အခန်း (၁၆)
“မင်း အဆိပ်သင့်နေပြီ။”“အဆိပ် ဟုတ်လား”
ရန်တုန်ချင်းက စုမူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စတုတ္ထထပ်က အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့တွေကို လုံးဝ မရှူခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆိပ်သင့်ရမှာလဲ။”စုမူက ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“မင်းကို စတုတ္ထထပ်က အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ကြောင့် အဆိပ်သင့်တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။”ရန်တုန်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။ သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက အဆိပ်သင့်နေခဲ့မှန်း လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။သို့သော် သူ့နောက်မှ နန်းမို၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကိစ္စတစ်ခုကို သူမ သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။နန်းမို၏ ထူးခြားသောအပြုအမူကို ရန်တုန်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။“နန်းမို ချက်ပေးခဲ့တဲ့ အစားအစာလား။”ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ မယုံနိုင်ခြင်း၊ ဒေါသနှင့် အသည်းကွဲနာကျင်မှုတို့ ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။
“နန်းမို…. မင်း...”“မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။” နန်းမိုက မျက်နှာဖြူဖျော့စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။
“ငါ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အဆိပ်မခတ်ခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့ ငါလည်း စားခဲ့တာပဲလေ”
“မစ္စ နန်းမို၊ မင်း အရင်က တစ်ကြိမ် အန်ခဲ့တာကို မေ့သွားပြီထင်တယ်။” စုမူက ဘေးမှ ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။“ဒါဆိုလည်း ငါ မခတ်ဘူးလေ။ ရန်တုန်ချင်း၊ မင်း ငါ့ကို ယုံရမယ်။ ငါ တကယ် မလုပ်ဘူး။ စုမူပဲ ငါ ချက်ပြုတ်နေတုန်းမှာ လျှို့ဝှက်ပြီး အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။”ရန်တုန်ချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးကုန်သည်။ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အသက်ရှူသံလည်း မြန်ဆန်လာကာ ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေဝေ ဖြစ်လာသည်။“ဒုန်း…”သူ ယိမ်းယိုင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။“ရန်တုန်ချင်း…” နန်းမို ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို ထူပေးရန် အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။ သို့သော် သူမကဲ့သို့ အားနည်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သံမဏိခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထူပေးနိုင်မည်နည်း။“ကဲပါ၊ ကဲပါ။ တကယ်တော့ အဲဒီအစားအစာမှာ အဆိပ်မပါဘူး။”စုမူ၏ စကားကြောင့် နန်းမို၏ စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်ပင် ထိုမျှော်လင့်ချက်က အဆုံးစွန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။“ဒါပေမယ့် မစ္စနန်းမိုကတော့ အမှန်တကယ် အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ။”“ရှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။ ငါ မလုပ်ခဲ့ဘူး။” နန်းမိုက စိတ်အလိုမကျစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း လုပ်ခဲ့တယ်။”“အဆိပ်က မင်းနှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။ အိုး... ငါ မေ့တော့မလို့။ ရန်တုန်ချင်းလည်း အခုဆို အဲဒီအဆိပ်ကို အကုန်မျိုချပြီးလောက်ပြီထင်တယ်။ အရသာက နည်းနည်း ငန်မယ် မဟုတ်လား။”နန်းမိုသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ အသိဝင်လာကာ စုမူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။
“အဲဒါ... အဲဒီဝိုင်ခွက်ပဲ။ မဟုတ်ဘူး... ရှင် လည်း သောက်ခဲ့တာပဲ။ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်တည်း မဟုတ်လား။”“ရှင်က ဝိုင်ခွက်ရဲ့ အနားစွန်းမှာ အဆိပ်သုတ်ထားပြီး အဲဒီအဆိပ်က ငါ့နှုတ်ခမ်းပေါ် ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။”“အခု ငါ နားလည်ပြီ။ ငါ ထွက်မသွားခင် နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို မဖြစ်မနေ ပေးခဲ့တာကလည်း ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ။ ငါ အရင်က အန်ခဲ့လို့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အဆိပ်တွေ ပျောက်သွားတာကို ပြန်ဖြည့်ပေးဖို့အတွက်ပဲ။ ရှင်ပဲ။”“ရန်တုန်ချင်း…ရန်တုန်ချင်း.. ကြားရဲ့လား။ အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ စုမူ... သူ လုပ်ခဲ့တာ”
ရန်တုန်ချင်းက ထိုစကားများကို မကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ့အမူအရာမှာ လမ်းပျောက်နေသည့်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပြီး နန်းမိုကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အစောပိုင်းက ခိုးထွက်လာတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူနဲ့အတူ ဝိုင်သောက်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ။ ပြီးတော့ အခုလေးတင် ငါ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာကို တိတိကျကျ သိနိုင်ခဲ့တာကလည်း စောင့်ကြည့်ကင်မရာကနေ ငါ့ကို ကြည့်နေတာကြောင့် မဟုတ်လား။”“ဒါဆို မင်းက တစ်ချိန်လုံး သူနဲ့အတူ စောင့်ကြည့်ကင်မရာရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း စကားပြောလိုက်၊ ဝိုင်သောက်လိုက် လုပ်နေခဲ့တာလား။”“နန်းမို... မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားတွေထဲမှာ ဘယ်ဟာက အမှန်လဲ၊ ဘယ်ဟာက အလိမ်လဲ။”နန်းမို ကြက်သေသေသွားသည်။ ရန်တုန်ချင်းကို ထူပေးထားသော သူမ၏လက်များက အားအင်ကုန်ခန်းသွားသကဲ့သို့ ဘေးသို့ လျော့ကျသွားသည်။ သူမ၏ လှပသောမျက်နှာမှာ အရောင်အသွေး လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့သွားသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။“ဒါနဲ့ ဝိုင်နီတစ်ခွက်တည်း မဟုတ်ဘူးနော်။ မစ္စ နန်းမိုက အစာစားလည်း အတော်ကောင်းတယ်။ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ M9 အမဲသားကိုတောင် စားခဲ့သေးတယ်။” စုမူက ဘေးမှ ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ထိသွားခဲ့ပြီ။
စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကာအကွယ်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။စိတ်ဝိညာဉ် မရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်နေသော ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း စုမူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။အချစ်ဆိုသည့် အရာမှာ အမှန်တကယ် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ခဏတာအတွင်း၌ပင် အနမ်းပေးခဲ့ကြသည့် သူနှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ခဏမှာပဲ လုံးဝ မသိကျွမ်းကြတော့တဲ့ သူစိမ်းတွေ အဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲသွားကြရပြန်သည်။
“ဒါဆို... အခု ငါ့မေးခွန်းကို မေးလို့ရပြီလား…”စုမူက ရန်တုန်ချင်းနှင့် သုံးမီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။သို့သော် ရန်တုန်ချင်းနှင့် နန်းမိုတို့အတွက် ထိုအပြုံးသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အပြုံးနှင့် မခြားပေ။“မင်း... မေးပါ။” ရန်တုန်ချင်းက ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။“ကောင်းပြီ။ ပူးပေါင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပထမဆုံးမေးခွန်းကတော့...”“ငရဲကို သွားလိုက်တော့…”
ရုတ်တရက် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစောပိုင်းက အားအင်မဲ့နေခဲ့သော ရန်တုန်ချင်းသည် ကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသမျှ အင်အားများကို ညှစ်ထုတ်ကာ ရုတ်တရက် ခုန်ထလာပြီး ဆာလောင်နေသော ကျားတစ်ကောင်ပမာ စုမူထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သုံးမီတာအကွာအဝေးသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားက အကွာအဝေးပင် ဖြစ်နေသည်။ ရန်တုန်ချင်း၏ သံမဏိကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ခွန်အားများ လျော့ကျနေသည့်တိုင် စုမူကို ထိမိသွားရုံနှင့်ပင် စုမူ၏သေခြင်းကို ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။သို့သော် စုမူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အသာအယာ ခုန်လွှားလိုက်ရာ ရန်တုန်ချင်း၏ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်ရှားလိုက်နိုင်၏။ဒုန်း….ရန်တုန်ချင်းသည် မျက်နှာအပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး မာကျောသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အပေါက်အချို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် နောက်ဆုံးခွန်အားကိုပါ အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် ယခုတော့ ပြန်ထရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။နာကျည်းမှု၊ ဒေါသဖြစ်မှု၊ မုန်းတီးမှု... မကောင်းသော ခံစားချက် အမျိုးမျိုးသည် သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူသည် စုမူကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်သည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။“မင်း ဒီလို အလွယ်တကူ ပူးပေါင်းပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။”ရန်တုန်ချင်း လဲကျရာမှ လွင့်စင်လာသည့် ဖုန်မှုန့်များ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။“ကဲ…အခု ငါ မေးခွန်းတွေ မေးမယ်၊ မင်းက ဖြေရမယ်”“မင်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။ ငါသေသွားရင်တောင် မင်းလို အယုတ်တမာကောင်ကို ဘာတစ်ခုမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။”ရန်တုန်ချင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
စုမူကတော့ ဂရုစိုက်ဟန်ပင်မပြဘဲ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။“ဒီလိုဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းတချို့ သုံးရတော့မယ်ထင်တယ်။”“ဟင့်အင်း…”
စိတ်လွတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော နန်းမိုသည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး စုမူ၏ အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏နူးညံ့သောမျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို မနာကျင်စေပါနဲ့တော့”“နန်းမို...”ရန်တုန်ချင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။“သူ့ကို တောင်းပန်မနေနဲ့”“ရန်တုန်ချင်း... တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ ရှင့်ကို ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်တာ မမြင်ချင်တော့ဘူး...”အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နီရဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် အပြန်အလှန် လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။“ဟူး...”သူတို့နှစ်ဦးကြား ရောက်ရှိနေသည့် စုမူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီလိုလုပ်နေတာနဲ့ ငါက လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ ငါက မေးခွန်းနည်းနည်းပဲ မေးချင်တာကို ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် အတင်းအကျပ် လုပ်နေကြတာလဲ။”“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါလည်း...”ရွှတ်….ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။နောက်တစ်ခဏတွင် စုမူ၏ လည်ပင်းတွင် အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ထိုအရာမှာ တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားမြှောင်၏ ပိုင်ရှင်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နန်းမို ဖြစ်နေခဲ့၏။“ခေါင်းဆောင်ကြီး…”“ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကာကွယ်ကြ။”ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
“ဘယ်သူမှ ထပ်မတိုးလာနဲ့။ မဟုတ်ရင် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။”နန်းမိုက ရန်လိုနေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ကျောက်ချောင်ယောင်တို့အဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းရပ်သွားကြပြီး မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲအောင် ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။
“စုမူ… ရန်တုန်ချင်းကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါ... ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်။”နန်းမို၏ လက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသည့် သူကို ကာကွယ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“နန်းမို၊ ငါ့ကို စိတ်မပူနဲ့။ မင်း အရင်ထွက်သွား။”ရန်တုန်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ့အတွက် နန်းမို၏လုံခြုံရေးက ပိုအရေးကြီးနေသည်။“ကျွတ်…ကျွတ်…ကျွတ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က အပြောင်းအလဲ အရမ်းမြန်ကြတာပဲ။ ပြန်ပြီး သင့်မြတ်သွားကြပြီလား။ တစ်မိနစ်တောင် မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။”ဓားမြှောင်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ခံထားရသော်လည်း စုမူကတော့ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။“စုမူ၊ ရန်တုန်ချင်းကို အမြန်လွှတ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်…”စုမူ၏ တည်ငြိမ်လှသော ပုံစံနှင့် မတူဘဲ နန်းမိုကတော့ လွန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။သို့သော် စုမူက သူမ၏စကားကို ကြားပုံပင်မရဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။
“ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ အချစ်ရဲ့ ချိုမြိန်ပေမယ့် အနည်းငယ်ချဉ်တဲ့ အရသာလေး ပါနေပေမယ့် စိတ်ဝင်စားစရာတော့ ကောင်းသားပဲ။ အထူးသဖြင့် အဆုံးသတ်ပိုင်းကတော့ ငါ သဘောကျတယ်။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းပဲ။ အစက ရန်တုန်ချင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားနေခဲ့ပေမယ့် မင်းကိုတော့ လျစ်လျူရှုမိသွားတယ်၊ မစ္စ နန်းမို။”“မင်းက တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ။ မြွေဆိုးဂိုဏ်းထဲမှာ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ခိုးသွင်းလာပြီး ငါ့ကိုတောင် ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားနိုင်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်းမှာ ရှိတဲ့သတ္တိမျိုး မဟုတ်ဘူး။”“ဒါပေမယ့်...”စုမူက ရုတ်တရက် စကားအရှိန်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး အသံကို နိမ့်ချလိုက်သည်။“မစ္စ နန်းမို၊ မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားနိုင်ပြီလို့ သေချာရဲ့လား။”