အခန်း (၄၄)

အမှောင်ထုထဲတွင်။စုမူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် အရိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြီးမား၊ သေးသွယ်ပြီး အေးစက်မာကျောသည့် လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် လူသားတစ်ဦး၏ လက်များနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ မွန်းစတား တစ်ကောင်ကောင်၏ အလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်များနှင့် ပို၍ ဆင်တူနေသည်။မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာတွေရှိနေသည်ကို စုမူ မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်စွမ်းအားက အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်းသည် မျက်လုံးများကို အစားထိုးနိုင်လောက်အောင်တော့ အစွမ်းမထက်သေးပေ။

သူသည် မျက်မမြင် တစ်ဦးပမာ အရိပ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ဤနေရာတွင် အချိန်သည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ် ပျောက်ဆုံးနေပုံရပြီး၊ အချိန်ကာလ၏ စီးဆင်းမှုကို သူ လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ပေ။အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသလို ခံစားရသော်လည်း ခဏလေးသာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသကဲ့သို့လည်း ထင်ရသည်။ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်၏ အသံ ဖြစ်စေ၊ သူကိုယ်တိုင်၏ ခြေသံ ဖြစ်စေ မကြားရပေ။တဖြည်းဖြည်းနှင့် စုမူသည် သူ့ခြေအောက်မှ ရေစီးသံတစ်မျိုးကို ကြားလာရသည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ အနည်းငယ် အုပ်သဲ့သဲ့ ဖြစ်နေပြီး ရေပေါ် လျှောက်နေရသည့်အသံမျိုး မဟုတ်ပေ။ ပိုထူထဲသော အရည်တစ်မျိုးပေါ် နင်းလျှောက်နေရသည့်အသံနှင့် ပိုတူသည်။သွေးတွေလား။

စုမူက စိတ်ထဲတွင် အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ထံတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ အနည်းငယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေမိသည်။အချိန်၏ အရိပ်ပုံရိပ်ထဲတွင် ထင်ထင်နှင့် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်တို့ လက်ချင်းချိတ်ထားသည်ကို သူ အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် လူများကို အမှောင်ထုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းမှာ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းခဲ့မိသည်။အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းသည်။ အကယ်၍ ထင်ထင်သည် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပါက သူမသည်လည်း ရွာသား တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်လီ ကဲ့သို့ မွန်းစတား တစ်ကောင် ဖြစ်သွားလောက်ပေသည်။ သို့သော် ရွာသားများထဲတွင် ထင်ထင်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။ထို့အပြင် အချိန်၏ အရိပ်ပုံရိပ်ထဲရှိ ထင်ထင်သည် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိကျွမ်းနေပြီး “နင်က အဘွား ပြောဖူးတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးလား” ဟုပင် စကားပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ထိုစကားအရ ထင်ထင်သည် ဟိုးအရင်ကတည်းက အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်၏ တည်ရှိမှုကို သူမ၏ အဘွားထံမှ သိရှိထားပုံရသည်။ခုနက အဘွား ဆိုပြခဲ့သော ကလေးချော့တေးသည်လည်း ထင်ထင်အတွက် ညတိုင်း ဆိုပြလေ့ရှိသည့် သီချင်းဖြစ်နိုင်သည်။သို့ဆိုလျှင် ထင်ထင်သည် အရိပ်၏လက်ချက်ဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မွန်းစတားတစ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းလဲသွားခဲ့သနည်း။အကြောင်းရင်းမှာ သူမ အဘွား၏စကားကို နားထောင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အရိပ်နှင့် လက်တွဲ၍ လျှောက်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ထို့ကြောင့် စုမူသည်လည်း အရိပ်နှင့်အတူ လိုက်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်။သူ့အတွက်တော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ပင် အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။သူ့အတွေးအရ ထူးခြားစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမရှိလျှင်ပင် ရွာသားများကဲ့သို့ အိပ်မက်ဆိုး မွန်းစတား တစ်ကောင် ဖြစ်လာခြင်းကလည်း မဆိုးလှပေ။ အနည်းဆုံး ရွာသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အလွန်မာကျောပြီး သတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။အချိန်တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ စုမူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး လေတိုးသံကိုပင် ကြားလာရသည်။ဘုတ်...သူ့ခြေထောက်က မာကျောသောမြေပေါ်သို့ နင်းမိသွားသည်။ ရေစီးသံလည်း မရှိတော့ပေ။ဆက်လက်လျှောက်သွားရင်း မြေပြင်သည် အထက်သို့ စောင်းတက်လာပြီး ခုံးကွေးနေသည်ကို သူသတိထားမိသည်။တံတားတစ်စင်းလား။“အမှောင်ထုထဲမှာ တံတားကို ဖြတ်ကူးဖို့ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ရှိတယ်”ဆိုသည့် သီချင်းစာသားကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။စုမူသည် အရိပ်နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ မြေပြင်သည် အမြင့် တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် တစ်ဖန် အောက်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်သွားရာ သူသည် တံတားပေါ်မှ ဆင်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် တံတားပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့ပြီးနောက်... ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး”စုမူသည် ထိုအသံကို ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော လက်အောက်ငယ်သား၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ဤနေရာတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အလား လက်အောက်ငယ်သား၏ အသံမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့ လာတာလား။”အမှောင်ထဲမှ အလျင်စလို ပြေးလာသော လက်အောက်ငယ်သား၏ ခြေလှမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် စုမူသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားဟန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ။ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး။”ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်အောက်ငယ်သား၏ အသံမှာ ပိုမို နီးကပ်လာပြီး စုမူ၏ဘေးနားတွင်ပင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

စုမူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးကိုတော့ မဖွင့်ခဲ့ပေ။“ထွက်သွားစမ်း။”လက်အောက်ငယ်သား၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့အသံထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု အနည်းငယ်ရောနှောကာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တော့မလို့လား။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ခေါင်းဆောင်ကြီး နောက်က လိုက်ခဲ့တာလေ”“သေချာတာပေါ့”စုမူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။သူ့စိတ်ထဲတွင် သီချင်းစာသားများကို အမြဲ သတိရနေခဲ့သည်။“အိပ်ပါ... အိပ်ပါ... မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပုန်းမနေပါနဲ့။ ဝိညာဉ်က ပျောက်ဆုံးနေပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ညလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ပါ။အမှန်လား အမှားလား မမေးပါနဲ့။ မိုးသောက်အလင်းရောင် ပေါ်လာတဲ့အထိ အိပ်နေပါ။ အဲဒီအခါ အိပ်မက်ဆိုးက လှည့်ထွက်သွားလိမ့်မယ်...”

ဤသီချင်းစာသား၏ အဓိပ္ပာယ်က အလွန်ရှင်းလင်းလှပေသည်။ မင်း မျက်လုံးကို မှိတ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်များ၏ လှည့်စားခြင်းကို မခံရစေရန် သတိထားရမည်၊ မဟုတ်ပါက မင်း၏ ဝိညာဉ်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။မျက်လုံးကို ဘယ်အချိန်မှာ ဖွင့်ရမလဲဆိုလျှင် မိုးသောက်လာသည့်အချိန်အထိ စောင့်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။လူတွေကို လှည့်စားသည့် အရာတွင် စုမူထက် ထူးချွန်သူ မရှိသလောက်ပင်။ သာမန် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုဖြင့် သူကို လှည့်စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လက်အောက်ငယ်သား၏ အသက်ရှူသံ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ အသံမှာလည်း အေးစက်လာသည်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့မှတော့ ခေါင်းဆောင်ကြီးလည်း အသက်မရှင်စေရဘူး။ သေစမ်း”နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်အောက်ငယ်သားများသည် စုမူထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင်လန့်ဖြတ်ပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း စုမူကတော့ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထိုအရာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ လက်အောက်ငယ်သား ပြေးဝင်လာသည့်အသံသည် စုမူ၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရာအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။စုမူသည် ဆက်လက်လျှောက်လာခဲ့လိုက်ရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နွေးထွေးမှုတစ်မျိုးကို ခံစားလာရသည်။ တင်းကျပ်စွာမှိတ်ထားသော သူ့မျက်လုံးများပေါ်သို့ အလင်းတန်းတစ်စင်း ဖြတ်ကျလာသည်။နေ့ခင်းဘက် နေရောင်တောက်ပနေချိန်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း စူးရှသည့်အလင်းရောင်ကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။“ခေါင်းဆောင်ကြီး” ကျောက်ချောင်ယောင်၏ အလွန် ဝမ်းသာနေသော အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။“မစ္စတာစု၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား။”ယဲ့ဖန်ယွီ၏အသံထဲတွင်လည်း အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့သည်။“စုမူ၊ မျက်လုံးဖွင့်ပါဦး။ ဘာလို့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားတုန်းလဲ။ အရိပ်နဲ့အတူ ထွက်သွားပြီးတော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”အသံမျိုးစုံက စုမူ၏နားထဲသို့ ဆူညံစွာ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သူ မျက်လုံးကို ဖွင့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးတစ်ခုသာ ပေါ်လာသည်။“အတော်ညံ့တာပဲ။ လိမ်မပြောခင် ခေါင်းလေး ဘာလေး မသုံးနိုင်ဘူးလား”စုမူသည် မှတ်ချက်ပေးရန်ပင် ပျင်းရိနေပြီဖြစ်သည်။ပုံမှန်လူတစ်ယောက်သာ မိမိ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ပါက၊ သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သေချာပေါက် ကြိုဆိုမှု ဖြစ်မည်မဟုတ်ဘဲ သတိထားမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဝမ်လီသည် ရွာသားများကဲ့သို့ မွန်းစတား တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် ညဘက် သို့မဟုတ် အရိပ်ကျနေသော နေရာများတွင်သာ ပေါ်လာတတ်ကြောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ယခုလို နေရောင်တောက်ပနေသည့်အချိန်တွင် အရိပ်၏လက်က သူ့လက်ကို ဆက်ကိုင်ထားနိုင်မည်လား။ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျောက်ချောင်ယောင်နှင့် အခြားသူများ၏ အသံများသည် အေးစက်လာသည်။“သူသိသွားပြီ။”“သူ့ကို သတ်လိုက်”

“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို သတ်လိုက်”လူသားမဟုတ်သည့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေကာ လူအုပ်ကြီးသည် စုမူဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။သို့သော် ထိုအသံများသည်လည်း စုမူထံသို့ ရောက်လာပြီးနောက် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။စုမူသည် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လိုက်ပြီးနောက် ကွဲပြားခြားနားသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ကလေးများ၏အသံများ။“အရူးမ”

“ဟီးဟီး... အရူးမ ထင်ထင် လာနေပြီ”“မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်။ ငါတို့က အရူးတွေနဲ့ မကစားဘူး”ကလေးတစ်စုက ရယ်မောကစားနေကြပြီး သူတို့၏လှောင်ပြောင်သံများကြားမှ ထင်ထင်လေး၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။“ထင်ထင်က အရူးမ မဟုတ်ဘူး”“ဟီးဟီးဟီး... ကြည့်ကြစမ်း၊ ဒီအရူးမ ငိုနေပြီ”

“နင်က အရူးမ မဟုတ်လို့လား။ နင်က အရူးမမို့လို့ နင့်မိဘတွေက နင့်ကို စွန့်ပစ်သွားတာလေ”

“အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ အဘွားပြောတာတော့ အမေနဲ့အဖေက တခြားမြို့ကို အလုပ်သွားလုပ်တာတဲ့။ အဲဒါကြောင့် ထင်ထင်ကို စွန့်ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး”