အခန်း (၁၀)

နန်မို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။“ကျွန်မပြောတာ အဲဒီလို ‘မာ’တာကို မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက မာနေတာပါ။ အသားအရေက သံမဏိလိုပါပဲ"...”စုမူ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။သံမဏိလို မာကျောတဲ့ အသားအရေလား...ဒါက ထူးခြားစွမ်းအားရှင် ရဲ့ စွမ်းရည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်တုန်ချင်း ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စွမ်းရည်လား။သူ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။ အဖြေကို မကြာခင် သိရတော့မည်ဖြစ်သည်။ထို့နောက် သူက နန်မိုကို နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။ကြားပြီးသည့်နောက် နန်မို၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှု ထင်ဟပ်လာသည်။“ရှင်... သူ့ကို သတ်ချင်နေတာလား...”စုမူ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။“မဟုတ်ဘူး။ ငါက သူ့ကို မေးခွန်းနည်းနည်း မေးချင်ရုံပဲ။”“ဒါပေမဲ့... မေးခွန်းလေး မေးဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လား...”နန်မို၏ စိုးရိမ်မှုက မပျောက်သေးပေ။"မင်း စကား အရမ်းများနေပြီ"ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် နန်မို၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အညိုရောင်မျက်မှန်နောက်ကွယ်တွင် လူသားဆန်သည့် ခံစားချက် မရှိသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ထိုမျက်ဝန်းပိုင်ရှင်က ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအပြုံးက လူကို ကျောချမ်းစေသည့် အေးစက်မှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။နန်မိုက နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့တော့ဘဲ ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့၏။......

ညအချိန်တွင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးထဲ၌ ရန်တုန်ချင်းသည် မီးဖိုချောင်ဘက်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော အရိပ်တစ်ခုကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ထိုသူမှာ ခါးစည်းအင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော မီးဖိုချောင်လေးထဲတွင် လိပ်ပြာတစ်ကောင်သဖွယ် လှုပ်ရှားကာ ဟင်းချက်နေသည်။ အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေခြင်းကြား ဖိအားများကို အချိန်အတော်ကြာ ရင်ဆိုင်လာခဲ့ရပြီးနောက် ယခုအချိန်သည် သူ့အတွက် ကာလအတန်ကြာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ခြင်းပင်။“ညစာစားလို့ရပြီ။”နန်းမို က ပြုံးရင်း ဟင်းနှစ်ပွဲကို ယူလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းများက ရန်တုန်ချင်းရှေ့တွင် လှုပ်ရှားနေပြီး အစားအစာ၏ မွှေးရနံ့နှင့် သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့တို့ ရောနှောကာ သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။“ဟေ့၊ ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ။ မြန်မြန် စားကြည့်လေ။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာတွေကို ထုတ်သုံးထားတာ"

နန်းမိုက ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရန်တုန်ချင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ထိုအခါမှ ရန်တုန်ချင်းသတိပြန်ဝင်လာပြီး တူကိုင်ကာ စားတော့သည်။မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အနီးကပ်ထိုင်ပြီး ညစာစားဖူးသည်မှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ယခုလို လှပသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။ ထိုအဆင်မပြေသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ပြေပြေလည်လည်ဖြစ်အောင် ဘာပြောရမလဲပင် သူမသိပေ။ကံကောင်းထောက်မစွာ နန်းမိုကတော့ စာကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စကားတွေကို မရပ်မနား ပြောနေခဲ့သည်။ရန်တုန်ချင်းက အများအပြား စားသောက်ခဲ့ပြီး ထိုညစာ အတွက် များစွာ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။“ဝပြီလား။”“ဝပြီ။”နန်းမိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးက လခြမ်းပုံစံကွေးသွားသည်။"အခု ဗိုက်ဝသွားပြီဆိုတော့ ငါ အလုပ်သွားတော့မယ်"ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရန်တုန်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။ နန်းမိုသည် ဘားသို့ သီချင်းသွားဆိုရမည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ထိုနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။“မသွားလို့ မရဘူးလား။”နန်းမိုက ပြုံးမြဲပြုံးနေဆဲပင်။“ငါအလုပ်မလုပ်ရင် နင်က ငါ့ကို ထောက်ပံ့မှာလား။”ရန်တုန်ချင်း၏ ရင်ဘတ်အတွင်း အပူလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာပြီး စကားလုံးများက သူ့နှုတ်ဖျားမှ မရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။“ငါ...”"ကဲပါ... ငါ နောက်နေတာပါ။ နင်က ငါ့ကို ဘာနဲ့ လုပ်ကျွေးမှာလဲ။ ငါတို့လို လူတွေဟာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တာဝန်ယူနိုင်ရင်ဘဲ ကံကောင်းလှပါပြီ"

"ငါ သွားတော့မယ်နော် ရန်တုန်ချင်း..."

ဒုန်း…ယိုယွင်းနေသော တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သေးသွယ်သော အရိပ်ကလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲမှ မကြာသေးမီက ကြားနေရသော ရယ်သံနှင့် စကားသံများမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ရန်တုန်ချင်းက သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။“ဂျက်စ်မင်း၊ မင်းကို ငါတာဝန်ယူမယ်။”အရင်ကဆိုလျှင် သူထိုသို့ ပြောရဲမည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အခက်အခဲရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတော့ သူသည် သာမန်လူမဟုတ်တော့ပေ။ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာပြီးနောက် ငွေဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်သောအရာတစ်ခုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ထို့နောက် သူသည် ငွေရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ငွေရှာပုံကလည်း အလွန်ရိုးရှင်းသည် — ချမ်းသာသူများထံမှ လုယူပြီး ဆင်းရဲသူများကို ကူညီပေးခြင်းပင်။ခရိုင် ၁၃ ထဲတွင် ချမ်းသာပြီး အကျင့်ပျက်နေသော လူများမှာ များပြားလွန်းလှသည်။အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့သော ရန်တုန်ချင်းသည် ဂျက်စ်မင်း အလုပ်လုပ်ရာ မွန်းလိုက် ဘား သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။“ဒီတစ်ခေါက် ငွေငါးသောင်းလောက် ရလာတယ်။ ခဏတော့ ကောင်းကောင်းနေထိုင်လို့ ရပြီ။”နန်းမိုဝတ်ထားသော ဈေးပေါသည့် ဂါဝန်လေးကို ရန်တုန်ချင်းသတိရသွားသည်။ ထိုအဝတ်အစားမှာ အရင်တစ်ခေါက် လူယုတ်မာနှစ်ဦးက ဆွဲဖြဲခဲ့ပြီးနောက် နန်းမိုက လွှင့်မပစ်ဘဲ ပြန်ချုပ်ကာ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်နေခဲ့သည်။

“အခုတော့ ဂျက်စ်မင်း အတွက် အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံ ဝယ်ပေးလို့ရပြီ။”မွန်းလိုက် ဘား သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဘားတံခါးမှာ ရိုက်ချိူးခံထားရပြီး ပွင့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရန်တုန်ချင်းအံ့အားသင့်သွားသည်။ဝှီး….သူသည် ဘား ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ လုံးဝပျက်စီးရှုပ်ပွနေပြီး နေရာအနှံ့ မှန်ကွဲစများ ပြန့်ကျဲနေသလို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း အရက်နှင့် အဖျော်ယမကာများ ဖိတ်စင်နေသည်။ စားပွဲထိုးဝန်ထမ်းများအားလုံးလည်း ဒဏ်ရာရထားကြပြီး ပိုင်ရှင်နှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦးကတော့ အဆက်မပြတ် သက်ပြင်းချနေသည်။ရန်တုန်ချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း နန်းမိုကို မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။“ဂျက်စ်မင်း ဘယ်မှာလဲ။ သူဘယ်မှာလဲ။”ရန်တုန်ချင်းက ထိန်းချုပ်မရအောင် အော်ဟစ်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာသည်။အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြ။ရန်တုန်ချင်းက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။“ဂျက်စ်မင်း ဘယ်မှာလဲ။”“သူ... သူ့ကို ဖမ်းသွားကြတယ်။”ဝန်ထမ်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောသည်။ရန်တုန်ချင်းချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။“ဘယ်သူက ဖမ်းသွားတာလဲ။”“အဲဒါ... ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ ဧည့်သည်နှစ်ယောက်က လူတစ်စုနဲ့ ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး တွေ့သမျှအရာအားလုံးကို ရိုက်ဖျက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ‘အရင်တစ်ခေါက် မင်းကို တစ်ယောက်က ကယ်သွားတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်သူက လာကယ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့’ ဆိုတဲ့သဘောမျိုး ပြောသွားတယ်။”ရန်တုန်ချင်းချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုလူများမှာ ယခင်တစ်ခေါက် နန်းမိုကို အန္တရာယ်ပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။သူသည် ထိုစဉ်က ထိုလူနှစ်ဦးအား မသတ်ခဲ့မိသည်ကို လွန်စွာ နောင်တရနေမိသည်။“ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ။”“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”ဝန်ထမ်းမှာ ကြောက်လွန်း၍ ငိုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ထိုအချိန်တွင် ဘားပိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် စကားဝင်ပြောလာသည်။“မြွေဆိုးဂိုဏ်းပဲ။ အဲဒီလူအုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မြွေနက်ပုံ တက်တူးတွေ တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့က မြွေဆိုးဂိုဏ်းကလူတွေ။”ဒုန်း…ရန်တုန်ချင်းက သူ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ဝန်ထမ်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ရန်တုန်ချင်းကတော့ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့၏။မြွေဆိုးဂိုဏ်း၏ နာမည်ဆိုးမှာ ခရိုင် ၁၃ တစ်ခုလုံးတွင် လူတိုင်းသိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဌာနချုပ်မှာ ခရိုင် ၁၃ ၏ အနောက်မြောက်အစွန်း၊ စွန့်ပစ်မြို့အနီးရှိ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ရန်တုန်ချင်း စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းနေပြီး နန်းမိုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုအဆိပ်ပြင်းမြွေများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရမည်ကိုပင် သူ စိတ်ကူးမယဉ်ရဲတော့ပေ။ရန်တုန်ချင်းထွက်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ဘားအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။ လူတိုင်းက လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော ရန်တုန်ချင်း၏ နောက်ကျောကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေကြသည်။စောစောက အဆက်မပြတ် သက်ပြင်းချနေခဲ့သော ဘားပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာကင်းမဲ့သွားသည်။ သူက ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး နားတွင်ကပ်ကာ ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်သည်။“ခေါင်းဆောင် … သားကောင်က အစာဟပ်သွားပါပြီ။”ကောင်းပြီ... ငါ သိပြီ"ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ သြဇာရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။......

"သောက်လို့ ကောင်းရဲ့လား"စောင့်ကြည့်ခန်းထဲတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စုမူ က ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။သူသည် ကြီးမားသော မဟော်ဂနီစားပွဲကြီးတစ်လုံး၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်တော့ နန်းမိုရှိနေသည်။နန်းမိုက လက်ထဲရှိ ဈေးကြီးသော ဝိုင်နီကို မြည်းစမ်းလိုက်ရာ ဖန်ခွက်၏ နှုတ်ခမ်းဝတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီရာလေးများ ထင်ကျန်သွားခဲ့၏။

“အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဝိုင်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး။”စုမူ က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။“ငါ လိမ်တာ မကြိုက်ဘူး။”နန်းမို၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။“တကယ်တော့... ဒီလောက်လည်း မကောင်းပါဘူး။ နည်းနည်း ခါးသက်သက် ဖြစ်နေတယ်”“ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း အရသာမကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒီအသားကင်ကို စမ်းကြည့်။ အရည်အသွေးအမြင့်ဆုံး M9 အသားကင်ပဲ။”နန်းမိုက ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသားကင် အပိုင်းငယ်လေး တစ်ပိုင်းကို ဓားဖြင့် ဖြတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။အသားကင်က သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသည်ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုတစ်ကိုက်သည် မုန့်ပဲသရေစာများမှလွဲ၍ သူမ ယခင်က စားဖူးသမျှ အစားအစာအားလုံးထက်ပင် သာလွန်နေသည်။သို့သော် တစ်ကိုက်စားပြီးနောက်တွင်တော့ သူမ ဆက်မစားရဲတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ စုမူက အခုထိ မစားရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။“စားပါ။ အားမနာနဲ့။ ရန်တုန်ချင်းလာကယ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးတယ်။”ရန်တုန်ချင်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် နန်းမိုတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမက အရသာကောင်းသော အသားကင်ကို တိတ်တဆိတ် ဆက်စားနေသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိဘဲ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်နေမိသည်။“ရှင် တကယ်ပဲ သူ့ကို မသတ်ဘူး မလား။”အညိုရောင်မှန်တပ်ထားသော မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ စုမူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။“ဒီလောက်နဲ့ပဲ သူ့အပေါ် ခံစားချက်တွေ ဖြစ်သွားပြီလား။”နန်းမိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။“မဟုတ်ပါဘူး။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မက သူနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မကြောင့် တကယ်ပဲ သူသေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”“စိတ်မပူနဲ့။ ငါက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး။”နန်းမို— “......”သူမက စုမူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသည့် အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် သေနတ်များကြောင့် အနည်းငယ်ဖောင်းထနေသည်။ ထို့နောက် စောင့်ကြည့်ရေးဖန်သားပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်များကိုင်ဆောင်ထားသော လူအများအပြားက နေရာအနှံ့တွင် ပုန်းကွယ်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ထိုမြင်ကွင်းများကြောင့် စုမူကို “လူကောင်း” ဆိုသော စကားလုံးနှင့် ဆက်စပ်တွေးရန်မှာ နန်းမိုအတွက် လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။