အခန်း (၄၃)

လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြပြီး မိမိတို့ဘေးပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိသော်လည်း “ကြင်နာတတ်သော” အဘွားအိုတစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်ကိုတော့ သူတို့အားလုံး သိနေကြသည်။မကြာမီမှာပင် ထင်ထင်သည် ခုန်ပေါက်ကာ အိမ်တံခါးဝမှ ထွက်သွားလေသည်။ထိုအချိန်တွင် စုမူက ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားရှိ လေဟာနယ်ကို ပြောလိုက်သည်။“အဘွားရေ၊ အမှောင်ကျလာပြီ။ ကျွန်တော့်မျက်စိကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ လမ်းလျှောက်ရင်း အဘွားကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။”ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် စုမူသည် ထင်ထင် ရှိနေခဲ့သည့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ခဏကြာပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခု ပါလာသည်။ထိုဓာတ်ပုံဘောင်မှာ အစောပိုင်းက ထင်ထင် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံဘောင်ပင် ဖြစ်သည်။စုမူက ဓာတ်ပုံဘောင်ကို အရှေ့ဘက်သို့ လှန်လိုက်ရာ၊ အဝါရောင်သမ်းနေသော အဖြူအမည်း မိသားစုဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ဓာတ်ပုံထဲတွင် လူလေးယောက် ပါရှိသည်။ ဆံပင်ဖြူများ အပြည့်ရှိပြီး မျက်နှာပိန်လှီကာ ကျောကုန်းနေသော အဘွားအိုတစ်ယောက်၊ အနည်းငယ် ပိုငယ်ပုံရသော ထင်ထင် တို့ဖြစ်သည်။ကျန်လူနှစ်ဦးမှာမူ ခေါင်း လုံးဝ မရှိကြပေ။ သူတို့၏ လည်ပင်းများမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်နေသည်။ ဝတ်စားထားပုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အခြားအစိတ်အပိုင်းများကိုကြည့်မှသာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ထင်ထင် ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်စီ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ထင်ထင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် အပြုံးတစ်ခု လင်းလက်နေခဲ့သည်။ယဲ့ဖန်ယွီက ထူးဆန်းလှသော ဓာတ်ပုံကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။“ဒီယောက်ျားနဲ့ မိန်းမက ထင်ထင်ရဲ့ မိဘတွေ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် ဦးခေါင်းတွေ မရှိရတာလဲ။”စုမူက အနည်းငယ် စဉ်းစားသည့်ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။“မိဘတွေ ဦးခေါင်းပျောက်နေတာက အဓိကမဟုတ်ဘူး။ အဓိကက ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ လူတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်။”“ဘယ်သူလဲ။”ယဲ့ဖန်ယွီ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။“ညီမလေးလေ”စုမူက သူ၏ အညိုရောင်မျက်မှန်ကို သေချာတပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။“ထင်ထင်က သူ ညီမလေးကို သွားရှာတော့မယ်လို့ ခုနကလေးတင် ပြောသွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမိသားစု ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူ့ညီမလေး မပါဘူး။ ဒါဆို မေးစရာရှိတာက... သူ့ညီမလေးက ဘယ်သူလဲ။”ယဲ့ဖန်ယွီ၏မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မှုန်ကုပ်လာခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ထိုအချိန်တွင် လုံးဝအမှောင်ကျသွားပြီဖြစ်ပြီး လူမရှိသော ပက်လက်ကုလားထိုင်သည်လည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်လှုပ်ခါလာခဲ့သည်။ကျွိ... ကျွိ...လူတိုင်းသည် ရှေ့နောက် လှုပ်ခါနေသော ပက်လက်ကုလားထိုင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် အိုမင်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။“မှောင်မိုက်တဲ့ ညမြူခိုးတွေကြား နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ပါ။ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ တီးတိုးသံက မင်းအနား ဝဲပျံနေတယ်၊ ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းကနေ လရောင်လေး ဖြာကျနေပြီး၊ ထောင့်နားကနေ အရိပ်မည်းတွေက မင်းကို ချောင်းမြောင်း လိုက်လံနေတယ်…”

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မိမိတို့၏လက်နက်များကို မသိမသာ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။“ဒါ... သီချင်းဆိုနေတာလား။”ယဲ့ဖန်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။“ကလေးချော့တေးပါ။”စုမူသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သီချင်းဆိုနေသည့် အသံကို နားထောင်နေခဲ့သည်။“လေက တိုက်ခတ်လာ၊ ဖယောင်းတိုင်မီးက တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်၊ အမှောင်ရဲ့ရင်ခွင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့။ ကြောက်စိတ်က မင်းရင်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းလာလိမ့်မယ်။အိပ်ပါ... အိပ်ပါ... ကလေးလေးရေ၊ မနိုးပါနဲ့။ ထောင့်တစ်နေရာမှာ အရိပ်မည်းတစ်ခုက မတုန်မလှုပ် တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေတယ်။

အိပ်ပါ... အိပ်ပါ... မျက်လုံးတွေ ပြူးမကြည့်နဲ့၊ အမှောင်ထုထဲမှာ တံတားကို ဖြတ်ကူးဖို့ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ရှိတယ်။အိပ်ပါ... အိပ်ပါ... မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပုန်းမနေပါနဲ့။ သင့်ဝိညာဉ်က ပျောက်ဆုံးနေပြီ၊ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး။တစ်ညလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ပါ။ အမှန်လား အမှားလား မမေးပါနဲ့။ မိုးသောက်အလင်းရောင် ပေါ်လာတဲ့အထိ အိပ်နေပါ။ အဲဒီအခါ အိပ်မက်ဆိုးက လှည့်ထွက်သွားလိမ့်မယ်...”ရိုးရှင်းသော တေးသွားနှင့် အိုမင်းနေသော အသံတို့ ပေါင်းစပ်မှုက မှိန်ဖျော့နေသည့် ညအမှောင်ထဲတွင် ထူးခြားစွာ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းနေသည်။ထိုကြက်သီးထဖွယ် သီချင်းကို နားထောင်နေကြရင်း လူတိုင်းသည် အမှောင်ထဲမှ မမြင်ရသောလက်တစ်ဖက်က မိမိတို့၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာကြရသည်။

မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် သီချင်းစတင်သည့်အချိန်နှင့်အတူ ဖယောင်းတိုင်မီး မရောက်နိုင်သည့် အခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် အရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရိပ်က တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။“ဒီသီချင်းစာသားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”ယဲ့ဖန်ယွီသည် အကြောင်းမဲ့ စိတ်တိုလာသလို ခံစားနေရသည်။ ဤထူးဆန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး မသိစိတ်အရ စုမူကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။သို့သော် သူ စုမူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခိုက်မှာပင် ဦးရေပြားများ ကျိန်းစပ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် စုမူနှင့် ခပ်ဝေးဝေးသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။“အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်”

သူသည် အခန်းထောင့်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ညာလက်ကို သေနတ်ပုံစံပြုကာ စုမူ၏ကျောဘက်ကို တည့်တည့် ချိန်ထားလိုက်သည်။လူတိုင်းလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စုမူဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နောက်တွင် လက်တံရှည်ရှည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရိပ်တစ်ခုက ဆန်းကြယ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး” ကျောက်ချောင်ယောင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားရှည်ကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။“စုမူ…မင်းနောက်မှာ”ရန်တုန်ချင်းက စုမူနောက်ရှိ အရိပ်မည်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း လှုပ်ရှားရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။စုမူက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။“ငါ့နောက်မှာလား။”“မစ္စတာစု၊ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်က ခင်ဗျားကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ။ မြန်မြန်၊ ခင်ဗျားအစား တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို နေရာဝင်ယူခိုင်းလိုက်”ယဲ့ဖန်ယွီက စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စုမူက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ကို သူ့အစား သေခိုင်းရန် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား တည်ငြိမ်စွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရပ်ရှည်သော အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်က သူ၏ အညိုရောင် မျက်မှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်လာသည်။ထိုအခိုက်တွင် အရိပ်က ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော လက်တံတစ်ဖက်ကို စုမူဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်လာခဲ့သည်။“မင်းက ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာလား”စုမူက မေးလိုက်သည်။အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်က ဘာမျှ ပြန်မဖြေဘဲ ၎င်း၏ လက်ကို ရှေ့သို့ ပို၍ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အရိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ချွန်ထက်သည့် လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အညိုရောင် မျက်မှန်နှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။စုမူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်ထံသို့ သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငါ လက်ခံပါတယ်”

နောက်တခဏတွင် ဖြူဖျော့သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က အရိပ်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး”

“စုမူ၊ မင်း...”

စုမူက လူတိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သော ဖယောင်းတိုင်မီးက သူ့မျက်နှာပေါ် ဖြာကျနေပြီး မီးရောင်က အညိုရောင်မျက်မှန်ပေါ် ထင်ဟပ်ကာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသည်။“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဖြေက အဲဒီကလေးချော့တေးထဲမှာ ရှိတယ်။”ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။လူတိုင်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော စုမူကို ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ကြပေ။အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရန်တုန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။“သူက အရူးတစ်ယောက် ဆိုပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေချင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ အခုလည်း အဖြေက ကလေးချော့တေးထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ သူ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”ယဲ့ဖန်ယွီ၏မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောနေဟန် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။“အဲဒီကလေးချော့တေးထဲမှာ ‘မျက်လုံးတွေ ပြူးမကြည့်နဲ့၊ အမှောင်ထုထဲမှာ တံတားကို ဖြတ်ကူးဖို့ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ရှိတယ်'လို့ ဆိုထားတယ်။ ပြီးတော့ ‘မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပုန်းမနေပါနဲ့၊ ဝိညာဉ်က ပျောက်ဆုံးနေပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး’ လို့ ဆိုထားတယ်။”“‘အမှောင်ထဲက လက်တစ်ဖက်’ ဆိုတာ အရိပ်ကို ရည်ညွှန်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မပုန်းဘဲ နေတာက အဲဒီအရိပ်ကို ရင်ဆိုင်တဲ့နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်မလား။”“ဖြစ်နိုင်တယ်။ စုမူ ခုနက တကယ်ပဲ မျက်လုံး မှိတ်သွားခဲ့တာ”

“အို... မစ္စတာစုက သီချင်းစာသားတစ်ကြောင်းတည်းကို ယုံပြီး အသက်ကို စွန့်စားလိုက်တာလား။ ဒါ... ဒါက တကယ်ကို...”ယဲ့ဖန်ယွီက ပြောရင်း စကားကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ရန်တုန်ချင်းက သူ့အစား ဆက်ပြောလိုက်သည်။“သူက ရူးနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဟုတ်တယ်၊ ရူးနေတာ။ သူက ဘာမဆို လုပ်နိုင်လောက်အောင် ရူးနေတဲ့လူဆိုတော့ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။”“မင်းလို ကောင်မျိုး…ခေါင်းဆောင်ကြီးကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူလုပ်ချင်တာကို သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ လုပ်နေတာ။ မင်းက ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့နောက်ကွယ်မှာ အတင်းပြောရဲတယ်ပေါ့”ကျောက်ချောင်ယောင်က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်တုန်ချင်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ထိုလူမှာ ဦးနှောက်ပျက်အောင် လှုံ့ဆော်ခံထားရပြီး ဖြစ်နေပြီဟု သူထင်သည်။“အခုက ငြင်းခုံနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ အခု ငါတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးက အုပ်စုခွဲပြီး ဖယောင်းတိုင်နဲ့ အစားအစာတွေ ထွက်ရှာကြတာပဲ။ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာတာက ဒီနေရာက ဆက်ပြီး မလုံခြုံတော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ” ဟု ယဲ့ဖန်ယွီက အကြံပြုလိုက်သည်။

လူတိုင်း အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ဖန်ယွီ၏ အကြံကို သဘောတူလိုက်ကြတော့သည်။