အခန်း (၃၉)

“နောက်ဆုတ်…” စုမူ၏ တည်ငြိမ်သောအသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။“အိမ်ထဲကို ပြန်ဆုတ်ကြ”

ယဲ့ဖန်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အခု ပြန်ဆုတ်လိုက်ရင် ရွာသားတွေက အိမ်အပြင်ကရော အိမ်ထဲကရော ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ။ ဒီလိုဆို အလွယ်တကူ အဖမ်းခံရမယ့် သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”စုမူသည် ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိသလို ရှင်းပြရန်လည်း စိတ်မဝင်စားပေ။ယဲ့ဖန်ယွီက သူ၏အမိန့်ကို မနာခံသော်လည်း အခြားသူများကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ကြပေ။ ရန်တုန်ချင်းနှင့် မြွေဆိုးဂိုဏ်းသားများက စုမူ၏အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဆုတ်ဝင်သွားကြသည်။ယင်းကို မြင်သောအခါ ယဲ့ဖန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း အကျည်းတန်သွားသော်လည်း၊ အပြင်ဘက်ရှိ ရွာသားအုပ်ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း မရင်ဆိုင်နိုင်သဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ တံခါးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် စုမူက သူ့ကို တားလိုက်သည်။“တံခါးမပိတ်နဲ့။ သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးပြီး အပေါ်ထပ်တက်ကြ။”ယဲ့ဖန်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လူအုပ်၏ကာကွယ်မှုဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်နေပြီဖြစ်သော စုမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုမူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရွာသားများသည် ပထမထပ်ရှိ ပင်မတံခါးနှင့် ပထမထပ်အိမ်သာ၏ ပြတင်းပေါက်မှသာ ဝင်လာနိုင်ကြသည်။ အကယ်၍ အားလုံးကို ပထမထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်ထားနိုင်ပါက၊ သူတို့သည် အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ဆင်းပြီး အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ယဲ့ဖန်ယွီသည် စုမူ၏ ကျောပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တံခါးကို မပိတ်တော့ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ထွက်ပြေးမည့် အစီအစဉ်ကို တွေးတောရန် မခက်ခဲလှသော်လည်း၊ ရာနှင့်ချီသော ရွာသားများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရပြီး တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း တည်ငြိမ်စွာ အဖြေရှာနိုင်ရန်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှပေသည်။ လူတိုင်း ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

လူအများစုသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတတ်ကြပြီး ချက်ချင်း မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲလေ့ရှိကြသည်။မကြာမီ လူအုပ်ကြီးသည် တတိယထပ်သို့ ပြေးတက်သွားကြသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသော ရွာသားများမှာမူ တစ်ကြိမ်လျှင် လူနှစ်ယောက်သာ ဖြတ်သန်းနိုင်သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လှေကားမှတစ်ဆင့်သာ တက်လာနိုင်ကြတော့သည်။ရွာသားများကို ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲရခြင်းမှာ အရေအတွက် အလွန်များပြားသောကြောင့်ပင်။ တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲတွင်မူ ယဲ့ဖန်ယွီဖြစ်စေ၊ ရန်တုန်ချင်းဖြစ်စေ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပေသည်။ ယခုမူ မြေပြင်အနေအထား၏ အားသာချက်ကြောင့် အန္တရာယ်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့လေပြီ။

“ရန်တုန်ချင်း နောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးထား ။ ကျန်တဲ့သူတွေ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ဆင်းကြ။” စုမူက အစီအစဉ်တကျ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ရန်တုန်ချင်းသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လှေကားဝကို တစ်ယောက်တည်း ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွာသားနှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းက သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု သိပ်မရှိပေ။ သံမဏိခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှင်နိုင်ရန် အခိုင်အမာ အာမခံပေးထားသဖြင့် နောက်တန်းကို ကာကွယ်ရန် သူက အသင့်တော်ဆုံးလူဖြစ်သည်။မြွေဆိုးဂိုဏ်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တတိယထပ်ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ဆင်းကာ အိမ်အပြင်ရှိ ရွှံ့မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။ ကျောက်မိသားစုရွာ၏ အခြေခံအဆောက်အအုံများမှာ အလွန်ခေတ်နောက်ကျနေသဖြင့် ဘိလပ်မြေခင်းလမ်းပင် မရှိပေ။ မိန်းလမ်းမကြီးမှလွဲ၍ မြေပြင်အများစုမှာ ရွှံ့မြေများသာ ဖြစ်သည်။ပုံမှန်ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတစ်ဦးအတွက်ပင် တတိယထပ်မှ ခုန်ချလျှင် ဒဏ်ရာမရဘဲ ဆင်းနိုင်သည့်အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြွေဆိုးဂိုဏ်း၏ လက်ရွေးစင်များအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မခက်ခဲပေ။အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချရာတွင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်မည့်သူကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် စုမူနှင့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည့် ဝမ်လီတို့သာ ဖြစ်နိုင်သည်။“ကျွန်မ… ကျွန်မ အမြင့်ကြောက်တယ်”နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝမ်လီက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းမူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီကနေ ထွက်စမ်း”ကျောက်ချောင်ယောင်က သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးကို နောက်မှ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်သည်။“အားးးးး”စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဝမ်လီသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရွှံ့မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီးကြွပါ”ကျောက်ချောင်ယောင်က စုမူကို ရိုရိုသေသေ ပြတင်းပေါက်အနီးသို့ တွဲပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက် အောက်မှ မြွေဆိုးဂိုဏ်းသားများကို အော်ပြောလိုက်သည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ဖမ်းဖို့ အဆင်သင့် လုပ်ထားကြ”

“ဟုတ်ကဲ့”ကျန်ရစ်သော မြွေဆိုးဂိုဏ်းဝင် ရှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖန်တီးလိုက်ကြပြီးနောက်၊ သူတို့၏ အင်္ကျီများကို ချွတ်ကာ လက်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ယှက်ချိတ်လိုက်ကြကာ လူသားပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ထို့နောက် ထိခိုက်မှု သက်သာစေရန် ထိုယှက်နွယ်နေသော လက်မောင်းများပေါ်တွင် အင်္ကျီများကို ထပ်တင်ထားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် စုမူသည် ချက်ချင်းခုန်မဆင်းသေးဘဲ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ အပြင်ဘက် ရှုခင်းများကို ခံစားကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။“မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး”နောက်မှ ရန်တုန်ချင်း၏ အရေးတကြီး အော်သံထွက်လာမှသာ စုမူသည် သူ၏ အညိုရောင်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မြွေပုံစံ သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ချလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် လူသားကွန်ယက်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် ယဲ့ဖန်ယွီတို့လည်း ပြတင်းပေါက်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းလာကြပြီး၊ သူတို့နောက်တွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသော ရန်တုန်ချင်းက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ရန်တုန်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ချသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွနေသော လက်မောင်းများစွာသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဆန့်ထွက်လာပြီး ရွာသားအများအပြားက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် စုပြုံကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

“မြန်မြန်လုပ်။ ဒီအိမ်က ရွာသားတွေကို အကြာကြီး တားထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ယဲ့ဖန်ယွီက ပြောရင်း တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မဝေးလှသော နှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အခုလောလောဆယ် ဒီအိမ်မှာ သွားခိုကြရအောင်”“ရွာရဲ့ အရှေ့ဘက် အစွန်ကို သွားမယ်”“ဘာ…” ယဲ့ဖန်ယွီ ကြောင်အသွားသည်။“ရွာရဲ့ အရှေ့ဘက် အစွန်ကို သွားမယ်လို့ ပြောတာ” ဟု စုမူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။“မစ္စတာစု… ဘာလို့ ဒီလောက် အဝေးကြီး သွားနေရမှာလဲ၊ အနီးအနားမှာ ခိုလှုံစရာ အိမ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ရွာရဲ့ အရှေ့ဘက် အစွန်အထိ ဘာလို့ သွားရမှာလဲ” ယဲ့ဖန်ယွီက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စုမူသည် မျက်မှန်ကိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အညိုရောင် မျက်မှန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်တပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှန်နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။“မစ္စတာယဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဉာဏ်ရည်အဆင့်နဲ့ဆို ရှင်းပြဖို့က ကျွန်တော့်အတွက် ခက်ခဲလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်နောက်ကသာ လိုက်ခဲ့ပါ”ယဲ့ဖန်ယွီ၏မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်သော်လည်း၊ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စုမူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို တွေ့ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံး၌ သူသည် တိတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားကြပြီး လမ်းတွင် တစ်ကောင်စနှစ်ကောင်စ ခွဲထွက်နေသော ရွာသားအချို့ကို ရှင်းလင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ရွာ၏အရှေ့ဘက်အစွန်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ရွာ၏ အရှေ့ဘက် အစွန်မှာ အလွန် ခေါင်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးသာ ရှိပြီး ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။ယဲ့ဖန်ယွီက ထိုအိမ်ငယ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်မသာမယာ ဖြစ်သွားသည်။“မစ္စတာစု၊ ဒါက ခင်ဗျားရွေးလိုက်တဲ့အိမ်လား။ ဒီအိမ်က လူဒီလောက် အများကြီး ဆံ့မဆံ့ ဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထားဦး၊ အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒီအိမ်က ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာတောင် ကျွန်တော် သံသယ ဝင်မိတယ်...”

“မစ္စတာယဲ့… ခင်ဗျား အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာသုံးခုကို ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။” စုမူက တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူက အနက်ရောင်ထီးတစ်လက်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျောက်ချောင်ယောင်က ထီးကိုင်ပေးထားသည်။မိုးရွာနေချိန်တွင် ထီးသုံးရမည်မှာ သဘာဝပင်။စုမူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်ရဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်ထဲမှာ ရွာသူကြီးရဲ့သား ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ခင်ဗျား မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူးရွာသူကြီးရဲ့သား ပြောခဲ့တာက…

“နင် ဒီမှာ အဖမ်းခံထားရကတည်းက အဲဒီခွေးအိုကြီးက နင့်ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ တဲအိမ်ရှေ့မှာ နေပြီး နင့်ကိုစောင့်နေတာ။ အစာလည်းမစား၊ ရေလည်းမသောက်ဘူး။ သူ သေသွားတာ ကြာပြီ။ ခွေးသားကို ငါ ဘယ်က သွားရှာရမှာလဲ။ အလွန်ဆုံး ရနိုင်တာက ခွေးအရိုး နှစ်ချောင်း၊ သုံးချောင်းပဲ” နင် ဒီမှာ အဖမ်းခံထားရကတည်းက အဲဒီခွေးအိုကြီးက နင့်ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ တဲအိမ်ရှေ့မှာ နေပြီး နင့်ကိုစောင့်နေတာ။ အစာလည်းမစား၊ ရေလည်းမသောက်ဘူး။ သူ သေသွားတာ ကြာပြီ။ ခွေးသားကို ငါ ဘယ်က သွားရှာရမှာလဲ။ အလွန်ဆုံး ရနိုင်တာက ခွေးအရိုး နှစ်ချောင်း၊ သုံးချောင်းပဲ”အခု နားလည်ပြီလား။ယဲ့ဖန်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ တဲအိမ်လေးက ထင်ထင်ရဲ့ အိမ်လို့ ခင်ဗျား ပြောချင်တာလား”စုမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။“ခင်ဗျား တတိယထပ်ကနေ ခုန်ချဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာက ဒီအိမ်ကို ရှာနေလို့လား”ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...စုမူက ပြုံးကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“မစ္စတာယဲ့… ခင်ဗျား ချက်ချင်းကို သဘောပေါက်လွယ်တာပဲ။ ခင်ဗျား အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို သုံးကြိမ် ဖြတ်သန်းဖူးတယ် ဆိုတာကို ငါ စယုံချင်လာပြီ”

“ဟက်...” ယဲ့ဖန်ယွီက ဟန်လုပ်ကာ အတင်းပြုံးလိုက်သည်။“ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို ဖြေရှင်းဖို့ သော့ချက်က ဒီတဲအိမ်လေးထဲမှာ ရှိနေရမယ်” စုမူက သူ၏ အညိုရောင် မျက်မှန်ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ပြတင်းပေါက်ကို တိတ်တဆိတ် ရိုက်ခွဲခဲ့တဲ့သူကို ငါတို့ ရှာဖို့ လိုတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ လေးနက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ခဏတာအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြားရသည့်အသံဟူ၍ လူတိုင်းအပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲကျနေသော မိုးစက်သံသာ ရှိတော့သည်။

ယဲ့ဖန်ယွီ၏ စူးရှသောအကြည့်က လူတိုင်းအပေါ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြွေဆိုးဂိုဏ်းသားများထံ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။“မစ္စတာစု၊ သစ္စာဖောက်က ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”