ်လန့်နေသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက တဲထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာလေသည်။
“ခ… ခေါင်းဆောင်… တတိယခေါင်းဆောင်က…”
ရွှစ်…
တစ်ခုခုက လေထဲမှတစ်ဆင့် တဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တဲနံရံကို ရိုက်မိကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်သွားလေသည်။
၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းဖြစ်ပြီး
၎င်းမှာ သူတို့၏ တတိယညီလေး၏ ခေါင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။