အခန်း (၁၄)

မီးလောင်ပြီး မည်းတူးနေကာ ခေါင်းတုံးပြောင်ဖြစ်နေသော ရန်တုန်ချင်းသည် တစ်ချက်မျှ မနားဘဲ စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က လူပေါင်းများစွာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်သည်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ခံရခြင်း၊ သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခံရခြင်း၊ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရခြင်းတို့ကိုပင် မျက်နှာမပျက် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် သာမန်လူထက်ကျော်လွန်သော စွမ်းအားရှင်သည် ယခုအချိန်တွင်တော့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။စတုတ္ထအထပ်၏ အဆုံး၌ လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။“ဂျက်စ်မင်း…”ရန်တုန်ချင်းက အံ့အားသင့်ဝမ်းသာစွာ အော်လိုက်သည်။ သူသည် စတုတ္ထအထပ်၏ အဝင်ဝတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ အဝင်ဝကို ဖြတ်သန်းလိုက်ပါက ကျယ်ဝန်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည့် ခန်းမကြီးကို တွေ့ရမည် ဖြစ်၏။ နန်းမိုကတော့ ထိုခန်းမကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်၊ စတုတ္ထအထပ်၏ ထွက်ပေါက်ဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။“ဂျက်စ်မင်း၊ တော်သေးတာပေါ့။ မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား”ရန်တုန်ချင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် နန်းမိုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နန်းမို၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။“ရှေ့ကို ဆက်မလာနဲ့...”

ရန်တုန်ချင်းအံ့အားသင့်သွားသည်။“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဂျက်စ်မင်း။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ဒီမှာရှိတယ်...”ရှေ့ကို ဆက်မလာနဲ့လို့၊ ပြန်လှည့်သွားတော့၊ ဒီမှာ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့တွေ ရှိတယ်”နန်းမိုက ခန်းမတစ်ဖက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏လှပသောမျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့လား။ရန်တုန်ချင်း၏မျက်နှာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဂျက်စ်မင်း ကိုတွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်က ခံစားခဲ့ရသော ဝမ်းသာမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု လျော့ကျလာသည်နှင့်အမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလာသည်။ဂျက်စ်မင်း က ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာလဲ။ သူမကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ သူမက တစ်စက်ကလေးတောင် ထိခိုက်ထားပုံမရဘူး။“ဂျက်စ်မင်း၊ တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”“ရန်တုန်ချင်း... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့် ကို လိမ်ခဲ့တယ်။ ဒီဘက်ကို မလာပါနဲ့တော့။ ဒါက ထောင်ချောက်ပဲ”နန်းမို၏အသံမှာ တုန်ယင်ကာ လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် တောင်းပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။“မင်း ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာလား”ရန်တုန်ချင်း၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ သူက မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။

အချို့သော အရာများကို မသဲမကွဲ သဘောပေါက်လာပြီဖြစ်သည်။“တောင်းပန်ပါတယ်။ စုမူက ကျွန်မကို အကျပ်ကိုင်ထားလို့ပါ”“စုမူ ဟုတ်လား”ရန်တုန်ချင်းအံ့အားသင့်သွားသည်။“မင်းပြောတာ ငါတို့အတန်းဖော် စုမူကို ပြောတာလား”“သူပဲ။ သူက မြွေဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်။ ကျွန်မရဲ့မောင်လေးကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရှင့်ကို ဒီနေရာရောက်လာအောင် လှည့်စားခေါ်ဖို့ ဒီဇာတ်လမ်းကို သရုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ရှင့်ကိုယ်ထဲမှာရှိတဲ့ သာမန်ထက် လွန်ကဲတဲ့ စွမ်းအားတွေကို လိုချင်လို့ပဲ၊ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိလို့ သဘောတူခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် နဲ့ ရင်းနှီးလာပြီးတဲ့နောက် ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်”

“ရှင် သေသွားမှာကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်... အီး ဟီး ဟီး...”

တောက်ပနေသော မျက်ရည်စက်များက ပုတီးကြိုးပြတ်ကျသကဲ့သို့ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် စီးကျလာသည်။ရန်တုန်ချင်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သူ့မျက်နှာကို အရိပ်များက ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။နောက်တစ်ခဏတွင်—“ဒုန်း”သူ၏ခြေလှမ်းက စတုတ္ထထပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ကျရောက်လာပြီး အသံက ခန်းမတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။နန်းမိုချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။“ဟင့်အင်း၊ ရှေ့ကို ဆက်မလာပါနဲ့တော့၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှေ့ကို ဆက်မလာပါနဲ့တော့...”ရန်တုန်ချင်းကတော့ ဘာမှ မကြားရသည့်အတိုင်းပင် တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဂျိန်း...သူ စတုတ္ထထပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အနောက်ဘက်ရှိ သံတံခါးသည် အလိုအလျောက် ပိတ်သွားပြီး လုံးဝလော့ကျ သွားခဲ့သည်။ နန်းမိုရှိနေသည့် ထွက်ပေါက်ဘက်မှ သံတံခါးလည်း ထိုနည်းတူ ပိတ်သွားသည်။နန်းမိုအလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားပြီး သံတံခါးကို အားကုန်ထုရိုက်ရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။“ရန်တုန်ချင်း…ရန်တုန်ချင်း…”ရှူး...ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့များသည် ပိတ်လှောင်ထားသည့် ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာပြီး ရန်တုန်ချင်း၏ ပုံရိပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့များ ဝန်းရံနေသော်လည်း ရန်တုန်ချင်းသည် ထိတ်လန့်သည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခန်းမထောင့်ရှိ ကင်မရာကိုပင် မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။“စွမ်းအားရှင် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ ဘာမှ မသိကြသေးပါဘူး”

ထိုစကားကို သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အသက်အောင့်ထားကာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိရှေ့တွင် မှုန်ဝါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထထပ်၏ ထွက်ပေါက်ရှိ သံတံခါးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။“ဂျက်စ်မင်း၊ ဝေးဝေးမှာ သွားနေ”ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...သူသည် သံတံခါးကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်လိုက်သည်။ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သံတံခါးတို့ ထိခတ်သည့်အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေသည်။အပြင်ပန်းအားဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သည့်ပုံပေါ်သော သံတံခါးကြီးသည် သူ၏တိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် မျက်စိရှေ့၌ပင် ပုံပျက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာခဲ့သည်။နောက်ဆုံးတွင်—ဝုန်း….သံတံခါးကြီးတစ်ခုလုံး ပြုတ်ထွက်သွားသည်။ခရမ်းရောင် မီးခိုးများထဲမှ ဒေါသထွက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာခဲ့ပြီး အနီးအနားတွင် ပုန်းနေသော ဂျက်စ်မင်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်သကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးကြည့်နေခဲ့သည်။“ရန်တုန်ချင်း၊ နင်…”စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် မာကျောသောရင်ဘတ်တစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သူမ၏ခြေထောက်များ မြေကြီးမှ လွင့်တက်သွားပြီး ရန်တုန်ချင်းနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။သူတို့၏နောက်ဘက်တွင်တော့ ခရမ်းရောင် မီးခိုးများက ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ရန်တုန်ချင်းသည် နန်းမိုကို ပွေ့ချီထားရင်း ပဉ္စမထပ်သို့ တောက်လျှောက် ပြေးတက်လာခဲ့သည်။ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့များက အပေါ်သို့ မတက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါမှ သူ ရပ်လိုက်သည်။သို့သော် နန်းမိုကို လက်မလွှတ်သေးဘဲ မျက်ရည်များဝဲနေသော သူမ၏မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ထိုအခိုက်တွင် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် တစ်စုံ ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။“နင် ငါ့ကို လန့်အောင်လုပ်လိုက်တာ။ ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်တာလဲ။ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ သိရဲ့လား…”နန်းမို၏ အသံမှာ ရှိုက်သံများနှင့်အတူ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ရန်တုန်ချင်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေခဲတောင်ပျော်ကျသကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မျက်ရည်ဝဲနေသော မိန်းကလေးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။“အရူးမလေး၊ နင် ဒီမှာရှိနေလို့ပေါ့။”နန်းမို၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏စကားများက သူမ၏နှလုံးသားအတွင်း အနူးညံ့ဆုံးနေရာကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။မျက်ရည်များ ထပ်မံပြည့်လျှံ လာခဲ့ပြန်သည်။“ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့်... ငါ နင့်ကို လိမ်ခဲ့တာလေ။ အားလုံး ငါ့အပြစ်တွေပါ…”ရန်တုန်ချင်း၏မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမကို နူးညံ့စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။“ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ တကယ်တော့ စုမူကိုတောင် ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ သူ့ကြောင့်ပဲ... နင့်ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့တာလေ။”နန်းမိုသည် သူမရှေ့ရှိ ယောက်ျားကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူမ၏ရင်ထဲမှ လှုပ်ရှားလာသော ခံစားချက်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း နူးညံ့ဖြူဖွေးသော လက်နှစ်ဖက်ကို ရန်တုန်ချင်း၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်တော့သည်။အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ အန္တရာယ်များ၏ အလယ်ဗဟို၌ပင် အရိုးသားဆုံးနှင့် အပြင်းပြဆုံးသော ခံစားချက်များကို မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ထို့အပြင် မြွေဆိုးဂိုဏ်း၏ လူဆိုးဂိုဏ်းသားများသည်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ကြပေ။“ဒါကို အချစ်လို့ ခေါ်တာပဲ။”စောင့်ကြည့်ရေးခန်းအတွင်း စုမူသည် ပြုံးကာ သက်ပြင်းချသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မော်နီတာပေါ်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။“ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ ဇာတ်လမ်းက ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်လာတယ်။ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားတာ၊ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတာ၊ ထောင်ချောက်ရှိတယ်လို့ သတိပေးတာ၊ ရိုးသားစွာ တောင်းပန်တာ၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းတာနဲ့ နောက်ဆုံး အလှဆင်ပေးလိုက်တဲ့ မျက်ရည်ပုလဲလေးတွေတောင် ပါသေးတယ်။”ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချောင်ယောင်သည် ချီးကျူးစကားများကို အလျင်အမြန် ပြောနေခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။“ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်၊ အချိန်အရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက စတုတ္ထထပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးပြီ…”စုမူကတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။“မင်းမှားနေတယ်။ သူ မအောင်မြင်သေးဘူး။ တကယ်တော့ သူ ရှုံးနေတာ။”ကျောက်ချောင်ယောင်အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မော်နီတာပေါ်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နမ်းနေဆဲဖြစ်သော ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကို သူကြည့်လိုက်သည်။ ယောက်ျားဇာတ်ဆောင်နှင့် မိန်းမဇာတ်ဆောင်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းစည်းသွားသည့် ဇာတ်သိမ်းခန်းတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်နေရာမှာများ မှားနေပါလိမ့်။“ပြင်ဆင်ထားကြ။ ငါတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိကဇာတ်ဆောင်နဲ့ သွားတွေ့ကြမယ်။”

......

......

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်မိနစ်ခန့် နမ်းပြီးနောက်မှ ခွာလိုက်ကြသည်။“နည်းနည်းငန်တယ်နော်။”ရန်တုန်ချင်းသည် သူ့ဘဝ၏ ပထမဆုံးအနမ်းကို ပြန်လည် မြည်းစမ်း ရင်း ပြောလိုက်သည်။“တကယ် စိတ်ညစ်စရာကောင်းတာပဲ။ အဲဒါ မျက်ရည်တွေလေ…”နန်းမိုသည် ရယ်စရာကောင်းစွာဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။“ငါက နင့်ကို ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး။ နင်ကလည်း မီးလောင်ထားသလို အနံ့ကြီးနဲ့…”ထိုအခါမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမသည် ရန်တုန်ချင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ ခေါင်းမှခြေအထိ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။“နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”“အပြင်ပိုင်း ဒဏ်ရာပဲ ရှိတာပါ။”“ဒါဆို အမြန်ပြေးကြရအောင်။”ရန်တုန်ချင်းကတော့ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။“ပြေးရမှာက စုမူပဲ။”နန်းမို၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။“နင် ရှေ့ဆက်သွားဦးမလို့လား”“သွားမှာပေါ့။ စုမူက နင့်ကိုတောင် အသုံးချရဲတယ်။ ထူးခြားစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိရင် ဘာအဖိုးအခ ပေးရမလဲဆိုတာ ငါ သူတို့အားလုံး သိအောင် လုပ်ပြမယ်”“ဒါပေမယ့်……”“ဂျက်စ်မင်း၊ မစိုးရိမ်နဲ့။ အားလုံးကို ငါကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ နင့်ကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်…”ရန်တုန်ချင်းက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။သို့သော် နန်းမို၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုယောက်ျား၏မျက်နှာသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲတစေ ပေါ်လာနေခဲ့သည်။ အေးဆေးတည်ငြိမ်သည့်အပြင် ရူးသွပ်မှုတစ်မျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ပုံစံ၊ အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသော သူ၏အမူအရာတို့က သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။