အခန်း (၃၀)

စုမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“အားလုံးနေနိုင်မယ့် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဟုတ်လား… လူအများကြီး စုနေမယ်ဆိုရင် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလား”“ဟုတ်တယ်။ လူတွေ စုဝေးနေရင် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းနေရင်လည်း အဲဒီကောင်ရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အရိပ်ဆိုတာက ဖျက်ဆီးလို့မရသလောက်ပဲ။ သူ့ကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်း နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဖယောင်းတိုင်ပဲ၊ အလင်းရောင်အောက်မှာ ရှိနေစေသရွေ့ အရိပ်က တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး။ ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့...”

ယဲ့ဖန်ယွီက ရုတ်တရက် အသံနှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အခြားသူတစ်ယောက်ကို စတေးလိုက်တာပဲ။ အရိပ်ကောင်မှာ ထူးခြားချက်တစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီဆိုရင် အဲဒီလူနောက်ကို မလွတ်တမ်း လိုက်တော့တာပဲ။ ဖယောင်းတိုင်ကိုလည်း ပိုပြီး မြန်မြန် လောင်ကျွမ်းသွားအောင် လုပ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရိပ်ကောင်က အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူနိုင်လို့ပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အရိပ်က မင်းနောက်ကို ဆက်မလိုက်အောင် တားဆီးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက တခြားတစ်ယောက်ကို အရိပ်ကောင်ရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ”စုမူ ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယဲ့ဖန်ယွီက ဘာကြောင့် ဒီသာမန်လူတွေကို အမြဲတမ်း သူနဲ့အတူ ခေါ်ထားခဲ့သလဲဆိုတာ ယခုမှ နားလည်သွားခြင်းပင်။ ဒီလူတွေဟာ သူ့အတွက် ဒိုင်းကာများအဖြစ် အသုံးခံနေရသူတွေ ဖြစ်သည်။ သူသာ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်၏ ပစ်မှတ်ထားမှုကို ခံရပါက သူ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။ဖယောင်းတိုင်ဆိုသည်မှာလည်း နောက်ဆုံးမှာ ကုန်ဆုံးသွားမည်ပင်။ယဲ့ဖန်ယွီက ဒီအချက်ကို သူ့အား ပြောပြရသည့်အကြောင်းရင်းကိုလည်း စုမူ နားလည်သွားသည်။ သူ့ဘက်မှာလည်း သာမန်လူအများအပြား ရှိနေပြီး၊ ယဲ့ဖန်ယွီက သူ့ကို ထူးခြားစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အတူတကွ ပူးပေါင်းပြီး အိပ်မက်ဆိုး မွန်းစတားကို ရင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ဤနေရာရှိ သာမန်လူများသည် စားသုံးကုန် ပစ္စည်းများအဖြစ်သာ အသုံးပြုခံနေကြရခြင်း ဖြစ်၏။

“သဘောပေါက်ပြီ။ ဒါဆို မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့” စုမူက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ထိုနှစ်ဦးသည် အခြားမည်သူ့၏ ထင်မြင်ချက်ကိုမျှ မမေးမြန်းဘဲ စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် နောက်ထပ် အစီအစဉ်များကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထူးခြား စွမ်းအားရှင်များ၏ ရှေ့တွင် သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခွင့် မရှိပေ။

အဖွဲ့ သည် မကြာခင်ပဲ အပြင်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြပြီး အမှောင်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အမှောင်ထုက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုလို တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူတို့ လက်ထဲရှိ စက္ကူဖြူ မီးအိမ်များကသာလျှင် ဖျော့တော့တော့ ဖယောင်းတိုင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေခဲ့သည်။လူအုပ်ကြီးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြရာ၊ အမှောင်ထုထဲတွင် ထူထပ်သော ခြေသံများနှင့် အသက်ရှူသံအချို့သာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်၌၊ လူအုပ်ထဲရှိ စုမူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ယဲ့ဖန်ယွီနှင့် ရန်တုန်ချင်းတို့သည် စုမူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

“မစ္စတာ စုမု…ဘာဖြစ်လို့လဲ” ယဲ့ဖန်ယွီက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” စုမူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း၊ သာမန်ထက် လွန်ကဲသော သူ၏စိတ်စွမ်းအားက ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။

ယဲ့ဖန်ယွီသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဘာမှားနေလို့လဲ”“ခြေသံတွေက မမှန်ဘူး”“ခြေသံတွေလား”“ဟုတ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသံ ပျောက်နေတယ်”

စုမူ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ဝင်စားဟန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ အမှောင်ထုထဲတွင် အနည်းငယ် ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။“ဘာ…”လူတိုင်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။စုမူက နောက်ကိုလှည့်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းကာ လူအရေအတွက်ကို သေချာစွာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော လူတွေက ကျောက်ရုပ်များပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။“ဟေ့... မင်း ဒီတစ်ကြိမ် လူဘယ်နှစ်ယောက် ခေါ်လာတာလဲ”ကျောက်ချောင်ယောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်ကြီး…ကျွန်တော် အပါအဝင် လူဆယ့်သုံးယောက် ရှိပါတယ်”ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် တစ်ခုခုကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သွားကြပြီး တန်းစီနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်လူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယဲ့ဖန်ယွီက အသံတိုးတိုးနဲ့ စရေတွက်တော့သည်။“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... ဆယ်၊ ဆယ့်တစ်... ဆယ့်နှစ်... လူဆယ့်နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာလား”“အရိပ်... အဲဒါ အရိပ်ပဲ”

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လူခွဲနေကြ…လူတွေ စုဝေးနေလေလေ အရိပ်ကောင်ရဲ့ အာရုံစိုက်ခံရလေလေပဲ”

ယဲ့ဖန်ယွီ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော လူအုပ်စုသည် အလိုအလျောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှစ်မီတာကျော်စီ အကွာအဝေးထားကာ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။စုမူနှင့် သူ၏ အဖွဲ့မှာမူ မတုန်မလှုပ်ဘဲ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ကြသည်။ ရန်တုန်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာ အံကိုကြိတ်ကာ လူအုပ်နဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်သည်။“မစ္စတာ စုမူ… မြန်မြန် ဖြန့်နေပါ။ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးသွားရင် ခဏလောက် ငြိမ်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အတူတူ စုမနေကြနဲ့။ မကြာခင် အရိပ်က ပြန်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်။ အတူတူ စုနေမယ်ဆိုရင် ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်။ မီးအိမ်တွေကို သေချာကိုင်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်ရဲ့ အပြင်ကို မထွက်ကြနဲ့” ယဲ့ဖန်ယွီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။မီးအိမ် အရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းအတွက် မလုံလောက်ပေ။ ယဲ့ဖန်ယွီနှင့် အခြားသူများ၌ တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ရှိနေသည်မှလွဲ၍၊ ရန်တုန်ချင်း၊ ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် စုမူတို့ သုံးဦးသာလျှင် တစ်လုံးစီ ရှိကြ၏။“မစ္စတာယဲ့… အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် က တစ်ကြိမ်ကို လူတစ်ယောက်ပဲ ဆွဲခေါ်တာလား”

စုမူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကို အညိုရောင် မျက်မှန်က ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို မမြင်နိုင်ပေ။“ဟုတ်တယ်။ အရိပ်က တစ်ကြိမ်ကို လူတစ်ယောက်ပဲ ဆွဲခေါ်တာ။ မစ္စတာစုမူ၊ အရိပ်က ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာမို့ မြန်မြန် လူစုခွဲကြပါ”

ယဲ့ဖန်ယွီက စုမူကို သဘောမကျသော်လည်း ဒီအချိန်မှာတော့ သူသေသွားတာကို မလိုလားပေ။စုမူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ဆီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”

ပြောရင်းနှင့် သူသည် တန်းစီနေသည့် နောက်ဆုံးအစွန်ဆုံးမှ အနက်ရောင်ဝတ်လူကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဖယောင်းတိုင်အလင်းထဲက ထွက်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ သွားရပ်နေ”“ဟုတ်ကဲ့ပါ… ခေါင်းဆောင်ကြီး” ထိုလူက အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလင်းရောင်ထဲမှ ထွက်ကာ အဆုံးမရှိသလို နက်ရှိုင်းနေသော အမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးကာ မရှင်းမလင်းဖြစ်လာပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်သဏ္ဌာန် အရိပ်အယောင်မျှသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ယဲ့ဖန်ယွီနဲ့ အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သေတွင်းသို့ ပို့လွှတ်သည်အထိ စုမူက ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ထက် အံ့ဩစရာကောင်းတာက ထိုလက်အောက်ငယ်သားကလည်း အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သွားလိုက်ခြင်းပင်။ယဲ့ဖန်ယွီကို မျက်နှာချိုသွေးရန် ကျရှုံးပြီးနောက် စုမူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သော ဝမ်လီ (Wang Li) သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် စိတ်ပျက်သွားကာ ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဒီလူက ယဲ့ဖန်ယွီထက်ပင် ပိုမို ရက်စက်သေးသည်။ အပြင်ပန်းမှာ ယဉ်ကျေးပြီး နူးညံ့ သိမ်မွေ့ ပုံရပေမဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ အလွန်အေးစက်ပြီး စာနာမှုကင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။စုမူ၏ အကြည့်အောက်တွင်၊ အမှောင်ထုထဲ၌ ရပ်နေသော လက်အောက်ငယ်သား၏ နောက်ကွယ်မှ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ညအမှောင်ထက်ပင် ပိုမိုနက်မှောင်နေသည်။ ထိုအရာသည် လိမ်ကောက်ပြီး ဆန့်ထွက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းကြွလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ လာခဲ့တော့သည်။ထိုပုံရိပ်မှာ အလွန်ပိန်ပြီး အလွန်ရှည်လျားသည်။ အရိုးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည့် နှစ်မီတာကျော် အရပ်ရှိသော လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့တူပြီး လက်တွေက မြေပြင်နီးပါးအထိ ရှည်လျားနေသည်။အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ပြည့်စုံသွားတဲ့အချိန်တွင်တော့ ဦးခေါင်းနေရာမှ နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ထိုမျက်လုံးတွေက အေးစက်နေပြီး လူသားဆန်တဲ့ ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပေ။ယဲ့ဖန်ယွီနဲ့ အခြားသူများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ မသိစိတ်အရ နောက်ဆုတ်ကာ အသက်ရူအောင့်ထားလိုက်မိကြသည်။စုမူကတော့ ထိုအမှောင်ပုံရိပ်ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေပြီး နောက်ထပ် ဘာလုပ်မည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေခဲ့သည်။မကြာမီမှာပင် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ အရိပ်ထဲက အနက်ရောင်လက်တစ်ဖက် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်က ရှည်လျားပြီး ညှိုးခြောက်နေကာ ပုံပျက်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက် လို ဖြစ်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်မှာလည်း ရှည်လျား သေးသွယ်သော လက်သည်းငါးချောင်း ရှိနေသည်။ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအနက်ရောင် လက်ကြီးသည် လက်အောက်ငယ်သားထံ သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းအရင်းကို မသိရသော်လည်း၊ စုမူရဲ့မျက်လုံးထဲတွင် ထိုလက်လှမ်းလာပုံက ထူးဆန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခမ်းနားသော ပွဲတစ်ခုတွင် လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးက လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးထံ သို့ လက်ဆန့်တန်းကာ တွဲကရန် ဖိတ်ခေါ်နေသလိုမျိုးပင်။

“တိုက်ခိုက်စမ်း” စုမူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။လက်အောက်ငယ်သားသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခါးကြားမှ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲရှိ လိမ်ကောက်နေသော ပုံရိပ်ကို ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ကျည်ထိမှန်သွားသော အနက်ရောင်အရိပ်မှာ ရေပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းဂယက်များပမာ တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပြီး လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိခဲ့ပေ။စုမူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက် တောက်ပသွားပြီး၊ မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် အညိုရောင်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖျော့တော့တော့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မမြင်နိုင်တဲ့ စိတ်စွမ်းအားတစ်ရပ်က အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။သူသည် အရိပ်ကို စိတ်ညှို့နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း၊ ရလဒ်က သူ့ကို စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့၏။

စိတ်စွမ်းအင်များသည် အရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသောအခါ ရွှံ့နွံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့် လှိုင်းဂယက်ကိုမျှ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေ။