အခန်း (၁၃)

“ဂိမ်းတစ်ခု လောက် ကစားမလား”စုမူက ရုတ်တရက် နန်းမိုကို မေးလိုက်သည်။နန်းမို၏စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ စုမူထံမှ မည်သည့် စကားကောင်းမျှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။

“ဘာဂိမ်းလဲ”နန်းမိုက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။“နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရွေးရတဲ့ဂိမ်းပေါ့။ ဘယ်သူအနိုင်ရမယ်ထင်လဲ။ ငါက ရန်တုန်ချင်းကို ဖမ်းနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်တုန်ချင်းက ငါ့ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲပစ်မလား”နန်းမိုတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမရှေ့ရှိလူက ဘာကြောင့် သူ့အသက်ကိုတောင် ဂိမ်းတစ်ခုလို သဘောထားနိုင်ရသလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။“ကျွန်မ မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဘယ်တစ်ခုကိုမှ မရွေးချင်ဘူး။”“မဟုတ်ဘူး။ မင်း ရွေးချင်မှာပါ ”စုမူက လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲပြင်ကို အသာအယာ ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခု မင်းကို သွားခွင့်ပြုလိုက်မယ်။ ရန်တုန်ချင်းဆီသွားပြီး စတုတ္ထထပ်မှာ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ရှိတယ်လို့ သွားပြောလို့ရတယ်။”နန်းမို၏ သူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။ သူမက အမှန်ပင် ထိုအကြောင်းကို စောစောကတည်းက တွေးထားခဲ့သည်။ အိမ်သာသွားဟန်ဆောင်ပြီး ရန်တုန်ချင်းကို သတိပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိမရှိ စမ်းကြည့်ရန်ပင် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။အကြောင်းမှာ စုမူက သူမအား အလွန်အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသောကြောင့်ပင်။ ရန်တုန်ချင်းကို ဖမ်းပြီးသွားလျှင် စုမူက ဘာလုပ်မည်ဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်တဲ့လူတစ်ယောက်က တခြားသူတွေရဲ့အသက်ကို ဂရုစိုက်ပါ့မလား။သူမကြောင့် ရန်တုန်ချင်းသေဆုံးသွားတာကိုတော့ မလိုလားပေ။သူ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။နန်းမိုက အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။“ပြောလည်း အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ မြွေဆိုးဂိုဏ်းထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်နေတာကို သူမြင်တာနဲ့ တစ်ခုခုကို သတိထားမိပြီး ဒေါသထွက်လို့ ကျွန်မကို သတ်ပစ်မှာ သေချာတယ်။”စုမူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။“အဲဒါတော့ မသေချာပါဘူး။ မင်း လိမ်ညာပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖန်တီးလို့ရတယ်။ ဥပမာ မင်းရဲ့မောင်လေးကို မြွေဆိုးဂိုဏ်းက အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ခိုင်းစေလို့ လုပ်ခဲ့ရတာလို့ ပြောပေါ့။ နောက်တော့ မင်းအမှားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး အသက်စွန့် ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ ရှေ့မှာ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ထောင်ချောက် ရှိတယ်၊ ဘယ်လိုမှ အထဲကို မဝင်နဲ့လို့ သူ့ကို သတိပေးပေါ့။ နောက်ဆုံး မျက်ရည်လေးတွေ ကျပြီး စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်၊ ပြီးတော့ စိတ်အားထက်သန်စွာ နမ်းလိုက်ပေါ့။”“အဲဒီအရာတွေအားလုံးပြီးသွားရင် ရန်တုန်ချင်းက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မယ်ထင်လဲ”နန်းမိုက ဘာမှမပြောပေ။ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး စိမ့်တက်သွားသလိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူက... ငါ့ကို ကစားစရာတစ်ခုလို ကစားနေတာပဲ။ ရန်တုန်ချင်းနဲ့ ငါ့ကို အရုပ်တွေလို သဘောထားပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် ကြိုးကိုင်ကစားနေတာ။ထိုအချိန်တွင် စုမူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။“ဒါပေါ့… ရန်တုန်ချင်းကတော့ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ရွေးချယ်မှာပေါ့။”

“ကဲ၊ မကြာခင် သူ စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်တော့မယ်။ မြန်မြန်ဆုံးဖြတ်တော့။ ငါနဲ့အတူ နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်တုန်ချင်းကို သွားရှာမလား”အခြေအနေက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်သည့်အတွက် နန်းမိုသည် ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုက ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းမာမှုတစ်စွန်းတစ်စလည်း ရှိနေဆဲပင်။သူမက စုမူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အညိုရောင်မျက်မှန်များကြောင့် ထိုမျက်လုံးများကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။“ရှင် အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”စုမူအနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။“နားလည်ဖို့ ခက်နေလို့လား။ ငါ မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးနေတာ။ ငါရှုံးသွားပြီး သူက ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့နှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေကြတာ၊ အသားကင် စားနေတာ၊ ဝိုင်နီ သောက်နေကြတာတွေကို သူတွေ့လိုက်ရင် မင်း တောင်းပန်ဖို့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ ။ မင်း သေမှာ သေချာတယ်။”“ဒါပေမဲ့ ငါနိုင်ခဲ့ရင်တော့ မင်း အေးအေးဆေးဆေး အိမ်ပြန်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့မောင်လေးလည်း ချန်ရှင်း စက်ရုံ ရဲ့ စက်ရုံမှူး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”“မင်း ရန်တုန်ချင်းကို သွားရှာပြီး ငါရှုံးခဲ့ရင် မင်းနဲ့ ရန်တုန်ချင်းတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် အတူနေသွားကြပေါ့။ ငါနိုင်ခဲ့ရင်လည်း ပိုကောင်းတာပေါ့။ ငါက လူဆိုးမှ မဟုတ်တာ။ ရန်တုန်ချင်းကို မေးစရာမေးခွန်းအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ။ မင်းလည်း အေးအေးဆေးဆေး အိမ်ပြန်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့မောင်လေးလည်း စက်ရုံမှူး ဖြစ်လာမှာပဲ။”“အခု ရွေးချယ်စရာကို မင်းရှေ့မှာ ချထားပေးပြီ။ မင်း ဘာကိုရွေးမလဲ”စုမူက လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ကာ မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တင်ပြီး နန်းမိုကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသည့်ပုံဖြင့် ကြည့်နေသည်။ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုထဲက ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးသင့်တယ်ဆိုတာ အရူး တစ်ယောက်တောင် သိနိုင်သည်။ သို့သော် နန်းမို၏စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က လျော့မသွားပေ။“ရှင် တကယ် ဘာတွေကြံစည်နေတာလဲ”စုမူက အားမလိုအားမရဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။“ဂျက်စ်မင်း မိန်းကလေးရေ၊ မင်းက ငါ့ကို တကယ်နားလည်မှုလွဲနေတာပဲ။ ငါတို့အလုပ်အတူလုပ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက မင်းကိုဖြစ်ဖြစ် မင်းမိသားစုကိုဖြစ်ဖြစ် ငါ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လား။ ငါပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ ဆုကြေးကလည်း မင်းကို မကျေနပ်စေဘူးလား”“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့...”“ကဲ၊ အချိန်မရှိတော့ဘူး။”စောင့်ကြည့်ဖန်သားပြင်ထဲတွင် ရန်တုန်ချင်းသည် စတုတ္ထထပ်ဆီသို့ စတင်တက်လာနေပြီဖြစ်သည်။နန်းမိုထိတ်လန့်သွားပြီး ခဏမျှ ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် ထရပ်ကာ စုမူကို ရှုပ်ထွေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် စုမူက “ခဏနေဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။စုမူ၏ ခေါ်သံကြောင့် နန်းမိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။ သူမ သိနေသည်မှာ ရှင်းသည်။ သူ့ရှေ့ကလူသည် သူမကို လွယ်လွယ်နှင့် ထွက်ခွာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။မြွေဆိုးဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များက ရန်တုန်ချင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ကိုသာ အားကိုးရတော့သည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူ့ကို သတိပေးဖို့ ဘယ်လိုလုပ် တောင်းဆိုနိုင်မှာလဲ။“ရှင် လှည့်ကွက်တွေသုံးနေတာပဲ...”“တွေ့ဆုံခဲ့တာက ကံကြမ္မာပဲ။ ဒါကို မင်းအတွက် နှုတ်ဆက်ဝိုင်တစ်ခွက်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။”စုမူက ပြုံးကာ သူ့လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်သဖွယ် နန်းမို၏ ဝိုင်ခွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။နန်းမိုက ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး စုမူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ကာ ဝိုင်အားလုံးကို တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ထုံးစံအတိုင်း ကြည်လင်သောဝိုင်ခွက်၏ အနားစွန်းတွင် သူမ၏နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းရာတစ်ခု ကျန်ခဲ့သည်။“အောင်မြင်ပါစေ”“ဒုန်း”တံခါးကြီး ပိတ်သွားပြီး နန်းမို၏ ပုံရိပ်ကလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။စုမူ၏အပြုံးက ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဝိုင်နီကို တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။“ခေါင်းဆောင်၊ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး တကယ်လွှတ်ပြီး သတင်းပေးခိုင်းမှာလား။ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့...”ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရုပ်တုတစ်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သော ကျောက်ချောင်ယောင် က ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်လာပြီး စိုးရိမ်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။စုမူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ကောင်းမွန်နေသော စိတ်အခြေအနေကို ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းက သင်ပေးနေတာလား”ကျောက်ချောင်ယောင် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။“ဒီလက်အောက်ငယ်သား မရဲပါဘူး”စုမူက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငတုံး… မင်းကို ငါမေးမယ်။ မြွေဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ စတုတ္ထထပ်မှာရှိတဲ့ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့က သာမန်လူထက်ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ကို တကယ်တားနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လား”“တားနိုင်မယ်လို့... ထင်ပါတယ်”ကျောက်ချောင်ယောင်က စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်လူထက်ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်ဆိုပေမယ့် လူသားပဲမဟုတ်လား။ အသက်ရှူဖို့တော့ လိုအပ်မှာပဲ။ ဒီလိုအထူးအဆိပ်ဓာတ်ငွေ့မျိုးကို ရှူမိတာနဲ့ ဆင်တစ်ကောင်တောင် လဲကျသွားနိုင်တယ်လေ။”“ဟေး၊ အသက်ရှူဖို့လိုတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်း အသက်ဘယ်လောက်ကြာအောင် အောင့်ထားနိုင်လဲ”ကျောက်ချောင်ယောင်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။“တစ်မိနစ်လောက်လား”“ဒါဆို ရန်တုန်ချင်းက ဘယ်လောက်ကြာအောင် အသက်အောင့်ထားနိုင်မယ်ထင်လဲ”“သူက သာမန်လူထက်ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ထက်တော့ ပိုကြာမှာပေါ့။ အနည်းဆုံး နှစ်မိနစ်လောက်တော့ ကြာမယ်ထင်တယ်။”“နားလည်ပြီလား”ကျောက်ချောင်ယောင်က ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။“ဘာကို နားလည်ရမှာလဲ”စုမူ ပြောစရာ စကားပျောက်သွားသည်။ အဲဒီတုန်းက မြွေဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့သင့်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီထဲမှာ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတွေ ရှိသေးသည်။ ကျောက်ချောင်ယောင်ကတော့ အင်အားသာရှိပြီး ဦးနှောက်မပါသည့် လူတစ်ယောက်ပင်။

“စတုတ္ထထပ်တစ်ခုလုံးက ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ။ သာမန်လူထက်ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရန်တုန်ချင်းက အရှိန်အပြည့်နဲ့ ပြေးမယ်ဆိုရင် စတုတ္ထထပ်တစ်ခုလုံးကို စက္ကန့်နှစ်ဆယ်အတွင်း ဖြတ်သန်းနိုင်တယ်။ ငါ သံတံခါးတစ်ချပ် ချထားပြီး တားထားရင်တောင် သူ့ရဲ့ သံမဏိလိုခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်မိနစ်နဲ့ စက္ကန့်လေးဆယ်အတွင်း ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်။ အခု နားလည်ပြီလား”ကျောက်ချောင်ယောင်နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ စုမူကို ကူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”“ခေါင်းဆောင်၊ စတုတ္ထထပ်မှာတောင် သူ့ကို တားလို့မရဘူးဆိုရင် မြန်မြန်ထွက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်အသက်ကတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ရဘူး”“ဒုန်း”စုမူက သူ့မြွေတုတ်ကောက်ဖြင့် ကျောက်ချောင်ယောင်၏ ပြောင်ရှင်းနေသည့် ခေါင်းကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။“ထွက်သွားစမ်း။ နန်းမိုကို အဲဒီကို ဘာကြောင့် လွှတ်လိုက်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ”ကျောက်ချောင်ယောင်အံ့အားသင့်သွားသည်။“ဘာကြောင့်လဲ”“ဒါကတော့... ထားလိုက်ပါတော့။”စုမူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။“မင်းကို ရှင်းပြလည်း နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းသိထားဖို့ တစ်ခုပဲလိုတယ်။ နန်းမိုက စတုတ္ထအထပ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ထောင်ချောက်ပဲဆိုတာပဲ”