အခန်း (၇) နံပါတ် (၁၆) အကြီးအကဲ ကျူးကဲချုံး
"ဒါပေမဲ့..." ကျူးကဲဝမ်၏ လေသံမှာ စက်ဘီးစီးနေသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
"ဝိညာဉ်အမြစ်ဆိုတာ အရာရာကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါဘူး"
လီကွေ့သိုင် အပါအဝင် လူငယ်များ အားလုံးသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည် တောက်လောင်လာကြသည်။
"မွေးဖွားပြီးနောက် ကြိုးစားမှု.. ကြံ့ခိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးတွေကလည်း အတူတူ အရေးကြီးပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် အားနည်းချက်တွေကိုပင် အစားထိုး ပေးနိုင်ပါတယ်" ကျူးကဲဝမ်၏ အသံတွင် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် လူငယ်များ၏ နှလုံးခုန်သံကို နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားစေမည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လှပလွန်းသော သမီးနှစ်ဦးထံသို့ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ညွှန်ပြလိုက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို မြင်ကြရဲ့လား..."
အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဒါပေါ့ မြင်တာပေါ့... ငါ့မျက်လုံးတွေ ပြုတ်ထွက်မတတ်ပင် ကြည့်နေရတာ…
"မင်းတို့... ကြိုက်ကြရဲ့လား..."
"ဝုန်း..."
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်များ အားလုံး အသက်ရှူပင် မရှူဝံ့ကြတော့ပေ...
သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သလိုပင်...
ကြိုက်တာလား... ကြိုက်ရုံတင် မကဘူး... အိမ်မက်ထဲက နတ်သမီးလေးအတိုင်းပဲ... မိသားစုခေါင်းဆောင်..
ဒါနဲ့..ခင်ဗျား... ဒီလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရောရလို့လား...
သူတို့ အားလုံးသည် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် အေးစက်လှပသော ကျူးကဲမင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်ကာ သွေးများ ခေါင်းသို့ တက်သွားကြတော့သည်။
စိတ်ဓာတ် ပျော့ကွက်ရှိသူ အချို့ဆိုလျှင် ခေါင်းပင် အနည်းငယ် မူးသွားကြရသည်။
လီကွေ့သိုင်သည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း (အဓိကကတော့ အတိတ်ဘဝက သေဆုံးခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံကြောင့် အမူအရာ ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်နေခြင်း ဖြစ်သည်) သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းထန်နေခဲ့လေပြီ...
"ကြိုက်တာပေါ့... အလွန် ကြိုက်တာပေါ့... ရေခဲမင်းသမီးက ငါ့ရဲ့ စတိုင်လ်ပဲ... ချစ်စရာ လိုလီလေးပုံစံကိုလည်း ငါ သဘောကျတယ်... ကလေးတွေပဲ ရွေးချယ်မှု လုပ်ကြတာ.. ငါကတော့..." သူသည် မိသားစုခေါင်းဆောင် သိသွားပြီး ရိုက်သတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော အတွေးကို လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုံ့ပြန်မှုမှာမူ ရိုးသားလှပေသည်။ သူသည် လည်ချောင်း ခြောက်ကပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်မှ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ရသည်။
"ဂလု"
အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ‘ဂလု’ ဆိုသော အသံမှာ အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ဘေးနားမှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ထိုအသံကြောင့် သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူပါ တံတွေးကို မျိုချလိုက်တော့သည်။
"ဂလု"
ထို့နောက် အဆက်မပြတ် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သကဲ့သို့ "ဂလု" ဆိုသည့် အသံများ အထက်အောက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
အေးစက်လှပသော ကျူးကဲမင်ယွဲ့မှာ ဒီလို အကြည့်များနှင့် တုံ့ပြန်မှုများကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးသည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ အေးစက်လှပသော အမူအရာကိုပင် ဆက်လက် ပြသနေခဲ့သည်။
ချစ်စရာကောင်းသော ကျူးကဲရှောင်းယွဲ့မှာမူ လူငယ်များ၏ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာများ..
အထူးသဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားရင်း တံတွေးကို ကျယ်လောင်စွာ မျိုချနေသည့် လီကွေ့သိုင်၏ ရယ်စရာ အမူအရာကြောင့် သဘောကျသွားခဲ့သည်။
သူမသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကလေးဖြင့် ပါးစပ်ကို လျှင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လခြမ်းပုံ မျက်လုံးများနှင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော ပခုံးများက သူမရီနေကြောင်း ဖော်ပြနေခဲ့လေသည်။
သူမသည် လီကွေ့သိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် စနောက်ချင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။
ထိုအပြုံးမှာ နွေဦးလေညင်းက နှင်းနှင့် ရေခဲများကို အရည်ပျော်စေပြီး ပန်းပေါင်း ရာချီကို ချက်ချင်း ပွင့်လန်းသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ လူငယ်များစွာကို စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြန်သည်။
အိမ်ပါသမက်သစ်များ၏ ပိုမိုဆိုးရွားပြီး ရယ်စရာကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရင်း ကျူးကဲဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မှိန်ဖျော့သော ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ သူလိုချင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး.. တပ်မက်မှုက စိတ်ဓာတ်ကို တွန်းအားပေးပေသည်။
"ကြည့်လို့ ဝကြပြီလား..." သူသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လူငယ်များသည် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပြင်းထန်သော တပ်မက်မှုများကိုမူ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ" ကျူးကဲဝမ်သည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ… "သူတို့ရဲ့ အလှတွေကိုလည်း မှတ်ထားကြ.. ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုလည်း မှတ်ထားကြပါ"
သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသွားခဲ့သည်...
"နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းတို့ထဲက မိသားစုအတွက် သာလွန်တဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် ပါဝင်တဲ့ အတော်ဆုံး သွေးမျိုးဆက်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်တဲ့သူ.. မိသားစုအတွက် ထူးချွန်တဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ ပြုလုပ်နိုင်တဲ့သူ.. ကျင့်ကြံရေးမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းပြီး အခြားသူတွေထက် ပိုမို ထင်ရှားသူ..."
သူ၏ အကြည့်သည် ကျူးကဲမင်ယွဲ့နှင့် ကျူးကဲရှောင်းယွဲ့တို့ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"မည်သူမဆို သူတို့ရဲ့ အမျိုးသား ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."
"အဲဒီအချိန်ကျရင်..." ကျူးကဲဝမ်၏ အသံတွင် မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့...
"မင်းတို့ဟာ ကျူးကဲ မိသားစုရဲ့ အိမ်ပါသမက်များ သာမကဘဲ ကျူးကဲ မိသားစုရဲ့ သခင်များထဲမှ တစ်ဦးပါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကို ခံစားရမှာဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အထောက်အပံ့တွေကို ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."
သူ၏စကားများသည် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ဆေး သို့မဟုတ် တောမီးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် လူငယ်များ အားလုံး၏ ရင်ထဲရှိ ရည်မှန်းချက်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ကို တောက်လောင်သွားစေခဲ့သည်။
အစက ဝိညာဉ်အမြစ် ကွာခြားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အားငယ်စိတ်များမှာ ယခုအခါ ကြီးမားလှသော ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေပြီ။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် "တိုက်ပွဲဝင်ရေး" မီးတောက်များ တောက်လောင်နေကြပြီး.. ကျူးကဲ မိသားစုအတွက် "မျိုးဆက် ပြန့်ပွားရေး" နှင့် "ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုများ ပြုလုပ်ရေး" ကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ချင်စိတ်များ သာရှိနေကြတော့သည်။
ကျူးကဲဝမ်သည် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ဆက်လက် စကားမပြောတော့ဘဲ သူ၏ သမီးနှစ်ဦးကို ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
သူသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော ကျူးကဲမင်ယွဲ့နှင့် နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်ရင်း လီကွေ့သိုင်ကို မျက်နှာပြောင်ပြနေသည့် ကျူးကဲရှောင်းယွဲ့တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရင်ပြင်အဆုံးရှိ နန်းတော်များဆီသို့ ရွှေ့လျားပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေကြသော လူငယ် အယောက်လေးဆယ်..
ငါးဆယ်ခန့်မှာမူ ထိုနေရာတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့ကြပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်အေးအောင် မလုပ်နိုင်ကြသေးပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူများ.. ပိန်လှီသော မျက်နှာနှင့် အသက် ၈၀ ခန့် ရှိပုံရသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် လူတိုင်း ထံသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သူသည် မိမိတို့၏ ကမ္ဘာထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သော လူငယ်အုပ်စုကို ခက်ထန်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်... "ဟင်း... မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြတာလဲ... အိမ်မက် မက်နေတုန်းပဲလား..."
သံချောင်းကျိုးသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ လူငယ်များကို လုံးဝ လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။
"ထကြ.. အားလုံး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ" အဘိုးကြီး၏ လေသံမှာ ပြတ်သားပြီး ငြင်းဆန်ခွင့် မရှိပေ။
မည်သူမျှ နှောင့်နှေးမနေဝံ့ဘဲ လျှင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
လီကွေ့သိုင်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောကာ လျှောက်လှမ်းရင်း ထိုလေးနက်သော အဘိုးကြီးကို တိတ်တဆိတ် စကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ ဘေးနားရှိ မျက်လုံးတောက်ပပြီး ပါးနပ်ပုံရသော လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏... "ညီအစ်ကို.. ဒီ... အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ... ကြည့်ရတာ စီးပွားရေးလုပ် လို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ပုံပဲ"
ထိုလူငယ်သည် အသံကို လျှော့ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်... "ငါလည်း မသိဘူး.. သူ၏ အရှိန်အဝါအရ ဆိုရင်တော့ သူက အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်နိုင်တယ်…သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း.. တံခါးချပ်ကြီးကျနေတာပဲ"
ရှေ့တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးကြီးသည် နားများကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ သူ၏ သြဇာသံကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"ငါကတော့ ကျူးကဲ မိသားစု ပြင်ပ အဆောင်ရဲ့ နံပတ် (၁၆) အကြီးအကဲ ကျူးကဲချုံး ပဲ ဖြစ်တယ်"
သူသည် သတိပေးသည့်အနေဖြင့် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်သည်...
"အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်.. အဆင့် (၇)"
"မင်းတို့ရဲ့ အတိတ်ကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး.. မင်းတို့က နဂါးပဲဖြစ်ဖြစ်.. တီကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်.. အိမ်သာကျင်းထဲ ပြုတ်ကျဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဝက်ခြံထဲမှာ အိပ်ခဲ့ဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှမဆိုင်ဘူး..." (လီကွေ့သိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။)
"ငါက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ် စွမ်းဆောင်ရည်တွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မှာ..."
"မိသားစုက မင်းတို့အတွက် အခြေခံ အထောက်အပံ့တွေနဲ့ ကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်တွေကို ပေးအပ်မှာဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်မလဲဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"
"ဒါပေမဲ့..." သူသည် ရုတ်တရက် အလေးပေးပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်သွားပြီး လူငယ်များကို လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့သည်။
"ပြဿနာရှာဖို့ ဒါမှမဟုတ် လောကီက အကျင့်ယုတ်တွေကို ဒီနေရာဆီ ယူဆောင်လာဖို့ သတ္တိရှိတဲ့သူ မှန်သမျှ..."
အကြီးအကဲ ကျူးကဲချုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး အေးစက်၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။
"ငါ သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့.. ကျူးကဲ မိသားစုရဲ့ မိသားစု စည်းကမ်းတွေဆိုတာ... ကစားစရာ မဟုတ်ဘူး"
သူ၏ အကြည့်သည် တန်းစီနေသော လူများကို အသာအယာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်သည်...
"ပြစ်ဒဏ်ဆောင်မှာ ဆေးဝါးတွေနဲ့ အဆောင်အသစ်တွေကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် 'စမ်းသပ်ပစ္စည်း' အနည်းငယ် လိုအပ်နေတယ်လို့ ကြားမိတယ်"
အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် လူငယ်များ အားလုံး၏ ကျောရိုးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်သွားတော့သည်။
လီကွေ့သိုင်ပင်လျှင် သူ၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်တွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်မှ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်မိတော့သည်။
ကျူးကဲ မိသားစုတွင် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ မိသားစု စည်းကမ်းများမှာမူ အတော်အတန် "ကြမ်းတမ်း" ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။.