အခန်း (၃၅)

စုမူက ယဲ့ဖန်ယွီ၏စိတ်ကူး များကို ရိပ်မိသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။ အန္တရာယ်များပြားလှသော အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာထဲတွင် ယဲ့ဖန်ယွီသည် သူ့အတွက် အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။“ဟေ့... မင်းလူတစ်ယောက်ကို အောက်ဆင်းပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်”“ဟုတ်ကဲ့၊ ခေါင်းဆောင်ကြီး”ကျောက်ချောင်ယောင်က ချက်ချင်းပင် အဖွဲ့ထဲမှ လူတစ်ယောက်ကို ရွေးလိုက်သည်။ ထိုလူကလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။အပေါ်မှနေ၍ လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေကြစဉ် မှိန်ဖျော့သော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားပြီးအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ခဏအကြာတွင် အောက်ဘက်မှ လက်အောက်ငယ်သား၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ အောက်မှာ ဘာအန္တရာယ်မရှိပါဘူး”စုမူက မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အောက်သို့ မဆင်းသေးပဲ ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။“အရင် ပြန်တက်လာခဲ့”“ဟုတ်ကဲ့၊ ခေါင်းဆောင်ကြီး”ထို့နောက် လက်အောက်ငယ်သားသည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် စုမူသည် မြေအောက်ခန်းမှာ ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုလိုက်တော့သည်။ရွာသားများသည် ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အနီးနားရှိ လူများအဖြစ် အယောင်ဆောင်နိုင်ကြောင်း ယဲ့ဖန်ယွီက အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ မြေအောက်ခန်းထဲရှိ ရွာသားတစ်ယောက်က မြွေဆိုးဂိုဏ်းဝင်ကို သတ်ပြီး သူ့အသွင်အပြင်အတိုင်း ပြောင်းလဲထားသည် ကို မသိပဲ မဆင်မခြင် အောက်ဆင်းသွားခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များပေသည်။“အောက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ”“ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်။ အောက်မှာ အရမ်း မှောင်နေပါတယ်။ နံရံတွေပေါ်မှာ ခြောက်နေတဲ့ သွေးကွက် တချို့နဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကိရိယာတွေက နည်းနည်းထူးဆန်းနေပါတယ်။ အများစုက ကြိုးတွေ၊ ကြာပွတ်တွေ၊ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တွေနဲ့ တခြားဟာတွေပါပဲ...”

ယဲ့ဖန်ယွီက လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။“ဒီရွာသူကြီးက ကစားရတာ ကြိုတ်တဲ့ ပုံပဲ”စုမူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။“အောက်ဆင်းပြီး သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ရန်တုန်ချင်း၊ လမ်းပြလိုက်”လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချခံနေရသူဖြစ်သည့် ရန်တုန်ချင်းက သဘာဝကျစွာပင် ရှေ့ဆုံးမှ သွားရမည်ဖြစ်သည်။တိတ်ဆိတ်နေသော ရန်တုန်ချင်းက ဦးဆောင်၍ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။ သူ့နောက်တွင် ယဲ့ဖန်ယွီက ကပ်ပါလာပြီး ထို့နောက်မှ စုမူက လိုက်ဆင်းလာသည်။မကြာမီ လူတိုင်း မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်လာကြပြီး လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်ကိုသာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်ရန် ချန်ထားခဲ့လေသည်။မြေအောက်ခန်းမှာ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး မှောင်မည်းနေသည်။ လက်ထဲရှိ မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်ကသာ ရှေ့သို့သွားမည့် လမ်းကို မနည်းမြင်နိုင်အောင် ထွန်းလင်းပေးနေသည်။ လေထဲတွင်လည်း ပုပ်သိုးနေသော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။“ကျွန်တော်လုပ်လိုက်မယ်”ယဲ့ဖန်ယွီသည် တကယ်ပဲ ဆာလောင်နေပြီး ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပုံရသည်။ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူက လက်တစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှီးခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခု သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုမီးရောင်မှာ ဖယောင်းတိုင်ထက် အဆများစွာ ပိုမိုတောက်ပသဖြင့် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ထိုအချိန်မှသာ လူတိုင်း မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်တော့သည်။ ပတ်လည်ရှိ နံရံများကို ဘိလပ်မြေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် သွေးစက်များစွာ စွန်းထင်းနေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသွေးစက်များက နံရံပေါ်တွင် စွဲထင်နေပြီး မည်းနက်သော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

မြေအောက်ခန်းအလယ်တွင် ဧရာမ ကြက်ခြေခတ် ပုံသဏ္ဌာန် လက်ထိတ်တိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး လက်ထိတ်များနှင့် ခြေကျင်းများပေါ်တွင် သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ရာ၊တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြယ်ငါးကဲ့သို့ လက်ခြေကားယား ချည်နှောင်ထားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်ဘေးတွင် သစ်သားစားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ထိုပေါ်တွင် ကြိုးများ၊ တုတ်တိုများ၊ ဖယောင်းတိုင်များနှင့် အမျိုးသမီးဝတ်အဝတ်အစားအချို့ ရှိနေသည်။ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မြေအောက်ခန်းကို မည်သည့်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်ဆိုသည်ကို လူတိုင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရန် မခက်ခဲတော့ပေ။ “သောက်ကျိုးနည်းပဲ”ယဲ့ဖန်ယွီက တိုးညှင်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။“စားစရာတွေသိမ်းဖို့ မြေအောက်ခန်းကို သေချာမဆောက်ဘဲ ဒီလိုဟာတွေအတွက် အသုံးပြုထားတာလား”သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အသုံးမပြုရသေးသော ဖယောင်းတိုင်အနီများကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ကံကောင်းတာက ဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင်ကျန်သေးတယ်။ အသုံးတော့ ဝင်ဦးမှာပဲ။ မစ္စတာ စု၊ ခင်ဗျားတို့ဘက်မှာ လူများတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် တစ်တိုင် ယူထားလိုက်မယ်၊ ကျန်တာ ခင်ဗျားတို့ပဲ ယူလိုက်ပါ”

တုံ့ပြန်သံ လုံးဝမရှိပေ။ယဲ့ဖန်ယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ စုမူနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။“စု...”

စကားတစ်လုံးပင် အဆုံးမသတ်ရသေးမီ တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ စုမူနှင့် အခြားသူအားလုံးက သူ့နောက်ရှိ ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြခြင်းကြောင့်ပင်။သူ၏ ဦးရေပြား ချက်ချင်း ထုံကျင်သွားပြီး၊ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်နှင့် ဝေးရာသို့ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုတ်ရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။မည်သည့်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိလိုက်ဘဲ အစောက အလွတ်ဖြစ်နေသော ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်လုံးသေးသွယ်ပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အပြာနှင့်အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ပုံစံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်ပေါ်တွင် ကြယ်ငါးပုံစံဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များက သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံဝတ်စုံတစ်ခုလုံးမှာလည်း သွေးနှင့် အညစ်အကြေးများ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။လူတိုင်းက အင်အားကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အမျိုးသမီးကို သတိကြီးကြီးထားကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လန့်ဖြတ်သွားသော ယဲ့ဖန်ယွီမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ အလင်းရောင်ပေးရန် အသုံးပြုနေသော မီးတောက်ကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် လေထဲတွင် ရှည်လျားသော မီးတောက်လမ်းကြောင်းကြီးကို ချန်ရစ်ကာ အမျိုးသမီးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။သို့သော် မီးတောက်ကျည်ဆန်သည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ထိမှန်ကာ တောက်ပသော မီးပွားများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြေအောက်ခန်း တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များစွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ကျောက်ချောင်ယောင်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ထီးတစ်လက်ပမာ ဖြန့်ကားကာ စုမူ၏ ခေါင်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။“ဒါက... အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်တစ်ခုပဲ”ယဲ့ဖန်ယွီက အံ့ဩမှုနှင့် မယုံနိုင်မှုတို့ ရောနှောနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။“အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ် ဆိုတာ ဘာလဲ”စုမူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ရန်တုန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ယဲ့ဖန်ယွီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။“တခြားလူတစ်ယောက်ဆီက ကြားဖူးတာပါ။ အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်ဆိုတာ အချိန်စီးကြောင်းထဲက အပိုင်းအစတွေ၊ ဖြစ်ရပ်တွေကို စက္ကူဖြတ်ပုံဖော်သလို ဖြတ်ထုတ်ပြီး ကျန်ရစ်စေတဲ့အရာမျိုးပဲ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်နေရသလိုပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ ဒါရိုက်တာက အချိန်ပဲ။ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို အချိန်က မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် အဲဒီမှတ်တမ်းတွေက ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာတာပဲ”“အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာက အရမ်းထူးခြားတယ်။ ဒီမှာ အချိန်စီးကြောင်းတွေက ပုံပျက်နေတော့ အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်တွေ ပေါ်လာဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော် ဖယောင်းတိုင်ကို ကောက်ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုကို အစပျိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်”

“စိတ်ချပါ၊ အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်က အသံနဲ့ ရုပ်ပုံတွေကိုပဲ ပြသတာမို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး”

“အချိန်က ဘာလို့ အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားရတာလဲ” ရန်တုန်ချင်းက ပုံရိပ်ထဲမှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ရွံရှာပေသည်။

ယဲ့ဖန်ယွီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ လူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ရပ်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်ကွင်းထဲမှာ အစွန်းရောက်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုခုကို ခံစားနေရပြီး အချိန်စီးကြောင်းနဲ့ ထူးခြားစွာ ထပ်တူကျသွားတဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ”“ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ အချိန်စီးကြောင်းတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်မိသွားတာပဲ။ ဒီပုံရိပ်ထဲက အမျိုးသမီးက ဒီအိပ်မက်ရဲ့ အရင်းမြစ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်... ဒါက သူမရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးပဲ။”“သူမရဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ဟုတ်လား”ရန်တုန်ချင်း၏ အကြည့်က အမျိုးသမီးဝတ်ထားသော ပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။“သူမဝတ်ထားတာက ခေတ်ဟောင်းအဝတ်အစားမျိုးပဲ။ ခေတ်သစ်လူတစ်ယောက် ဝတ်တဲ့အဝတ်အစားနဲ့ မတူဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာက လူတစ်ယောက်လိုမျိုးပဲ။ ဒါဆို... ဒီအိပ်မက်ဆိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေက ဖြစ်ခဲ့တာများလား”“ဖြစ်နိုင်တယ်။ အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာဆိုတာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ ခေတ်သစ်လူတွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးရှိသလို ရှေးခေတ်လူတွေမှာလည်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ ရှိခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာထဲမှာ ရှေးခေတ်က မြင်ကွင်းတွေကို တွေ့ရတာ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ဘဝကြားက နယ်နိမိတ်သည် မှုန်ဝါးနေပြီး အချိန်ကိုယ်တိုင်ပင် ကမောက်ကမဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်း စကားပြောနေကြစဉ် အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်ထဲတွင် အခြား လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထပ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသားညိုညို၊ ရိုးသားပုံရသော မျက်နှာရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဖက်ထုပ်ပန်းကန် တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။စုမူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေးတောနေဟန် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။“အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ရွာသားတွေထဲမှာ ဒီလူပါတယ်”လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုမျက်နှာသည် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ရင်းနှီးနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။“ထင်ထင်... ထင်ထင်... ငါ မင်းကို လာကြည့်တာ”ထိုလူက အမျိုးသမီးထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။“ထင်ထင်၊ ကြည့်စမ်း၊ မင်း အကြိုက်ဆုံး ဖက်ထုပ်တွေ ငါ ယူလာတယ်”ဤအချိန်တွင် ကြက်ခြေခတ် လက်ထိတ်တိုင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးသည် နိုးထလာပုံရပြီး ခေါင်းကို မနည်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်းက သူမ၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။