အခန်း (၄၁)

ဝမ်လီ ၏ အလောင်းထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သေဆုံးပြီးဖြစ်နေသော ဝမ်လီသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ အားပြုခြင်းမရှိဘဲ တန်းတန်းမတ်မတ်ထရပ်လာခဲ့‌‌လေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ ရွာသားများနည်းတူ ပြင်းထန်သော ရန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

“ဘာ... တကယ်ပဲ သူမ ဖြစ်နေတာပဲ” ရန်တုန်ချင်းက အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။ စုမူ၏ ခန့်မှန်းချက်က အမှန်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။အမှန်တကယ်တွင်မူ ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝမ်လီသည် ရွာသားဖြစ်ကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် သေချာခဲ့သည်ကို စုမူ ကိုယ်တိုင်သာ သိရှိပေသည်။ အကြောင်းမှာ ဝမ်လီကို စိတ်ညှို့ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် တုံ့ပြန်မှုသည် ရွာသားများကို စိတ်ညှို့ရန် ကြိုးစားခဲ့စဥ်က ရရှိခဲ့သည့် တုံ့ပြန်မှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဂါး...ဝမ်လီသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ယဲ့ဖန်ယွီထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ယဲ့ဖန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ကို သေနတ်ပုံစံ အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ကာ ဝမ်လီထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လက်ငါးချောင်း မီးတောက်ကျည်ဆန်

ရွှီး…ရွှီး…ရွှီး…

ပြင်းထန်ပူပြင်းသော မီးလုံး သုံးလုံးသည် လေခွင်းသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝမ်လီ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်ကြီးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်လီသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များထဲတွင် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ဝမ်လီကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယဲ့ဖန်ယွီသည် စုမူအနားသို့ လျှောက်လာကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။“မစ္စတာစု၊ အခု ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ ဝမ်လီက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ကျွန်တော်သိသလောက်ဆို ရွာသားတွေမှာ လူသားတွေကို သူတို့လိုမျိုး ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မရှိပါဘူး။ ရွာသားတွေ ဖမ်းမိသွားတဲ့ သူတိုင်းက အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရပြီး အစားခံလိုက်ရတာချည်းပဲ”စုမူက အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။“အရိပ်ရဲ့ အမှောင်ထုထဲ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်ရောက်သွားလဲလို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ”

“အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ဟုတ်လား” ယဲ့ဖန်ယွီ ကြောင်အသွားသည်။ “ရွာသားတွေကို မွန်းစတားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့ တရားခံက အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်များလား”

“ဒါက အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဖြေက ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်”စုမူက မြွေပုံစံ လက်ကိုင်တုတ်ကောက်ဖြင့် အရှေ့ရှိ တဲအိမ်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။“ရန်တုန်ချင်း...” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ရန်တုန်ချင်းသည် စုမူ၏ သီးခြား ညွှန်ကြားချက်ကိုပင် စောင့်မနေတော့ဘဲ တဲအိမ်လေးထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်သွားခဲ့လိုက်သည်။ဝုန်း...

တဲအိမ်လေး၏ တံခါး ပွင့်သွားပြီး ရန်တုန်ချင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်ရှုပြီး အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ အားလုံးကို ဝင်လာရန် လက်ပြလိုက်သည်။စုမူ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စူးစမ်းသောအကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများအားလုံးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး သစ်သားကုလားထိုင် တစ်လုံး၊ ဆေးကွာနေသော လေးထောင့်စားပွဲကြီး တစ်လုံးနှင့် နံရံတွင် ကပ်ထားသော ရှေးဟောင်း ဘီရိုတစ်လုံးသာ ရှိပေသည်။အဓိက အခန်း၏ တစ်ဖက်တွင် အိပ်ခန်းရှိပြီး ကုတင်ဘောင်ပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားကာ ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ရေးခြစ်ကြောင်း အချို့လည်း ရှိနေ၏။ အိပ်ရာခင်းများ အရောင်လွင့်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။အတွင်းဘက်တွင် မီးဖိုချောင်ရှိပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် မြေစေးဖြင့်လုပ်ထားသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် အိုးများ၊ ဒယ်အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို တင်ထားပြီး ဘေးတွင်လည်း ထင်းခြောက်များ စုပုံထားသည်။ နံရံများမှာ မီးခိုးများကြောင့် မည်းညစ်နေခဲ့သည်။အိမ်မှာ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း လိုအပ်သော အသုံးအဆောင်များ အားလုံး ရှိနေပေသည်။ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက် မနီးမဝေးနေရာမှ ရွာသားများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ကြားလာရသည်။ယဲ့ဖန်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။“မကောင်းတော့ဘူး။ အဲဒီရွာသားတွေ လို အမီလိုက်လာကြပြီ”ဒုန်း…သူသည် အလျင်အမြန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချဉ်းကပ်လာသော ရွာသားများကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရင်း ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အိမ်က အလွန်ပင်ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေခြင်းကြောင့်ပင်။ တံခါးသည် သစ်သားအထူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ကောင်းစွာပိတ်မရပေ။ ထိုတံခါးတစ်ချပ်တည်းဖြင့် ရွာသားများကို အမှန်တကယ် တားဆီးနိုင်ပါ့မလားဟု သူ အကြီးအကျယ် သံသယဝင်နေမိသည်။ကံကောင်းစွာဖြင့် ရွာသားများသည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ဟူးးးးးယဲ့ဖန်ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။“တားထားနိုင်သွားပြီ”

သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း ဘီရိုထဲမှ ဖက်ထုပ်ပန်းကန် တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ဖက်ထုပ်များမှာ အချိန်အတော်ကြာ ထားထားပုံရသည်။ တောက်ပြောင်ဖောင်းကြွနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ ခြောက်သွေ့ရှုံ့တွနေသည်။ ဖက်ထုပ်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်နေကြပြီး အချို့မှာ အနည်းငယ်ပင် ပုံပျက်နေသည်။ ဖက်ထုပ်အတွင်းမှ အရည်များက ပန်းကန်ထဲသို့ စိမ့်ထွက်နေပြီး နောက်ကျိနေသော အရည်များအဖြစ် စုပုံနေကာ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အနည်းငယ်ပင် ထွက်နေလေသည်။“ဒါတွေက... ဖက်ထုပ်တွေလား။”ယဲ့ဖန်ယွီ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ အပြင်လောကမှာသာဆိုလျှင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးရှိသည့် ဖက်ထုပ်များကို သူ သေချာပေါက် လွှင့်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင်တော့ သူ အလွန်ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သည်။“စားလို့ရပါ့မလား။”ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီချန်ကလည်း မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ဖက်ထုပ်များကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။စုမူက ပြုံးလိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်များကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

“စားချင်ရင် အားမနာနဲ့နော်”ယဲ့ဖန်ယွီနှင့် လီချန်တို့ ချက်ချင်း စားပွဲနားသို့ စုဝေးလာကြပြီး ဖက်ထုပ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးများကို အားမရနိုင်အောင် မျိုချနေကြသည်။စုမူတို့အဖွဲ့က နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ်ဆာနေသော်လည်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်သေးပေ။“ဖက်ထုပ် ဆယ့်နှစ်ခု ရှိတယ်။ ငါက ဆက်ပြီး တိုက်ရဦးမှာဆိုတော့ ရှစ်ခုယူမယ်။ မင်းက လေးခုယူ။”ယဲ့ဖန်ယွီက လီချန်နှင့် တိုင်ပင်ခြင်းပင်မရှိဘဲ ဖက်ထုပ်များကို တိုက်ရိုက်ခွဲဝေလိုက်သည်။လီချန်က ပိုစားချင်နေသော်လည်း ကန့်ကွက်ရန် မရဲပေ။ သူသည် ဖက်ထုပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။“မင်း အရင်စား”ယဲ့ဖန်ယွီက ပြောလိုက်သည်။လီချန် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော နေရာတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဖက်ထုပ်ပန်းကန် တစ်ချပ် ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာကို မည်သူက တိုက်ရိုက် စားဝံ့မည်နည်း။

“မြန်မြန်စားလေ။”ယဲ့ဖန်ယွီက စိတ်မရှည်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။လီချန် သူ၏ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ သေရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာမှာ သေရမယ်ဆိုလည်း ဗိုက်ပြည့်ပြီးမှပဲ သေမယ်။သူသည် ပန်းကန်ထဲမှ ဖက်ထုပ်များကို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ထဲ တစ်ခါတည်း ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်လေးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားပစ်လိုက်တော့သည်။စားပြီးသွားသောအခါ ကျန်နေသေးသော ဖက်ထုပ်များကို ကျေနပ်အားရစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖက်ထုပ်များက အနည်းငယ်ပုပ်သိုးနေသော်လည်း သုံးရက်တိုင်တိုင် အစာငတ်နေခဲ့ရသော သူ့အတွက်တော့ အလွန်အမင်း အရသာရှိသော အစားအစာတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ယဲ့ဖန်ယွီက အလွန် သတိကြီးလှသည်။ လီချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာနေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လီချန်တွင် အမှန်တကယ် မည်သည့်မူမမှန်မှုမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရမှသာ သူ စိတ်အေးသွားပြီး လီချန်ကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေရင်း ဖက်ထုပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်ရှစ်ခုကို စားပြီးနောက် ယဲ့ဖန်ယွီ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြန်ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။“မစ္စတာစု၊ ဒီမှာ ဘာကြောင့် ဖက်ထုပ်တွေ ရှိနေတာလဲ။”ယဲ့ဖန်ယွီ မေးလိုက်သည်။ စုမူ၏ အစောပိုင်းလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ ဉာဏ်ရည် ကွာဟချက်ကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။“ထင်ထင်က ဖက်ထုပ်တွေကို ကြိုက်လို့ပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ထင်ထင်ရဲ့အိမ်လေ။”စုမူက ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။“ဒါဆို...”ယဲ့ဖန်ယွီသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောရသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ထိုမျှမက ရန်တုန်ချင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် အိပ်ခန်းထဲရှိ သစ်သားကုတင်ပေါ်သို့ စူးစိုက်သွားကြတော့သည်။အကြောင်းမှာ သစ်သားကုတင်မှ တုံးတိတိ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကုတင်ဘောင်ကို သူ၏ ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။“ဘယ်သူလဲ။ ထွက်လာခဲ့။”“ဘယ်သူလဲ။ ထွက်ခဲ့စမ်း” ယဲ့ဖန်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာနေပြီး သူ၏ ညာလက်ကို သေနတ်ပုံစံ ပြုလုပ်ထားကာ လက်ညှိုးများကြားမှ မီးတောက်များက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အခန်းတွင်းအပူချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် အခြားသူများလည်း ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ အစောပိုင်းက ရွာသားများနှင့် တိုက်ပွဲအတွင်း ကျည်ဆန်များမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ထိုတိတ်ဆိတ်လေးလံသော လေထုအတွင်း ကုတင်အောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ခုခု တုန်ယင်နေပုံရ၏။“မြန်မြန် ထွက်ခဲ့စမ်း” ယဲ့ဖန်ယွီက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်မှ မီးလုံးများကို ပစ်လွှတ်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။ထိုအချိန်တွင် မြွေပုံစံ တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းက သူ့ရှေ့သို့ တားဆီးလာလိုက်သည်။ယဲ့ဖန်ယွီသည် နားမလည်စွာဖြင့် စုမူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။“မစ္စတာစု...”စုမူက သူ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “သေနတ်” ကို ချထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်ယွီက လက်ချောင်းထိပ်ရှိ မီးတောက်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုမူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ကုတင်အောက်ဘက်သို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။“ထင်ထင်... ငါတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ထွက်ခဲ့ပါ”ထင်ထင် ဟုတ်လား။လူတိုင်း လန့်ဖြတ်သွားကြသည်။ ကုတင်အောက်မှာ ရှိနေတာ ထင်ထင် လား။မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကုတင်အောက်ရှိ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် တုန်ယင်နေတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ အသံက ကုတင်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။“တကယ်ပဲ လူဆိုးတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်ပဲ ထင်ထင်ကို မနာကျင်စေဘူးမလား။”